تاریخ کاخ وست‌مینستر انگلستان

محل کاخ وست‌مینستر در قرون وسطی به دلیل قرار گرفتن در کرانه رود تیمز از اهمیت استراتژیک برخوردار بود. این مکان که در دوران قرون وسطی به نام «جزیره تورنی» شناخته می‌شد، ممکن است برای اولین بار توسط کانوت بزرگ در دوران سلطنتش از ۱۰۱۶ تا ۱۰۳۵ به عنوان اقامتگاه سلطنتی استفاده شده باشد. سنت ادوارد اعتراف‌گر، یکی از پادشاهان پیش از آخرین پادشاه آنگلوساکسون انگلستان، در حدود همان زمانی که صومعه وست‌مینستر (۱۰۴۵–۱۰۵۰) را ساخت، یک کاخ سلطنتی در جزیره تورنی در غرب شهر لندن بنا کرد. جزیره تورنی و مناطق اطراف آن به زودی به نام وست‌مینستر (مخفف کلمات West Minster) شناخته شدند. نه ساختمان‌های مورد استفاده آنگلوساکسون‌ها و نه ساختمان‌های مورد استفاده ویلیام اول باقی نمانده‌اند. قدیمی‌ترین بخش موجود کاخ (تالار وست‌مینستر) مربوط به دوران سلطنت جانشین ویلیام اول، پادشاه ویلیام دوم است.

King Edward the Confessor and Harold Godwinson at WinchesterWilliam II of England

ادامه در داستان‌گو

تالار وست‌مینستر، قدیمی‌ترین بخش موجود کاخ وست‌مینستر، در سال ۱۰۹۷ توسط پادشاه ویلیام دوم («ویلیام روفوس») ساخته شد و در آن زمان بزرگترین تالار در اروپا بود.

Westminster Hall in the early 19th centuryWilliam II of England

ادامه در داستان‌گو

از آنجایی که این مکان در اصل یک اقامتگاه سلطنتی بود، کاخ شامل هیچ تالار اختصاصی برای دو مجلس نبود. مراسم مهم دولتی در «اتاق نقاشی‌شده» برگزار می‌شد که در اصل در قرن سیزدهم به عنوان اتاق خواب اصلی پادشاه هنری سوم ساخته شده بود.

Painted Chamber in Westminster Palace

ادامه در داستان‌گو

کاخ وست‌مینستر اقامتگاه اصلی پادشاه در اواخر دوره قرون وسطی بود. پیش‌درآمد پارلمان، یعنی «کوریا رجیس» (شورای سلطنتی)، در تالار وست‌مینستر تشکیل جلسه می‌داد (اگرچه با جابه‌جایی پادشاه به کاخ‌های دیگر، آن‌ها نیز همراه او می‌رفتند). پارلمان سایمون دو مونتفورت، که اولین پارلمانی بود که نمایندگان شهرهای بزرگ را شامل می‌شد، در سال ۱۲۶۵ در این کاخ تشکیل جلسه داد.

«پارلمان نمونه»، اولین پارلمان رسمی انگلستان، در سال ۱۲۹۵ در آنجا تشکیل جلسه داد.

سقف تالار وست‌مینستر احتمالاً در ابتدا توسط ستون‌هایی پشتیبانی می‌شد که سه راهرو ایجاد می‌کرد، اما در دوران سلطنت پادشاه ریچارد دوم، این ساختار با یک سقف تیرچوبی (hammerbeam) توسط نجار سلطنتی، هیو هرلند، جایگزین شد. این سقف که «بزرگ‌ترین اثر معماری چوبی قرون وسطی» نامیده می‌شود، اجازه داد تا سه راهروی اصلی با یک فضای باز بزرگ و یک سکو در انتها جایگزین شوند. سقف جدید در سال ۱۳۹۳ سفارش داده شد.

