تولد
والت دیزنی در ۵ دسامبر ۱۹۰۱ در خیابان تریپ، پلاک ۱۲۴۹، در محله هرموسا در شیکاگو متولد شد.

پنجشنبه دسامبر 5, 1901 تا پنجشنبه دسامبر 15, 1966
U.S.
والتر الیاس دیزنی یک کارآفرین، انیماتور، صداپیشه و تهیهکننده فیلم آمریکایی بود. او به عنوان پیشگام صنعت انیمیشن آمریکا، تحولات متعددی را در تولید کارتون معرفی کرد. دیزنی به عنوان تهیهکننده فیلم، رکورددار بیشترین جوایز اسکار دریافتی توسط یک فرد است که ۲۲ جایزه اسکار از ۵۹ نامزدی را کسب کرده است. او علاوه بر افتخارات دیگر، دو جایزه دستاورد ویژه گلدن گلوب و یک جایزه امی دریافت کرد. چندین فیلم او توسط کتابخانه کنگره در فهرست ملی فیلم ثبت شدهاند.
والت دیزنی در ۵ دسامبر ۱۹۰۱ در خیابان تریپ، پلاک ۱۲۴۹، در محله هرموسا در شیکاگو متولد شد.
در اواسط سال ۱۹۱۸، دیزنی تلاش کرد برای جنگ با آلمانیها به ارتش ایالات متحده بپیوندد، اما به دلیل سن کم رد شد. پس از جعل تاریخ تولد در گواهی تولد خود، او در سپتامبر ۱۹۱۸ به عنوان راننده آمبولانس به صلیب سرخ پیوست. او به فرانسه اعزام شد اما در نوامبر، پس از آتشبس، به آنجا رسید.
دیزنی در اکتبر ۱۹۱۹ به کانزاس سیتی بازگشت و در آنجا به عنوان کارآموز هنری در استودیوی هنری تجاری پسمن-روبین مشغول به کار شد. در آنجا، او تصاویر تجاری برای تبلیغات، برنامههای تئاتر و کاتالوگها میکشید. او همچنین با هنرمند همکارش، آب آیورکس، دوست شد.
در ژانویه ۱۹۲۰، با کاهش درآمد پسمن-روبین پس از کریسمس، دیزنی و آیورکس اخراج شدند. آنها کسبوکار خود را با نام «هنرمندان تجاری آیورکس-دیزنی» راه انداختند که عمر کوتاهی داشت. به دلیل عدم جذب مشتری کافی، دیزنی و آیورکس توافق کردند که دیزنی به طور موقت آنجا را ترک کند تا در شرکت فیلمسازی کانزاس سیتی، که توسط ای. وی. کاگر اداره میشد، درآمد کسب کند؛ ماه بعد، آیورکس که نمیتوانست به تنهایی کسبوکارشان را اداره کند، نیز به او پیوست.
در مه ۱۹۲۱، موفقیت «لاف-او-گرامها» منجر به تأسیس استودیوی لاف-او-گرام شد که برای آن انیماتورهای بیشتری از جمله هیو، برادر فرد هارمن، رودولف آیزینگ و آیورکس را استخدام کرد. کارتونهای لاف-او-گرام درآمد کافی برای حفظ حلالیت شرکت فراهم نکردند، بنابراین دیزنی تولید «آلیس در سرزمین عجایب» را بر اساس «ماجراهای آلیس در سرزمین عجایب» آغاز کرد که لایو اکشن را با انیمیشن ترکیب میکرد؛ او ویرجینیا دیویس را برای نقش اصلی انتخاب کرد. نتیجه، یک فیلم ۱۲ و نیم دقیقهای تکحلقهای بود که خیلی دیر تکمیل شد تا استودیوی لاف-او-گرام را نجات دهد و در سال ۱۹۲۳ ورشکست شد.
دیزنی در ژوئیه ۱۹۲۳ به هالیوود نقل مکان کرد. اگرچه نیویورک مرکز صنعت کارتون بود، او به لسآنجلس جذب شد زیرا برادرش روی در آنجا در حال بهبود از بیماری سل بود و او امیدوار بود که کارگردان فیلمهای لایو اکشن شود.
دیزنی و برادرش روی، استودیوی برادران دیزنی را تشکیل دادند - که بعداً به شرکت والت دیزنی تبدیل شد - تا فیلمها را تولید کنند؛ آنها دیویس و خانوادهاش را متقاعد کردند که برای ادامه تولید به هالیوود نقل مکان کنند، با قراردادی که برای دیویس ۱۰۰ دلار در ماه بود. در ژوئیه ۱۹۲۴، دیزنی همچنین آیورکس را استخدام کرد و او را متقاعد کرد که از کانزاس سیتی به هالیوود نقل مکان کند.
دیزنی در ژوئیه ۱۹۲۵ با لیلیان باوندز در خانه برادرش در زادگاهش لوئیستون، آیداهو ازدواج کرد. به گفته لیلیان، این ازدواج به طور کلی شاد بود، اگرچه به گفته نیل گابلر، زندگینامهنویس دیزنی، او «تصمیمات والت یا وضعیت او را بدون چون و چرا نمیپذیرفت و اعتراف میکرد که والت همیشه به مردم میگفت که چقدر تحت سلطه همسرش است». لیلیان علاقه کمی به فیلمها یا صحنه اجتماعی هالیوود داشت و به قول استیون واتس، مورخ، «از مدیریت خانه و حمایت از همسرش راضی بود».
