تاریخ ویلیس کریر

ویلیس کریر در ۲۶ نوامبر ۱۸۷۶ در آنگولا، نیویورک متولد شد.

او در دانشگاه کرنل تحصیل کرد و در سال ۱۹۰۱ با مدرک کارشناسی مهندسی (BSE) فارغ‌التحصیل شد.

در بوفالو، نیویورک، در ۱۷ ژوئیه ۱۹۰۲، در پاسخ به مشکل کیفیت هوایی که در شرکت لیتوگرافی و انتشارات ساکت-ویلهلمز در بروکلین تجربه می‌شد، ویلیس کریر نقشه‌هایی را برای آنچه به عنوان اولین سیستم تهویه مطبوع مدرن جهان شناخته شد، ارائه کرد.

در ۲ ژانویه ۱۹۰۶، حق اختراع شماره ۸۰۸٬۸۹۷ ایالات متحده برای «دستگاه تصفیه هوا» به کریر اعطا شد که اولین تجهیزات تهویه مطبوع اسپری‌مانند در جهان بود. این دستگاه برای مرطوب یا خشک کردن هوا طراحی شده بود که برای عملکرد اول آب را گرم و برای عملکرد دوم آن را خنک می‌کرد.

در سال ۱۹۰۶، کریر کشف کرد که «افت نقطه شبنم ثابت، رطوبت نسبی تقریباً ثابتی را فراهم می‌کند»، که بعداً در میان مهندسان تهویه مطبوع به عنوان «قانون افت نقطه شبنم ثابت» شناخته شد. او بر اساس این کشف، طراحی یک سیستم کنترل خودکار را بنا نهاد که در ۱۷ مه ۱۹۰۷ برای آن درخواست ثبت اختراع کرد. حق اختراع شماره ۱٬۰۸۵٬۹۷۱ ایالات متحده در ۳ فوریه ۱۹۱۴ صادر شد.

در ۳ دسامبر ۱۹۱۱، کریر آنچه را که شاید مهم‌ترین سند تهیه‌شده در مورد تهویه مطبوع باشد - یعنی «فرمول‌های منطقی سایکرومتریک» - در نشست سالانه انجمن مهندسان مکانیک آمریکا ارائه کرد. این سند به عنوان «منشور کبیر سایکرومتریک» شناخته شد.

با آغاز جنگ جهانی اول در اواخر سال ۱۹۱۴، شرکت بوفالو فورج، جایی که کریر به مدت ۱۲ سال در آن مشغول به کار بود، تصمیم گرفت فعالیت‌های خود را کاملاً به تولید محدود کند. نتیجه این شد که هفت مهندس جوان پس‌انداز زندگی خود به مبلغ ۳۲٬۶۰۰ دلار را روی هم گذاشتند تا شرکت مهندسی کریر را در ۲۶ ژوئن ۱۹۱۵ در نیویورک تشکیل دهند.

ویلیس کریر در ۷ اکتبر ۱۹۵۰ درگذشت.