Richard II King of England

ادامه در داستان‌گو

در سال ۱۵۱۲، در سال‌های اولیه سلطنت پادشاه هنری هشتم، آتش‌سوزی بخش اقامتگاه سلطنتی («خصوصی») کاخ را ویران کرد.

در سال ۱۵۳۴، هنری هشتم «یورک پلیس» را از کاردینال توماس ولزی، وزیر قدرتمندی که لطف پادشاه را از دست داده بود، گرفت. هنری با تغییر نام آن به «کاخ وایت‌هال»، از آن به عنوان اقامتگاه اصلی خود استفاده کرد. اگرچه وست‌مینستر رسماً یک کاخ سلطنتی باقی ماند، اما توسط دو مجلس پارلمان و دادگاه‌های مختلف سلطنتی مورد استفاده قرار می‌گرفت.

Portrait of Henry VIIICardinal Thomas WolseyPalace of Whitehall

ادامه در داستان‌گو

مجلس عوام که تالار اختصاصی خود را نداشت، گاهی جلسات بحث خود را در «چپتر هاوس» کلیسای وست‌مینستر برگزار می‌کرد. مجلس عوام در دوران سلطنت ادوارد ششم، خانه‌ای دائمی در کاخ و در «نمازخانه سنت استیون» که نمازخانه سابق کاخ سلطنتی بود، به دست آورد. در سال ۱۵۴۷، پس از انحلال کالج سنت استیون، این ساختمان برای استفاده مجلس عوام در دسترس قرار گرفت. در طول سه قرن بعد، تغییراتی برای راحتی مجلس عوام در نمازخانه سنت استیون ایجاد شد که به تدریج ظاهر قرون وسطایی اصلی آن را از بین برد یا پوشاند. یک پروژه نوسازی اساسی که توسط کریستوفر رن در اواخر قرن هفدهم انجام شد، فضای داخلی ساختمان را به طور کامل بازطراحی کرد.

King Edward VIChristopher Wren

ادامه در داستان‌گو

با ادامه مسیر به سمت شمال از لابی مرکزی، به راهروی عوام می‌رسیم. طراحی این راهرو تقریباً مشابه همتای جنوبی آن است و با صحنه‌هایی از تاریخ سیاسی قرن هفدهم، حد فاصل جنگ داخلی و انقلاب ۱۶۸۸، تزئین شده است. این نقاشی‌ها توسط ادوارد متیو وارد کشیده شده‌اند و شامل موضوعاتی مانند «اعلامیه مونک برای پارلمان آزاد» و «ارائه تاج به ویلیام سوم و مری دوم توسط لردها و عوام در تالار ضیافت» هستند. سپس، در بازتابی از چیدمان بخش لردها در کاخ، یک اتاق انتظار دیگر به نام لابی نمایندگان قرار دارد. در این اتاق، نمایندگان مجلس به بحث یا مذاکره می‌پردازند و اغلب توسط روزنامه‌نگاران معتبر که به طور جمعی «لابی» نامیده می‌شوند، مورد مصاحبه قرار می‌گیرند.

توطئه نافرجام باروت در سال ۱۶۰۵، توطئه‌ای میان گروهی از اشراف کاتولیک رومی بود تا با ترور پادشاه پروتستان، جیمز اول، و جایگزینی او با یک پادشاه کاتولیک، مذهب کاتولیک را در انگلستان احیا کنند. بدین منظور، آن‌ها مقادیر زیادی باروت در زیر مجلس اعیان قرار دادند که قرار بود یکی از توطئه‌گران به نام گای فاکس، آن را در جریان مراسم افتتاحیه پارلمان در ۵ نوامبر ۱۶۰۵ منفجر کند.

King James I of England

ادامه در داستان‌گو

تالار قرون وسطایی مجلس اعیان که هدف توطئه نافرجام باروت در سال ۱۶۰۵ بود، به عنوان بخشی از این عملیات تخریب شد تا یک گالری سلطنتی جدید و ورودی تشریفاتی در انتهای جنوبی کاخ ایجاد شود.

