1رائول پربیش
رائول پربیش دبیرکل این سازمان (۱۹۶۳–۱۹۶۹) بود.
2کنفرانس ژنو
در پاسخ به نگرانی کشورهای در حال توسعه (کشورهای کمتر توسعهیافته، LDC) از وخامت وضعیت خود در تجارت جهانی، مجمع عمومی سازمان ملل متحد به برگزاری یک کنفرانس «یکباره» رأی داد.
این گفتگوهای اولیه راه را برای تسهیلات جدید صندوق بینالمللی پول جهت تأمین مالی کسری در درآمدهای کالایی و برای طرحهای ترجیحات عمومی که دسترسی کشورهای جنوب به بازارهای شمال برای واردات کالاهای تولیدی را افزایش میداد، هموار کرد.
در ژنو، کشورهای کمتر توسعهیافته در پیشنهاد خود مبنی بر اینکه کنفرانس و دبیرخانه آن به یک نهاد دائمی سازمان ملل تبدیل شوند و هر چهار سال یکبار تشکیل جلسه دهند، موفق بودند.
در نشست ژنو، رائول پربیش—اقتصاددان برجسته آرژانتینی از کمیسیون اقتصادی سازمان ملل متحد برای آمریکای لاتین و کارائیب (ECLA)—به عنوان اولین دبیرکل سازمان انتخاب شد.
3کنفرانس دهلی نو
کنفرانس دهلی نو که در فوریه و مارس ۱۹۶۸ برگزار شد، انجمنی بود که به کشورهای در حال توسعه اجازه داد تا در مورد اصول اساسی سیاستهای توسعه خود به توافق برسند. کنفرانس دهلی نو فرصتی برای تصویب نهایی طرحها بود.
این کنفرانس انگیزهای بزرگ برای ترغیب کشورهای شمال جهت پیگیری قطعنامههای آنکتاد ۱ و ایجاد ترجیحات عمومی فراهم کرد.
هدف برای جریانهای خصوصی و رسمی به کشورهای کمتر توسعهیافته به ۱٪ از تولید ناخالص ملی کشورهای شمال افزایش یافت، اما کشورهای توسعهیافته نتوانستند خود را به دستیابی به این هدف تا تاریخ مشخصی متعهد کنند. این موضوع به یک نقطه بحث مداوم در کنفرانسهای آنکتاد تبدیل شده است.
این کنفرانس منجر به توافقنامه بینالمللی شکر شد که به دنبال تثبیت قیمت جهانی شکر است.
4مانوئل پرز-گررو
مانوئل پرز-گررو از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۴ به عنوان دبیرکل منصوب شد.
5کنفرانس سانتیاگو
کنفرانس سانتیاگو در ۱۵ آوریل ۱۹۷۲، سومین موقعیتی بود که کشورهای در حال توسعه، کشورهای ثروتمند را با نیاز به استفاده مؤثرتر از اقدامات تجاری و کمکها برای بهبود استانداردهای زندگی در جهان در حال توسعه مواجه کردند.
بحثها بر سیستم پولی بینالمللی و بهویژه بر پیشنهاد کشورهای جنوب مبنی بر اینکه سهم بیشتری از حق برداشت مخصوص (SDR) جدید باید به عنوان نوعی کمک به کشورهای کمتر توسعهیافته اختصاص یابد (به اصطلاح «پیوند»)، متمرکز بود.
در سانتیاگو، با وجود جلسات پیش از کنفرانس، اختلافات قابل توجهی در درون گروه ۷۷ (G77) بروز کرد. اختلافنظرهایی بر سر پیشنهاد حق برداشت مخصوص و همچنین بین کسانی در گروه ۷۷ که خواهان تغییرات اساسی مانند تغییر در تخصیص آرا به نفع جنوب در صندوق بینالمللی پول بودند و کسانی (عمدتاً کشورهای آمریکای لاتین) که خواهان اصلاحات بسیار ملایمتری بودند، وجود داشت.
6گامانی کوریا
گامانی کوریا از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۴ دبیرکل کنفرانس تجارت و توسعه سازمان ملل متحد و معاون دبیرکل سازمان ملل متحد بود.
7کنفرانس نایروبی
آنکتاد ۴ که در مه ۱۹۷۶ در نایروبی برگزار شد، در مقایسه با کنفرانسهای قبلی خود موفقیت نسبی نشان داد. یک مقاله توجیهی مؤسسه توسعه فرامرزی در آوریل ۱۹۷۹، یکی از دلایل موفقیت را بحران نفتی ۱۹۷۳ و تشویق کشورهای کمتر توسعهیافته به کسب دستاورد از طریق تولیدکنندگان سایر کالاها میداند.
نتیجه اصلی کنفرانس، تصویب برنامه یکپارچه برای کالاها بود.
این برنامه صادرات اصلی کالاها را پوشش میداد و اهداف آن علاوه بر تثبیت قیمت کالاها عبارت بودند از: «قیمتگذاری عادلانه و سودآور با در نظر گرفتن تورم جهانی»، گسترش پردازش، توزیع و کنترل فناوری توسط کشورهای کمتر توسعهیافته و بهبود دسترسی به بازارها.
