Algieria została następnie uznana przez konstytucję z 1848 roku za integralną część Francji i podzielona na trzy departamenty: Algier, Oran i Konstantynę. Wielu Francuzów i innych Europejczyków (Hiszpanów, Włochów, Maltańczyków i innych) osiedliło się później w Algierii.
Pierwszy poważny wybuch nastąpił w Palermo na Sycylii, począwszy od stycznia 1848 roku. Wcześniej miało miejsce kilka buntów przeciwko rządom Burbonów; ten doprowadził do powstania niepodległego państwa, które przetrwało zaledwie 16 miesięcy, zanim Burbonowie powrócili do władzy.
Liberalizacja prawa handlowego i rozwój fabryk zwiększyły przepaść między mistrzami rzemieślniczymi a czeladnikami i uczniami, których liczba w Niemczech wzrosła nieproporcjonalnie o 93% w latach 1815–1848.
Wydarzenia z 1848 roku były wynikiem narastających napięć społecznych i politycznych po kongresie wiedeńskim z 1815 roku. W okresie „przedmarcowym” konserwatywne Cesarstwo Austriackie coraz bardziej oddalało się od idei oświecenia, ograniczało wolność prasy, ograniczało działalność uniwersytetów i zakazywało działalności korporacji studenckich.
Proces zjednoczeniowy został przyspieszony przez Wiosnę Ludów w 1848 roku i zakończył się w 1871 roku, kiedy Rzym został oficjalnie uznany za stolicę Królestwa Włoch.
5 stycznia 1848 roku niepokoje rewolucyjne rozpoczęły się od strajku nieposłuszeństwa obywatelskiego w Lombardii, kiedy to obywatele przestali palić cygara i grać na loterii, co pozbawiło Austrię związanych z tym dochodów podatkowych. Wkrótce potem wybuchły powstania na Sycylii i w Neapolu.
Rewolucje 1848 roku w państwach włoskich, będące częścią szerszej Wiosny Ludów w Europie, były zorganizowanymi buntami w państwach Półwyspu Apenińskiego i na Sycylii, kierowanymi przez intelektualistów i agitatorów pragnących liberalnego rządu. Jako włoscy nacjonaliści dążyli do wyeliminowania reakcyjnej kontroli austriackiej.
W styczniu 1848 roku, w okresie narastającej opozycji ze strony rolników i liberałów, żądania monarchii konstytucyjnej, kierowane przez Narodowych Liberałów, zakończyły się marszem ludowym pod Christiansborg 21 marca. Nowy król, Fryderyk VII, spełnił żądania liberałów i powołał nowy gabinet, w skład którego weszli czołowi przywódcy Narodowej Partii Liberalnej.
Belgia nie doświadczyła większych niepokojów w 1848 roku; przeszła już reformę liberalną po rewolucji 1830 roku, dzięki czemu jej system konstytucyjny i monarchia przetrwały.
Najpoważniejsze zagrożenie rewolucyjną zarazą stanowiły jednak belgijskie grupy emigracyjne z Francji. W 1830 roku wybuchła rewolucja belgijska, zainspirowana rewolucją we Francji, a władze belgijskie obawiały się, że podobne zjawisko „naśladownictwa” może wystąpić w 1848 roku.
Iskrą dla rewolucji Młodej Irlandii stało się w 1848 roku uchwalenie przez brytyjski parlament ustawy „Crime and Outrage Bill”. Ustawa ta była w istocie wprowadzeniem stanu wojennego w Irlandii, mającym na celu przeciwdziałanie rosnącemu irlandzkiemu ruchowi nacjonalistycznemu.
W Chile rewolucje 1848 roku zainspirowały rewolucję chilijską z 1851 roku.
W hiszpańskiej Ameryce Łacińskiej rewolucja 1848 roku pojawiła się w Nowej Granadzie, gdzie kolumbijscy studenci, liberałowie i intelektualiści domagali się wyboru generała José Hilario Lópeza.
Badenia wysłała dwóch demokratów, Friedricha Karla Franza Heckera i Gustava von Struvego, do parlamentu wstępnego. Będąc w mniejszości i sfrustrowani brakiem postępów, Hecker i Struve wyszli z obrad w ramach protestu 2 kwietnia 1848 roku.
W lutym 1848 roku w Toskanii doszło do stosunkowo bezkrwawych buntów, po których wielki książę Leopold II nadał Toskańczykom konstytucję. W lutym, krótko po tym ustępstwie, w Toskanii uformował się separatystyczny republikański rząd tymczasowy.
9 lutego konserwatyści wyszli na ulice w ramach protestu.
21 lutego papież Pius IX nadał konstytucję Państwu Kościelnemu, co było zarówno nieoczekiwane, jak i zaskakujące, biorąc pod uwagę historyczny opór papiestwa.
„Rewolucja marcowa” w państwach niemieckich miała miejsce na południu i zachodzie Niemiec, przybierając formę wielkich zgromadzeń ludowych i masowych demonstracji. Pod przewodnictwem wykształconych studentów i intelektualistów domagano się jedności narodowej Niemiec, wolności prasy i wolności zgromadzeń.
23 lutego 1848 roku król Francji Ludwik Filip został zmuszony do ucieczki z Paryża i proklamowano republikę. W momencie wybuchu rewolucji w Paryżu trzy państwa włoskie posiadały już konstytucje – cztery, jeśli uznać Sycylię za odrębne państwo.
Badenia była pierwszym państwem w Niemczech, w którym doszło do niepokojów społecznych, pomimo wprowadzonych reform liberalnych. Badenia była jednym z najbardziej liberalnych państw w Niemczech. Stało się to po tym, jak wieści o dniach lutowych w Paryżu dotarły do Badenii.
Rewolucje niemieckie lat 1848–1849, których początkowa faza nazywana była również rewolucją marcową, były początkowo częścią Wiosny Ludów, która wybuchła w wielu krajach europejskich. Była to seria luźno skoordynowanych protestów i buntów w państwach Związku Niemieckiego, w tym w Cesarstwie Austriackim.