سر والتر رالی در ۲۹ اکتبر ۱۶۱۸ در کاخ وست‌مینستر اعدام شد.

Sir Walter Ralegh

ادامه در داستان‌گو

پس از سال ۱۷۰۷، تمام پارلمان‌های بریتانیا در این کاخ تشکیل جلسه داده‌اند.

درخواست‌ها برای ساخت یک کاخ کاملاً جدید بی‌پاسخ ماند و در عوض ساختمان‌های بیشتری با کیفیت و سبک‌های متفاوت به آن اضافه شد. نمای غربی جدیدی که به «ساختمان سنگی» معروف است و رو به خیابان سنت مارگارت قرار دارد، توسط جان واردی طراحی و بین سال‌های ۱۷۵۵ و ۱۷۷۰ به سبک پالادیان ساخته شد تا فضای بیشتری برای نگهداری اسناد و اتاق‌های کمیته فراهم شود.

در سال ۱۸۰۱، مجلس اعیان به تالار بزرگ‌تر «وایت چمبر» (که به تالار کوچک‌تر نیز معروف بود) نقل مکان کرد؛ تالاری که پیش‌تر محل استقرار «دادگاه درخواست‌ها» بود. گسترش مقام‌های اشرافی توسط پادشاه جرج سوم در طول قرن هجدهم، همراه با «قانون اتحاد» قریب‌الوقوع با ایرلند، این جابه‌جایی را ضروری ساخت، زیرا تالار اصلی گنجایش تعداد فزاینده اعیان را نداشت.

White ChamberKing George III

ادامه در داستان‌گو

تالار مجلس اعیان در بخش جنوبی کاخ وست‌مینستر واقع شده است. این اتاق با تزئینات مجلل، ۱۳.۷ متر در ۲۴.۴ متر (۴۵ در ۸۰ فوت) مساحت دارد.

کاخ وست‌مینستر پیشین نیز در ۱۱ مه ۱۸۱۲ محل ترور یک نخست‌وزیر بود. اسپنسر پرسیوال در حالی که در لابی مجلس عوام در راه رفتن به یک جلسه تحقیق پارلمانی بود، توسط یک تاجر ماجراجوی اهل لیورپول به نام جان بلینگهام هدف گلوله قرار گرفت و کشته شد. پرسیوال تنها نخست‌وزیر بریتانیا است که ترور شده است.

Spencer Perceval

ادامه در داستان‌گو

مجموعه کاخ بین سال‌های ۱۸۲۴ و ۱۸۲۷، این بار توسط سر جان سون، به طور اساسی بازسازی شد.

Sir John Soane

ادامه در داستان‌گو

در ۱۶ اکتبر ۱۸۳۴، آتش‌سوزی در کاخ رخ داد. علت آن داغ شدن بیش از حد اجاقی بود که برای از بین بردن چوب‌خط‌های انبارشده خزانه‌داری استفاده می‌شد و باعث آتش گرفتن تالار مجلس اعیان شد. در این آتش‌سوزی مهیب، هر دو مجلس پارلمان به همراه بیشتر ساختمان‌های دیگر در مجموعه کاخ نابود شدند. تالار وست‌مینستر به لطف تلاش‌های آتش‌نشانی و تغییر جهت باد نجات یافت. برج جواهر، کلیسای زیرزمینی، و رواق‌ها و تالار اجتماعات سنت استیون تنها بخش‌های دیگر کاخ بودند که از این حادثه جان سالم به در بردند.

