اعلامیه ملل متحد

«در روز سال نو ۱۹۴۲، رئیس‌جمهور روزولت، نخست‌وزیر چرچیل، ماکسیم لیتوینوف از اتحاد جماهیر شوروی و تی. وی. سونگ از چین، سند کوتاهی را امضا کردند که بعدها به عنوان اعلامیه ملل متحد شناخته شد و روز بعد نمایندگان بیست و دو کشور دیگر امضای خود را به آن افزودند». اعلامیه مشترک توسط ایالات متحده آمریکا، بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی، اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی، چین، استرالیا، بلژیک، کانادا، کاستاریکا، کوبا، چکسلواکی، جمهوری دومینیکن، السالوادور، یونان، گواتمالا، هائیتی، هندوراس، هند، لوکزامبورگ، هلند، نیوزیلند، نیکاراگوئه، نروژ، پاناما، لهستان، آفریقای جنوبی، یوگسلاوی دولت‌های امضاکننده این سند، با پذیرش برنامه مشترک اهداف و اصولی که در اعلامیه مشترک رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا و نخست‌وزیر بریتانیای کبیر مورخ ۱۴ اوت ۱۹۴۱، معروف به منشور آتلانتیک، گنجانده شده است، با اعتقاد به اینکه پیروزی کامل بر دشمنان برای دفاع از زندگی، آزادی، استقلال و آزادی مذهبی و حفظ حقوق بشر و عدالت در سرزمین‌های خود و سایر سرزمین‌ها ضروری است و اینکه آن‌ها اکنون درگیر مبارزه‌ای مشترک علیه نیروهای وحشی و بی‌رحمی هستند که به دنبال تسلط بر جهان می‌باشند، اعلام می‌دارند: هر دولت متعهد می‌شود که تمام منابع نظامی یا اقتصادی خود را علیه آن دسته از اعضای پیمان سه‌جانبه و پیروان آن که با آن‌ها در حال جنگ است، به کار گیرد. هر دولت متعهد می‌شود که با دولت‌های امضاکننده این سند همکاری کند و آتش‌بس یا صلح جداگانه‌ای با دشمنان منعقد نکند. اعلامیه فوق ممکن است توسط سایر کشورهایی که در حال ارائه کمک‌های مادی و مشارکت در مبارزه برای پیروزی بر هیتلریسم هستند یا ممکن است باشند، پذیرفته شود. کنفرانس واشنگتن ۱۹۴۱–۱۹۴۲

ممکن است دارای خطا باشد.