Co się stało? 1079 n.e.

Hohenstaufowie, zwani również Staufami, byli szlachecką dynastią o niejasnym pochodzeniu, która doszła do władzy w Księstwie Szwabii od 1079 roku, a w średniowieczu sprawowała rządy królewskie w Świętym Cesarstwie Rzymskim od 1138 do 1254 roku. Najwybitniejsi królowie: Fryderyk I (1155), Henryk VI (1191) i Fryderyk II (1220) wstąpili na tron cesarski i rządzili również Włochami oraz Burgundią. Nazwa, która nie jest współczesna, wywodzi się od zamku rodowego na górze Hohenstaufen na północnych obrzeżach Jury Szwabskiej w pobliżu miasta Göppingen. Pod rządami Hohenstaufów Święte Cesarstwo Rzymskie osiągnęło swój największy zasięg terytorialny w latach 1155–1268.

Po śmierci Ramzesa III nastąpiły lata sporów między jego spadkobiercami. Trzej jego synowie wstępowali na tron kolejno jako Ramzes IV, Ramzes VI i Ramzes VIII. Egipt był coraz częściej nękany suszami, niższymi niż zwykle wylewami Nilu, głodem, niepokojami społecznymi i korupcją urzędników. Władza ostatniego faraona dynastii, Ramzesa XI, stała się tak słaba, że na południu arcykapłani Amona w Tebach stali się de facto władcami Górnego Egiptu, a Smendes kontrolował Dolny Egipt na północy, jeszcze przed śmiercią Ramzesa XI. Smendes ostatecznie założył dwudziestą pierwszą dynastię w Tanis.

Hohenstaufowie, zwani również Staufami, byli szlachecką dynastią o niejasnym pochodzeniu, która doszła do władzy w Księstwie Szwabii od 1079 roku, a w średniowieczu sprawowała rządy królewskie w Świętym Cesarstwie Rzymskim od 1138 do 1254 roku. Najwybitniejsi królowie: Fryderyk I (1155), Henryk VI (1191) i Fryderyk II (1220) wstąpili na tron cesarski i rządzili również Włochami oraz Burgundią. Nazwa, która nie jest współczesna, wywodzi się od zamku rodowego na górze Hohenstaufen na północnych obrzeżach Jury Szwabskiej w pobliżu miasta Göppingen. Pod rządami Hohenstaufów Święte Cesarstwo Rzymskie osiągnęło swój największy zasięg terytorialny w latach 1155–1268.

Po śmierci Ramzesa III nastąpiły lata sporów między jego spadkobiercami. Trzej jego synowie wstępowali na tron kolejno jako Ramzes IV, Ramzes VI i Ramzes VIII. Egipt był coraz częściej nękany suszami, niższymi niż zwykle wylewami Nilu, głodem, niepokojami społecznymi i korupcją urzędników. Władza ostatniego faraona dynastii, Ramzesa XI, stała się tak słaba, że na południu arcykapłani Amona w Tebach stali się de facto władcami Górnego Egiptu, a Smendes kontrolował Dolny Egipt na północy, jeszcze przed śmiercią Ramzesa XI. Smendes ostatecznie założył dwudziestą pierwszą dynastię w Tanis.