1روز استقلال ویتنام
ویتنام در سپتامبر ۱۹۴۵ استقلال خود را اعلام کرده بود.
2جنگ کره
آغاز جنگ کره در ژوئن ۱۹۵۰، بسیاری از سیاستگذاران واشنگتن را متقاعد کرد که جنگ در هندوچین نمونهای از توسعهطلبی کمونیستی به رهبری اتحاد جماهیر شوروی است.
3جمهوری خلق چین (PRC) شروع به کمک به ویت مین کرد
مستشاران نظامی جمهوری خلق چین (PRC) در ژوئیه ۱۹۵۰ شروع به کمک به ویت مین (اتحادیه برای استقلال ویتنام که یک ائتلاف استقلال ملی بود و توسط هو شی مین در ۱۹ مه ۱۹۴۱ در پاک بو تشکیل شد) کردند.
4گروه کمک و مشاوره نظامی
در سپتامبر ۱۹۵۰، ایالات متحده یک گروه کمک و مشاوره نظامی (MAAG) ایجاد کرد تا درخواستهای فرانسه برای کمک را بررسی کند، در مورد استراتژی مشاوره دهد و سربازان ویتنامی را آموزش دهد. تا سال ۱۹۵۴، ایالات متحده ۱ میلیارد دلار برای حمایت از تلاشهای نظامی فرانسه هزینه کرده بود که ۸۰ درصد هزینههای جنگ را شامل میشد.
5«نگو دین دیم واقعاً معجزه کرد» در ویتنام جنوبی
با این حال، طبق اسناد پنتاگون، از سال ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۶ «نگو دین دیم واقعاً در ویتنام جنوبی معجزه کرد»: «تقریباً قطعی است که تا سال ۱۹۵۶، نسبتی که ممکن بود در یک انتخابات آزاد علیه دیم به هو رأی دهند، بسیار کمتر از هشتاد درصد میبود.»
6کنفرانس ژنو
در ۷ مه ۱۹۵۴، پادگان فرانسوی در دین بین فو تسلیم شد. این شکست پایان دخالت نظامی فرانسه در هندوچین را رقم زد. در کنفرانس ژنو، فرانسویها با ویت مین بر سر توافق آتشبس مذاکره کردند و استقلال به کامبوج، لائوس و ویتنام اعطا شد.
7دولت ویتنام
در همین حال، جنوب، دولت ویتنام را تشکیل داد که در آن بائو دای به عنوان امپراتور و نگو دین دیم (که در ژوئیه ۱۹۵۴ منصوب شد) به عنوان نخستوزیر فعالیت میکردند. نه دولت ایالات متحده و نه دولت ویتنامِ نگو دین دیم، هیچ سندی را در کنفرانس ژنو ۱۹۵۴ امضا نکردند.
8کامبوج بیطرف است
شاهزاده نورودوم سیهانوک از سال ۱۹۵۵ کامبوج را بیطرف اعلام کرده بود، اما به ارتش ویتنام شمالی/ویت کنگ اجازه داد از کامبوج به عنوان پایگاهی برای مسیر سیهانوک استفاده کنند.
9دیم هرگونه مخالفت سیاسی در جنوب را از بین برد
از آوریل تا ژوئن ۱۹۵۵، دیم با آغاز عملیات نظامی علیه دو گروه مذهبی، کائو دای و هوا هائو متعلق به با کوت، هرگونه مخالفت سیاسی در جنوب را از بین برد. این کمپین همچنین بر گروه جنایتکار سازمانیافته بین ژوین متمرکز بود که با اعضای پلیس مخفی حزب کمونیست متحد بود و عناصر نظامی داشت. با افزایش مخالفتهای گسترده با تاکتیکهای خشن او، دیم به طور فزایندهای سعی کرد کمونیستها را مقصر بداند.