The Burning of the Houses of Lords and Commons

ادامه در داستان‌گو

بزرگ‌ترین و بلندترین برج، برج ۹۸.۵ متری (۳۲۳ فوت) ویکتوریا است که گوشه جنوب غربی کاخ را اشغال کرده است. این برج که در ابتدا «برج پادشاه» نامیده می‌شد، زیرا آتش‌سوزی سال ۱۸۳۴ که کاخ قدیمی وست‌مینستر را ویران کرد در دوران سلطنت پادشاه ویلیام چهارم رخ داد، بخشی جدایی‌ناپذیر از طرح اصلی بری بود که او قصد داشت آن را به یادماندنی‌ترین عنصر بنا تبدیل کند. معمار، این برج مربعی بزرگ را به عنوان دژ یک «قلعه» قانون‌گذاری تصور کرد (که بازتابی از انتخاب نماد «پورت‌کالیس» به عنوان نشان شناسایی او در مسابقه طراحی بود) و از آن به عنوان ورودی سلطنتی کاخ و مخزنی ضد حریق برای آرشیو پارلمان استفاده کرد. برج ویکتوریا چندین بار بازطراحی شد و ارتفاع آن به تدریج افزایش یافت؛ پس از تکمیل در سال ۱۸۵۸، این برج بلندترین ساختمان غیرمذهبی جهان بود.

Victoria Tower

ادامه در داستان‌گو

بلافاصله پس از آتش‌سوزی، پادشاه ویلیام چهارم کاخ باکینگهام را که تقریباً تکمیل شده بود به پارلمان پیشنهاد داد، به این امید که از شر اقامتگاهی که دوست نداشت خلاص شود. با این حال، ساختمان برای استفاده پارلمانی نامناسب تشخیص داده شد و این هدیه رد شد.

Buckingham PalaceKing William IV of United Kingdom

ادامه در داستان‌گو

کارها به سرعت پیش رفت و تالارها تا فوریه ۱۸۳۵ آماده استفاده شدند.

در سال ۱۸۳۹، چارلز بری به همراه کمیته‌ای که شامل دو زمین‌شناس برجسته و یک سنگ‌تراش بود، برای بازدید از معادن و ساختمان‌ها به سراسر بریتانیا سفر کرد.

اولین سنگ بنای طرح جدید پیوجین-بری در ۲۷ آوریل ۱۸۴۰ توسط سارا (نام خانوادگی پیش از ازدواج: راوسل)، همسر بری، گذاشته شد.

Augustus PuginSir Charles Barry

ادامه در داستان‌گو

تالار اعیان در سال ۱۸۴۷ تکمیل شد.

کاخ جدید وست‌مینسترِ بری با استفاده از سنگ آهک آنستون به رنگ شنی بازسازی شد. با این حال، سنگ‌ها به دلیل آلودگی و کیفیت پایین برخی از آن‌ها، به زودی شروع به فرسایش کردند. اگرچه چنین نقص‌هایی از سال ۱۸۴۹ آشکار بود، اما حتی پس از مطالعات بسیار، تا پایان قرن نوزدهم هیچ اقدامی انجام نشد.

تالار عوام در سال ۱۸۵۲ (زمانی که بری لقب شوالیه دریافت کرد) تکمیل شد.

تالار شاهزاده یک اتاق انتظار کوچک بین گالری سلطنتی و تالار اعیان است که نام خود را از اتاقی که در کاخ قدیمی وست‌مینستر به تالار پارلمان متصل بود، گرفته است. به دلیل موقعیت مکانی، این مکان جایی است که اعضای مجلس اعیان برای بحث در مورد امور مجلس ملاقات می‌کنند. چندین در از این اتاق به لابی‌های تقسیم‌بندی مجلس اعیان و تعدادی از دفاتر مهم باز می‌شود. موضوع تالار شاهزاده تاریخ تودور است و ۲۸ پرتره رنگ‌روغنی که روی پنل‌های اطراف اتاق نقاشی شده‌اند، اعضای سلسله تودور را به تصویر می‌کشند. این آثار کار ریچارد برچت و شاگردانش هستند و خلق آن‌ها مستلزم تحقیقات گسترده‌ای بود که به تأسیس گالری ملی پرتره در سال ۱۸۵۶ کمک کرد. ۱۲ نقش‌برجسته برنزی که توسط ویلیام تید در سال‌های ۱۸۵۵–۱۸۵۷ اجرا شده، در دیوار زیر پرتره‌ها نصب شده است.

