لوگوی Historydraft
null
81 رویدادهای این خط زمانی
  1. ادعا

    1811ایالات متحده

    ویلیام دو بویز ادعا کرد که الیزابت فریمن از بستگان او بوده است؛ او نوشت که فریمن با جد بزرگش جک بورگارت ازدواج کرده بود. اما فریمن ۲۰ سال از بورگارت بزرگتر بود و هیچ سندی از چنین ازدواجی یافت نشده است. ممکن است دختر فریمن، بتسی هامفری، بوده باشد که پس از ترک منطقه توسط همسر اولش، جونا هامفری، «حدود سال ۱۸۱۱» و پس از مرگ همسر اول بورگارت (حدود ۱۸۱۰)، با بورگارت ازدواج کرده باشد. اگر چنین باشد، فریمن مادربزرگِ مادربزرگِ ناتنی ویلیام دو بویز می‌شد. شواهد روایی از ازدواج هامفری با بورگارت حمایت می‌کنند؛ نوعی رابطه نزدیک محتمل است.

  2. آلفرد دو بویز به ایالات متحده مهاجرت کرد

    1860ماساچوست، ایالات متحده آمریکا

    زمانی قبل از سال ۱۸۶۰، آلفرد دو بویز به ایالات متحده مهاجرت کرد و در ماساچوست ساکن شد.

  3. آلفرد با مری ازدواج کرد

    سه‌شنبه فوریه 5, 1867هاوساتونیک، گریت بارینگتون، ماساچوست، ایالات متحده

    آلفرد در ۵ فوریه ۱۸۶۷ در هوساتونیک، روستایی در گریت بارینگتون، با مری سیلوینا بورگارت ازدواج کرد.

  4. تولد

    یکشنبه فوریه 23, 1868گریت بارینگتون، ماساچوست، ایالات متحده

    ویلیام ادوارد بورگارت دو بویز در ۲۳ فوریه ۱۸۶۸ در گریت بارینگتون، ماساچوست، از آلفرد و مری سیلوینا (نام خانوادگی پیش از ازدواج: بورگارت) دو بویز متولد شد.

  5. آلفرد مری را ترک کرد

    1870گریت بارینگتون، ماساچوست، ایالات متحده

    آلفرد در سال ۱۸۷۰، دو سال پس از تولد پسرشان ویلیام، مری را ترک کرد. مری دو بویز به همراه پسرش به خانه والدینش در گریت بارینگتون بازگشت و آن‌ها تا پنج سالگی ویلیام در آنجا زندگی کردند. او برای تأمین مخارج خانواده‌اش کار می‌کرد (و از برادر و همسایگانش کمک‌هایی دریافت می‌کرد) تا اینکه در اوایل دهه ۱۸۸۰ دچار سکته مغزی شد.

  6. مادر درگذشت

    1885ماساچوست، ایالات متحده آمریکا

    مری در سال ۱۸۸۵ درگذشت.

  7. دو بویز در دانشگاه فیسک تحصیل کرد

    1885دانشگاه فیسک، نشویل، تنسی، ایالات متحده

    دو بویز با تکیه بر پول اهدایی همسایگان، از سال ۱۸۸۵ تا ۱۸۸۸ در دانشگاه فیسک، یک کالج تاریخی سیاه‌پوستان در نشویل، تنسی، تحصیل کرد.

  8. دو بویز در کالج هاروارد تحصیل کرد

    1888دانشگاه هاروارد، ماساچوست، ایالات متحده

    پس از دریافت مدرک کارشناسی از فیسک، او از سال ۱۸۸۸ تا ۱۸۹۰ در کالج هاروارد (که واحدهای درسی فیسک را نمی‌پذیرفت) تحصیل کرد، جایی که به شدت تحت تأثیر استادش ویلیام جیمز، از چهره‌های برجسته فلسفه آمریکا، قرار گرفت.

  9. محله‌های سیاه‌پوست فیلادلفیا شهرت منفی داشتند

    دهه 1890فیلادلفیا، پنسیلوانیا، ایالات متحده

    تا دهه ۱۸۹۰، محله‌های سیاه‌پوست فیلادلفیا از نظر جرم، فقر و مرگ‌ومیر شهرت منفی داشتند. کتاب دو بویز با شواهد تجربی این کلیشه‌ها را تضعیف کرد و رویکرد او را نسبت به جداسازی نژادی و تأثیر منفی آن بر زندگی و شهرت سیاه‌پوستان شکل داد. نتایج باعث شد دو بویز درک کند که ادغام نژادی کلید برابری دموکراتیک در شهرهای آمریکا است.

  10. دو بویز بورسیه‌ای برای تحصیل در دانشکده تحصیلات تکمیلی جامعه‌شناسی دریافت کرد

    1891دانشگاه هاروارد، ماساچوست، ایالات متحده

    در سال ۱۸۹۱، دو بویز بورسیه‌ای برای تحصیل در دانشکده تحصیلات تکمیلی جامعه‌شناسی در هاروارد دریافت کرد.