10همهپرسی در مورد آینده دولت ویتنام
در همهپرسی ۲۳ اکتبر ۱۹۵۵ در مورد آینده دولت ویتنام، دیم انتخابات را که توسط برادرش نگو دین نهو نظارت میشد، دستکاری کرد و ۹۸.۲ درصد آرا، از جمله ۱۳۳ درصد در سایگون، به نام او ثبت شد. مشاوران آمریکایی او حاشیه پیروزی معتدلتری را «۶۰ تا ۷۰ درصد» توصیه کرده بودند. با این حال، دیم انتخابات را آزمونی برای اقتدار میدانست.
11آخرین سربازان فرانسوی
آخرین سربازان فرانسوی قرار بود در آوریل ۱۹۵۶ ویتنام را ترک کنند.
12مجازات اعدام برای هرگونه فعالیت کمونیستی در اوت ۱۹۵۶
از تابستان ۱۹۵۵، دیم کمپین «محکومیت کمونیستها» را آغاز کرد که طی آن کمونیستهای مظنون و سایر عناصر ضد دولتی دستگیر، زندانی، شکنجه یا اعدام شدند. او در اوت ۱۹۵۶ مجازات اعدام را برای هرگونه فعالیت که کمونیستی تلقی میشد، وضع کرد.
13ویتنام جنوبی از اولین صلح خود در بیش از یک دهه لذت برد
بین سالهای ۱۹۵۴ و ۱۹۵۷، نارضایتیهای گسترده اما سازماننیافتهای در مناطق روستایی وجود داشت که دولت دیم موفق به سرکوب آنها شد. در اوایل سال ۱۹۵۷، ویتنام جنوبی از اولین صلح خود در بیش از یک دهه لذت برد.
14دیم یک سفر رسمی ده روزه به ایالات متحده انجام داد
در مه ۱۹۵۷، دیم یک سفر رسمی ده روزه به ایالات متحده انجام داد. رئیسجمهور آیزنهاور قول حمایت مستمر خود را داد و رژهای به افتخار دیم در شهر نیویورک برگزار شد. اگرچه دیم در ملاء عام مورد ستایش قرار گرفت، وزیر امور خارجه جان فاستر دالس در خلوت اعتراف کرد که دیم به این دلیل انتخاب شده است که جایگزین بهتری وجود نداشت.
15تلفات نظامی تا سال ۱۹۵۹
بین سالهای ۱۹۵۶ و ۱۹۵۹، ۴ آمریکایی کشته شدند.
16تلفات نظامی در سال ۱۹۶۰
در سال ۱۹۶۰، ۵ آمریکایی و ۲۲۲۳ ویتنامی کشته شدند.
17تلفات نظامی در سال ۱۹۶۱
در سال ۱۹۶۱، ۱۶ آمریکایی و ۴۰۰۴ ویتنامی کشته شدند.
18توافقنامهای برای احترام به بیطرفی لائوس
در ۲۳ ژوئیه ۱۹۶۲، چهارده کشور از جمله چین، ویتنام جنوبی، اتحاد جماهیر شوروی، ویتنام شمالی و ایالات متحده، توافقنامهای را امضا کردند که در آن قول دادند به بیطرفی لائوس احترام بگذارند.
19تلفات نظامی در سال ۱۹۶۲
در سال ۱۹۶۲، ۵۳ آمریکایی و ۴۴۵۷ ویتنامی کشته شدند.
20نبرد آپ باک
عملکرد ضعیف ارتش ویتنام جنوبی با اقدامات ناموفقی مانند نبرد آپ باک در ۲ ژانویه ۱۹۶۳ نشان داده شد، که در آن گروه کوچکی از ویت کنگ در نبردی علیه نیروی بسیار بزرگتر و مجهزتر ویتنام جنوبی پیروز شدند، در حالی که بسیاری از افسران آنها حتی تمایلی به درگیری در نبرد نداشتند.
21ترور رئیسجمهور کندی
رئیسجمهور کندی در ۲۲ نوامبر ۱۹۶۳ ترور شد.
