سهشنبه اکتبر 10, 1911 تا دوشنبه فوریه 12, 1912
China
انقلاب شینهای، که با نامهای انقلاب چین یا انقلاب ۱۹۱۱ نیز شناخته میشود، انقلابی بود که آخرین سلسله امپراتوری چین (سلسله چینگ) را سرنگون کرد و جمهوری چین (ROC) را تأسیس نمود. این انقلاب به نام شینهای (Hsin-hai) نامگذاری شد زیرا در سال ۱۹۱۱ رخ داد، سالی که در چرخه شصتساله تقویم چینی به عنوان سال شینهای (辛亥؛ «خوک فلزی») شناخته میشود.
پس از تحمل اولین شکست در برابر غرب در جنگ اول تریاک در سال ۱۸۴۲، دربار امپراتوری چینگ برای مهار نفوذ بیگانگان به چین با مشکل مواجه شد. تلاشها برای تعدیل و اصلاح روشهای سنتی حکومتداری توسط فرهنگ درباری عمیقاً محافظهکار که نمیخواست قدرت زیادی را برای اصلاحات واگذار کند، محدود شده بود.
به دنبال شکست در جنگ دوم تریاک در سال ۱۸۶۰، چینگ تلاش کرد با اتخاذ برخی فناوریهای غربی از طریق «جنبش خودتقویتی» از سال ۱۸۶۱، مدرنسازی کند.
به دنبال شکست در جنگ دوم تریاک در سال ۱۸۶۰، چینگ تلاش کرد با اتخاذ برخی فناوریهای غربی از طریق «جنبش خودتقویتی» از سال ۱۸۶۱، مدرنسازی کند.
انقلابیون و گروههای بسیاری وجود داشتند که میخواستند دولت چینگ را سرنگون کنند تا دولتی به رهبری قوم هان را دوباره برقرار کنند. اولین سازمانهای انقلابی در خارج از چین تأسیس شدند، مانند انجمن ادبی فورن به رهبری یئونگ کو-وان که در سال ۱۸۹۰ در هنگ کنگ ایجاد شد.
شینگژونگهویی (انجمن احیای چین) سون یات-سن در سال ۱۸۹۴ در هونولولو با هدف اصلی جمعآوری کمک مالی برای انقلابها تأسیس شد. این دو سازمان (فورن و شینگژونگهویی) در سال ۱۸۹۴ با هم ادغام شدند.
در بهار ۱۸۹۵، انجمن احیای چین که در هنگ کنگ مستقر بود، اولین قیام گوانگژو را برنامهریزی کرد. لو هائودونگ وظیفه طراحی پرچم «آسمان آبی با خورشید سفید» انقلابیون را بر عهده گرفت.
در جنگهای علیه تایپینگ (۱۸۵۱–۶۴)، نیان (۱۸۵۱–۶۸)، یوننان (۱۸۵۶–۶۸) و شمال غربی (۱۸۶۲–۷۷)، نیروهای سنتی امپراتوری بیکفایتی خود را ثابت کردند و دربار به ارتشهای محلی متکی شد. در سال ۱۸۹۵، چین شکست دیگری را در طول جنگ اول چین و ژاپن متحمل شد. این نشان داد که اگر پیشرفتهای فناوری و تجاری بخواهند موفق شوند، جامعه فئودالی سنتی چین نیز باید مدرن شود.
در ۲۶ اکتبر ۱۸۹۵، یئونگ کو-وان و سون یات-سن، ژنگ شیلیانگ و لو هائودونگ را به گوانگژو هدایت کردند تا برای تصرف گوانگژو در یک حمله آماده شوند. با این حال، جزئیات نقشههای آنها به دولت چینگ درز کرد. دولت شروع به دستگیری انقلابیون کرد، از جمله لو هائودونگ که بعداً اعدام شد. اولین قیام گوانگژو یک شکست بود.
در سال ۱۸۹۸، امپراتور گوانگشو توسط اصلاحطلبانی مانند کانگ یووی و لیانگ چیچائو برای اصلاحات اساسی در آموزش، ارتش و اقتصاد تحت عنوان «اصلاحات صد روزه» هدایت شد. این اصلاحات به طور ناگهانی توسط یک کودتای محافظهکارانه به رهبری ملکه بیوه سیکسی لغو شد. امپراتور گوانگشو که همیشه عروسکی وابسته به سیکسی بود، در ژوئن ۱۸۹۸ تحت حبس خانگی قرار گرفت. اصلاحطلبانی مانند کانگ و لیانگ تبعید شدند.
شورش باکسر منجر به تهاجم خارجی دیگری به پکن در سال ۱۹۰۰ و تحمیل شرایط معاهدات نابرابر شد که سرزمینها را جدا کرد، امتیازات فراسرزمینی ایجاد کرد و امتیازات تجاری را واگذار نمود. تحت فشار داخلی و خارجی، دربار چینگ شروع به پذیرش برخی از اصلاحات کرد.