  11. دو بویز کمک‌هزینه‌ای برای تحصیل در دانشگاه برلین دریافت کرد

    1892دانشگاه برلین، آلمان

    در سال ۱۸۹۲، دو بویز کمک‌هزینه‌ای از صندوق جان اف. اسلیتر برای آموزش آزادگان دریافت کرد تا برای تحصیلات تکمیلی به دانشگاه برلین برود.

  12. دو بویز یک شغل تدریس در دانشگاه ویلبرفورس را پذیرفت

    1894دانشگاه ویلبِرفورس، اوهایو، ایالات متحده

    در تابستان ۱۸۹۴، دو بویز چندین پیشنهاد شغلی دریافت کرد، از جمله یکی از مؤسسه معتبر تاسکیگی؛ او یک شغل تدریس در دانشگاه ویلبرفورس در اوهایو را پذیرفت. در ویلبرفورس، دو بویز به شدت تحت تأثیر الکساندر کرامول قرار گرفت که معتقد بود ایده‌ها و اخلاقیات ابزارهای ضروری برای ایجاد تغییرات اجتماعی هستند.

  13. دو بویز اولین آمریکایی آفریقایی‌تباری بود که مدرک دکترا از دانشگاه هاروارد گرفت

    1895دانشگاه هاروارد، ماساچوست، ایالات متحده

    پس از بازگشت از اروپا، دو بویز تحصیلات تکمیلی خود را به پایان رساند؛ در سال ۱۸۹۵ او اولین آمریکایی آفریقایی‌تباری بود که مدرک دکترا از دانشگاه هاروارد دریافت کرد.

  14. ازدواج

    سه‌شنبه مه 12, 1896ویلبِرفورس، اوهایو، ایالات متحده

    در دوران حضور در ویلبرفورس، دو بویز در ۱۲ مه ۱۸۹۶ با نینا گومر، یکی از دانشجویانش، ازدواج کرد.

  15. دو بویز یک شغل تحقیقاتی یک‌ساله از دانشگاه پنسیلوانیا پذیرفت

    1896دانشگاه پنسیلوانیا، پنسیلوانیا، ایالات متحده

    پس از دو سال در ویلبرفورس، دو بویز در تابستان ۱۸۹۶ یک شغل تحقیقاتی یک‌ساله از دانشگاه پنسیلوانیا به عنوان «دستیار جامعه‌شناسی» پذیرفت.

  16. دو بویز مقاله‌ای ارائه کرد که در آن درخواست فردریک داگلاس برای ادغام سیاه‌پوستان آمریکایی در جامعه سفیدپوستان را رد کرد

    1897ایالات متحده

    در سال ۱۸۹۷، هنگام شرکت در آکادمی سیاه‌پوستان آمریکا (ANA)، دو بویز مقاله‌ای ارائه کرد که در آن درخواست فردریک داگلاس برای ادغام سیاه‌پوستان آمریکایی در جامعه سفیدپوستان را رد کرد. او نوشت: «ما سیاه‌پوست هستیم، اعضای یک نژاد تاریخی عظیم که از همان سپیده‌دم خلقت خوابیده است، اما در جنگل‌های تاریک سرزمین پدری آفریقایی‌اش نیمه‌بیدار شده است».

  17. دو بویز فیلادلفیا را ترک کرد و کرسی استادی تاریخ و اقتصاد را در دانشگاه تاریخی سیاه‌پوستان آتلانتا پذیرفت

    ژوئیه, 1897دانشگاه آتلانتا، جورجیا، ایالات متحده

    در ژوئیه ۱۸۹۷، دو بویز فیلادلفیا را ترک کرد و کرسی استادی تاریخ و اقتصاد را در دانشگاه تاریخی سیاه‌پوستان آتلانتا در جورجیا پذیرفت.

  18. تلاش‌های مردم سیاه‌پوست

    یکشنبه اوت 1, 1897واشینگتن دی.سی.، ایالات متحده

    در شماره اوت ۱۸۹۷ مجله آتلانتیک مانتلی، دو بویز «تلاش‌های مردم سیاه‌پوست» را منتشر کرد، اولین اثر او که برای عموم مردم نوشته شده بود، که در آن تز خود را مبنی بر اینکه آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار باید میراث آفریقایی خود را بپذیرند و در عین حال به جامعه آمریکا کمک کنند، بسط داد.

  19. لینچ کردن سم هوز

    یکشنبه آوریل 23, 189902:30:00 ب.ظ.نیونان، شهرستان کووتا، جورجیا، ایالات متحده

    دوبویز با لینچ شدن سم هوز که در سال ۱۸۹۹ در نزدیکی آتلانتا رخ داد، برای فعالیت‌های اجتماعی بیشتر الهام گرفت. هوز توسط گروهی متشکل از دو هزار سفیدپوست شکنجه، سوزانده و حلق‌آویز شد. هنگامی که دوبویز در حال قدم زدن در آتلانتا برای بحث در مورد این لینچ با سردبیر روزنامه، جوئل چندلر هریس بود، با بند انگشتان سوخته هوز در ویترین یک مغازه مواجه شد. این واقعه دوبویز را شوکه کرد و او تصمیم گرفت که «نمی‌توان در حالی که سیاه‌پوستان لینچ، کشته و گرسنگی داده می‌شوند، یک دانشمند آرام، خونسرد و بی‌طرف بود». دوبویز دریافت که «درمان صرفاً گفتن حقیقت به مردم نبود، بلکه وادار کردن آن‌ها به عمل بر اساس حقیقت بود».