22نبرد علیه کمونیسم
لیندون بی. جانسون، معاون رئیسجمهور، درگیر سیاستهای مربوط به ویتنام نبود؛ با این حال، پس از رسیدن به مقام ریاستجمهوری، جانسون بلافاصله بر جنگ تمرکز کرد. در ۲۴ نوامبر ۱۹۶۳، او گفت: «نبرد علیه کمونیسم... باید با قدرت و عزم راسخ... پیگیری شود».
23تلفات نظامی در سال ۱۹۶۳
در سال ۱۹۶۳، ۱۲۲ آمریکایی و ۵۶۶۵ ویتنامی کشته شدند.
24یک مأموریت اطلاعاتی در امتداد ساحل ویتنام شمالی
در ۲ اوت ۱۹۶۴، ناو یواساس مدوکس که در یک مأموریت اطلاعاتی در امتداد ساحل ویتنام شمالی بود، ظاهراً به چندین قایق اژدرافکن که آن را در خلیج تونکین تعقیب میکردند، شلیک کرد و به آنها آسیب رساند.
25دومین «حمله»
دومین «حمله» منجر به حملات هوایی تلافیجویانه شد و کنگره را بر آن داشت تا قطعنامه خلیج تونکین را در ۷ اوت ۱۹۶۴ تصویب کند.
26تلفات نظامی در سال ۱۹۶۴
در سال ۱۹۶۴، ۲۱۶ آمریکایی و ۷۴۵۷ ویتنامی کشته شدند.
27حمله به پایگاه ارتش آمریکا
شورای امنیت ملی، تشدید سه مرحلهای بمباران ویتنام شمالی را توصیه کرد. پس از حمله به پایگاه ارتش آمریکا در پلیکو در ۷ فوریه ۱۹۶۵، مجموعهای از حملات هوایی آغاز شد.
28عملیات رعد غرش
عملیات رعد غرش و عملیات آرک لایت، بمباران هوایی و عملیات پشتیبانی زمینی را گسترش دادند.
29۳۵۰۰ تفنگدار دریایی آمریکا به طور یکجانبه اعزام شدند
در ۸ مارس ۱۹۶۵، ۳۵۰۰ تفنگدار دریایی آمریکا به طور یکجانبه به ویتنام جنوبی اعزام شدند.
30تلفات نظامی در سال ۱۹۶۵
در سال ۱۹۶۵، ۱۹۲۸ آمریکایی و ۱۱۲۴۲ ویتنامی کشته شدند.
31تلفات نظامی در سال ۱۹۶۶
در سال ۱۹۶۶، ۶۳۵۰ آمریکایی و ۱۱۹۵۳ ویتنامی کشته شدند.
32نبردهای تپه
در اواخر سال ۱۹۶۷، ارتش ویتنام شمالی نیروهای آمریکایی را به مناطق دورافتاده در داک تو و پایگاه رزمی تفنگداران دریایی در که سان در استان کوانگ تری کشاند، جایی که ایالات متحده درگیر مجموعهای از نبردها به نام «نبردهای تپه» شد. این اقدامات بخشی از یک استراتژی انحرافی بود که برای کشاندن نیروهای آمریکایی به سمت ارتفاعات مرکزی طراحی شده بود.
33تلفات نظامی در سال ۱۹۶۷
در سال ۱۹۶۷، ۱۱,۳۶۳ آمریکایی و ۱۲,۷۱۶ ویتنامی کشته شدند.
34حمله تت
حمله تت در ۳۰ ژانویه ۱۹۶۸ آغاز شد، زمانی که بیش از ۱۰۰ شهر توسط بیش از ۸۵,۰۰۰ نیروی دشمن مورد حمله قرار گرفتند، از جمله حملات به تأسیسات نظامی کلیدی، ستادها، و ساختمانها و دفاتر دولتی، از جمله سفارت آمریکا در سایگون.
35مذاکرات صلح آغاز شد
در ۱۰ مه ۱۹۶۸، مذاکرات صلح بین ایالات متحده و ویتنام شمالی در پاریس آغاز شد. مذاکرات به مدت پنج ماه متوقف ماند تا اینکه جانسون دستور توقف بمباران ویتنام شمالی را صادر کرد. در همان زمان، هانوی متوجه شد که نمیتواند به «پیروزی کامل» دست یابد و استراتژیای را با عنوان «گفتگو در حین جنگ، جنگ در حین گفتگو» به کار گرفت که در آن حملات نظامی همزمان با مذاکرات انجام میشد.