در سال ۱۹۰۱، پس از شروع شورش باکسر، تانگ کایچانگ و تان سیتونگ از «انجمن رهایی پا» قبلی، ارتش استقلال را سازماندهی کردند. قیام ارتش استقلال قرار بود در ۲۳ اوت ۱۹۰۰ رخ دهد. هدف آنها سرنگونی ملکه بیوه سیکسی برای ایجاد یک سلطنت مشروطه تحت امپراتور گوانگشو بود. نقشه آنها توسط فرماندار کل هونان و هوبی کشف شد. حدود بیست توطئهگر دستگیر و اعدام شدند.
در ۸ اکتبر ۱۹۰۰، سون یات-سن دستور آغاز قیام هویژو را صادر کرد. ارتش انقلابی توسط ژنگ شیلیانگ رهبری میشد و در ابتدا شامل ۲۰,۰۰۰ نفر بود که به مدت نیم ماه جنگیدند. با این حال، پس از اینکه نخستوزیر ژاپن سون یات-سن را از انجام فعالیتهای انقلابی در تایوان منع کرد، ژنگ شیلیانگ چارهای جز دستور پراکندگی ارتش نداشت. بنابراین این قیام نیز شکست خورد. سرباز بریتانیایی رولند جی. مالکرن در این قیام شرکت کرد.
یک قیام بسیار کوتاه از ۲۵ تا ۲۸ ژانویه ۱۹۰۳ برای تأسیس «پادشاهی آسمانی مینگ بزرگ» رخ داد. این شامل تسه تسان-تای، لی جیتانگ، لیانگ موگوانگ و هونگ کوانفو بود که قبلاً در قیام جینتیان در دوران پادشاهی آسمانی تایپینگ شرکت کرده بودند.
گوانگفوهویی (انجمن بازسازی) نیز در سال ۱۹۰۴ در شانگهای با کای یوانپی تأسیس شد. دیگر اعضای برجسته شامل ژانگ بینگلین و تائو چنگژانگ هستند. با وجود ادعای آرمان ضد چینگ، گوانگفوهویی به شدت از سون یات-سن انتقاد میکرد. یکی از مشهورترین زنان انقلابی، چیو جین بود که برای حقوق زنان مبارزه کرد و او نیز از گوانگفوهویی بود.
هواکسینگهویی (انجمن احیای چین) در سال ۱۹۰۴ با چهرههای برجستهای مانند هوانگ شینگ، ژانگ شیزائو، چن تیانهوا و سونگ جیائورن، به همراه ۱۰۰ نفر دیگر تأسیس شد. شعار آنها این بود: «یک استان را با زور بگیرید و استانهای دیگر را به قیام تشویق کنید».
در سال ۱۹۰۵، چینگ، ژائو ارفنگ را به تبت فرستاد تا علیه شورشها تلافی کند.
ما فویی و هواکسینگهویی در سال ۱۹۰۵ در قیامی در سه منطقه پینگشیانگ، لیویانگ و لیلینگ که «قیام پینگ-لیو-لی» نامیده میشد، شرکت داشتند. این قیام از سال ۱۹۰۳ معدنچیان را برای قیام علیه طبقه حاکم چینگ جذب کرد. پس از شکست قیام، ما فویی اعدام شد.
سون یات سن در تابستان ۱۹۰۵ با موفقیت انجمن احیای چین، هوآشینگهویی و گوانگفوهویی را متحد کرد و بدین ترتیب تونگمنگهویی (اتحادیه متحد) را در اوت ۱۹۰۵ در توکیو بنیان نهاد.
وو یو از اعضای گوانگفوهویی در ۲۴ سپتامبر ۱۹۰۵ در ایستگاه راهآهن شرقی ژنگیانگمن پکن، اقدام به ترور پنج مقام دولتی سلسله چینگ کرد.
در سال ۱۹۰۶، پس از لغو امتحانات امپراتوری، دولت چینگ مدارس جدید بسیاری تأسیس کرد و دانشآموزان را به تحصیل در خارج از کشور تشویق نمود. بسیاری از جوانان در مدارس جدید ثبتنام کردند یا برای تحصیل به مکانهایی مانند ژاپن رفتند.
قیام هوانگگانگ در ۲۲ مه ۱۹۰۷ در چائوجو آغاز شد. حزب انقلابی به همراه شو شوئه چیو، چن یونگپو و یو تونگشی، این قیام را آغاز کرده و شهر هوانگگانگ را تصرف کردند. پس از آغاز قیام، دولت چینگ به سرعت و با شدت آن را سرکوب کرد. حدود ۲۰۰ انقلابی کشته شدند.