  20. نمایشگاه پاریس ۱۹۰۰

    شنبه آوریل 14, 1900گرند پله، پتی پله، متروی پاریس در پاریس، فرانسه

    دوبویز سازمان‌دهنده اصلی «نمایشگاه سیاه‌پوستان آمریکایی» در نمایشگاه جهانی (Exposition Universelle) بود که بین آوریل و نوامبر ۱۹۰۰ در پاریس برگزار شد. او برای این نمایشگاه مجموعه‌ای از ۳۶۳ عکس را گردآوری کرد که هدف آن گرامیداشت زندگی سیاه‌پوستان آمریکایی در آغاز قرن و به چالش کشیدن کاریکاتورها و کلیشه‌های نژادپرستانه آن زمان بود.

  21. دوبویز در اولین کنفرانس پان-آفریقایی شرکت کرد

    دوشنبه ژوئیه 23, 1900لندن، انگلستان، بریتانیا

    در سال ۱۹۰۰، دوبویز در اولین کنفرانس پان-آفریقایی که از ۲۳ تا ۲۵ ژوئیه در لندن برگزار شد، شرکت کرد.

  22. دوبویز به عنوان سخنگوی نژاد خود ظهور کرد

    1900ایالات متحده

    در دهه اول قرن جدید، دوبویز به عنوان سخنگوی نژاد خود، پس از بوکر تی. واشینگتن، ظهور کرد.

  23. صعود از بردگی

    1901ایالات متحده

    در سال ۱۹۰۱، دوبویز نقدی انتقادی بر خودزندگینامه واشینگتن با عنوان «صعود از بردگی» نوشت.

  24. جان‌های سیاهان

    1903ایالات متحده

    دوبویز در تلاشی برای به تصویر کشیدن نبوغ و انسانیت نژاد سیاه، کتاب «جان‌های سیاهان» (۱۹۰۳) را که مجموعه‌ای از ۱۴ مقاله بود، منتشر کرد.

  25. دوبویز و چندین فعال حقوق مدنی سیاه‌پوست دیگر در کانادا ملاقات کردند

    1905آبشار نیاگارا، کانادا

    در سال ۱۹۰۵، دوبویز و چندین فعال حقوق مدنی سیاه‌پوست دیگر - از جمله فردریک ال. مک‌گی، جسی مکس باربر و ویلیام مونرو تروتر - در کانادا، نزدیک آبشار نیاگارا ملاقات کردند. آن‌ها در آنجا بیانیه‌ای از اصول مخالف با «سازش آتلانتا» نوشتند و در سال ۱۹۰۶ به عنوان «جنبش نیاگارا» ثبت شدند.

  26. دوبویز یک دستگاه چاپ خرید و شروع به انتشار هفته‌نامه مصور مون کرد

    دسامبر, 1905ایالات متحده

    دوبویز و دیگر «نیاگاری‌ها» می‌خواستند آرمان‌های خود را برای سایر سیاه‌پوستان تبلیغ کنند، اما اکثر نشریات سیاه‌پوستان متعلق به ناشرانی بود که با واشینگتن همدردی می‌کردند. دوبویز یک دستگاه چاپ خرید و در دسامبر ۱۹۰۵ شروع به انتشار «هفته‌نامه مصور مون» کرد.

  27. نیاگاری‌ها دومین کنفرانس خود را برگزار کردند

    اوت, 1906هارپرز فری، ویرجینیای غربی، ایالات متحده

    نیاگاری‌ها دومین کنفرانس خود را در اوت ۱۹۰۶، به مناسبت صدمین سالگرد تولد جان براون، فعال لغو برده‌داری، در محل حمله براون به هارپرز فری در ویرجینیای غربی برگزار کردند.

  28. رئیس‌جمهور تدی روزولت ۱۶۷ سرباز سیاه‌پوست را با بی‌احترامی اخراج کرد

    1906ایالات متحده

    رئیس‌جمهور تدی روزولت ۱۶۷ سرباز سیاه‌پوست را به دلیل متهم شدن به جنایت در نتیجه «ماجرای براونزویل» با بی‌احترامی اخراج کرد. بسیاری از سربازان اخراج شده ۲۰ سال خدمت کرده بودند و به بازنشستگی نزدیک بودند.

