W 1482 roku Leonardo odlał srebrny instrument strunowy z końskiej czaszki i baranich rogów, aby podarować go Sforzy (księciu Mediolanu Ludovico Sforzy), do którego napisał list opisujący różnorodne rzeczy, jakie mógł osiągnąć w dziedzinie inżynierii i projektowania broni, wspominając również, że potrafi malować.
Leonardo pracował w Mediolanie od 1482 do 1499 roku. Otrzymał zlecenie namalowania „Madonny wśród skał” dla Bractwa Niepokalanego Poczęcia oraz „Ostatniej wieczerzy” dla klasztoru Santa Maria delle Grazie.
W liście z 1482 roku do władcy Mediolanu Ludovico il Moro (Ludovico Sforzy), Leonardo napisał, że potrafi tworzyć wszelkiego rodzaju maszyny, zarówno do ochrony miasta, jak i do oblężeń. Kiedy w 1499 roku uciekł z Mediolanu do Wenecji, znalazł zatrudnienie jako inżynier i opracował system ruchomych barykad, aby chronić miasto przed atakiem.
W 1482 roku Leonardo odlał srebrny instrument strunowy z końskiej czaszki i baranich rogów, aby podarować go Sforzy (księciu Mediolanu Ludovico Sforzy), do którego napisał list opisujący różnorodne rzeczy, jakie mógł osiągnąć w dziedzinie inżynierii i projektowania broni, wspominając również, że potrafi malować.
Leonardo pracował w Mediolanie od 1482 do 1499 roku. Otrzymał zlecenie namalowania „Madonny wśród skał” dla Bractwa Niepokalanego Poczęcia oraz „Ostatniej wieczerzy” dla klasztoru Santa Maria delle Grazie.
W liście z 1482 roku do władcy Mediolanu Ludovico il Moro (Ludovico Sforzy), Leonardo napisał, że potrafi tworzyć wszelkiego rodzaju maszyny, zarówno do ochrony miasta, jak i do oblężeń. Kiedy w 1499 roku uciekł z Mediolanu do Wenecji, znalazł zatrudnienie jako inżynier i opracował system ruchomych barykad, aby chronić miasto przed atakiem.