36تلفات نظامی در سال ۱۹۶۸
در سال ۱۹۶۸، ۱۶,۸۹۹ آمریکایی و ۲۷,۹۱۵ ویتنامی کشته شدند.
37خروج نیروها
ریچارد نیکسون، رئیسجمهور آمریکا، خروج نیروها را در سال ۱۹۶۹ آغاز کرد.
38مرگ هو شی مین
در سپتامبر ۱۹۶۹، هو شی مین در هفتاد و نه سالگی درگذشت.
39موراتوریوم ویتنام
در ۱۵ اکتبر ۱۹۶۹، موراتوریوم ویتنام میلیونها آمریکایی را به خود جذب کرد.
40عملیات نیزه غولآسا
در ۲۷ اکتبر ۱۹۶۹، نیکسون دستور داد اسکادرانی متشکل از ۱۸ بمبافکن بی-۵۲ حامل سلاحهای هستهای به سمت مرز حریم هوایی شوروی حرکت کنند تا به اتحاد جماهیر شوروی، مطابق با نظریه مرد دیوانه، ثابت کند که او برای پایان دادن به جنگ ویتنام قادر به انجام هر کاری است («عملیات نیزه غولآسا»).
41تلفات نظامی در سال ۱۹۶۹
در سال ۱۹۶۹، ۱۱,۷۸۰ آمریکایی و ۲۱,۸۳۳ ویتنامی کشته شدند.
42خروج ۱۵۰,۰۰۰ نیروی آمریکایی دیگر
در سال ۱۹۷۰، نیکسون خروج ۱۵۰,۰۰۰ نیروی آمریکایی دیگر را اعلام کرد که تعداد آمریکاییها را به ۲۶۵,۵۰۰ نفر کاهش داد.
43کودتای ۱۹۷۰ کامبوج
در مارس ۱۹۷۰، شاه سیهانوک توسط نخستوزیر طرفدار آمریکای خود، لون نول، برکنار شد؛ کسی که خواستار خروج نیروهای ویتنام شمالی از کامبوج یا مواجهه با اقدام نظامی شد.
44تلفات نظامی در سال ۱۹۷۰
در سال ۱۹۷۰، ۶,۱۷۳ آمریکایی و ۲۳,۳۴۶ ویتنامی کشته شدند.
45تلفات نظامی در سال ۱۹۷۱
در سال ۱۹۷۱، ۲,۴۱۴ آمریکایی و ۲۲,۷۳۸ ویتنامی کشته شدند.
46تلفات نظامی در سال ۱۹۷۲
در سال ۱۹۷۲، ۷۵۹ آمریکایی و ۳۹,۵۸۷ ویتنامی کشته شدند.
47توافقنامههای صلح پاریس
در ۱۵ ژانویه ۱۹۷۳، تمام فعالیتهای رزمی ایالات متحده به حالت تعلیق درآمد. له دوک تو و هنری کیسینجر، به همراه وزیر امور خارجه دولت انقلابی موقت (ویتکنگ)، نگوین تی بین، و رئیسجمهور بیمیل، تیو، توافقنامههای صلح پاریس را در ۲۷ ژانویه ۱۹۷۳ امضا کردند.
48جنگ پرچمها
در آستانه آتشبس در ۲۸ ژانویه، هر دو طرف تلاش کردند تا زمین و جمعیت تحت کنترل خود را در کارزاری که به «جنگ پرچمها» معروف شد، به حداکثر برسانند. درگیریها پس از آتشبس ادامه یافت، این بار بدون مشارکت ایالات متحده و در طول سال ادامه داشت.
49تمام پرسنل نیروهای آمریکایی به طور کامل خارج شدند
تمام پرسنل نیروهای آمریکایی تا مارس ۱۹۷۳ به طور کامل خارج شدند.