در ۲ ژوئن، دنگ ژییو و چن چوان تعدادی از پیروان خود را گرد آوردند و با هم، تسلیحات چینگ را در دریاچهای در ۲۰ کیلومتری (۱۲ مایلی) هویژو تصرف کردند. آنها چندین سرباز چینگ را کشتند و در ۵ ژوئن به تایوی حمله کردند. ارتش چینگ با بینظمی گریخت و انقلابیون از این فرصت استفاده کرده و چندین شهر را تصرف کردند. آنها بار دیگر ارتش چینگ را در بازییی شکست دادند. بسیاری از سازمانها پس از قیام حمایت خود را اعلام کردند و تعداد نیروهای انقلابی در اوج خود به دویست نفر رسید. با این حال، این قیام در نهایت شکست خورد.
در ژوئیه ۱۹۰۷، تعدادی از اعضای تونگمنگهویی در توکیو خواستار انقلابی در منطقه رودخانه یانگتسه شدند.
در ۶ ژوئیه ۱۹۰۷، شو سیلین از گوانگفوهویی قیامی را در آنچینگ، آنهویی رهبری کرد که به قیام آنچینگ معروف شد. شو سیلین در آن زمان کمیسر پلیس و همچنین ناظر آکادمی پلیس بود. او قیامی را رهبری کرد که هدف آن ترور فرماندار استانی آنهویی، ان مینگ بود. آنها پس از چهار ساعت نبرد شکست خوردند. شو دستگیر شد و محافظان ان مینگ قلب و کبد او را بیرون آورده و خوردند. دخترعموی او، چیو جین، چند روز بعد اعدام شد.
از اوت تا سپتامبر ۱۹۰۷، قیام چینژو برای اعتراض به مالیاتهای سنگین دولت رخ داد. سون یات سن، وانگ هشون را برای کمک به ارتش انقلابی به آنجا فرستاد و آنها در سپتامبر آن شهرستان را تصرف کردند. پس از آن، آنها تلاش کردند چینژو را محاصره و تصرف کنند، اما موفق نشدند. آنها در نهایت به منطقه شیوانداشان عقبنشینی کردند، در حالی که وانگ هشون به ویتنام بازگشت.
در ۱ دسامبر ۱۹۰۷، قیام ژننانگوان در ژننانگوان، گذرگاهی در مرز چین و ویتنام رخ داد. سون یات سن، هوانگ مینتانگ را برای نظارت بر گذرگاه که توسط یک قلعه محافظت میشد، فرستاد. با کمک حامیان در میان مدافعان قلعه، انقلابیون برج توپخانه را در ژننانگوان تصرف کردند. سون یات سن، هوانگ شینگ و هو هانمین شخصاً به برج رفتند تا نبرد را فرماندهی کنند. دولت چینگ نیروهایی به رهبری لانگ جیگوانگ و لو رونگتینگ برای ضدحمله فرستاد و انقلابیون مجبور به عقبنشینی به مناطق کوهستانی شدند. پس از شکست این قیام، سون به دلیل احساسات ضد سون در میان گروههای انقلابی مجبور به نقل مکان به سنگاپور شد. او تا پس از قیام ووچانگ به سرزمین اصلی بازنگشت.
تا سال ۱۹۰۸، ژائو به عنوان نماینده امپراتوری در لهاسا منصوب شد. ژائو در دسامبر ۱۹۱۱ توسط نیروهای طرفدار جمهوریخواه گردن زده شد.
ارتش جدید در سال ۱۹۰۱ پس از شکست چینگها در اولین جنگ چین و ژاپن تشکیل شد. آنها با فرمانی از هشت استان راهاندازی شدند. نیروهای ارتش جدید تا حد زیادی بهترین آموزش و تجهیزات را داشتند. سربازان جدید از کیفیت بالاتری نسبت به ارتش قدیمی برخوردار بودند و ترفیعهای منظمی دریافت میکردند. از سال ۱۹۰۸، انقلابیون شروع به تغییر تمرکز خود به سمت ارتشهای جدید کردند. سون یات سن و انقلابیون به ارتش جدید نفوذ کردند.
در ۲۷ مارس ۱۹۰۸، هوانگ شینگ حملهای را از پایگاهی در ویتنام آغاز کرد که بعداً به قیام چین-لیان معروف شد و به شهرهای چینژو و لیانژو در گوانگدونگ حمله کرد. مبارزه به مدت چهارده روز ادامه یافت اما پس از اتمام تدارکات انقلابیون مجبور به پایان شد.
در آوریل ۱۹۰۸، قیام دیگری در یوننان، هکو، به نام قیام هکو آغاز شد. هوانگ مینتانگ دویست نفر را از ویتنام رهبری کرد و در ۳۰ آوریل به هکو حمله کرد. دیگر انقلابیونی که شرکت کردند شامل وانگ هشون و گوان رنفو بودند. با این حال، آنها از نظر تعداد کمتر بودند و توسط نیروهای دولتی شکست خوردند و قیام شکست خورد.