  29. شورش نژادی آتلانتا

    شنبه سپتامبر 22, 1906آتلانتا، جورجیا، ایالات متحده

    در سپتامبر، شورش‌هایی در آتلانتا به دلیل اتهامات بی‌اساس مبنی بر حمله مردان سیاه‌پوست به زنان سفیدپوست آغاز شد. این موضوع کاتالیزوری برای تنش‌های نژادی بر اساس کمبود شغل و تقابل کارگران سیاه‌پوست و سفیدپوست توسط کارفرمایان بود. ده هزار سفیدپوست در آتلانتا به راه افتادند و هر سیاه‌پوستی را که می‌یافتند مورد ضرب و شتم قرار دادند که منجر به بیش از ۲۵ کشته شد.

  30. دوبویز از سیاه‌پوستان خواست حمایت خود را از حزب جمهوری‌خواه پس بگیرند

    1906ایالات متحده

    در پی خشونت‌های سال ۱۹۰۶، دوبویز از سیاه‌پوستان خواست حمایت خود را از حزب جمهوری‌خواه پس بگیرند، زیرا جمهوری‌خواهانی مانند روزولت و ویلیام هوارد تفت به اندازه کافی از سیاه‌پوستان حمایت نمی‌کردند. اکثر سیاه‌پوستان از زمان آبراهام لینکلن به حزب جمهوری‌خواه وفادار بودند.

  31. افق: مجله خط رنگ

    1907اسکندریه، ویرجینیا، ایالات متحده

    دوبویز به زودی ابزار دیگری برای جدل‌های خود با نام «افق: مجله خط رنگ» تأسیس و ویرایش کرد که در سال ۱۹۰۷ آغاز به کار کرد. فریمن اچ. ام. موری و لافایت ام. هرشا به عنوان سردبیران مشترک «افق» خدمت می‌کردند.

  32. دوبویز در کنفرانس ملی سیاه‌پوستان شرکت کرد

    مه, 1909شهر نیویورک، نیویورک، ایالات متحده

    در مه ۱۹۰۹، دوبویز در کنفرانس ملی سیاه‌پوستان در نیویورک شرکت کرد. این نشست منجر به ایجاد «کمیته ملی سیاه‌پوستان» به ریاست اسوالد ویلارد شد که به مبارزه برای حقوق مدنی، حق رأی برابر و فرصت‌های آموزشی برابر اختصاص داشت.

  33. دوبویز اولین سیاه‌پوستی بود که توسط انجمن تاریخی آمریکا دعوت شد

    دسامبر, 1909واشینگتن دی.سی.، ایالات متحده

    دوبویز اولین سیاه‌پوستی بود که توسط انجمن تاریخی آمریکا (AHA) برای ارائه مقاله در کنفرانس سالانه آن‌ها دعوت شد. او مقاله خود با عنوان «بازسازی و مزایای آن» را در کنفرانس دسامبر ۱۹۰۹ انجمن تاریخی آمریکا برای حضار حیرت‌زده خواند.

  34. رهبران NAACP به دوبویز پیشنهاد سمت مدیر تبلیغات و تحقیقات را دادند

    1910ایالات متحده

    رهبران NAACP به دوبویز پیشنهاد سمت مدیر تبلیغات و تحقیقات را دادند. او در تابستان ۱۹۱۰ این شغل را پذیرفت و پس از استعفا از دانشگاه آتلانتا به نیویورک نقل مکان کرد.

  35. بحران

    نوامبر, 1910ایالات متحده

    وظیفه اصلی او ویرایش مجله ماهانه NAACP بود که آن را «بحران» نامید. اولین شماره در نوامبر ۱۹۱۰ منتشر شد و دوبویز اعلام کرد که هدف آن بیان «حقایق و استدلال‌هایی است که خطر تعصب نژادی را نشان می‌دهد، به‌ویژه همان‌طور که امروزه نسبت به رنگین‌پوستان آشکار می‌شود».

  36. اولین کنگره جهانی نژادها

    چهارشنبه ژوئیه 26, 1911لندن، انگلستان، بریتانیا

    در سال ۱۹۱۱، دوبویز در اولین کنگره جهانی نژادها در لندن شرکت کرد و اولین رمان خود با عنوان «جستجوی پشم نقره‌ای» را منتشر کرد.

  37. تولد یک ملت

    دوشنبه فوریه 8, 1915ایالات متحده

    دوبویز از نقش تأثیرگذار خود در NAACP برای مقابله با انواع حوادث نژادپرستانه استفاده کرد. هنگامی که فیلم صامت «تولد یک ملت» در سال ۱۹۱۵ اکران شد، دوبویز و NAACP به دلیل تصویر نژادپرستانه آن از سیاه‌پوستان به عنوان موجوداتی وحشی و شهوت‌ران، رهبری مبارزه برای ممنوعیت این فیلم را بر عهده گرفتند.

  38. دوبویز و حامیانش پیروز شدند و او به نقش خود به عنوان سردبیر ادامه داد

    1916ایالات متحده

    در طول سال‌های ۱۹۱۵ و ۱۹۱۶، برخی از رهبران NAACP - که از ضررهای مالی مجله «بحران» ناراحت بودند و نگران لحن تند برخی از مقالات آن بودند - تلاش کردند دوبویز را از سمت سردبیری برکنار کنند. دوبویز و حامیانش پیروز شدند و او به نقش خود به عنوان سردبیر ادامه داد.