50نیکسون تلویحاً گفت که اگر شمال حمله تمامعیاری را آغاز کند، آمریکا دوباره مداخله نظامی خواهد کرد
در ۱۵ مارس ۱۹۷۳، نیکسون تلویحاً گفت که اگر شمال حمله تمامعیاری را آغاز کند، آمریکا دوباره مداخله نظامی خواهد کرد و وزیر دفاع، جیمز شلزینجر، این موضع را در جلسات تأیید صلاحیت خود در ژوئن ۱۹۷۳ تأیید کرد.
51تلفات نظامی در سال ۱۹۷۳
در سال ۱۹۷۳، ۶۸ آمریکایی و ۲۷,۹۰۱ ویتنامی کشته شدند.
52رئیسجمهور تیو اعلام کرد که جنگ دوباره آغاز شده است
پس از دو درگیری که منجر به کشته شدن ۵۵ سرباز ویتنام جنوبی شد، رئیسجمهور تیو در ۴ ژانویه ۱۹۷۴ اعلام کرد که جنگ دوباره آغاز شده و توافقنامه صلح پاریس دیگر معتبر نیست. این در حالی بود که در طول دوره آتشبس، بیش از ۲۵,۰۰۰ تلفات در ویتنام جنوبی رخ داده بود.
53نیروهای ویتنام شمالی به جاده ۱۴ در استان فوک لانگ حمله کردند
در ۱۳ دسامبر ۱۹۷۴، نیروهای ویتنام شمالی به جاده ۱۴ در استان فوک لانگ حمله کردند. فوک بین، مرکز استان، در ۶ ژانویه ۱۹۷۵ سقوط کرد.
54تلفات نظامی در سال ۱۹۷۴
در سال ۱۹۷۴، تنها یک آمریکایی و ۳۱,۲۱۹ ویتنامی کشته شدند.
55ژنرال دونگ عملیات ۲۷۵ را آغاز کرد
در ۱۰ مارس ۱۹۷۵، ژنرال دونگ عملیات ۲۷۵ را آغاز کرد؛ یک حمله محدود به ارتفاعات مرکزی که با تانک و توپخانه سنگین پشتیبانی میشد. هدف، بون ما توت در استان داک لاک بود.
56ارتش ویتنام جنوبی (ARVN) در برابر این هجوم ناتوان بود
ارتش جمهوری ویتنام (ARVN) در برابر این هجوم ناتوان ماند و نیروهایش در ۱۱ مارس فروپاشیدند.
57تئو نظر خود را تغییر داد و دستور حفظ هوئه را صادر کرد
در ۲۰ مارس، تئو نظر خود را تغییر داد و دستور داد که هوئه، سومین شهر بزرگ ویتنام، به هر قیمتی حفظ شود، و سپس چندین بار سیاست خود را تغییر داد. با آغاز حمله ویتنام شمالی، وحشت حاکم شد و مقاومت ارتش جمهوری ویتنام در هم شکست.
58ارتش ویتنام شمالی محاصره هوئه را آغاز کرد
در ۲۲ مارس، ارتش ویتنام شمالی (NVA) محاصره هوئه را آغاز کرد. غیرنظامیان به امید یافتن راهی برای فرار، به فرودگاه و اسکلهها هجوم بردند.
59۳۵ هزار نیروی ارتش ویتنام شمالی آماده حمله به حومه شهر بودند
تا ۲۸ مارس، ۳۵ هزار نیروی ارتش ویتنام شمالی آماده حمله به حومه شهر بودند.
60سقوط شهر
تا ۳۰ مارس، ۱۰۰ هزار نیروی ارتش جمهوری ویتنام که بدون فرمانده مانده بودند، تسلیم شدند و ارتش ویتنام شمالی پیروزمندانه وارد دا نانگ شد. با سقوط این شهر، دفاع از ارتفاعات مرکزی و استانهای شمالی به پایان رسید.