در ۱۹ نوامبر ۱۹۰۸، قیام ماپائویینگ توسط شیونگ چنگگی، عضو گروه انقلابی یووانگهویی در آنهویی آغاز شد. یووانگهویی در این زمان زیرمجموعهای از تونگمنگهویی بود. این قیام نیز شکست خورد.
قدرت اشراف در سیاست محلی آشکار شده بود. از دسامبر ۱۹۰۸، دولت چینگ دستگاههایی ایجاد کرد تا به اشراف و بازرگانان اجازه دهد در سیاست مشارکت کنند. این افراد طبقه متوسط در ابتدا حامیان مشروطهخواهی بودند. با این حال، زمانی که دولت چینگ کابینهای با نخستوزیری شاهزاده چینگ تشکیل داد، آنها ناامید شدند.
هومر لی، یک آمریکایی که در سال ۱۹۱۰ به نزدیکترین مشاور خارجی سون یات سن تبدیل شد، از جاهطلبیهای نظامی سون یات سن حمایت کرد.
در فوریه ۱۹۱۰، قیام ارتش جدید گنگشو، که با نام قیام ارتش جدید گوانگژو نیز شناخته میشود، رخ داد. این رویداد شامل درگیری میان شهروندان و پلیس محلی علیه ارتش جدید بود. پس از کشته شدن نی یینگدیان، رهبر انقلابی، توسط نیروهای چینگ، انقلابیون باقیمانده به سرعت شکست خوردند و قیام با ناکامی مواجه شد.
در پایان سال ۱۹۱۱، مغولها با شورش مسلحانه علیه مقامات منچو دست به اقدام زدند اما در این تلاش ناموفق بودند.
در سال ۱۹۱۱ به عنوان بخشی از انقلاب شینهای، تونگمنگهویی، لو فو-شینگ را به جزیره تایوان فرستاد تا آن را از اشغال ژاپنیها آزاد کند. هدف این بود که با برپایی قیام تایوان، این جزیره را به جمهوری چین بازگردانند.
تا اوایل سال ۱۹۱۱، یک کابینه آزمایشی شامل سیزده عضو بود که نه نفر از آنها از منچوهای انتخابشده از خانواده سلطنتی بودند.
در ۲۷ آوریل ۱۹۱۱، قیامی در گوانگژو رخ داد که به دومین قیام گوانگژو یا شورش تپه گل زرد معروف است. این قیام به فاجعه ختم شد، چرا که ۸۶ جسد پیدا شد (تنها ۷۲ نفر قابل شناسایی بودند). آن ۷۲ انقلابی به عنوان شهید یاد میشوند. لین جومین، انقلابی، یکی از آن ۷۲ نفر بود. در آستانه نبرد، او «نامهای به همسرم» را نوشت که بعدها به عنوان شاهکاری در ادبیات چین شناخته شد.
در ۲۴ سپتامبر، انجمن ادبی و انجمن پیشرو کنفرانسی را در ووهان با حضور شصت نماینده از واحدهای ارتش جدید محلی برگزار کردند. در طول این کنفرانس، آنها ستادی برای قیام ایجاد کردند. رهبران این دو سازمان، جیانگ ییوو و سان وو، به عنوان فرمانده و رئیس ستاد انتخاب شدند. در ابتدا، تاریخ قیام برای ۶ اکتبر ۱۹۱۱ تعیین شده بود که به دلیل آمادهسازی ناکافی به تاریخ دیگری موکول شد.
در نزدیکی پایان اکتبر، چن جیونگمینگ، دنگ کنگ، پنگ ریهای و دیگر اعضای تونگمنگهویی گوانگدونگ، شبهنظامیان محلی را برای آغاز قیام در هوآژو، نانهای، سوند و سانشوی در استان گوانگدونگ سازماندهی کردند.
انقلابیونی که قصد سرنگونی سلسله چینگ را داشتند، بمبهایی ساخته بودند و در ۹ اکتبر، یکی از آنها به طور تصادفی منفجر شد. سون یات-سن شخصاً نقش مستقیمی در قیام نداشت و در آن زمان برای جلب حمایت بیشتر از میان چینیهای خارج از کشور، در ایالات متحده سفر میکرد. نایبالسلطنه چینگ در هوگوآنگ، روی چنگ، تلاش کرد تا انقلابیون را ردیابی و دستگیر کند.
شیونگ بینگکون، فرمانده جوخه، و دیگران تصمیم گرفتند که قیام را بیش از این به تأخیر نیندازند و شورش را در ساعت ۷ عصر ۱۰ اکتبر ۱۹۱۱ آغاز کردند.