  39. وحشت ویکو

    1916ایالات متحده

    مقاله «وحشت ویکو» به ماجرای لینچ کردن جسی واشینگتن، نوجوان ۱۷ ساله آفریقایی-آمریکایی با ناتوانی ذهنی پرداخت. این مقاله با استفاده از گزارش‌دهی مخفیانه برای افشای رفتار سفیدپوستان محلی در ویکو، تگزاس، گامی نو برداشت.

  40. جوئل اسپینگارد اردوگاهی برای آموزش آفریقایی-آمریکایی‌ها جهت خدمت به عنوان افسر در ارتش ایالات متحده تأسیس کرد

    1917ایالات متحده

    در حالی که ایالات متحده در سال ۱۹۱۷ برای ورود به جنگ جهانی اول آماده می‌شد، جوئل اسپینگارد، همکار دوبوآ در NAACP، اردوگاهی را برای آموزش آفریقایی-آمریکایی‌ها جهت خدمت به عنوان افسر در ارتش ایالات متحده تأسیس کرد.

  41. شورش‌های ایست سنت لوئیس

    ژوئیه, 1917ایست سنت لوئیس، ایلینوی، ایالات متحده

    پس از وقوع شورش‌های ایست سنت لوئیس در تابستان ۱۹۱۷، دوبوآ برای گزارش درباره این شورش‌ها به سنت لوئیس سفر کرد. بین ۴۰ تا ۲۵۰ آفریقایی-آمریکایی توسط سفیدپوستان قتل‌عام شدند که دلیل اصلی آن خشم ناشی از استخدام سیاه‌پوستان توسط صنایع سنت لوئیس برای جایگزینی کارگران سفیدپوست اعتصابی بود.

  42. رژه سکوت

    یکشنبه ژوئیه 29, 1917خیابان ۵۷، نیویورک، ایالات متحده

    برای نشان دادن عمومی خشم جامعه سیاه‌پوستان نسبت به این شورش‌ها، دوبوآ «رژه سکوت» را سازماندهی کرد؛ راهپیمایی حدود ۹۰۰۰ آفریقایی-آمریکایی در خیابان پنجم نیویورک که اولین رژه از این نوع در نیویورک و دومین مورد از تظاهرات عمومی سیاه‌پوستان برای حقوق مدنی بود.

  43. شورش هیوستون در سال ۱۹۱۷

    1917هیوستون، تگزاس، ایالات متحده

    شورش هیوستون در سال ۱۹۱۷ دوبوآ را آشفته کرد و ضربه بزرگی به تلاش‌ها برای اجازه دادن به آفریقایی-آمریکایی‌ها جهت تبدیل شدن به افسران نظامی بود. این شورش پس از آن آغاز شد که پلیس هیوستون دو سرباز سیاه‌پوست را دستگیر و کتک زد؛ در پاسخ، بیش از ۱۰۰ سرباز سیاه‌پوست به خیابان‌های هیوستون آمدند و ۱۶ سفیدپوست را کشتند. یک دادگاه نظامی تشکیل شد و ۱۹ نفر از سربازان به دار آویخته و ۶۷ نفر دیگر زندانی شدند. با وجود شورش هیوستون، دوبوآ و دیگران با موفقیت ارتش را تحت فشار قرار دادند تا افسران آموزش‌دیده در اردوگاه اسپینگارد را بپذیرد، که منجر به پیوستن بیش از ۶۰۰ افسر سیاه‌پوست به ارتش در اکتبر ۱۹۱۷ شد.

  44. دوبوآ برای شرکت در اولین کنگره پان-آفریقایی به اروپا سفر کرد

    چهارشنبه فوریه 19, 1919پاریس، فرانسه

    هنگامی که جنگ پایان یافت، دوبوآ در سال ۱۹۱۹ به اروپا سفر کرد تا در اولین کنگره پان-آفریقایی شرکت کند و با سربازان آفریقایی-آمریکایی برای کتابی که درباره تجربیاتشان در جنگ جهانی اول برنامه‌ریزی کرده بود، مصاحبه کند.

  45. تابستان سرخ

    1919ایالات متحده

    بسیاری از سیاه‌پوستان در جستجوی کار به شهرهای شمالی مهاجرت کردند و برخی از کارگران سفیدپوست شمالی از این رقابت خشمگین بودند. این درگیری‌های کارگری یکی از دلایل «تابستان سرخ» ۱۹۱۹ بود، مجموعه‌ای وحشتناک از شورش‌های نژادی در سراسر آمریکا.

  46. براونی‌های واقعی

    1919ایالات متحده

    او در ستونی در سال ۱۹۱۹ با عنوان «براونی‌های واقعی»، ایجاد «کتاب براونی‌ها» را اعلام کرد؛ اولین مجله‌ای که برای کودکان و نوجوانان آفریقایی-آمریکایی منتشر شد و آن را با همکاری آگوستوس گرانویل دیل و جسی ردمون فاست تأسیس کرد.