27 lutego 1848 roku w Mannheim zgromadzenie mieszkańców Badenii przyjęło rezolucję żądającą karty praw. Podobne rezolucje przyjęto w Wirtembergii, Hesji-Darmstadt, Nassau i innych państwach niemieckich.
„Rewolucja marcowa” w państwach niemieckich miała miejsce na południu i zachodzie Niemiec, przybierając formę wielkich zgromadzeń ludowych i masowych demonstracji. Kierowani przez dobrze wykształconych studentów i intelektualistów, domagali się oni jedności narodowej Niemiec, wolności prasy i wolności zgromadzeń. Powstania były słabo skoordynowane, ale łączyło je odrzucenie tradycyjnych, autokratycznych struktur politycznych w 39 niezależnych państwach Związku Niemieckiego.
Ibrahim został mianowany regentem, gdy jego ojciec podupadł na zdrowiu.
W Heidelbergu, w Badenii, 6 marca 1848 roku grupa niemieckich liberałów zaczęła planować wybory do niemieckiego zgromadzenia narodowego. Ten prototyp parlamentu zebrał się 31 marca w kościele św. Pawła we Frankfurcie.
W marcu 1848 roku tłumy ludzi zebrały się w Berlinie, aby przedstawić swoje żądania w „adresie do króla”. Król Fryderyk Wilhelm IV, zaskoczony, ustnie zgodził się na wszystkie żądania demonstrantów, w tym na wybory parlamentarne, konstytucję i wolność prasy. Obiecał, że „Prusy zostaną niezwłocznie włączone do Niemiec”.
Wiedeń był niespokojny i został zachęcony kazaniem Antona Füstera, liberalnego księdza, wygłoszonym w niedzielę 12 marca 1848 roku w kaplicy uniwersyteckiej. Studenci-demonstranci domagali się konstytucji i zgromadzenia konstytucyjnego wybranego w powszechnych wyborach mężczyzn.
Wiosna Ludów w Cesarstwie Austriackim była zbiorem rewolucji, które miały miejsce w Cesarstwie Austriackim od marca 1848 do listopada 1849 roku.
13 marca, po zignorowaniu ostrzeżeń policji przed demonstracjami publicznymi, wojsko zaatakowało grupę ludzi wracających ze spotkania w parku Tiergarten, co doprowadziło do śmierci jednej osoby i wielu rannych.
Rewolucje rozprzestrzeniły się z Francji na całą Europę; wkrótce potem wybuchły w Austrii i Niemczech, zaczynając się od wielkich demonstracji 13 marca 1848 roku w Wiedniu. Doprowadziło to do dymisji księcia von Metternicha, głównego ministra cesarza Ferdynanda I Austriackiego, i jego wyjazdu na wygnanie do Wielkiej Brytanii. Ze względu na datę demonstracji wiedeńskich, rewolucje w Niemczech nazywa się zazwyczaj rewolucją marcową.
13 marca 1848 roku studenci uniwersytetu zorganizowali wielką demonstrację uliczną w Wiedniu, o której informowała prasa w krajach niemieckojęzycznych. Po ważnych, choć stosunkowo niewielkich demonstracjach przeciwko królewskiej kochance Loli Montez w Bawarii 9 lutego 1848 roku, pierwszy poważny bunt 1848 roku na ziemiach niemieckich miał miejsce w Wiedniu 13 marca 1848 roku.
Cesarz Ferdynand i jego główny doradca Metternich skierowali wojska do stłumienia demonstracji. Gdy demonstranci ruszyli na ulice w pobliżu pałacu, wojsko otworzyło ogień do studentów, zabijając kilku z nich. Nowa klasa robotnicza Wiednia przyłączyła się do studenckich demonstracji, wywołując zbrojne powstanie.
Węgierska rewolucja 1848 roku, czyli w pełni obywatelska rewolucja i wojna o niepodległość Węgier w latach 1848–1849, była jedną z wielu europejskich rewolucji 1848 roku i była ściśle powiązana z innymi rewolucjami 1848 roku na terenach habsburskich. Choć rewolucja zakończyła się niepowodzeniem, jest jednym z najważniejszych wydarzeń w nowożytnej historii Węgier, stanowiącym fundament współczesnej węgierskiej tożsamości narodowej.
Ludwik próbował wprowadzić kilka drobnych reform, ale okazały się one niewystarczające, by stłumić falę protestów. 16 marca 1848 roku Ludwik I abdykował na rzecz swojego najstarszego syna Maksymiliana II. Ludwik skarżył się: „Nie mogłem już dłużej rządzić, a nie chciałem zrzekać się swoich uprawnień”.
W Lombardii napięcia wzrastały, aż 18 marca 1848 roku mieszkańcy Mediolanu i Wenecji wzniecili powstanie.
18 marca doszło do wielkiej demonstracji. Po oddaniu dwóch strzałów, w obawie, że część z 20 000 żołnierzy zostanie użyta przeciwko nim, demonstranci wznieśli barykady. Walki trwały, dopóki 13 godzin później nie wydano wojskom rozkazu odwrotu, pozostawiając setki zabitych.
W dniach 18–19 marca w stolicy Szwecji, Sztokholmie, miała miejsce seria zamieszek znana jako marcowe niepokoje (Marsoroligheterna). W mieście rozkolportowano deklaracje z żądaniami reform politycznych, a tłum został rozpędzony przez wojsko, co doprowadziło do 18 ofiar.
Zaczęło się 20 marca 1848 roku i doprowadziło do aneksji przez Prusy regionu Wielkopolski jako Prowincji Poznańskiej.
21 marca król przeszedł ulicami Berlina, aby wziąć udział w masowym pogrzebie cywilnych ofiar powstania na cmentarzu Friedrichshain. On sam, jego ministrowie i generałowie mieli na sobie rewolucyjne barwy: czarną, czerwoną i złotą. Polscy więźniowie, osadzeni za planowanie rebelii na dawnych polskich terytoriach rządzonych obecnie przez Prusy, zostali uwolnieni i przeprowadzeni przez miasto przy aplauzie ludności.
