Sprawdź najbardziej pamiętne wydarzenia 15 April 1989 n.e..
Kiedy bramy zostały otwarte, tysiące kibiców weszło do wąskiego tunelu prowadzącego z tyłu trybuny do dwóch przeludnionych centralnych sektorów (sektory 3 i 4), tworząc nacisk z przodu. Setki ludzi zostały dociśnięte do siebie nawzajem oraz do ogrodzenia przez ciężar tłumu napierającego z tyłu.
Kiedy Hu Yaobang nagle zmarł na zawał serca 15 kwietnia 1989 roku, studenci zareagowali gwałtownie, a większość z nich wierzyła, że jego śmierć miała związek z wymuszoną rezygnacją. Śmierć Hu stała się impulsem dla studentów do gromadzenia się w dużych grupach.
Małe, spontaniczne zgromadzenia w celu opłakania Hu rozpoczęły się 15 kwietnia wokół Pomnika Bohaterów Ludu na placu Tiananmen. Tego samego dnia wielu studentów Uniwersytetu Pekińskiego (PKU) i Uniwersytetu Tsinghua wzniosło ołtarze i dołączyło do zgromadzenia na placu Tiananmen w sposób nieskoordynowany.
W latach 1983–1997 Hongkong doświadczył exodusu emigrantów do krajów zamorskich, zwłaszcza w następstwie stłumienia protestów na placu Tiananmen w 1989 roku, kiedy to ponad milion mieszkańców Hongkongu wyszło na ulice, aby wesprzeć studentów protestujących w Pekinie. Incydent na placu Tiananmen z 1989 roku wzmocnił nastroje antypekińskie, a także doprowadził do powstania lokalnego ruchu demokratycznego, który domagał się szybszego tempa demokratyzacji przed i po 1997 roku.
Jak to zwykle bywa podczas meczów krajowych w Anglii, kibice drużyn przeciwnych byli odseparowani. Kibicom Nottingham Forest przydzielono trybuny South Stands oraz Spion Kop po wschodniej stronie, o łącznej pojemności 29 800 miejsc, do których prowadziło 60 kołowrotów rozmieszczonych wzdłuż dwóch stron stadionu. Kibicom Liverpoolu przydzielono trybuny północną i zachodnią (Leppings Lane), mieszczące 24 256 fanów, do których prowadziły 23 kołowroty z wąskiego korytarza. Kołowroty o numerach od 1 do 10, łącznie 10, zapewniały dostęp do 9 700 miejsc na trybunie północnej; kolejne 6 kołowrotów zapewniało dostęp do 4 456 miejsc na górnym poziomie trybuny zachodniej. Wreszcie 7 kołowrotów (oznaczonych literami od A do G) zapewniało dostęp do 10 100 miejsc stojących na dolnym poziomie trybuny zachodniej. Chociaż Liverpool miał więcej kibiców, Nottingham Forest otrzymało większy obszar, aby uniknąć krzyżowania się dróg dojazdowych rywalizujących fanów. W rezultacie układu stadionu i polityki segregacji, kołowroty, które normalnie byłyby używane do wejścia na trybunę północną od wschodu, były niedostępne, a wszyscy kibice Liverpoolu musieli zbiegać się do jednego wejścia przy Leppings Lane. W dniu meczu radio i telewizja odradzały przyjazd kibicom bez biletów. Zamiast stawiać bezpieczeństwo tłumu jako priorytet, kluby, władze lokalne i policja postrzegały swoje role i obowiązki przez „pryzmat chuligaństwa”.
Tłum na trybunie Leppings Lane przelał się na murawę, gdzie zgromadzili się liczni ranni i straumatyzowani fani, którzy wspięli się w bezpieczne miejsce.
Piłkarze obu drużyn zostali skierowani do swoich szatni i poinformowani, że nastąpi 30-minutowe opóźnienie.
Ustalony protokół dla South Yorkshire Metropolitan Ambulance Service (SYMAS) zakładał, że karetki pogotowia mają ustawiać się w kolejce przy wejściu do sali gimnastycznej, zwanej punktem przyjęć poszkodowanych (CRP).
System przewożenia rannych z dowolnego miejsca na stadionie do CRP wymagał formalnej deklaracji ze strony osób odpowiedzialnych, aby wszedł w życie. Ponieważ deklaracja ta nie została złożona natychmiast, zapanował chaos wśród osób próbujących udzielić pomocy na murawie. Chaos ten przeniósł się na ratowników czekających w karetkach w CRP, miejscu, które szybko zmieniło się w parking dla karetek. Niektóre załogi wahały się, czy opuścić swoje pojazdy, nie będąc pewnymi, czy pacjenci są do nich kierowani, czy odwrotnie.
Na stadion przyjechały łącznie 42 karetki. Z tej liczby dwie zdołały samodzielnie wjechać na murawę, a trzecia karetka wjechała na murawę na polecenie DCAO Hopkinsa, który uznał, że jej widoczność może uspokoić obawy tłumu. Pozostałe 39 karetek było w stanie przetransportować łącznie około 149 osób do Northern General Hospital, Royal Hallamshire Hospital lub Barnsley Hospital w celu uzyskania pomocy.
W wyniku obrażeń odniesionych podczas katastrofy zginęło łącznie 96 osób. Dziewięćdziesiąt cztery osoby w wieku od 10 do 67 lat zmarły tego samego dnia, na stadionie, w karetkach lub krótko po przybyciu do szpitala. Zgłoszono łącznie 766 osób, które odniosły obrażenia, choć mniej niż połowa wymagała leczenia szpitalnego. Mniej poważnie rannym ocalałym, którzy nie mieszkali w rejonie Sheffield, zalecono szukanie pomocy medycznej w szpitalach bliżej miejsca zamieszkania.
