همیشه در حرکت

گاردنر که نگران رفاه کریس جونیور بود، از کشیش سیسیل ویلیامز خواست تا به آن‌ها اجازه دهد در پناهگاه کلیسای متدیست متحد گاید مموریال برای زنان بی‌خانمان، که اکنون به عنوان خانه اجتماعی سیسیل ویلیامز گاید شناخته می‌شود، بمانند. ویلیامز بدون تردید موافقت کرد. امروز، وقتی از کریستوفر گاردنر جونیور پرسیده می‌شود که چه چیزی از بی‌خانمانی به یاد دارد، می‌گوید: «نمی‌توانم بگویم که ما بی‌خانمان بودیم، فقط می‌دانستم که همیشه باید برویم. بنابراین، اگر چیزی به یاد داشته باشم، فقط این است که ما همیشه در حال حرکت بودیم، همیشه در حرکت.»

ممکن است دارای خطا باشد.