I wojna o niepodległość Włoch, będąca częścią zjednoczenia Włoch, była prowadzona przez Królestwo Sardynii i włoskich ochotników przeciwko Cesarstwu Austriackiemu oraz innym konserwatywnym państwom od 23 marca 1848 do 22 sierpnia 1849 roku na Półwyspie Apenińskim.
I wojna o Szlezwik była konfliktem zbrojnym w południowej Danii i północnych Niemczech, wynikającym z kwestii szlezwicko-holsztyńskiej, dotyczącej tego, kto powinien kontrolować głównie niemieckojęzyczne księstwa Szlezwiku, Holsztynu i Lauenburga. Ostatecznie strona duńska zwyciężyła dzięki wsparciu dyplomatycznemu wielkich mocarstw.
Rewolucja marcowa w Wiedniu była katalizatorem rewolucji w całych państwach niemieckich. Pojawiły się powszechne żądania ustanowienia wybranego rządu przedstawicielskiego oraz zjednoczenia Niemiec.
Powstanie wielkopolskie z 1848 roku, zwane również powstaniem poznańskim, było nieudanym zbrojnym zrywem Polaków przeciwko siłom pruskim w okresie Wiosny Ludów.
Powstanie wielkopolskie 1848 roku, znane również jako powstanie poznańskie, było nieudanym zbrojnym zrywem Polaków przeciwko siłom pruskim w okresie Wiosny Ludów.
8 kwietnia 1848 roku zgromadzenie przyjęło ustawę wprowadzającą powszechne prawo wyborcze oraz pośredni (dwustopniowy) system głosowania.
Ferdynand mianował nowych, nominalnie liberalnych ministrów. Pod koniec kwietnia 1848 roku rząd austriacki przygotował projekt konstytucji. Ludzie odrzucili go, ponieważ większości odmówiono prawa głosu.
Rewolucja mołdawska 1848 roku to nazwa używana w odniesieniu do nieudanego rumuńskiego liberalnego i romantycznego ruchu nacjonalistycznego w Księstwie Mołdawii, inspirowanego Wiosną Ludów.
Konstytuanta została wybrana z różnych państw niemieckich na przełomie kwietnia i maja 1848 roku i zebrała się w kościele św. Pawła we Frankfurcie nad Menem 18 maja 1848 roku.
Parlament frankfurcki był pierwszym wolno wybranym parlamentem dla całych Niemiec, w tym zamieszkanych przez Niemców obszarów Austro-Węgier, wybranym 1 maja 1848 roku.
Fryderyk Engels wziął udział w powstaniu w Badenii i Palatynacie. 10 maja 1848 roku wraz z Karolem Marksem przybyli z Kolonii w Niemczech, aby obserwować wydarzenia w tym regionie.
18 maja 1848 roku 809 delegatów (z których 585 zostało wybranych) zasiadło w kościele św. Pawła we Frankfurcie, aby zainaugurować Parlament Frankfurcki. Karl Mathy, dziennikarz centroprawicowy, był jednym z wybranych deputowanych do Parlamentu Frankfurckiego.
22 maja 1848 roku kolejne wybrane zgromadzenie obradowało po raz pierwszy w Berlinie. Zostali wybrani na mocy ustawy z 8 kwietnia 1848 roku, która przewidywała powszechne prawo wyborcze i dwustopniowy system głosowania.
Mieszkańcy Wiednia powrócili na ulice w dniach 26–27 maja 1848 roku, wznosząc barykady w przygotowaniu na atak armii. Ferdynand wraz z rodziną uciekł do Innsbrucka, gdzie spędzili kolejne miesiące w otoczeniu lojalnego chłopstwa z Tyrolu.
Ferdynand wydał dwa manifesty: 16 maja 1848 roku oraz 3 czerwca 1848 roku, w których przyznał ludowi ustępstwa. Przekształcił Sejm Rzeszy w Konstytuantę, która miała zostać wybrana przez lud. Inne ustępstwa były mniej znaczące i dotyczyły głównie reorganizacji oraz zjednoczenia Niemiec.
Hermann von Natzmer był byłym pruskim oficerem, który odpowiadał za arsenał w Berlinie. Odmawiając strzelania do sił powstańczych, które szturmowały arsenał 14 czerwca 1848 roku, Natzmer stał się bohaterem dla powstańców w całych Niemczech.
Rewolucja wołoska 1848 roku była rumuńskim powstaniem liberalnym i nacjonalistycznym w Księstwie Wołoszczyzny. Będąc częścią Wiosny Ludów i ściśle powiązana z nieudanym powstaniem w Księstwie Mołdawii, dążyła do obalenia administracji narzuconej przez władze Imperium Rosyjskiego w ramach reżimu Regulamentul Organic, a poprzez wielu swoich przywódców domagała się zniesienia przywilejów bojarskich.
Karol Albert, król Sardynii, przynaglany przez Wenecjan i Mediolańczyków do wsparcia ich sprawy, uznał, że to odpowiedni moment na zjednoczenie Włoch i wypowiedział wojnę Austrii.
Flagę zmieniono na taką z 30 gwiazdami (dla Wisconsin).
W 1848 roku Douglass był jedynym Afroamerykaninem, który wziął udział w Konwencji w Seneca Falls, pierwszej konwencji praw kobiet, w północnej części stanu Nowy Jork. Elizabeth Cady Stanton poprosiła zgromadzenie o przyjęcie rezolucji wzywającej do przyznania kobietom prawa głosu. Wiele obecnych osób sprzeciwiło się temu pomysłowi, w tym wpływowi kwakrzy James i Lucretia Mott. Douglass wstał i przemówił elokwentnie na rzecz prawa głosu kobiet; powiedział, że nie mógłby zaakceptować prawa do głosowania jako czarnoskóry mężczyzna, gdyby kobiety również nie mogły domagać się tego prawa. Zasugerował, że świat byłby lepszym miejscem, gdyby kobiety były zaangażowane w sferę polityczną. W tej odmowie prawa do uczestnictwa w rządzeniu nie dzieje się jedynie degradacja kobiety i utrwalanie wielkiej niesprawiedliwości, ale okaleczenie i odrzucenie połowy moralnej i intelektualnej siły rządu świata. Po potężnych słowach Douglassa uczestnicy przyjęli rezolucję.