شورش موفقیتآمیز بود؛ کل شهر ووهان در صبح ۱۱ اکتبر توسط انقلابیون تصرف شد. همان شب، آنها یک ستاد تاکتیکی ایجاد کردند و تشکیل «دولت نظامی هوبی جمهوری چین» را اعلام نمودند. در این کنفرانس، لی یوانهونگ به عنوان فرماندار دولت موقت انتخاب شد. افسران چینگ مانند دوانفانگ و ژائو ارفنگ توسط نیروهای انقلابی کشته شدند.
در ۲۲ اکتبر ۱۹۱۱، تونگمنگهویی هونان توسط جیائو دافنگ و چن زوکسین رهبری میشد. آنها یک گروه مسلح متشکل از انقلابیون هونگجیانگ و واحدهای ارتش جدید که تغییر موضع داده بودند را در کارزاری برای گسترش قیام به چانگشا هدایت کردند. آنها شهر را تصرف کرده و ژنرال امپراتوری محلی را کشتند. سپس تشکیل دولت نظامی هونان جمهوری چین را اعلام کرده و مخالفت خود را با امپراتوری چینگ ابراز داشتند.
در ۲۲ اکتبر ۱۹۱۱، تونگمنگهویی شاآنشی به رهبری جینگ دینگچنگ و چیان دینگ و همچنین جینگ وومو و دیگران از جمله گلاوهویی، قیامی را آغاز کردند و پس از دو روز مبارزه، شیآن را تصرف کردند.
در ۲۳ اکتبر، لین سن، جیانگ کون، کای هوی و دیگر اعضای تونگمنگهویی در استان جیانگشی، شورشی را در واحدهای ارتش جدید طراحی کردند. پس از دستیابی به پیروزی، آنها استقلال خود را اعلام کردند. سپس دولت نظامی جیوجیانگ تأسیس شد.
پس از سقوط محله منچوهای شیآن در ۲۴ اکتبر، نیروهای شینهای تمام منچوهای شهر را کشتند؛ حدود ۲۰ هزار منچو در این کشتار جمعی کشته شدند. بسیاری از مدافعان منچو دست به خودکشی زدند، از جمله ژنرال چینگ، ونروی، که خود را به داخل چاه انداخت.
در ۲۹ اکتبر، یان شیشان از ارتش جدید قیامی را در تایوان، مرکز استان شانشی، به همراه یائو ییجی، هوانگ گولیانگ، ون شوچوان، لی چنگلین، ژانگ شوزهی و چیائو شی رهبری کرد. شورشیان شینهای در تایوان خیابانهایی که محل سکونت مردم پرچمدار بود را بمباران کرده و تمام منچوها را کشتند. آنها موفق شدند فرماندار چینگ در شانشی، لو ژونگچی، را بکشند. سپس تشکیل دولت نظامی شانشی را با یان شیشان به عنوان فرماندار نظامی اعلام کردند. یان شیشان بعدها به یکی از جنگسالارانی تبدیل شد که چین را در دورهای که به «عصر جنگسالاران» معروف بود، گرفتار کرد.
در ۳۰ اکتبر، لی گنیوان از تونگمنگهویی در یوننان به کای ای، لو پِیجین، تانگ جیائو و دیگر افسران ارتش جدید پیوست تا قیام نهم ماه نهم را آغاز کنند. آنها روز بعد کونمینگ را تصرف کردند و دولت نظامی یوننان را تشکیل دادند و کای ای را به عنوان فرماندار نظامی انتخاب کردند.
در ۳۱ اکتبر، شاخه نانچانگ تونگمنگهویی، واحدهای ارتش جدید را در یک قیام موفق رهبری کرد. آنها دولت نظامی جیانگشی را تأسیس کردند. لی لیجون به عنوان فرماندار نظامی انتخاب شد. لی، جیانگشی را مستقل اعلام کرد و عملیاتی را علیه مقام چینگ، یوان شیکای، آغاز نمود.
در ماه نوامبر، اعضای شاخه فوجیانِ تونگمنگهویی، به همراه سان دائورن از ارتش جدید، قیامی را علیه ارتش چینگ آغاز کردند. نایبالسلطنه چینگ، سونگ شو، خودکشی کرد.
در ۱ نوامبر ۱۹۱۱، دولت چینگ، یوان شیکای را به عنوان نخستوزیر کابینه امپراتوری منصوب کرد و او جایگزین شاهزاده چینگ شد.
در ۳ نوامبر، پس از پیشنهادی که در سال ۱۹۰۳ توسط سن چونشوآن از جنبش سلطنت مشروطه مطرح شده بود، دربار چینگ «نوزده اصل» را تصویب کرد که نظام چینگ را از یک سیستم استبدادی با قدرت نامحدود امپراتور به یک سلطنت مشروطه تبدیل کرد.
در ۳ نوامبر، تونگمنگهویی، گوانگفوهویی و بازرگانان شانگهای به رهبری چن کیمی، لی پینگسو، ژانگ چنگیئو، لی یینگشی، لی شیهه و سونگ جیائورن، یک شورش مسلحانه را در شانگهای سازماندهی کردند. آنها از حمایت افسران پلیس محلی برخوردار شدند.