  47. دوبوآ جنایات را در صفحات نشریه «کرایسیس» مستند کرد

    دسامبر, 1919ایالات متحده

    دوبوآ جنایات را در صفحات نشریه «کرایسیس» مستند کرد.

  48. تنها جرمی که کشاورزان سیاه‌پوست مرتکب شده بودند

    1919شهر نیویورک، نیویورک، ایالات متحده

    دوبوآ که از تحریف‌ها خشمگین بود، نامه‌ای در «نیویورک ورلد» منتشر کرد و ادعا کرد که تنها جرمی که کشاورزان سیاه‌پوست مرتکب شده بودند، جرأت به چالش کشیدن صاحب‌خانه‌های سفیدپوست خود از طریق استخدام وکیل برای بررسی بی‌نظمی‌های قراردادی بود.

  49. آب تیره: صداهایی از درون حجاب

    1920ایالات متحده

    در سال ۱۹۲۰، دوبوآ کتاب «آب تیره: صداهایی از درون حجاب» را منتشر کرد که اولین کتاب از سه خودزندگینامه‌ای بود که او نوشت.

  50. دومین کنگره پان-آفریقایی

    اوت, 1921لندن، پاریس و بروکسل

    دوبوآ در سال ۱۹۲۱ برای شرکت در دومین کنگره پان-آفریقایی به اروپا سفر کرد. رهبران سیاه‌پوست گردآمده از سراسر جهان، «قطعنامه‌های لندن» را صادر کردند و دفتر مرکزی انجمن پان-آفریقایی را در پاریس تأسیس کردند. تحت هدایت دوبوآ، این قطعنامه‌ها بر برابری نژادی تأکید داشتند و اینکه آفریقا باید توسط آفریقایی‌ها اداره شود (نه آن‌طور که در کنگره ۱۹۱۹ مطرح شده بود، با رضایت آفریقایی‌ها).

  51. تیراژ نشریه «کرایسیس» به ۶۰,۰۰۰ نسخه کاهش یافته بود

    1923ایالات متحده

    هنگامی که دوبوآ در سال ۱۹۲۳ برای سومین کنگره پان-آفریقایی به اروپا سفر کرد، تیراژ «کرایسیس» از اوج ۱۰۰,۰۰۰ نسخه‌ای خود در جنگ جهانی اول به ۶۰,۰۰۰ نسخه کاهش یافته بود، اما همچنان نشریه برجسته جنبش حقوق مدنی باقی ماند.

  52. فرستاده ویژه

    1923لیبریا

    رئیس‌جمهور کولیج، دوبوآ را به عنوان «فرستاده ویژه» به لیبریا منصوب کرد و پس از پایان سومین کنگره، دوبوآ با یک کشتی باری آلمانی از جزایر قناری به آفریقا سفر کرد و از لیبریا، سیرالئون و سنگال بازدید کرد.

  53. دوبوآ از اتحاد جماهیر شوروی بازدید کرد

    1926اتحاد جماهیر شوروی

    نه سال پس از انقلاب روسیه در ۱۹۱۷، دوبوآ سفر خود به اروپا را گسترش داد تا شامل بازدیدی از اتحاد جماهیر شوروی شود.

  54. مناظره با لوتروپ استودارد

    1929شیکاگو، ایلینوی، ایالات متحده

    در سال ۱۹۲۹، مناظره‌ای که توسط شورای مجمع شیکاگو سازماندهی شده بود و به عنوان «یکی از بزرگترین مناظره‌های برگزار شده» تبلیغ می‌شد، بین دوبوآ و لوتروپ استودارد، عضو کو کلاکس کلان، طرفدار اصلاح نژاد و به اصطلاح نژادپرستی علمی برگزار شد.

  55. پسران اسکاتسبورو

    1931آلاباما، ایالات متحده

    در سال ۱۹۳۱ رقابتی بین NAACP و حزب کمونیست شکل گرفت، زمانی که کمونیست‌ها به سرعت و به طور مؤثر برای حمایت از «پسران اسکاتسبورو» وارد عمل شدند؛ نه جوان آفریقایی-آمریکایی که در سال ۱۹۳۱ در آلاباما به اتهام تجاوز دستگیر شده بودند.

  56. دوبوآ از شغل خود در «کرایسیس» استعفا داد

    1933ایالات متحده

    دوبوآ رابطه کاری خوبی با والتر فرانسیس وایت، رئیس NAACP از سال ۱۹۳۱، نداشت. آن درگیری، همراه با فشارهای مالی رکود بزرگ، باعث ایجاد یک مبارزه قدرت بر سر «کرایسیس» شد. دوبوآ که نگران بود موقعیتش به عنوان سردبیر حذف شود، از شغل خود در «کرایسیس» استعفا داد و در اوایل سال ۱۹۳۳ یک موقعیت دانشگاهی در دانشگاه آتلانتا را پذیرفت.