8کنفرانس مانیل
آنکتاد ۵ در پی کنفرانس نایروبی، در سال ۱۹۷۹ در مانیل برگزار شد و بر مسائل کلیدی حمایتگرایی در کشورهای در حال توسعه و نیاز به تغییرات ساختاری، تجارت کالاها و کالاهای تولیدی، کمکها و اصلاحات پولی بینالمللی، فناوری، کشتیرانی و همکاری اقتصادی میان کشورهای در حال توسعه تمرکز داشت.
یک مقاله توجیهی مؤسسه توسعه فرامرزی که در سال ۱۹۷۹ نوشته شده، توجه خود را بر مسائل کلیدی مربوط به نقش کشورهای کمتر توسعهیافته به عنوان گروه ۷۷ در جامعه بینالمللی متمرکز کرده است.
9کنفرانس بلگراد
ششمین کنفرانس تجارت و توسعه سازمان ملل در بلگراد، ۶ تا ۳۰ ژوئن ۱۹۸۳، در پسزمینه آنکتادهای قبلی برگزار شد که تا حد زیادی در حل بسیاری از اختلافات بین کشورهای توسعهیافته و در حال توسعه شکست خورده بودند و همچنین در شرایطی که اقتصاد جهانی در بدترین رکود خود از اوایل دهه ۱۹۳۰ قرار داشت.
مسائل کلیدی آن زمان، تأمین مالی و تعدیل، تثبیت قیمت کالاها و تجارت بود.
10آلیستر مکاینتایر (سرپرست)
آلیستر مکاینتایر در سال ۱۹۸۵ سرپرست سازمان بود.
11کنت کی. اس. دادی
کنت کی. اس. دادی از سال ۱۹۸۶ تا ۳۱ مارس ۱۹۹۴ برای رهبری کنفرانس تجارت و توسعه سازمان ملل متحد منصوب شد.
12کنفرانس ژنو ۱۹۸۷
هفتمین کنفرانس از ۸ ژوئیه تا ۳ اوت ۱۹۸۷ در ژنو، سوئیس برگزار شد.
13کنفرانس کارتاخنا
هشتمین کنفرانس آنکتاد در کارتاخنا، کلمبیا برگزار شد.
14کارلوس فورتین (سرپرست)
کارلوس فورتین از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۵ سرپرست بود.
15روبنس ریکوپرو
روبنس ریکوپرو از سپتامبر ۱۹۹۵ تا سپتامبر ۲۰۰۴ به عنوان پنجمین دبیرکل کنفرانس تجارت و توسعه سازمان ملل متحد خدمت کرد.
16کنفرانس میدراند
نهمین کنفرانس «آنکتاد ۹» از ۲۷ آوریل تا ۱۱ مه ۱۹۹۶ در میدراند، آفریقای جنوبی برگزار شد.
17کنفرانس بانکوک
«آنکتاد ۱۰» در بانکوک، تایلند برگزار شد.
18کنفرانس سائوپائولو
«آنکتاد ۱۱» از ۱۳ تا ۱۸ ژوئن ۲۰۰۴ در سائوپائولو، برزیل برگزار شد.
19کارلوس فورتین (سرپرست)
کارلوس فورتین از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۵ سرپرست بود.
20سوپاچای پانیچپاکدی
سوپاچای پانیچپاکدی از ۱ سپتامبر ۲۰۰۵ تا ۳۱ اوت ۲۰۱۳ دبیرکل کنفرانس تجارت و توسعه سازمان ملل متحد (آنکتاد) بود.
21کنفرانس آکرا
آنکتاد ۱۲ از ۲۱ تا ۲۵ آوریل ۲۰۰۸ در آکرا، غنا برگزار شد.
22کنفرانس دوحه
سیزدهمین کنفرانس آنکتاد (UNCTAD XIII) از ۲۱ تا ۲۶ آوریل ۲۰۱۲ در دوحه، قطر برگزار شد.
23موخیسا کیتویی
موخیسا کیتویی از سپتامبر ۲۰۱۳ تا فوریه ۲۰۲۱ به عنوان دبیرکل کنفرانس تجارت و توسعه سازمان ملل متحد (آنکتاد) خدمت کرد.
24کنفرانس نایروبی (۲۰۱۶)
چهاردهمین کنفرانس آنکتاد (UNCTAD XIV) از ۱۷ تا ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۶ در نایروبی، کنیا برگزار شد.
25ایزابل دورانت
در ۱۶ فوریه ۲۰۲۱، دورانت جایگزین موخیسا کیتویی در رأس این سازمان شد و تا ژوئن ۲۰۲۱ به عنوان سرپرست دبیرکل فعالیت کرد.
26ربکا گرینسپن مایوفیس
ربکا گرینسپن مایوفیس از ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۱ به عنوان دبیرکل کنفرانس تجارت و توسعه سازمان ملل متحد (آنکتاد) مشغول به کار است.
27کنفرانس بریجتاون
پانزدهمین کنفرانس آنکتاد (UNCTAD XV) از ۳ تا ۸ اکتبر ۲۰۲۱ در بریجتاون، باربادوس برگزار شد.