شورشیان در روز چهارم کارگاه جیانگنان را تصرف کردند و اندکی پس از آن شانگهای را به کنترل خود درآوردند.
در ۴ نوامبر، ژانگ بایلین از حزب انقلابی در گوئیژو به همراه واحدهای ارتش جدید و دانشجویان دانشکده نظامی قیامی را رهبری کرد. آنها بلافاصله گوئییانگ را تصرف کردند و دولت نظامی هان بزرگ گوئیژو را تشکیل دادند و یانگ جینچنگ و ژائو دکوان را به عنوان فرماندار کل و معاون فرماندار انتخاب کردند.
همچنین در ۴ نوامبر، انقلابیون در ژجیانگ، واحدهای ارتش جدید در هانگژو را به آغاز قیام ترغیب کردند. ژو روی، وو سییو، لو گونگوانگ و دیگران از ارتش جدید، کارگاه تدارکات نظامی را تصرف کردند. واحدهای دیگر به رهبری چیانگ کایشک و یین ژیروی، بیشتر ادارات دولتی را تصرف کردند. سرانجام، هانگژو تحت کنترل انقلابیون قرار گرفت و تانگ شوچیانِ مشروطهخواه به عنوان فرماندار نظامی انتخاب شد.
در ۷ نوامبر، اداره سیاسی گوانگشی تصمیم گرفت از دولت چینگ جدا شود و استقلال گوانگشی را اعلام کرد. به شن بینگکون، فرماندار چینگ، اجازه داده شد که فرماندار باقی بماند، اما لو رونگتینگ به زودی فرماندار جدید شد. لو رونگتینگ بعدها در «دوران جنگسالاران» به عنوان یکی از جنگسالاران به شهرت رسید و راهزنان او بیش از یک دهه گوانگشی را کنترل کردند. تحت رهبری هوانگ شائوهونگ، بای چونگشی، دانشجوی حقوق مسلمان، برای مبارزه به عنوان یک انقلابی در واحد «شهادتطلب» ثبتنام کرد.
در ۵ نوامبر، مشروطهخواهان و اعیان جیانگسو، چنگ دکوان، فرماندار چینگ را ترغیب کردند تا استقلال را اعلام کند و دولت نظامی انقلابی جیانگسو را با خود چنگ به عنوان فرماندار تشکیل دادند. برخلاف برخی شهرهای دیگر، خشونتهای ضد منچو پس از بازسازی در ۷ نوامبر در ژنجیانگ آغاز شد. ژنرال زایمو از چینگ موافقت کرد که تسلیم شود، اما به دلیل یک سوءتفاهم، انقلابیون نمیدانستند که امنیت آنها تضمین شده است. محلههای منچو غارت شد و تعداد نامعلومی از منچوها کشته شدند. زایمو که احساس خیانت میکرد، خودکشی کرد. این واقعه به عنوان قیام ژنجیانگ شناخته میشود.
اعضای تونگمنگهویی آنهویی نیز در ۷ نوامبر قیامی را آغاز کردند و مرکز استان را محاصره کردند. مشروطهخواهان، ژو جیابائو، فرماندار چینگ در آنهویی را متقاعد کردند که استقلال را اعلام کند.
در ۸ نوامبر، پس از متقاعد شدن توسط هو هانمین، ژنرال لی ژون و لانگ جیگوانگ از نیروی دریایی گوانگدونگ موافقت کردند که از انقلاب حمایت کنند. ژانگ مینگچی، نایبالسلطنه چینگ در لیانگگوانگ، مجبور شد با نمایندگان محلی درباره پیشنهاد استقلال گوانگدونگ مذاکره کند. آنها تصمیم گرفتند روز بعد آن را اعلام کنند. سپس چن جیونگمینگ، هویژو را تصرف کرد.
در ۸ نوامبر، با حمایت تونگمنگهویی، شو شائوژن از ارتش جدید قیامی را در گذرگاه مولین، در ۳۰ کیلومتری شهر نانجینگ اعلام کرد. شو شائوژن، چن کیمی و دیگر ژنرالها تصمیم گرفتند یک ارتش متحد تحت فرماندهی شو تشکیل دهند تا به طور مشترک به نانجینگ حمله کنند.
در ۸ نوامبر، شورشیان دولت نظامی شانگهای را تشکیل دادند و چن کیمی را به عنوان فرماندار نظامی انتخاب کردند. او در نهایت به یکی از بنیانگذاران چهار خانواده بزرگ جمهوری چین، در کنار برخی از مشهورترین خانوادههای آن دوران، تبدیل شد.