Karol Albert, król Sardynii, przynaglany przez Wenecjan i Mediolańczyków do wsparcia ich sprawy, uznał, że to odpowiedni moment na zjednoczenie Włoch i wypowiedział wojnę Austrii. Po początkowych sukcesach pod Goito i Peschierą, został zdecydowanie pokonany przez Radetzky'ego w bitwie pod Custozą 24 lipca.
Pierwsza bitwa pod Custozą rozegrała się 24 i 25 lipca 1848 roku, podczas I wojny o niepodległość Włoch, pomiędzy armiami Cesarstwa Austriackiego, dowodzonymi przez feldmarszałka Radetzky'ego, a Królestwem Sardynii, pod wodzą króla Sardynii i Piemontu Karola Alberta.
Demokraci z Palatynatu i całych Niemiec uważali powstanie badeńsko-palatynackie za część szerszej, ogólnoniemieckiej walki o prawa konstytucyjne. Franz Sigel, podporucznik armii badeńskiej, demokrata i zwolennik rządu tymczasowego, opracował plan ochrony ruchu reformatorskiego w Karlsruhe i Palatynacie.
Powstanie Młodej Irlandii było nieudanym irlandzkim zrywem narodowym kierowanym przez ruch Młodej Irlandii, będącym częścią szerszej Wiosny Ludów, która objęła większość Europy. Miało ono miejsce 29 lipca 1848 roku w Farranrory, małej osadzie położonej około 4,3 km na północny północny wschód od wioski Ballingarry w hrabstwie South Tipperary.
W odpowiedzi Partia Młodej Irlandii rozpoczęła w lipcu 1848 roku swoje powstanie, gromadząc wokół swojej sprawy właścicieli ziemskich i dzierżawców.
Ferdynand powrócił do Wiednia z Innsbrucka 12 sierpnia 1848 roku. Wkrótce po jego powrocie, 21 sierpnia 1848 roku, klasa robotnicza ponownie wyszła na ulice, protestując przeciwko wysokiemu bezrobociu i rządowemu dekretowi o obniżeniu płac.
23 sierpnia 1848 roku wojska austriackie otworzyły ogień do nieuzbrojonych demonstrantów, zabijając kilku z nich.
We wrześniu 1848 roku Douglass opublikował list otwarty do swojego byłego pana, Thomasa Aulda, w którym skarcił go za jego postępowanie i pytał o członków swojej rodziny, którzy wciąż byli przetrzymywani przez Aulda.
Ibrahim, stopniowo wyniszczany przez bóle reumatyczne i gruźlicę (zaczął wykrztuszać krew), został wysłany do Włoch na wody, a Muhammad Ali w 1846 roku udał się do Konstantynopola. Tam zwrócił się do sułtana, wyraził swoje obawy i zawarł pokój, wyjaśniając: „[Mój syn] Ibrahim jest stary i chory, [mój wnuk] Abbas jest gnuśny, a potem Egiptem będą rządzić dzieci. Jak utrzymają Egipt?”. Po zapewnieniu dziedzicznych rządów dla swojej rodziny, Wali rządził do 1848 roku, kiedy to starcza demencja uniemożliwiła mu dalsze sprawowanie władzy.
Pod koniec września 1848 roku cesarz Ferdynand, który był również królem Węgier Ferdynandem V, zdecydował o wysłaniu wojsk austriackich i chorwackich na Węgry, aby stłumić tamtejszą demokratyczną rebelię.
Pod koniec 1848 roku Marks i Engels zamierzali spotkać się z Karlem Ludwigiem Johannem D'Esterem, pełniącym wówczas funkcję członka rządu tymczasowego w Badenii i Palatynacie. Był on lekarzem, demokratą i socjalistą, który należał do kolońskiego oddziału Związku Komunistów.
29 września 1848 roku wojska austriackie zostały pokonane przez węgierskie siły rewolucyjne.
W dniach 6–7 października 1848 roku obywatele Wiednia demonstrowali przeciwko działaniom cesarza wymierzonym w siły na Węgrzech.
D'Ester został wybrany do Komitetu Centralnego Demokratów Niemieckich, wraz z Reichenbachem i Hexamerem, podczas II Kongresu Demokratycznego, który odbył się w Berlinie w dniach od 26 do 30 października 1848 roku.
W Brazylii Rewolta Praieira, ruch w Pernambuco, trwała od listopada 1848 do 1852 roku.[potrzebne źródło] Nierozwiązane konflikty z okresu regencji oraz lokalny opór wobec konsolidacji Cesarstwa Brazylii, proklamowanego w 1822 roku, pomogły zasiać ziarno rewolucji.
Lincoln poparł generała Zachary'ego Taylora w walce o nominację wigów w wyborach prezydenckich w 1848 roku.
Śmierć Ibrahima Paszy 10 listopada 1848 roku.
W listopadzie 1848 roku, po zabójstwie jego ministra Pellegrino Rossiego, Pius IX uciekł tuż przed przybyciem do Rzymu Giuseppe Garibaldiego i innych patriotów.
Cesarz Ferdynand I uciekł do Ołomuńca na Morawach. 2 grudnia 1848 roku Ferdynand abdykował na rzecz swojego bratanka Franciszka Józefa.
Król Prus Fryderyk Wilhelm IV jednostronnie narzucił monarchistyczną konstytucję, aby osłabić siły demokratyczne. Konstytucja ta weszła w życie 5 grudnia 1848 roku.
5 grudnia 1848 roku Zgromadzenie Berlińskie zostało rozwiązane i zastąpione dwuizbowym parlamentem przewidzianym w monarchistycznej konstytucji. W skład tego parlamentu wchodziły Herrenhaus (Izba Panów) oraz Landtag.