  57. بازسازی سیاه در آمریکا

    1935ایالات متحده

    دوبوآ در بازگشت به دنیای آکادمیک، توانست مطالعه خود را درباره «بازسازی» از سر بگیرد؛ موضوع مقاله‌ای که در سال ۱۹۱۰ به انجمن تاریخی آمریکا ارائه کرده بود. در سال ۱۹۳۵، او شاهکار خود، «بازسازی سیاه در آمریکا» را منتشر کرد.

  58. پروژه لغو شده

    1938ایالات متحده

    در سال ۱۹۳۲، دوبوآ توسط چندین مؤسسه خیریه - از جمله صندوق فلپس-استوکس، شرکت کارنگی و هیئت آموزش عمومی - انتخاب شد تا سردبیر اجرایی برای یک «دانشنامه سیاه‌پوستان» پیشنهادی باشد؛ کاری که دوبوآ ۳۰ سال به آن فکر می‌کرد. پس از چندین سال برنامه‌ریزی و سازماندهی، مؤسسات خیریه این پروژه را در سال ۱۹۳۸ لغو کردند، زیرا برخی از اعضای هیئت مدیره معتقد بودند که دوبوآ بیش از حد متعصب است و نمی‌تواند یک دانشنامه بی‌طرف تولید کند.

  59. غروب سپیده‌دم

    1940ایالات متحده

    «غروب سپیده‌دم»، دومین خودزندگینامه دو بویز، در سال ۱۹۴۰ منتشر شد.

  60. دو بویز به طور ناگهانی از سمت خود در دانشگاه آتلانتا اخراج شد

    1943دانشگاه آتلانتا، جورجیا، ایالات متحده

    در سال ۱۹۴۳، در سن ۷۶ سالگی، دو بویز توسط روفوس کلمنت، رئیس دانشگاه، به طور ناگهانی از سمت خود در دانشگاه آتلانتا اخراج شد.

  61. بازگشت به NAACP

    1943ایالات متحده

    دو بویز با رد پیشنهادهای شغلی از فیسک و هاوارد، به عنوان مدیر بخش تحقیقات ویژه به NAACP بازگشت. دو بویز با تعجب بسیاری از رهبران NAACP، با شور و عزم راسخ کار خود را آغاز کرد.

  62. کنفرانس سازمان ملل متحد در مورد سازمان بین‌المللی

    چهارشنبه آوریل 25, 1945سان فرانسیسکو، کالیفرنیا، ایالات متحده

    دو بویز عضو هیئت سه نفره‌ای از NAACP بود که در کنفرانس سال ۱۹۴۵ در سانفرانسیسکو که در آن سازمان ملل متحد تأسیس شد، شرکت کرد.

  63. دو بویز در پنجمین و آخرین کنگره پان‌آفریقایی شرکت کرد

    1945منچستر، انگلستان

    در اواخر سال ۱۹۴۵، دو بویز در پنجمین و آخرین کنگره پان‌آفریقایی در منچستر انگلستان شرکت کرد.

  64. جنگ سرد و NAACP

    1945ایالات متحده

    هنگامی که جنگ سرد در اواسط دهه ۱۹۴۰ آغاز شد، NAACP از کمونیست‌ها فاصله گرفت تا بودجه یا شهرتش آسیب نبیند. NAACP در سال ۱۹۴۷، پس از آنکه مجله لایف مقاله‌ای از آرتور ام. شلزینگر جونیور منتشر کرد که ادعا می‌کرد NAACP به شدت تحت تأثیر کمونیست‌ها است، تلاش‌های خود را دوچندان کرد.

  65. دو بویز خواسته‌های NAACP را نادیده گرفت

    1946ایالات متحده

    دو بویز با نادیده گرفتن خواسته‌های NAACP، به معاشرت با هواداران کمونیست مانند پل رابسون، هاوارد فست و شرلی گراهام (همسر دوم آینده‌اش) ادامه داد. دو بویز نوشت: «من کمونیست نیستم... از سوی دیگر، من... معتقدم... که کارل مارکس... انگشت خود را دقیقاً روی مشکلات ما گذاشت...»

  66. دو بویز برای دومین بار از NAACP استعفا داد

    1948ایالات متحده

    ارتباط دو بویز با کمونیست‌های برجسته، او را به یک نقطه ضعف برای NAACP تبدیل کرد، به‌ویژه از آنجا که FBI شروع به تحقیق تهاجمی در مورد هواداران کمونیست کرده بود؛ بنابراین، با توافق دوجانبه، او در اواخر سال ۱۹۴۸ برای دومین بار از NAACP استعفا داد.

  67. کنفرانس علمی و فرهنگی برای صلح جهانی

    1949شهر نیویورک، نیویورک، ایالات متحده

    در سال ۱۹۴۹، دو بویز در کنفرانس علمی و فرهنگی برای صلح جهانی در نیویورک سخنرانی کرد: «من به شما می‌گویم، مردم آمریکا، جهان تاریک در حال حرکت است! این جهان آزادی، خودمختاری و برابری را می‌خواهد و به دست خواهد آورد. این حقوق اساسی با موشکافی‌های دیالکتیکی سیاسی منحرف نخواهد شد... سفیدپوستان اگر بخواهند، می‌توانند خود را برای خودکشی مسلح کنند. اما اکثریت قریب به اتفاق مردم جهان از روی آن‌ها به سوی آزادی پیش خواهند رفت!»

