مارس, 1957 تا یکشنبه دسامبر 29, 1974
England
بیتلز یک گروه راک انگلیسی بود که در سال ۱۹۶۰ در لیورپول شکل گرفت. ترکیب جان لنون، پل مککارتنی، جورج هریسون و رینگو استار باعث شد تا آنها به عنوان تأثیرگذارترین گروه موسیقی تمام دوران شناخته شوند. با صدایی ریشهدار در سبکهای اسکیفل، بیت و راک اند رول دهه ۱۹۵۰، این گروه نقشی اساسی در تکامل موسیقی پاپ به یک فرم هنری و توسعه فرهنگ ضد جریان دهه ۱۹۶۰ داشتند. آنها اغلب عناصر موسیقی کلاسیک، پاپ قدیمی و تکنیکهای ضبط غیرمتعارف را به روشهای نوآورانه ترکیب میکردند و در سالهای بعد سبکهای موسیقی متعددی از بالادهای پاپ و موسیقی هندی گرفته تا سایکدلیک و هارد راک را تجربه کردند. همانطور که آنها به الهام گرفتن از منابع فرهنگی متنوع ادامه دادند، پیچیدگی موسیقایی و اشعارشان افزایش یافت و به عنوان تجسمی از دوران جنبشهای اجتماعی-فرهنگی دیده شدند.
در مارس ۱۹۵۷، جان لنون که در آن زمان شانزده ساله بود، یک گروه اسکیفل با چندین دوست از دبیرستان کواری بانک در لیورپول تشکیل داد. آنها برای مدت کوتاهی خود را بلکجکس مینامیدند، اما پس از اینکه متوجه شدند یک گروه محلی معتبر از قبل از این نام استفاده میکند، نام خود را به کواریمن تغییر دادند. پل مککارتنی پانزده ساله، اندکی پس از ملاقات با لنون در ماه ژوئیه، به عنوان گیتاریست ریتم به آنها پیوست.
در فوریه ۱۹۵۸، مککارتنی از دوستش جورج هریسون دعوت کرد تا گروه را تماشا کند. این نوجوان پانزده ساله برای لنون تست داد و با نوازندگیاش او را تحت تأثیر قرار داد، اما لنون در ابتدا فکر میکرد هریسون برای گروه خیلی جوان است. پس از یک ماه اصرار هریسون، در دومین ملاقات (که توسط مککارتنی ترتیب داده شده بود)، او بخش گیتار لید آهنگ بیکلام «Raunchy» را در طبقه بالای یک اتوبوس در لیورپول اجرا کرد و آنها او را به عنوان گیتاریست لید خود استخدام کردند.
تا ژانویه ۱۹۵۹، دوستان لنون در کواری بانک گروه را ترک کرده بودند و او تحصیلات خود را در کالج هنر لیورپول آغاز کرد. این سه گیتاریست که حداقل سه بار خود را با نام جانی و مونداگز معرفی کرده بودند، هر زمان که میتوانستند درامر پیدا کنند، راک اند رول مینواختند.
استوارت ساتکلیف، دوست لنون در دانشکده هنر، که به تازگی یکی از نقاشیهایش را فروخته بود و متقاعد شده بود که یک گیتار بیس بخرد، در ژانویه ۱۹۶۰ به گروه پیوست و او بود که پیشنهاد تغییر نام گروه به بیتلز را داد.
آلن ویلیامز، مدیر غیررسمی بیتلز، اقامتی را برای آنها در هامبورگ ترتیب داد، اما به دلیل نداشتن درامر تماموقت، آنها در اواسط اوت ۱۹۶۰ از پیت بست تست گرفتند و او را استخدام کردند. گروه که اکنون پنج نفره بود، چهار روز بعد حرکت کرد و با برونو کوشمیدر، صاحب باشگاه، برای یک اقامت ۳ و نیم ماهه قرارداد بست.