W grudniu 1848 roku fabryka matki Mendelejewa spłonęła, co znacząco wpłynęło na sytuację finansową rodziny. W tym czasie Mendelejew uczęszczał do gimnazjum w Tobolsku.
Rewolucja 1848 roku przyniosła bardziej popularne reformy w rządzie Saksonii.
Do 1848 roku wykształciła się liczna przemysłowa klasa robotnicza, proletariat, a dzięki napoleońskiej Francji poziom edukacji był stosunkowo wysoki i klasa ta była aktywna politycznie. Podczas gdy w innych państwach niemieckich liberalne drobnomieszczaństwo przewodziło powstaniom w 1848 roku, w Nadrenii proletariat otwarcie bronił swoich interesów przeciwko burżuazji już od 1840 roku.
W 1848 roku Prusy kontrolowały Nadrenię jako część "Prus Zachodnich", po raz pierwszy nabywając terytorium na tym obszarze w 1614 roku.
W grudniu 1848 roku "Prawa podstawowe narodu niemieckiego" proklamowały równość wszystkich obywateli wobec prawa.
Pod koniec 1848 roku pruscy arystokraci i generałowie odzyskali władzę w Berlinie. Nie zostali oni trwale pokonani podczas wydarzeń marcowych, a jedynie tymczasowo się wycofali.
Rewolucja 1848 roku nie zdołała zjednoczyć państw niemieckojęzycznych, ponieważ Zgromadzenie Frankfurckie odzwierciedlało wiele różnych interesów niemieckich klas rządzących. Jego członkowie nie byli w stanie tworzyć koalicji i dążyć do realizacji konkretnych celów.
Algieria została następnie uznana przez konstytucję z 1848 roku za integralną część Francji i podzielona na trzy departamenty: Algier, Oran i Konstantynę. Wielu Francuzów i innych Europejczyków (Hiszpanów, Włochów, Maltańczyków i innych) osiedliło się później w Algierii.
Pierwszy poważny wybuch nastąpił w Palermo na Sycylii, począwszy od stycznia 1848 roku. Wcześniej miało miejsce kilka buntów przeciwko rządom Burbonów; ten doprowadził do powstania niepodległego państwa, które przetrwało zaledwie 16 miesięcy, zanim Burbonowie powrócili do władzy.
Liberalizacja prawa handlowego i rozwój fabryk zwiększyły przepaść między mistrzami rzemieślniczymi a czeladnikami i uczniami, których liczba w Niemczech wzrosła nieproporcjonalnie o 93% w latach 1815–1848.
Wydarzenia z 1848 roku były wynikiem narastających napięć społecznych i politycznych po kongresie wiedeńskim z 1815 roku. W okresie „przedmarcowym” konserwatywne Cesarstwo Austriackie coraz bardziej oddalało się od idei oświecenia, ograniczało wolność prasy, ograniczało działalność uniwersytetów i zakazywało działalności korporacji studenckich.
Proces zjednoczeniowy został przyspieszony przez Wiosnę Ludów w 1848 roku i zakończył się w 1871 roku, kiedy Rzym został oficjalnie uznany za stolicę Królestwa Włoch.
5 stycznia 1848 roku niepokoje rewolucyjne rozpoczęły się od strajku nieposłuszeństwa obywatelskiego w Lombardii, kiedy to obywatele przestali palić cygara i grać na loterii, co pozbawiło Austrię związanych z tym dochodów podatkowych. Wkrótce potem wybuchły powstania na Sycylii i w Neapolu.
Rewolucje 1848 roku w państwach włoskich, będące częścią szerszej Wiosny Ludów w Europie, były zorganizowanymi buntami w państwach Półwyspu Apenińskiego i na Sycylii, kierowanymi przez intelektualistów i agitatorów pragnących liberalnego rządu. Jako włoscy nacjonaliści dążyli do wyeliminowania reakcyjnej kontroli austriackiej.
W styczniu 1848 roku, w okresie narastającej opozycji ze strony rolników i liberałów, żądania monarchii konstytucyjnej, kierowane przez Narodowych Liberałów, zakończyły się marszem ludowym pod Christiansborg 21 marca. Nowy król, Fryderyk VII, spełnił żądania liberałów i powołał nowy gabinet, w skład którego weszli czołowi przywódcy Narodowej Partii Liberalnej.
Belgia nie doświadczyła większych niepokojów w 1848 roku; przeszła już reformę liberalną po rewolucji 1830 roku, dzięki czemu jej system konstytucyjny i monarchia przetrwały.
Najpoważniejsze zagrożenie rewolucyjną zarazą stanowiły jednak belgijskie grupy emigracyjne z Francji. W 1830 roku wybuchła rewolucja belgijska, zainspirowana rewolucją we Francji, a władze belgijskie obawiały się, że podobne zjawisko „naśladownictwa” może wystąpić w 1848 roku.
Iskrą dla rewolucji Młodej Irlandii stało się w 1848 roku uchwalenie przez brytyjski parlament ustawy „Crime and Outrage Bill”. Ustawa ta była w istocie wprowadzeniem stanu wojennego w Irlandii, mającym na celu przeciwdziałanie rosnącemu irlandzkiemu ruchowi nacjonalistycznemu.
W Chile rewolucje 1848 roku zainspirowały rewolucję chilijską z 1851 roku.
W hiszpańskiej Ameryce Łacińskiej rewolucja 1848 roku pojawiła się w Nowej Granadzie, gdzie kolumbijscy studenci, liberałowie i intelektualiści domagali się wyboru generała José Hilario Lópeza.
Badenia wysłała dwóch demokratów, Friedricha Karla Franza Heckera i Gustava von Struvego, do parlamentu wstępnego. Będąc w mniejszości i sfrustrowani brakiem postępów, Hecker i Struve wyszli z obrad w ramach protestu 2 kwietnia 1848 roku.
W lutym 1848 roku w Toskanii doszło do stosunkowo bezkrwawych buntów, po których wielki książę Leopold II nadał Toskańczykom konstytucję. W lutym, krótko po tym ustępstwie, w Toskanii uformował się separatystyczny republikański rząd tymczasowy.