در ۹ نوامبر، گوانگدونگ استقلال خود را اعلام کرد و یک دولت نظامی تشکیل داد. آنها هو هانمین و چن جیونگمینگ را به عنوان فرماندار کل و معاون فرماندار انتخاب کردند. کیو فنگجیا به دلیل کمک به صلحآمیزتر کردن اعلامیه استقلال شناخته شده است. در آن زمان مشخص نبود که آیا نمایندگان مستعمرات اروپایی هنگکنگ و ماکائو به دولت جدید واگذار خواهند شد یا خیر.
در ۹ نوامبر، هوانگ شینگ حتی به یوان شیکای تلگراف زد و از او دعوت کرد تا به جمهوری بپیوندد.
در ۱۱ نوامبر، کل استان فوجیان اعلام استقلال کرد. دولت نظامی فوجیان تشکیل شد و سان دائورن به عنوان فرماندار نظامی انتخاب شد.
در ۱۱ نوامبر، ستاد ارتش متحد در ژنجیانگ تشکیل شد.
در ۱۳ نوامبر، با ترغیب دین ویفن انقلابی و چندین افسر دیگر ارتش جدید، سون بائوقی، فرماندار چینگ در شاندونگ، موافقت کرد که از دولت چینگ جدا شود و استقلال شاندونگ را اعلام کرد.
در ۱۷ نوامبر، تونگمنگهویی در نینگشیا، قیام نینگشیا را آغاز کرد. انقلابیون، یو یورن را به ژانگجیاچوان فرستادند تا با ما یوانژانگ، استاد صوفی دونگان دیدار کند و او را متقاعد کند که از چینگ حمایت نکند. با این حال، ما نمیخواست رابطه خود را با چینگ به خطر بیندازد. او شبهنظامیان مسلمان گانسوی شرقی را تحت فرماندهی یکی از پسرانش فرستاد تا به ما چی در سرکوب گلاوهویی نینگشیا کمک کنند.
در ۲۱ نوامبر، گوانگآن دولت نظامی شمالی هان بزرگ شو را سازماندهی کرد.
در ۲۲ نوامبر، چنگدو و سیچوان شروع به اعلام استقلال کردند.
دولت نظامی انقلابی نینگشیا در ۲۳ نوامبر تأسیس شد. برخی از انقلابیون درگیر شامل هوانگ یو و شیانگ شن بودند که نیروهای ارتش جدید را در چینژو گرد هم آوردند.
تا روز بیست و هفتم، دولت نظامی هان بزرگ سیچوان به رهبری انقلابی پو دیانزون تأسیس شد. دوان فانگ، مقام رسمی چینگ نیز کشته شد.
در ۲۸ نوامبر ۱۹۱۱، ووچانگ و هانیانگ دوباره به دست ارتش چینگ افتادند.
انقلابیون اولین کنفرانس خود را در امتیاز بریتانیا در هانکو در ۳۰ نوامبر برگزار کردند.
بین ۲۴ نوامبر و ۱ دسامبر، تحت فرماندهی شو شائوزن، ارتش متحد وولونگشان، موفوشان، یوهواتای، شهر تیانبائو و بسیاری از سنگرهای دیگر ارتش چینگ را تصرف کرد.
در ۲ دسامبر، شهر نانجینگ پس از نبرد نانجینگ در سال ۱۹۱۱ توسط انقلابیون تصرف شد.
در ۱۸ دسامبر، کنفرانس شمال و جنوب در شانگهای برای بحث در مورد مسائل شمال و جنوب برگزار شد.
در سینکیانگ در ۲۸ دسامبر، لیو شیانزون و انقلابیون قیام دیهوا را آغاز کردند. این قیام توسط بیش از ۱۰۰ عضو گیلائوهویی رهبری میشد. این قیام شکست خورد.
یک جنبش استقلالطلبانه رخ داد که تنها به مغولستان شمالی (بیرونی) محدود نمیشد، بلکه یک پدیده پانمغولی بود. در ۲۹ دسامبر ۱۹۱۱، بوگد خان رهبر امپراتوری مغول شد. مغولستان داخلی به منطقهای مورد مناقشه بین خان و جمهوری تبدیل شد. به طور کلی، روسیه در زمان انقلاب شینهای از استقلال مغولستان بیرونی (از جمله تانو اوریانخای) حمایت کرد. سپس تبت و مغولستان یکدیگر را در یک معاهده به رسمیت شناختند.
در ۲۹ دسامبر ۱۹۱۱، سون یاتسن به عنوان اولین رئیسجمهور موقت انتخاب شد.
بخش عمدهای از منطقهای که از نظر تاریخی به نام خام شناخته میشد، اکنون ادعا میشد که منطقه اداری شیکانگ است که توسط انقلابیون جمهوریخواه ایجاد شده بود. تا پایان سال ۱۹۱۲، آخرین نیروهای منچو از طریق هند از تبت بیرون رانده شدند.