هنگامی که کوشمیدر متوجه شد آنها برخلاف قراردادشان در باشگاه رقیب «تاپ تن» اجرا میکردهاند، به گروه یک ماه اخطار فسخ داد و هریسون زیر سن قانونی را که با دروغ گفتن به مقامات آلمانی درباره سنش اجازه اقامت در هامبورگ گرفته بود، گزارش کرد. مقامات در اواخر نوامبر مقدمات اخراج هریسون را فراهم کردند.
تهیهکننده جورج مارتین، بیتلز را با لیبل پارلوفون متعلق به EMI قرارداد بست. اولین جلسه ضبط او با بیتلز در ۶ ژوئن ۱۹۶۲ در استودیوهای ابی رود EMI در لندن برگزار شد. مارتین بلافاصله به اپستاین از نوازندگی ضعیف بست شکایت کرد و پیشنهاد داد که از یک درامر استودیویی به جای او استفاده کنند.
بیتلز که از قبل به اخراج بست فکر میکردند، در اواسط اوت او را با رینگو استار جایگزین کردند که گروه روری استورم و هاریکینز را ترک کرده بود تا به آنها بپیوندد.
جلسه ۴ سپتامبر در EMI منجر به ضبط آهنگ «Love Me Do» با حضور استار در درامز شد، اما مارتین ناراضی، یک هفته بعد برای سومین جلسه گروه، درامر اندی وایت را استخدام کرد که منجر به ضبط آهنگهای «Love Me Do»، «Please Please Me» و «P.S. I Love You» شد.
در ۱۱ فوریه ۱۹۶۳، بیتلز ده آهنگ را در طول یک جلسه استودیویی برای اولین آلبوم خود، Please Please Me، ضبط کردند.
در اواخر اکتبر، بیتلز تور پنج روزهای را در سوئد آغاز کردند. در بازگشت به بریتانیا در ۳۱ اکتبر، چندین صد طرفدار جیغزنان در باران شدید در فرودگاه هیترو به استقبال آنها آمدند. حدود ۵۰ تا ۱۰۰ روزنامهنگار و عکاس و همچنین نمایندگانی از بیبیسی نیز به استقبال فرودگاهی پیوستند که اولین مورد از بیش از ۱۰۰ رویداد مشابه بود.
در ۷ فوریه ۱۹۶۴، بیتلز بریتانیا را ترک کردند در حالی که حدود ۴۰۰۰ طرفدار در هیترو جمع شده بودند و هنگام برخاستن هواپیما دست تکان میدادند و جیغ میکشیدند. پس از فرود در فرودگاه جان اف. کندی نیویورک، جمعیتی پرشور که حدود ۳۰۰۰ نفر تخمین زده میشد، به استقبال آنها آمدند.
آنها دو روز بعد اولین اجرای زنده تلویزیونی خود در آمریکا را در برنامه اد سالیوان شو انجام دادند که توسط حدود ۷۳ میلیون بیننده در بیش از ۲۳ میلیون خانوار، یا ۳۴ درصد از جمعیت آمریکا، تماشا شد.
گروه به فلوریدا پرواز کرد، جایی که برای دومین بار در برنامه هفتگی اد سالیوان شو در مقابل ۷۰ میلیون بیننده دیگر ظاهر شدند، قبل از اینکه در ۲۲ فوریه به بریتانیا بازگردند.
عدم علاقه کپیتول رکوردز در طول سال ۱۹۶۳ از چشم دور نماند و یک رقیب، یونایتد آرتیستس رکوردز، بخش فیلم خود را تشویق کرد تا به بیتلز پیشنهاد قرارداد سه فیلم سینمایی بدهد، که عمدتاً به دلیل پتانسیل تجاری موسیقی متنها در آمریکا بود. فیلم A Hard Day's Night به کارگردانی ریچارد لستر، گروه را به مدت شش هفته در مارس-آوریل ۱۹۶۴ درگیر کرد تا در یک کمدی موزیکال نقش خودشان را بازی کنند. این فیلم در ژوئیه و اوت به ترتیب در لندن و نیویورک اکران شد و موفقیت بینالمللی کسب کرد، به طوری که برخی از منتقدان آن را با برادران مارکس مقایسه کردند.