9 lutego konserwatyści wyszli na ulice w ramach protestu.
21 lutego papież Pius IX nadał konstytucję Państwu Kościelnemu, co było zarówno nieoczekiwane, jak i zaskakujące, biorąc pod uwagę historyczny opór papiestwa.
„Rewolucja marcowa” w państwach niemieckich miała miejsce na południu i zachodzie Niemiec, przybierając formę wielkich zgromadzeń ludowych i masowych demonstracji. Pod przewodnictwem wykształconych studentów i intelektualistów domagano się jedności narodowej Niemiec, wolności prasy i wolności zgromadzeń.
23 lutego 1848 roku król Francji Ludwik Filip został zmuszony do ucieczki z Paryża i proklamowano republikę. W momencie wybuchu rewolucji w Paryżu trzy państwa włoskie posiadały już konstytucje – cztery, jeśli uznać Sycylię za odrębne państwo.
Badenia była pierwszym państwem w Niemczech, w którym doszło do niepokojów społecznych, pomimo wprowadzonych reform liberalnych. Badenia była jednym z najbardziej liberalnych państw w Niemczech. Stało się to po tym, jak wieści o dniach lutowych w Paryżu dotarły do Badenii.
Rewolucje niemieckie lat 1848–1849, których początkowa faza nazywana była również rewolucją marcową, były początkowo częścią Wiosny Ludów, która wybuchła w wielu krajach europejskich. Była to seria luźno skoordynowanych protestów i buntów w państwach Związku Niemieckiego, w tym w Cesarstwie Austriackim.
27 lutego 1848 roku w Mannheim zgromadzenie mieszkańców Badenii przyjęło rezolucję żądającą karty praw. Podobne rezolucje przyjęto w Wirtembergii, Hesji-Darmstadt, Nassau i innych państwach niemieckich.
„Rewolucja marcowa” w państwach niemieckich miała miejsce na południu i zachodzie Niemiec, przybierając formę wielkich zgromadzeń ludowych i masowych demonstracji. Kierowani przez dobrze wykształconych studentów i intelektualistów, domagali się oni jedności narodowej Niemiec, wolności prasy i wolności zgromadzeń. Powstania były słabo skoordynowane, ale łączyło je odrzucenie tradycyjnych, autokratycznych struktur politycznych w 39 niezależnych państwach Związku Niemieckiego.
Ibrahim został mianowany regentem, gdy jego ojciec podupadł na zdrowiu.
W Heidelbergu, w Badenii, 6 marca 1848 roku grupa niemieckich liberałów zaczęła planować wybory do niemieckiego zgromadzenia narodowego. Ten prototyp parlamentu zebrał się 31 marca w kościele św. Pawła we Frankfurcie.
W marcu 1848 roku tłumy ludzi zebrały się w Berlinie, aby przedstawić swoje żądania w „adresie do króla”. Król Fryderyk Wilhelm IV, zaskoczony, ustnie zgodził się na wszystkie żądania demonstrantów, w tym na wybory parlamentarne, konstytucję i wolność prasy. Obiecał, że „Prusy zostaną niezwłocznie włączone do Niemiec”.
Wiedeń był niespokojny i został zachęcony kazaniem Antona Füstera, liberalnego księdza, wygłoszonym w niedzielę 12 marca 1848 roku w kaplicy uniwersyteckiej. Studenci-demonstranci domagali się konstytucji i zgromadzenia konstytucyjnego wybranego w powszechnych wyborach mężczyzn.
Wiosna Ludów w Cesarstwie Austriackim była zbiorem rewolucji, które miały miejsce w Cesarstwie Austriackim od marca 1848 do listopada 1849 roku.
13 marca, po zignorowaniu ostrzeżeń policji przed demonstracjami publicznymi, wojsko zaatakowało grupę ludzi wracających ze spotkania w parku Tiergarten, co doprowadziło do śmierci jednej osoby i wielu rannych.
Rewolucje rozprzestrzeniły się z Francji na całą Europę; wkrótce potem wybuchły w Austrii i Niemczech, zaczynając się od wielkich demonstracji 13 marca 1848 roku w Wiedniu. Doprowadziło to do dymisji księcia von Metternicha, głównego ministra cesarza Ferdynanda I Austriackiego, i jego wyjazdu na wygnanie do Wielkiej Brytanii. Ze względu na datę demonstracji wiedeńskich, rewolucje w Niemczech nazywa się zazwyczaj rewolucją marcową.
13 marca 1848 roku studenci uniwersytetu zorganizowali wielką demonstrację uliczną w Wiedniu, o której informowała prasa w krajach niemieckojęzycznych. Po ważnych, choć stosunkowo niewielkich demonstracjach przeciwko królewskiej kochance Loli Montez w Bawarii 9 lutego 1848 roku, pierwszy poważny bunt 1848 roku na ziemiach niemieckich miał miejsce w Wiedniu 13 marca 1848 roku.
Cesarz Ferdynand i jego główny doradca Metternich skierowali wojska do stłumienia demonstracji. Gdy demonstranci ruszyli na ulice w pobliżu pałacu, wojsko otworzyło ogień do studentów, zabijając kilku z nich. Nowa klasa robotnicza Wiednia przyłączyła się do studenckich demonstracji, wywołując zbrojne powstanie.
Węgierska rewolucja 1848 roku, czyli w pełni obywatelska rewolucja i wojna o niepodległość Węgier w latach 1848–1849, była jedną z wielu europejskich rewolucji 1848 roku i była ściśle powiązana z innymi rewolucjami 1848 roku na terenach habsburskich. Choć rewolucja zakończyła się niepowodzeniem, jest jednym z najważniejszych wydarzeń w nowożytnej historii Węgier, stanowiącym fundament współczesnej węgierskiej tożsamości narodowej.
Ludwik próbował wprowadzić kilka drobnych reform, ale okazały się one niewystarczające, by stłumić falę protestów. 16 marca 1848 roku Ludwik I abdykował na rzecz swojego najstarszego syna Maksymiliana II. Ludwik skarżył się: „Nie mogłem już dłużej rządzić, a nie chciałem zrzekać się swoich uprawnień”.