میکی ماوس برای اولین بار در مه ۱۹۲۸ به عنوان یک نمایش آزمایشی تکنفره از فیلم کوتاه «هواپیمای دیوانه» ظاهر شد، اما آن و فیلم دوم، «گاوچران گالوپینگ»، نتوانستند توزیعکنندهای پیدا کنند. پس از موفقیت فیلم «خواننده جاز» در سال ۱۹۲۷، دیزنی از صدای همگامسازی شده در سومین فیلم کوتاه خود، «کشتی بخار ویلی»، استفاده کرد تا اولین کارتون با صدای پستولید را ایجاد کند. پس از تکمیل انیمیشن، دیزنی قراردادی با مدیر سابق یونیورسال پیکچرز، پت پاورز، امضا کرد تا از سیستم ضبط «پاورز سینهفون» استفاده کند؛ سینهفون به توزیعکننده جدید کارتونهای صوتی اولیه دیزنی تبدیل شد که به زودی محبوب شدند.
دیزنی که همیشه مشتاق پذیرش فناوریهای جدید بود، «گلها و درختان» (۱۹۳۲) را با تکنیک تکنیکالر سه نواره تمامرنگی فیلمبرداری کرد؛ او همچنین توانست معاملهای انجام دهد که به او حق انحصاری استفاده از فرآیند سه نواره را تا ۳۱ اوت ۱۹۳۵ میداد. تمام کارتونهای بعدی «سمفونیهای احمقانه» رنگی بودند. «گلها و درختان» نزد مخاطبان محبوب شد و در مراسم سال ۱۹۳۲ برنده جایزه اسکار بهترین فیلم کوتاه (کارتون) شد.
تا سال ۱۹۳۴، دیزنی از تولید کارتونهای کوتاه فرمولی ناراضی شده بود و معتقد بود که یک کارتون بلند سودآورتر خواهد بود. استودیو تولید چهار ساله «سفیدبرفی و هفت کوتوله» را بر اساس این افسانه آغاز کرد. سفیدبرفی در دسامبر ۱۹۳۷ با تحسین فراوان منتقدان و مخاطبان اکران شد. این فیلم به موفقترین فیلم سینمایی سال ۱۹۳۸ تبدیل شد و تا مه ۱۹۳۹، مجموع فروش ۶.۵ میلیون دلاری آن، آن را به موفقترین فیلم صوتی ساخته شده تا آن تاریخ تبدیل کرد. دیزنی یک جایزه اسکار افتخاری دیگر دریافت کرد که شامل یک مجسمه اسکار با اندازه کامل و هفت مجسمه مینیاتوری بود. موفقیت سفیدبرفی نویدبخش یکی از پربارترین دورانهای استودیو بود؛ موزه خانواده والت دیزنی سالهای بعد را «عصر طلایی انیمیشن» مینامد.
در اوایل سال ۱۹۵۰، دیزنی «سیندرلا» را تولید کرد، اولین انیمیشن بلند استودیوی او در هشت سال گذشته. این فیلم نزد منتقدان و مخاطبان سینما محبوب بود. با هزینه تولید ۲.۲ میلیون دلار، در سال اول نزدیک به ۸ میلیون دلار درآمد داشت.
دیزنی چندین سال بود که به فکر ساخت یک پارک موضوعی بود. هنگامی که او با دخترانش از پارک گریفیث در لسآنجلس بازدید کرد، آرزو داشت در پارکی تمیز و دستنخورده باشد که هم کودکان و هم والدینشان بتوانند در آن تفریح کنند. او از باغهای تیوولی در کپنهاگ دانمارک بازدید کرد و بهشدت تحت تأثیر پاکیزگی و چیدمان آن پارک قرار گرفت. در مارس ۱۹۵۲، او مجوز منطقهبندی برای ساخت یک پارک موضوعی در بربنک، نزدیک استودیوهای دیزنی را دریافت کرد. این مکان بسیار کوچک بود و قطعه زمین بزرگتری در آناهایم، در ۳۵ مایلی (۵۶ کیلومتری) جنوب استودیو، خریداری شد. برای دور نگه داشتن پروژه از استودیو - که ممکن بود انتقاد سهامداران را برانگیزد - دیزنی شرکت WED Enterprises (که اکنون با نام والت دیزنی ایمجینیرینگ شناخته میشود) را تأسیس کرد و از پول شخصی خود برای تأمین مالی گروهی از طراحان و انیماتورها جهت کار بر روی طرحها استفاده کرد. عملیات ساختوساز در ژوئیه ۱۹۵۴ آغاز شد و دیزنیلند در ژوئیه ۱۹۵۵ افتتاح گردید؛ مراسم افتتاحیه از شبکه ABC پخش شد که ۷۰ میلیون بیننده داشت. اگرچه در ابتدا مشکلات جزئی در پارک وجود داشت، اما موفقیتآمیز بود و پس از یک ماه فعالیت، دیزنیلند روزانه بیش از ۲۰ هزار بازدیدکننده داشت؛ تا پایان سال اول، ۳.۶ میلیون مهمان را به خود جذب کرد.
دیزنی از زمان جنگ جهانی اول سیگاری قهار بود. او از سیگارهای فیلتردار استفاده نمیکرد و در جوانی پیپ میکشید. در نوامبر ۱۹۶۶، ابتلای او به سرطان ریه تشخیص داده شد و تحت درمان با کبالت قرار گرفت. در ۳۰ نوامبر، او احساس ناخوشی کرد و به بیمارستان سنت جوزف منتقل شد، جایی که در ۱۵ دسامبر، ده روز پس از تولد ۶۵ سالگیاش، بر اثر نارسایی گردش خون ناشی از سرطان ریه درگذشت.