در طول تور سال ۱۹۶۴ در ایالات متحده، این گروه با واقعیت تفکیک نژادی در آن زمان در کشور، بهویژه در جنوب، مواجه شد. وقتی به بیتلز اطلاع داده شد که محل برگزاری کنسرت ۱۱ سپتامبر آنها، گیتور بول در جکسونویل، فلوریدا، تفکیکشده است، آنها گفتند که تا زمانی که تماشاگران یکپارچه نشوند، از اجرا خودداری خواهند کرد. لنون اظهار داشت: «ما هرگز برای تماشاگران تفکیکشده اجرا نمیکنیم و قرار هم نیست از حالا شروع کنیم... ترجیح میدهم پول اجرایمان را از دست بدهم.» مقامات شهر کوتاه آمدند و موافقت کردند که اجازه دهند نمایش بهصورت یکپارچه برگزار شود. این گروه همچنین رزروهای خود را در هتل جورج واشینگتن در جکسونویل که فقط مخصوص سفیدپوستان بود، لغو کرد.
سومین تور ایالات متحده این گروه با اجرایی در برابر جمعیت رکوردشکن ۵۵,۶۰۰ نفری در استادیوم شی نیویورک در ۱۵ اوت ۱۹۶۵ آغاز شد - که به توصیف لویسون، «شاید مشهورترین کنسرت بیتلز باشد».
بیتلز در ۲۶ اکتبر ۱۹۶۵ به کاخ باکینگهام رفتند تا مدالهای (MBE) خود را از ملکه دریافت کنند، پس از آنکه ملکه الیزابت دوم هر چهار عضو بیتلز را به عنوان اعضای رتبه امپراتوری بریتانیا (MBE) منصوب کرد، که این کار به پیشنهاد نخستوزیر هارولد ویلسون انجام شد.
تقریباً بلافاصله پس از بازگشت به خانه، بیتلز با واکنش شدید محافظهکاران مذهبی و اجتماعی ایالات متحده (و همچنین کو کلاکس کلان) به دلیل اظهار نظری که لنون در مصاحبهای در ماه مارس با خبرنگار بریتانیایی مورین کلیو کرده بود، مواجه شدند. لنون گفته بود: «مسیحیت از بین خواهد رفت. ناپدید و کوچک خواهد شد. نیازی نیست در مورد آن بحث کنم؛ من حق دارم و ثابت خواهد شد که حق با من است... عیسی خوب بود اما شاگردانش احمق و معمولی بودند. این تحریف آنهاست که آن را برای من خراب میکند.»
اظهار نظر لنون در انگلستان تقریباً مورد توجه قرار نگرفت، اما وقتی مجله نوجوانان آمریکایی دیتبوک پنج ماه بعد - در آستانه تور اوت گروه در ایالات متحده - آن را چاپ کرد، جنجالی را با مسیحیان در «کمربند کتاب مقدس» آمریکا برانگیخت. واتیکان اعتراض کرد و ایستگاههای اسپانیایی و هلندی و سرویس پخش ملی آفریقای جنوبی، پخش آهنگهای بیتلز را ممنوع کردند.
کنسرت گروه در کندلاستیک پارک سانفرانسیسکو در ۲۹ اوت، آخرین کنسرت تجاری آنها بود. این پایان یک دوره چهار ساله بود که تحت سلطه تورهای تقریباً بیوقفه قرار داشت و شامل بیش از ۱,۴۰۰ اجرای کنسرت در سطح بینالمللی بود.