W Lombardii napięcia wzrastały, aż 18 marca 1848 roku mieszkańcy Mediolanu i Wenecji wzniecili powstanie.
18 marca doszło do wielkiej demonstracji. Po oddaniu dwóch strzałów, w obawie, że część z 20 000 żołnierzy zostanie użyta przeciwko nim, demonstranci wznieśli barykady. Walki trwały, dopóki 13 godzin później nie wydano wojskom rozkazu odwrotu, pozostawiając setki zabitych.
W dniach 18–19 marca w stolicy Szwecji, Sztokholmie, miała miejsce seria zamieszek znana jako marcowe niepokoje (Marsoroligheterna). W mieście rozkolportowano deklaracje z żądaniami reform politycznych, a tłum został rozpędzony przez wojsko, co doprowadziło do 18 ofiar.
Zaczęło się 20 marca 1848 roku i doprowadziło do aneksji przez Prusy regionu Wielkopolski jako Prowincji Poznańskiej.
21 marca król przeszedł ulicami Berlina, aby wziąć udział w masowym pogrzebie cywilnych ofiar powstania na cmentarzu Friedrichshain. On sam, jego ministrowie i generałowie mieli na sobie rewolucyjne barwy: czarną, czerwoną i złotą. Polscy więźniowie, osadzeni za planowanie rebelii na dawnych polskich terytoriach rządzonych obecnie przez Prusy, zostali uwolnieni i przeprowadzeni przez miasto przy aplauzie ludności.
I wojna o niepodległość Włoch, będąca częścią zjednoczenia Włoch, była prowadzona przez Królestwo Sardynii i włoskich ochotników przeciwko Cesarstwu Austriackiemu oraz innym konserwatywnym państwom od 23 marca 1848 do 22 sierpnia 1849 roku na Półwyspie Apenińskim.
I wojna o Szlezwik była konfliktem zbrojnym w południowej Danii i północnych Niemczech, wynikającym z kwestii szlezwicko-holsztyńskiej, dotyczącej tego, kto powinien kontrolować głównie niemieckojęzyczne księstwa Szlezwiku, Holsztynu i Lauenburga. Ostatecznie strona duńska zwyciężyła dzięki wsparciu dyplomatycznemu wielkich mocarstw.
Rewolucja marcowa w Wiedniu była katalizatorem rewolucji w całych państwach niemieckich. Pojawiły się powszechne żądania ustanowienia wybranego rządu przedstawicielskiego oraz zjednoczenia Niemiec.
Powstanie wielkopolskie z 1848 roku, zwane również powstaniem poznańskim, było nieudanym zbrojnym zrywem Polaków przeciwko siłom pruskim w okresie Wiosny Ludów.
Powstanie wielkopolskie 1848 roku, znane również jako powstanie poznańskie, było nieudanym zbrojnym zrywem Polaków przeciwko siłom pruskim w okresie Wiosny Ludów.
8 kwietnia 1848 roku zgromadzenie przyjęło ustawę wprowadzającą powszechne prawo wyborcze oraz pośredni (dwustopniowy) system głosowania.
Ferdynand mianował nowych, nominalnie liberalnych ministrów. Pod koniec kwietnia 1848 roku rząd austriacki przygotował projekt konstytucji. Ludzie odrzucili go, ponieważ większości odmówiono prawa głosu.
Rewolucja mołdawska 1848 roku to nazwa używana w odniesieniu do nieudanego rumuńskiego liberalnego i romantycznego ruchu nacjonalistycznego w Księstwie Mołdawii, inspirowanego Wiosną Ludów.
Konstytuanta została wybrana z różnych państw niemieckich na przełomie kwietnia i maja 1848 roku i zebrała się w kościele św. Pawła we Frankfurcie nad Menem 18 maja 1848 roku.
Parlament frankfurcki był pierwszym wolno wybranym parlamentem dla całych Niemiec, w tym zamieszkanych przez Niemców obszarów Austro-Węgier, wybranym 1 maja 1848 roku.
Fryderyk Engels wziął udział w powstaniu w Badenii i Palatynacie. 10 maja 1848 roku wraz z Karolem Marksem przybyli z Kolonii w Niemczech, aby obserwować wydarzenia w tym regionie.
18 maja 1848 roku 809 delegatów (z których 585 zostało wybranych) zasiadło w kościele św. Pawła we Frankfurcie, aby zainaugurować Parlament Frankfurcki. Karl Mathy, dziennikarz centroprawicowy, był jednym z wybranych deputowanych do Parlamentu Frankfurckiego.
22 maja 1848 roku kolejne wybrane zgromadzenie obradowało po raz pierwszy w Berlinie. Zostali wybrani na mocy ustawy z 8 kwietnia 1848 roku, która przewidywała powszechne prawo wyborcze i dwustopniowy system głosowania.
Mieszkańcy Wiednia powrócili na ulice w dniach 26–27 maja 1848 roku, wznosząc barykady w przygotowaniu na atak armii. Ferdynand wraz z rodziną uciekł do Innsbrucka, gdzie spędzili kolejne miesiące w otoczeniu lojalnego chłopstwa z Tyrolu.
Ferdynand wydał dwa manifesty: 16 maja 1848 roku oraz 3 czerwca 1848 roku, w których przyznał ludowi ustępstwa. Przekształcił Sejm Rzeszy w Konstytuantę, która miała zostać wybrana przez lud. Inne ustępstwa były mniej znaczące i dotyczyły głównie reorganizacji oraz zjednoczenia Niemiec.
Hermann von Natzmer był byłym pruskim oficerem, który odpowiadał za arsenał w Berlinie. Odmawiając strzelania do sił powstańczych, które szturmowały arsenał 14 czerwca 1848 roku, Natzmer stał się bohaterem dla powstańców w całych Niemczech.