۱ ژانویه ۱۹۱۲ به عنوان اولین روز از اولین سال جمهوری چین تعیین شد.
در ۳ ژانویه، نمایندگان لی یوانهونگ را به عنوان معاون رئیسجمهور موقت توصیه کردند.
در ۷ ژانویه ۱۹۱۲، قیام ییلی با فنگ تمین آغاز شد. یوان داهوا، فرماندار چینگ، فرار کرد و استعفای خود را به یانگ زنگشین تحویل داد، زیرا نمیتوانست با مبارزه با انقلابیون کنار بیاید.
در صبح ۸ ژانویه، یک دولت جدید ییلی برای انقلابیون تأسیس شد، اما انقلابیون در ژانویه و فوریه در جینگهه شکست خوردند.
در ۱۶ ژانویه، یوان شیکای هنگام بازگشت به محل اقامت خود، در یک حمله بمبگذاری که توسط تونگمنگهویی در دونگهوامن، پکن سازماندهی شده بود، مورد کمین قرار گرفت. در مجموع هجده انقلابی در این حادثه دست داشتند. حدود ده نفر از محافظان کشته شدند، اما خود یوان آسیب جدی ندید. او روز بعد پیامی برای انقلابیون فرستاد و وفاداری خود را اعلام کرد و از آنها خواست که دیگر هیچ تلاش تروریستی علیه او سازماندهی نکنند.
ژانگ جیان پیشنویس پیشنهاد کنارهگیری را تهیه کرد که توسط مجلس سنای موقت تصویب شد. در ۲۰ ژانویه، وو تینگفانگ از دولت موقت نانجینگ رسماً فرمان امپراتوری کنارهگیری را برای کنارهگیری پویی به یوان شیکای تحویل داد.
در ۲۲ ژانویه، سون یاتسن اعلام کرد که اگر یوان شیکای از کنارهگیری امپراتور حمایت کند، به نفع او از ریاستجمهوری استعفا خواهد داد. سپس یوان، ملکه بیوه لونگیو را با این تهدید تحت فشار قرار داد که اگر کنارهگیری قبل از رسیدن انقلابیون به پکن انجام نشود، جان خانواده امپراتوری در امان نخواهد بود، اما اگر آنها با کنارهگیری موافقت کنند، دولت موقت به شرایط پیشنهادی خانواده امپراتوری احترام خواهد گذاشت.
در ۳ فوریه، ملکه بیوه لونگیو به یوان اجازه کامل داد تا در مورد شرایط کنارهگیری امپراتور چینگ مذاکره کند. سپس یوان نسخه خود را تهیه کرد و آن را در ۳ فوریه برای انقلابیون ارسال کرد.
در ۱۲ فوریه ۱۹۱۲، پس از فشار یوان و سایر وزرا، پویی (شش ساله) و ملکه بیوه لونگیو شرایط کنارهگیری یوان را پذیرفتند.
در ۱۰ مارس، یوان در پکن به عنوان رئیسجمهور موقت جمهوری چین افتتاح شد.
در ۵ آوریل، مجلس سنای موقت در نانجینگ رأی داد که پکن را به پایتخت جمهوری تبدیل کند و در پایان ماه در پکن تشکیل جلسه داد.
کومینتانگ در ۲۵ اوت ۱۹۱۲ تشکیل شد. کومینتانگ پس از انتخابات اکثریت کرسیها را در اختیار داشت. سونگ جیائورن به عنوان نخستوزیر انتخاب شد.
در دسامبر ۱۹۱۲، اولین انتخابات مجلس ملی طبق قانون اساسی موقت برگزار شد.
توبتن گیاتسو، سیزدهمین دالایی لاما، در ژانویه ۱۹۱۳ از سیکیم، جایی که در آن اقامت داشت، به تبت بازگشت. هنگامی که دولت جدید جمهوری چین بابت اقدامات سلسله چینگ عذرخواهی کرد و پیشنهاد بازگرداندن دالایی لاما به مقام پیشینش را داد، او پاسخ داد که علاقهای به درجات چینی ندارد، تبت هرگز تحت سلطه چین نبوده، تبت کشوری مستقل است و او رهبری معنوی و سیاسی تبت را بر عهده میگیرد. به همین دلیل، بسیاری این پاسخ را به عنوان اعلام رسمی استقلال تلقی کردهاند. طرف چینی این پاسخ را نادیده گرفت و تبت برای سی سال از دخالت چین در امان ماند.
سونگ در ۲۰ مارس ۱۹۱۳ در شانگهای، به دستور محرمانه یوان شیکای ترور شد.
لو در ۳ مارس ۱۹۱۴ دستگیر و کشته شد. آنچه باقی ماند به عنوان «حادثه میائولی» شناخته میشود که در آن بیش از ۱۰۰۰ تایوانی توسط پلیس ژاپن اعدام شدند. فداکاری لو در میائولی گرامی داشته میشود.