در ۲۵ ژوئن ۱۹۶۷، بیتلز تکآهنگ آینده خود، «All You Need Is Love» را برای حدود ۳۵۰ میلیون بیننده در برنامه «دنیای ما» (Our World)، اولین ارتباط تلویزیونی زنده جهانی، اجرا کردند. این آهنگ که یک هفته بعد در طول تابستان عشق منتشر شد، به عنوان سرود «قدرت گل» پذیرفته شد.
تکمیل و میکس آهنگ «I Want You (She's So Heavy)» در ۲۰ اوت ۱۹۶۹، آخرین باری بود که هر چهار عضو بیتلز در یک استودیو با هم بودند.
لنون در ۲۰ سپتامبر جدایی خود را به بقیه اعضای گروه اعلام کرد، اما موافقت کرد که برای جلوگیری از کاهش فروش آلبوم آینده، این موضوع را علنی نکند.
مککارتنی از رویکرد تهیهکننده ناراضی بود و بهویژه از ارکستراسیون پر زرق و برق در آهنگ «The Long and Winding Road» که شامل یک گروه کر چهارده نفره و یک گروه ساز ۳۶ نفره بود، ناراضی بود. درخواستهای مککارتنی برای بازگرداندن تغییرات آهنگ نادیده گرفته شد و او در ۱۰ آوریل ۱۹۷۰، یک هفته قبل از انتشار اولین آلبوم انفرادی خود با نام خودش، جدایی خود را از گروه بهطور علنی اعلام کرد.
در ۸ مه، آلبوم «Let It Be» که توسط اسپکتور تهیهشده بود، منتشر شد. تکآهنگ همراه آن، «The Long and Winding Road»، آخرین تکآهنگ بیتلز بود؛ این آهنگ در ایالات متحده منتشر شد، اما در بریتانیا نه.
مککارتنی در ۳۱ دسامبر ۱۹۷۰ برای انحلال مشارکت قراردادی بیتلز شکایت کرد.
اختلافات حقوقی مدتها پس از جدایی آنها ادامه داشت و انحلال تا ۲۹ دسامبر ۱۹۷۴ رسمی نشد، زمانی که جان لنون در حالی که با خانوادهاش در تعطیلات در والت دیزنی ورلد ریزورت در فلوریدا بود، اسناد پایان مشارکت را امضا کرد.
در دسامبر ۱۹۸۰، لنون در خارج از آپارتمان خود در شهر نیویورک به ضرب گلوله کشته شد.
در سال ۱۹۸۸، بیتلز در اولین سال واجد شرایط بودن، به تالار مشاهیر راک اند رول راه یافتند. هریسون و استار در مراسم به همراه بیوه لنون، یوکو اونو، و دو پسرش، جولیان و شان، شرکت کردند. مککارتنی از حضور در مراسم خودداری کرد و به «اختلافات تجاری» حلنشده اشاره کرد که باعث میشد «احساس یک ریاکار کامل را داشته باشم که با آنها در یک تجدید دیدار جعلی دست تکان میدهم و لبخند میزنم».
آلبوم «1» بیتلز، مجموعهای از آهنگهای شماره یک بریتانیایی و آمریکایی گروه، در ۱۳ نوامبر ۲۰۰۰ منتشر شد. این آلبوم به سریعترین آلبوم پرفروش تمام دوران تبدیل شد، با ۳.۶ میلیون نسخه فروش در هفته اول و ۱۳ میلیون نسخه در عرض یک ماه. این آلبوم در حداقل ۲۸ کشور در صدر جدول آلبومها قرار گرفت. تا آوریل ۲۰۰۹، این مجموعه ۳۱ میلیون نسخه در سطح جهانی فروخته بود و پرفروشترین آلبوم آن دهه در ایالات متحده است.
هریسون در نوامبر ۲۰۰۱ بر اثر سرطان ریه متاستاتیک درگذشت.
در ۲۶ ژانویه ۲۰۱۴، مککارتنی و استار در پنجاه و ششمین مراسم سالانه جوایز گرمی که در استیپلز سنتر در لسآنجلس برگزار شد، با هم اجرا کردند.