در انتهای شمالی کاخ، مشهورترین برج یعنی برج الیزابت که معمولاً به نام بیگ بن شناخته می‌شود، برافراشته شده است. با ارتفاع ۹۶ متر (۳۱۵ فوت)، این برج تنها کمی کوتاه‌تر از برج ویکتوریا اما بسیار باریک‌تر است. این برج که در ابتدا صرفاً به عنوان برج ساعت شناخته می‌شد (نام برج الیزابت در سال ۲۰۱۲ برای جشن گرفتن شصتمین سالگرد سلطنت الیزابت دوم به آن داده شد)، ساعت بزرگ وست‌مینستر را در خود جای داده است که توسط ادوارد جان دنت بر اساس طرح‌های ساعت‌ساز آماتور، ادموند بکت دنیسون، ساخته شده است.

Big Ben

ادامه در داستان‌گو

اگرچه بیشتر کارها تا سال ۱۸۶۰ انجام شده بود، اما ساخت‌وساز تا یک دهه بعد به پایان نرسید.

کاخ جدید در ۲۴ ژانویه ۱۸۸۵، همراه با برج لندن، هدف بمب‌های فنیان قرار گرفت.

با این حال، در طول دهه ۱۹۱۰ مشخص شد که برخی از سنگ‌کاری‌ها باید جایگزین شوند.

در سال ۱۹۲۸، استفاده از سنگ کلیپشام، یک سنگ آهک عسلی‌رنگ از راتلند، برای جایگزینی سنگ‌های فرسوده آنستون ضروری تشخیص داده شد. این پروژه در دهه ۱۹۳۰ آغاز شد اما با شروع جنگ جهانی دوم متوقف گردید و تنها در طول دهه ۱۹۵۰ تکمیل شد. تا دهه ۱۹۶۰، آلودگی دوباره شروع به آسیب رساندن کرد. یک برنامه حفاظت و مرمت سنگ برای نماهای بیرونی و برج‌ها در سال ۱۹۸۱ آغاز شد و در سال ۱۹۹۴ به پایان رسید.

پادشاه در سخنرانی افتتاحیه پارلمان در فوریه ۱۸۳۵، پس از پایان انتخابات عمومی آن سال، به اعضا اطمینان داد که آتش‌سوزی تصادفی بوده است و به پارلمان اجازه داد تا «طرح‌هایی برای اسکان دائمی [آن]» تهیه کند. هر مجلس کمیته‌ای تشکیل داد و بحث عمومی بر سر سبک‌های پیشنهادی درگرفت.

در طول جنگ جهانی دوم، کاخ وست‌مینستر در چهارده نوبت جداگانه مورد اصابت بمب قرار گرفت. یک بمب در ۲۶ سپتامبر ۱۹۴۰ در حیاط کاخ قدیمی سقوط کرد و به دیوار جنوبی ایوان سنت استیون و نمای غربی آسیب جدی وارد کرد.

