Co się stało? 1512 n.e.

W 1512 roku, we wczesnych latach panowania króla Henryka VIII, pożar zniszczył królewską część mieszkalną („prywatną”) pałacu.

W dekrecie wydanym po Sejmie w Kolonii w 1512 roku nazwę zmieniono na „Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego” – formę używaną po raz pierwszy w dokumencie z 1474 roku. Nowy tytuł przyjęto częściowo dlatego, że Cesarstwo utraciło większość swoich terytoriów we Włoszech i Burgundii (Królestwo Arles) na południu i zachodzie pod koniec XV wieku, ale także po to, by podkreślić nowe znaczenie niemieckich stanów cesarskich w rządzeniu Cesarstwem w wyniku reformy cesarskiej. Pod koniec XVIII wieku termin „Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego” wyszedł z oficjalnego użycia. Przeczytając tradycyjnemu poglądowi na to określenie, Hermann Weisert argumentował w studium nad tytulaturą cesarską, że wbrew twierdzeniom wielu podręczników, nazwa „Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego” nigdy nie miała oficjalnego statusu i wskazuje, że dokumenty trzydziestokrotnie częściej pomijały przyimek narodowy, niż go zawierały.

Tutaj król i książęta uzgodnili cztery ustawy, powszechnie określane jako Reichsreform (Reforma Cesarska): zestaw aktów prawnych mających nadać rozpadającemu się Cesarstwu pewną strukturę. Na przykład akt ten powołał okręgi cesarskie oraz Reichskammergericht (Sąd Kamery Cesarskiej) – instytucje, które w pewnym stopniu przetrwały do końca Cesarstwa w 1806 roku. Minęło jeszcze kilka dekad, zanim nowe regulacje zyskały powszechną akceptację, a nowy sąd zaczął skutecznie funkcjonować; okręgi cesarskie zostały sfinalizowane w 1512 roku. Król zadbał również o to, aby jego własny sąd, Reichshofrat, działał równolegle do Reichskammergericht. Również w 1512 roku Cesarstwo otrzymało swój nowy tytuł: Heiliges Römisches Reich Deutscher Nation („Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego”).

Liga Święta została pokonana przez siły francuskie w bitwie pod Rawenną.

W 1512 roku, we wczesnych latach panowania króla Henryka VIII, pożar zniszczył królewską część mieszkalną („prywatną”) pałacu.

W dekrecie wydanym po Sejmie w Kolonii w 1512 roku nazwę zmieniono na „Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego” – formę używaną po raz pierwszy w dokumencie z 1474 roku. Nowy tytuł przyjęto częściowo dlatego, że Cesarstwo utraciło większość swoich terytoriów we Włoszech i Burgundii (Królestwo Arles) na południu i zachodzie pod koniec XV wieku, ale także po to, by podkreślić nowe znaczenie niemieckich stanów cesarskich w rządzeniu Cesarstwem w wyniku reformy cesarskiej. Pod koniec XVIII wieku termin „Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego” wyszedł z oficjalnego użycia. Przeczytając tradycyjnemu poglądowi na to określenie, Hermann Weisert argumentował w studium nad tytulaturą cesarską, że wbrew twierdzeniom wielu podręczników, nazwa „Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego” nigdy nie miała oficjalnego statusu i wskazuje, że dokumenty trzydziestokrotnie częściej pomijały przyimek narodowy, niż go zawierały.

Tutaj król i książęta uzgodnili cztery ustawy, powszechnie określane jako Reichsreform (Reforma Cesarska): zestaw aktów prawnych mających nadać rozpadającemu się Cesarstwu pewną strukturę. Na przykład akt ten powołał okręgi cesarskie oraz Reichskammergericht (Sąd Kamery Cesarskiej) – instytucje, które w pewnym stopniu przetrwały do końca Cesarstwa w 1806 roku. Minęło jeszcze kilka dekad, zanim nowe regulacje zyskały powszechną akceptację, a nowy sąd zaczął skutecznie funkcjonować; okręgi cesarskie zostały sfinalizowane w 1512 roku. Król zadbał również o to, aby jego własny sąd, Reichshofrat, działał równolegle do Reichskammergericht. Również w 1512 roku Cesarstwo otrzymało swój nowy tytuł: Heiliges Römisches Reich Deutscher Nation („Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego”).

Liga Święta została pokonana przez siły francuskie w bitwie pod Rawenną.