کنفرانس سانتیاگو

کنفرانس سانتیاگو در ۱۵ آوریل ۱۹۷۲، سومین موقعیتی بود که کشورهای در حال توسعه، کشورهای ثروتمند را با نیاز به استفاده مؤثرتر از اقدامات تجاری و کمک‌ها برای بهبود استانداردهای زندگی در جهان در حال توسعه مواجه کردند. بحث‌ها بر سیستم پولی بین‌المللی و به‌ویژه بر پیشنهاد کشورهای جنوب مبنی بر اینکه سهم بیشتری از حق برداشت مخصوص (SDR) جدید باید به عنوان نوعی کمک به کشورهای کمتر توسعه‌یافته اختصاص یابد (به اصطلاح «پیوند»)، متمرکز بود. در سانتیاگو، با وجود جلسات پیش از کنفرانس، اختلافات قابل توجهی در درون گروه ۷۷ (G77) بروز کرد. اختلاف‌نظرهایی بر سر پیشنهاد حق برداشت مخصوص و همچنین بین کسانی در گروه ۷۷ که خواهان تغییرات اساسی مانند تغییر در تخصیص آرا به نفع جنوب در صندوق بین‌المللی پول بودند و کسانی (عمدتاً کشورهای آمریکای لاتین) که خواهان اصلاحات بسیار ملایم‌تری بودند، وجود داشت.

ممکن است دارای خطا باشد.