تاریخ جمهوری وایمار

در ۲۸ ژوئن، پیمان ورسای امضا شد که آلمان را ملزم به کاهش نیروهای نظامی، پذیرش مسئولیت جنگ جهانی اول، واگذاری بخشی از قلمرو خود و پرداخت غرامت‌های سنگین به متفقین می‌کرد. این پیمان همچنین مانع از پیوستن آلمان به جامعه ملل در آن زمان شد.

در اکتبر ۱۹۱۸، قانون اساسی امپراتوری آلمان اصلاح شد تا اختیارات بیشتری به پارلمان منتخب داده شود.

تا ۷ نوامبر، انقلاب به مونیخ رسید و منجر به فرار پادشاه لودویگ سوم باواریا شد. حزب سوسیال دموکرات مستقل آلمان (MSPD) تصمیم گرفت از حمایت مردمی استفاده کرده و در صف مقدم جنبش قرار گیرد و خواستار کناره‌گیری قیصر ویلهلم دوم شود.

در ۹ نوامبر ۱۹۱۸، «جمهوری آلمان» توسط فیلیپ شیدمان، عضو حزب MSPD، در ساختمان رایشس‌تاگ در برلین اعلام شد. این اقدام خشم فریدریش ابرت، رهبر MSPD را برانگیخت، زیرا او معتقد بود که مسئله سلطنت یا جمهوری باید توسط یک مجلس ملی تعیین شود.

خصومت‌های جنگ جهانی اول بین ۲۸ ژوئیه ۱۹۱۴ و ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸ رخ داد که طی آن بیش از ۷۰ میلیون نیروی نظامی بسیج شدند. این جنگ با ۲۰ میلیون کشته نظامی و غیرنظامی به پایان رسید (بدون احتساب تلفات ناشی از همه‌گیری آنفولانزای اسپانیایی در سال ۱۹۱۸ که میلیون‌ها نفر دیگر را به کام مرگ کشاند) و به یکی از بزرگترین و مرگبارترین جنگ‌های تاریخ تبدیل شد. وضعیت آلمان و قدرت‌های مرکزی رو به وخامت گذاشت و آن‌ها را وادار به درخواست صلح کرد.

در ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸، یک آتش‌بس توسط نمایندگان آلمان در کومپین امضا شد. این توافق عملاً عملیات نظامی بین متفقین و آلمان را پایان داد. این اقدام به معنای تسلیم آلمان بدون هیچ امتیازی از سوی متفقین بود؛ محاصره دریایی تا زمان توافق بر سر شرایط کامل صلح ادامه یافت.

از نوامبر ۱۹۱۸ تا ژانویه ۱۹۱۹، آلمان توسط «شورای نمایندگان خلق» به رهبری ابرت و هاسه اداره می‌شد.

اشغال راینلند پس از آتش‌بس ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸ با آلمان صورت گرفت. ارتش‌های اشغالگر شامل نیروهای آمریکایی، بلژیکی، بریتانیایی و فرانسوی بودند.

در ماه ژانویه، اتحادیه اسپارتاکوس و دیگر گروه‌ها در خیابان‌های برلین تلاش‌های مسلحانه بیشتری برای برقراری کمونیسم انجام دادند که به قیام اسپارتاکیست‌ها معروف شد.

در ۶ فوریه ۱۹۱۹، مجلس ملی در شهر وایمار تشکیل جلسه داد و ائتلاف وایمار را تشکیل داد. آن‌ها همچنین فریدریش ابرت، رهبر حزب سوسیال دموکرات (SDP) را به عنوان رئیس‌جمهور جمهوری وایمار انتخاب کردند.

در ۱۳ مارس ۱۹۲۰ در جریان کودتای کاپ، ۱۲۰۰۰ سرباز فرای‌کورپس برلین را اشغال کردند و ولفگانگ کاپ، روزنامه‌نگار راست‌گرا، را به عنوان صدراعظم منصوب کردند.

پیمان راپالو توافق‌نامه‌ای بود که در ۱۶ آوریل ۱۹۲۲ بین جمهوری آلمان و روسیه شوروی امضا شد که بر اساس آن هر دو طرف از تمام ادعاهای ارضی و مالی علیه یکدیگر صرف‌نظر کردند و روابط دیپلماتیک دوستانه‌ای برقرار نمودند.

تا سال ۱۹۲۳، جمهوری اعلام کرد که دیگر توان پرداخت غرامت‌های مقرر در پیمان ورسای را ندارد و دولت در پرداخت برخی از این بدهی‌ها نکول کرد.

نیروهای فرانسوی و بلژیکی در ژانویه ۱۹۲۳ منطقه روهر، که در آن زمان پربازده‌ترین منطقه صنعتی آلمان بود، را اشغال کردند و کنترل اکثر شرکت‌های معدنی و تولیدی را به دست گرفتند.

گوستاو اشترزمان در سال ۱۹۲۳ به مدت ۱۰۰ روز صدراعظم (Reichskanzler) بود و از ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۹ به عنوان وزیر امور خارجه خدمت کرد؛ دوره‌ای از ثبات نسبی برای جمهوری وایمار که در آلمان به «دهه طلایی بیست» (Goldene Zwanziger) معروف است.

در اکتبر ۱۹۲۵، پیمان لوکارنو توسط آلمان، فرانسه، بلژیک، بریتانیا و ایتالیا امضا شد؛ این پیمان مرزهای آلمان با فرانسه و بلژیک را به رسمیت شناخت.

در سال ۱۹۲۶، آلمان به عنوان عضو دائم به جامعه ملل پذیرفته شد که باعث بهبود جایگاه بین‌المللی آن و کسب حق رأی در مسائل مربوط به جامعه ملل شد.

در سال ۱۹۲۶، حدود ۲ میلیون آلمانی بیکار بودند که این رقم در سال ۱۹۳۲ به حدود ۶ میلیون نفر رسید. بسیاری جمهوری وایمار را مقصر می‌دانستند. این موضوع زمانی آشکار شد که احزاب سیاسی راست و چپ که خواهان انحلال کامل جمهوری بودند، ایجاد هرگونه اکثریت دموکراتیک در پارلمان را غیرممکن کردند.

انتخابات سراسری ۳۱ ژوئیه ۱۹۳۲ دستاوردهای بزرگی برای کمونیست‌ها و نازی‌ها به همراه داشت؛ نازی‌ها ۳۷.۳ درصد آرا را کسب کردند که بالاترین میزان موفقیت آن‌ها در یک انتخابات آزاد بود. حزب نازی سپس جایگزین سوسیال دموکرات‌ها به عنوان بزرگترین حزب در رایشس‌تاگ شد، اگرچه نتوانست اکثریت را به دست آورد.

هیتلر در صبح روز ۳۰ ژانویه ۱۹۳۳ به عنوان صدراعظم سوگند یاد کرد.

قانون توانمندسازی، قانونی بود که در سال ۱۹۳۳ توسط رایشس‌تاگ آلمان تصویب شد و به آدولف هیتلر اجازه داد تا اختیارات دیکتاتوری را به دست گیرد.

کابینه فون شلایشر از نظر قانونی بین ۳ دسامبر ۱۹۳۲ تا ۲۸ ژانویه ۱۹۳۳، پس از استعفای فرانتس فون پاپن، دولت آلمان وایمار را تشکیل داد.