این اتاق شبیه به لابی همتایان است اما طراحی ساده‌تری دارد و کمی بزرگ‌تر است و مکعبی به ابعاد ۱۳.۷ متر (۴۵ فوت) در تمام جهات را تشکیل می‌دهد. پس از آسیب شدیدی که در بمباران سال ۱۹۴۱ متحمل شد، به سبک ساده‌تری بازسازی شد، چیزی که در کف اتاق که تقریباً کاملاً بدون تزئین است، مشهودتر است. طاق در ورودی به تالار عوام بدون تعمیر باقی مانده است تا یادآور شرارت‌های جنگ باشد و اکنون به عنوان طاق آوار یا طاق چرچیل شناخته می‌شود. این طاق با مجسمه‌های برنزی وینستون چرچیل و دیوید لوید جورج، نخست‌وزیرانی که بریتانیا را به ترتیب در جنگ جهانی دوم و اول رهبری کردند، احاطه شده است؛ پای هر کدام به طور قابل توجهی براق است، که نتیجه سنت طولانی نمایندگان مجلس است که هنگام ورود برای اولین سخنرانی خود، برای خوش‌شانسی آن‌ها را لمس می‌کنند. این لابی شامل سردیس‌ها و مجسمه‌های اکثر نخست‌وزیران قرن بیستم و همچنین دو تابلوی بزرگ است که نمایندگان می‌توانند نامه‌ها و پیام‌های تلفنی خود را در آن دریافت کنند؛ این تابلوها برای استفاده مجلس طراحی شده و در اوایل دهه ۱۹۶۰ نصب شده‌اند.

US President Barack Obama (right) in the Members' Lobby during a tour of the Palace in May 2011. With him are, from the left: the Lord Great Chamberlain, the Marquess of Cholmondeley, holding his white staff of office; the Lord Speaker, Baroness Hayman; and the Speaker of the House of Commons, John Bercow

ادامه در داستان‌گو

بدترین حمله در شب ۱۰ تا ۱۱ مه ۱۹۴۱ رخ داد، زمانی که کاخ حداقل دوازده ضربه دریافت کرد و سه نفر (دو پلیس و سرپرست مقیم مجلس اعیان، ادوارد الیوت) کشته شدند.

یک بمب آتش‌زا به تالار مجلس عوام اصابت کرد و آن را به آتش کشید؛ بمب دیگری سقف تالار وست‌مینستر را به آتش کشید. آتش‌نشانان نتوانستند هر دو را نجات دهند و تصمیم بر این شد که برای نجات تالار تلاش کنند.

The old chamber of the House of Commons was in use between 1852 and 1941, when it was destroyed by German bombs in the course of the Second World War

ادامه در داستان‌گو

تالار عوام پس از جنگ توسط معمار سر گیلز گیلبرت اسکات، در نسخه‌ای ساده‌شده از سبک تالار قدیمی بازسازی شد.

تالار مجلس عوام در انتهای شمالی کاخ وست‌مینستر قرار دارد؛ این تالار در سال ۱۹۵۰ پس از آنکه تالار ویکتوریایی در سال ۱۹۴۱ ویران شده بود، تحت نظر معمار گیلز گیلبرت اسکات بازسازی و افتتاح شد. ابعاد این تالار ۱۴ در ۲۰.۷ متر (۴۶ در ۶۸ فوت) است و سبک آن ساده‌تر از تالار اعیان است؛ نیمکت‌ها و همچنین سایر اثاثیه در سمت عوام کاخ، به رنگ سبز هستند. عموم مردم اجازه نشستن روی نیمکت‌ها را ندارند. سایر پارلمان‌ها در کشورهای مشترک‌المنافع، از جمله هند، کانادا، استرالیا و نیوزیلند، از این طرح رنگی کپی‌برداری کرده‌اند که در آن مجلس عوام با رنگ سبز و مجلس اعیان با رنگ قرمز شناخته می‌شود.

Left to right: U.S. Secretary of State John Kerry, House of Commons Speaker John Bercow and U.K. Foreign Secretary William Hague examine the despatch boxes on 25 February 2013

ادامه در داستان‌گو

این کار توسط شرکت جان ماولم و شرکا انجام شد و ساخت آن تا سال ۱۹۵۰ به طول انجامید، زمانی که پادشاه جورج ششم تالار جدید را در مراسمی که در ۲۶ اکتبر در تالار وست‌مینستر برگزار شد، افتتاح کرد.