  68. نینا درگذشت

    1950ایالات متحده

    نینا گومر در سال ۱۹۵۰ درگذشت.

  69. دو بویز برای سناتوری ایالات متحده از نیویورک نامزد شد

    1950نیویورک، ایالات متحده

    در سال ۱۹۵۰، در سن ۸۲ سالگی، دو بویز با بلیت حزب کارگر آمریکا برای سناتوری ایالات متحده از نیویورک نامزد شد و حدود ۲۰۰,۰۰۰ رأی، یا ۴ درصد از کل آرای ایالتی را به دست آورد.

  70. ازدواج دوم

    1952ایالات متحده

    دو بویز با شرلی گراهام ازدواج کرد.

  71. دولت ایالات متحده مانع از حضور دو بویز در کنفرانس باندونگ ۱۹۵۵ شد

    دوشنبه آوریل 18, 1955باندونگ، اندونزی

    دولت ایالات متحده مانع از حضور دو بویز در کنفرانس باندونگ ۱۹۵۵ در اندونزی شد.

  72. نکروما از دو بویز برای سفر به غنا دعوت کرد

    1957غنا

    نکروما از دو بویز دعوت کرد تا در سال ۱۹۵۷ در جشن استقلال غنا شرکت کند، اما او نتوانست شرکت کند زیرا دولت ایالات متحده گذرنامه او را در سال ۱۹۵۱ مصادره کرده بود.

  73. دو بویز از روسیه و چین بازدید کرد

    1958Russia and China

    در سال ۱۹۵۸، دو بویز گذرنامه خود را پس گرفت و به همراه همسر دومش، شرلی گراهام دو بویز، به دور دنیا سفر کرد و از روسیه و چین بازدید کرد. در هر دو کشور از او تجلیل شد. دو بویز بعداً با تأیید از شرایط هر دو کشور نوشت.

  74. دو بویز ایجاد جمهوری غنا را جشن گرفت

    1960غنا

    تا سال ۱۹۶۰ - «سال آفریقا» - دو بویز گذرنامه خود را بازیابی کرده بود و توانست از اقیانوس اطلس عبور کند و ایجاد جمهوری غنا را جشن بگیرد.

  75. دو بویز و همسرش برای اقامت به غنا سفر کردند

    اکتبر, 1961غنا

    در اکتبر ۱۹۶۱، در سن ۹۳ سالگی، دو بویز و همسرش برای اقامت به غنا سفر کردند.

  76. دو بویز به حزب کمونیست پیوست

    اکتبر, 1961شهر نیویورک، نیویورک، ایالات متحده

    دو بویز در اکتبر ۱۹۶۱، در سن ۹۳ سالگی به حزب کمونیست پیوست. در آن زمان، او نوشت: «من به کمونیسم اعتقاد دارم. منظور من از کمونیسم، یک شیوه زندگی برنامه‌ریزی شده در تولید ثروت و کار است که برای ساختن دولتی طراحی شده که هدف آن رفاه حداکثری مردمش باشد و نه صرفاً سود بخشی از آن‌ها.»

  77. شهروند غنا

    1963غنا

    در اوایل سال ۱۹۶۳، ایالات متحده از تمدید گذرنامه او خودداری کرد، بنابراین او اقدام نمادین شهروند غنا شدن را انجام داد.

  78. مرگ

    سه‌شنبه اوت 27, 1963آکرا، غنا

    سلامت دو بویز در طول دو سال اقامتش در غنا رو به افول گذاشت و او در ۲۷ اوت ۱۹۶۳، در پایتخت، آکرا، در سن ۹۵ سالگی درگذشت.

  79. راهپیمایی به سوی واشینگتن

    چهارشنبه اوت 28, 1963واشینگتن دی.سی.، ایالات متحده

    در راهپیمایی به سوی واشینگتن، سخنران روی ویلکینز از صدها هزار راهپیمایی‌کننده خواست تا با یک دقیقه سکوت به دو بویز ادای احترام کنند.

  80. مراسم تشییع جنازه دولتی

    جمعه اوت 30, 1963آکرا، غنا

    به درخواست نکروما، مراسم تشییع جنازه دولتی برای دو بویز در ۲۹ تا ۳۰ اوت ۱۹۶۳ برگزار شد و او در کنار دیوار غربی قلعه کریستین‌بورگ (اکنون قلعه اوسو)، که در آن زمان مقر دولت در آکرا بود، به خاک سپرده شد.

  81. قانون حقوق مدنی ۱۹۶۴

    پنجشنبه ژوئیه 2, 1964ایالات متحده

    قانون حقوق مدنی ۱۹۶۴، که بسیاری از اصلاحاتی را که دو بویز در تمام عمرش برای آن‌ها مبارزه کرده بود در بر می‌گرفت، تقریباً یک سال پس از مرگ او تصویب شد.