61سه لشکر ویتنام شمالی به شوان لوک حمله کردند
در ۷ آوریل، سه لشکر ویتنام شمالی به شوان لوک، در ۴۰ مایلی (۶۴ کیلومتری) شرق سایگون حمله کردند. به مدت دو هفته خونین، نبردهای شدیدی درگرفت و مدافعان ارتش جمهوری ویتنام آخرین ایستادگی خود را برای متوقف کردن پیشروی ویتنام شمالی انجام دادند.
62عقبنشینی به سمت سایگون
با این حال، در ۲۱ آوریل به پادگان خسته دستور داده شد که به سمت سایگون عقبنشینی کنند. تئو، رئیسجمهور تلخکام و گریان، در همان روز استعفا داد و اعلام کرد که ایالات متحده به ویتنام جنوبی خیانت کرده است. او در حملهای تند، مدعی شد که هنری کیسینجر، وزیر امور خارجه آمریکا، او را فریب داده تا دو سال پیش توافقنامه صلح پاریس را امضا کند و وعده کمکهای نظامی داده که هرگز محقق نشد.
63یک سخنرانی تلویزیونی
رئیسجمهور جرالد فورد در ۲۳ آوریل سخنرانی تلویزیونی انجام داد و پایان جنگ ویتنام و تمام کمکهای آمریکا را اعلام کرد. عملیات «باد مکرر» (Frequent Wind) به صورت شبانهروزی ادامه یافت، در حالی که تانکهای ویتنام شمالی دفاعهای حومه سایگون را در هم شکستند.
64تئو به تایوان رفت
او پس از انتقال قدرت به تران ون هوئونگ، در ۲۵ آوریل به تایوان رفت.
65۱۰۰ هزار نیروی ویتنام شمالی سایگون را محاصره کردند
در ۲۷ آوریل، ۱۰۰ هزار نیروی ویتنام شمالی سایگون را محاصره کردند. این شهر توسط حدود ۳۰ هزار نیروی ارتش جمهوری ویتنام دفاع میشد. برای تسریع در فروپاشی و ایجاد وحشت، ارتش ویتنام شمالی فرودگاه را گلولهباران کرد و باعث تعطیلی آن شد. با بسته شدن راه خروج هوایی، تعداد زیادی از غیرنظامیان دریافتند که راهی برای فرار ندارند.
66بزرگترین تخلیه با هلیکوپتر در تاریخ
شلزینگر در اوایل صبح ۲۹ آوریل ۱۹۷۵ تخلیه آخرین پرسنل دیپلماتیک، نظامی و غیرنظامی آمریکا از سایگون با هلیکوپتر را اعلام کرد. عملیات «باد مکرر» احتمالاً بزرگترین تخلیه با هلیکوپتر در تاریخ بود.
67نیروهای ارتش ویتنام شمالی وارد شهر سایگون شدند
در ۳۰ آوریل ۱۹۷۵، نیروهای ارتش ویتنام شمالی وارد شهر سایگون شدند و به سرعت بر تمام مقاومتها غلبه کرده و ساختمانها و تأسیسات کلیدی را تصرف کردند. یک تانک از لشکر ۳۲۴ در ساعت ۱۱:۳۰ صبح به وقت محلی دروازههای کاخ استقلال را در هم شکست و پرچم ویتکنگ بر فراز آن برافراشته شد. رئیسجمهور دونگ ون مین، که دو روز قبل جانشین هوئونگ شده بود، تسلیم سرهنگ بویی تین شد.
68آخرین تفنگداران دریایی آمریکا سفارت را با هلیکوپتر تخلیه کردند
در ساعات اولیه صبح ۳۰ آوریل، آخرین تفنگداران دریایی آمریکا سفارت را با هلیکوپتر تخلیه کردند، در حالی که غیرنظامیان به محیط اطراف هجوم آورده و وارد محوطه شدند. بسیاری از آنها توسط آمریکاییها استخدام شده بودند و به حال خود رها شدند.
69تلفات نظامی در سال ۱۹۷۵
در سال ۱۹۷۵، ۶۲ آمریکایی کشته شدند.