Kiedy bramy zostały otwarte, tysiące kibiców weszło do wąskiego tunelu prowadzącego z tyłu trybuny do dwóch przeludnionych centralnych sektorów (sektory 3 i 4), tworząc nacisk z przodu. Setki ludzi zostały dociśnięte do siebie nawzajem oraz do ogrodzenia przez ciężar tłumu napierającego z tyłu.
Kiedy Hu Yaobang nagle zmarł na zawał serca 15 kwietnia 1989 roku, studenci zareagowali gwałtownie, a większość z nich wierzyła, że jego śmierć miała związek z wymuszoną rezygnacją. Śmierć Hu stała się impulsem dla studentów do gromadzenia się w dużych grupach.
Małe, spontaniczne zgromadzenia w celu opłakania Hu rozpoczęły się 15 kwietnia wokół Pomnika Bohaterów Ludu na placu Tiananmen. Tego samego dnia wielu studentów Uniwersytetu Pekińskiego (PKU) i Uniwersytetu Tsinghua wzniosło ołtarze i dołączyło do zgromadzenia na placu Tiananmen w sposób nieskoordynowany.
W latach 1983–1997 Hongkong doświadczył exodusu emigrantów do krajów zamorskich, zwłaszcza w następstwie stłumienia protestów na placu Tiananmen w 1989 roku, kiedy to ponad milion mieszkańców Hongkongu wyszło na ulice, aby wesprzeć studentów protestujących w Pekinie. Incydent na placu Tiananmen z 1989 roku wzmocnił nastroje antypekińskie, a także doprowadził do powstania lokalnego ruchu demokratycznego, który domagał się szybszego tempa demokratyzacji przed i po 1997 roku.
Jak to zwykle bywa podczas meczów krajowych w Anglii, kibice drużyn przeciwnych byli odseparowani. Kibicom Nottingham Forest przydzielono trybuny South Stands oraz Spion Kop po wschodniej stronie, o łącznej pojemności 29 800 miejsc, do których prowadziło 60 kołowrotów rozmieszczonych wzdłuż dwóch stron stadionu. Kibicom Liverpoolu przydzielono trybuny północną i zachodnią (Leppings Lane), mieszczące 24 256 fanów, do których prowadziły 23 kołowroty z wąskiego korytarza. Kołowroty o numerach od 1 do 10, łącznie 10, zapewniały dostęp do 9 700 miejsc na trybunie północnej; kolejne 6 kołowrotów zapewniało dostęp do 4 456 miejsc na górnym poziomie trybuny zachodniej. Wreszcie 7 kołowrotów (oznaczonych literami od A do G) zapewniało dostęp do 10 100 miejsc stojących na dolnym poziomie trybuny zachodniej. Chociaż Liverpool miał więcej kibiców, Nottingham Forest otrzymało większy obszar, aby uniknąć krzyżowania się dróg dojazdowych rywalizujących fanów. W rezultacie układu stadionu i polityki segregacji, kołowroty, które normalnie byłyby używane do wejścia na trybunę północną od wschodu, były niedostępne, a wszyscy kibice Liverpoolu musieli zbiegać się do jednego wejścia przy Leppings Lane. W dniu meczu radio i telewizja odradzały przyjazd kibicom bez biletów. Zamiast stawiać bezpieczeństwo tłumu jako priorytet, kluby, władze lokalne i policja postrzegały swoje role i obowiązki przez „pryzmat chuligaństwa”.
Tłum na trybunie Leppings Lane przelał się na murawę, gdzie zgromadzili się liczni ranni i straumatyzowani fani, którzy wspięli się w bezpieczne miejsce.
Piłkarze obu drużyn zostali skierowani do swoich szatni i poinformowani, że nastąpi 30-minutowe opóźnienie.
Ustalony protokół dla South Yorkshire Metropolitan Ambulance Service (SYMAS) zakładał, że karetki pogotowia mają ustawiać się w kolejce przy wejściu do sali gimnastycznej, zwanej punktem przyjęć poszkodowanych (CRP).
System przewożenia rannych z dowolnego miejsca na stadionie do CRP wymagał formalnej deklaracji ze strony osób odpowiedzialnych, aby wszedł w życie. Ponieważ deklaracja ta nie została złożona natychmiast, zapanował chaos wśród osób próbujących udzielić pomocy na murawie. Chaos ten przeniósł się na ratowników czekających w karetkach w CRP, miejscu, które szybko zmieniło się w parking dla karetek. Niektóre załogi wahały się, czy opuścić swoje pojazdy, nie będąc pewnymi, czy pacjenci są do nich kierowani, czy odwrotnie.
Na stadion przyjechały łącznie 42 karetki. Z tej liczby dwie zdołały samodzielnie wjechać na murawę, a trzecia karetka wjechała na murawę na polecenie DCAO Hopkinsa, który uznał, że jej widoczność może uspokoić obawy tłumu. Pozostałe 39 karetek było w stanie przetransportować łącznie około 149 osób do Northern General Hospital, Royal Hallamshire Hospital lub Barnsley Hospital w celu uzyskania pomocy.
W wyniku obrażeń odniesionych podczas katastrofy zginęło łącznie 96 osób. Dziewięćdziesiąt cztery osoby w wieku od 10 do 67 lat zmarły tego samego dnia, na stadionie, w karetkach lub krótko po przybyciu do szpitala. Zgłoszono łącznie 766 osób, które odniosły obrażenia, choć mniej niż połowa wymagała leczenia szpitalnego. Mniej poważnie rannym ocalałym, którzy nie mieszkali w rejonie Sheffield, zalecono szukanie pomocy medycznej w szpitalach bliżej miejsca zamieszkania.