King George VI

ادامه در داستان‌گو

تالار اعیان سپس در ماه‌های بعد بازسازی شد؛ اعیان در مه ۱۹۵۱ دوباره در آن مستقر شدند.

در ۱۷ ژوئن ۱۹۷۴، یک بمب ۹ کیلوگرمی (۲۰ پوندی) که توسط ارتش جمهوری‌خواه موقت ایرلند (IRA) کار گذاشته شده بود، در تالار وست‌مینستر منفجر شد. انفجار و آتش‌سوزی ناشی از آن که توسط نشت لوله گاز تغذیه می‌شد، ۱۱ نفر را مجروح کرد و خسارات گسترده‌ای به بار آورد.

با افزایش نیاز به فضای اداری در کاخ، پارلمان در سال ۱۹۷۵ فضای اداری را در ساختمان نزدیک نورمن شاو و در ساختمان پورتکالیس هاوس که به همین منظور ساخته شده و در سال ۲۰۰۰ تکمیل شد، به دست آورد. این افزایش به همه نمایندگان مجلس امکان داده است که امکانات اداری خاص خود را داشته باشند.

Norman Shaw North (centre) and South (left) Buildings

ادامه در داستان‌گو

یک بمب‌گذاری خودرو جان ایری نیو، سیاستمدار برجسته محافظه‌کار را در حالی که با خودرو از پارکینگ مجلس عوام در حیاط کاخ جدید خارج می‌شد، گرفت. این حمله در ۳۰ مارس ۱۹۷۹، یک روز پس از اعلام انتخابات عمومی آن سال رخ داد؛ هم ارتش آزادی‌بخش ملی ایرلند و هم ارتش جمهوری‌خواه موقت ایرلند مسئولیت ترور نیو را بر عهده گرفتند، اما اکنون پذیرفته شده است که گروه اول مسئول آن بوده است.

مرمت حیاط‌های داخلی نیز در جریان است. تا آوریل ۲۰۱۲، چهار حیاط از جمله دو حیاط بزرگ‌تر (حیاط سخنگو و حیاط سلطنتی) تکمیل شده‌اند؛ بقیه قرار است تا اکتبر ۲۰۱۶ تکمیل شوند.

از اکتبر ۲۰۱۲، دیوار شمالی تالار وست‌مینستر در حال مرمت است.

یک گزارش ارزیابی گزینه‌های مستقل که در ژوئن ۲۰۱۵ منتشر شد، نشان داد که اگر نمایندگان مجلس در حین انجام کارها در کاخ باقی بمانند، هزینه مرمت کاخ وست‌مینستر می‌تواند تا ۷.۱ میلیارد پوند باشد.

نمایندگان مجلس در سال ۲۰۱۶ تصمیم گرفتند ساختمان را برای شش سال از سال ۲۰۲۲ تخلیه کنند.

در ۲۲ مارس ۲۰۱۷ یک حمله تروریستی مرتبط با اسلام‌گرایان رخ داد که در آن مردی پس از زیر گرفتن عابران پیاده در پل وست‌مینستر، یک افسر پلیس را با چاقو زد. پنج نفر از جمله مهاجم و افسر پلیس کشته شدند.

در ژانویه ۲۰۱۸، مجلس عوام به تخلیه هر دو مجلس از کاخ وست‌مینستر رأی داد تا امکان بازسازی کامل ساختمان فراهم شود؛ بازسازی‌ای که ممکن است از سال ۲۰۲۵ آغاز شده و تا شش سال به طول انجامد. انتظار می‌رود که مجلس عوام به‌طور موقت در یک تالار شبیه‌سازی‌شده در ریچموند هاوس در وایت‌هال مستقر شود و مجلس اعیان نیز در مرکز کنفرانس ملکه الیزابت دوم در میدان پارلمان اسکان یابد.

در اوت ۲۰۱۸ حمله‌ای رخ داد که توسط دادستان‌ها به عنوان تروریسم تلقی شد.