Rewolucja wołoska 1848 roku była rumuńskim powstaniem liberalnym i nacjonalistycznym w Księstwie Wołoszczyzny. Będąc częścią Wiosny Ludów i ściśle powiązana z nieudanym powstaniem w Księstwie Mołdawii, dążyła do obalenia administracji narzuconej przez władze Imperium Rosyjskiego w ramach reżimu Regulamentul Organic, a poprzez wielu swoich przywódców domagała się zniesienia przywilejów bojarskich.
Karol Albert, król Sardynii, przynaglany przez Wenecjan i Mediolańczyków do wsparcia ich sprawy, uznał, że to odpowiedni moment na zjednoczenie Włoch i wypowiedział wojnę Austrii.
Flagę zmieniono na taką z 30 gwiazdami (dla Wisconsin).
W 1848 roku Douglass był jedynym Afroamerykaninem, który wziął udział w Konwencji w Seneca Falls, pierwszej konwencji praw kobiet, w północnej części stanu Nowy Jork. Elizabeth Cady Stanton poprosiła zgromadzenie o przyjęcie rezolucji wzywającej do przyznania kobietom prawa głosu. Wiele obecnych osób sprzeciwiło się temu pomysłowi, w tym wpływowi kwakrzy James i Lucretia Mott. Douglass wstał i przemówił elokwentnie na rzecz prawa głosu kobiet; powiedział, że nie mógłby zaakceptować prawa do głosowania jako czarnoskóry mężczyzna, gdyby kobiety również nie mogły domagać się tego prawa. Zasugerował, że świat byłby lepszym miejscem, gdyby kobiety były zaangażowane w sferę polityczną. W tej odmowie prawa do uczestnictwa w rządzeniu nie dzieje się jedynie degradacja kobiety i utrwalanie wielkiej niesprawiedliwości, ale okaleczenie i odrzucenie połowy moralnej i intelektualnej siły rządu świata. Po potężnych słowach Douglassa uczestnicy przyjęli rezolucję.
Karol Albert, król Sardynii, przynaglany przez Wenecjan i Mediolańczyków do wsparcia ich sprawy, uznał, że to odpowiedni moment na zjednoczenie Włoch i wypowiedział wojnę Austrii. Po początkowych sukcesach pod Goito i Peschierą, został zdecydowanie pokonany przez Radetzky'ego w bitwie pod Custozą 24 lipca.
Pierwsza bitwa pod Custozą rozegrała się 24 i 25 lipca 1848 roku, podczas I wojny o niepodległość Włoch, pomiędzy armiami Cesarstwa Austriackiego, dowodzonymi przez feldmarszałka Radetzky'ego, a Królestwem Sardynii, pod wodzą króla Sardynii i Piemontu Karola Alberta.
Demokraci z Palatynatu i całych Niemiec uważali powstanie badeńsko-palatynackie za część szerszej, ogólnoniemieckiej walki o prawa konstytucyjne. Franz Sigel, podporucznik armii badeńskiej, demokrata i zwolennik rządu tymczasowego, opracował plan ochrony ruchu reformatorskiego w Karlsruhe i Palatynacie.
Powstanie Młodej Irlandii było nieudanym irlandzkim zrywem narodowym kierowanym przez ruch Młodej Irlandii, będącym częścią szerszej Wiosny Ludów, która objęła większość Europy. Miało ono miejsce 29 lipca 1848 roku w Farranrory, małej osadzie położonej około 4,3 km na północny północny wschód od wioski Ballingarry w hrabstwie South Tipperary.
W odpowiedzi Partia Młodej Irlandii rozpoczęła w lipcu 1848 roku swoje powstanie, gromadząc wokół swojej sprawy właścicieli ziemskich i dzierżawców.
Ferdynand powrócił do Wiednia z Innsbrucka 12 sierpnia 1848 roku. Wkrótce po jego powrocie, 21 sierpnia 1848 roku, klasa robotnicza ponownie wyszła na ulice, protestując przeciwko wysokiemu bezrobociu i rządowemu dekretowi o obniżeniu płac.
23 sierpnia 1848 roku wojska austriackie otworzyły ogień do nieuzbrojonych demonstrantów, zabijając kilku z nich.
We wrześniu 1848 roku Douglass opublikował list otwarty do swojego byłego pana, Thomasa Aulda, w którym skarcił go za jego postępowanie i pytał o członków swojej rodziny, którzy wciąż byli przetrzymywani przez Aulda.
Ibrahim, stopniowo wyniszczany przez bóle reumatyczne i gruźlicę (zaczął wykrztuszać krew), został wysłany do Włoch na wody, a Muhammad Ali w 1846 roku udał się do Konstantynopola. Tam zwrócił się do sułtana, wyraził swoje obawy i zawarł pokój, wyjaśniając: „[Mój syn] Ibrahim jest stary i chory, [mój wnuk] Abbas jest gnuśny, a potem Egiptem będą rządzić dzieci. Jak utrzymają Egipt?”. Po zapewnieniu dziedzicznych rządów dla swojej rodziny, Wali rządził do 1848 roku, kiedy to starcza demencja uniemożliwiła mu dalsze sprawowanie władzy.
Pod koniec września 1848 roku cesarz Ferdynand, który był również królem Węgier Ferdynandem V, zdecydował o wysłaniu wojsk austriackich i chorwackich na Węgry, aby stłumić tamtejszą demokratyczną rebelię.
Pod koniec 1848 roku Marks i Engels zamierzali spotkać się z Karlem Ludwigiem Johannem D'Esterem, pełniącym wówczas funkcję członka rządu tymczasowego w Badenii i Palatynacie. Był on lekarzem, demokratą i socjalistą, który należał do kolońskiego oddziału Związku Komunistów.
29 września 1848 roku wojska austriackie zostały pokonane przez węgierskie siły rewolucyjne.
W dniach 6–7 października 1848 roku obywatele Wiednia demonstrowali przeciwko działaniom cesarza wymierzonym w siły na Węgrzech.
D'Ester został wybrany do Komitetu Centralnego Demokratów Niemieckich, wraz z Reichenbachem i Hexamerem, podczas II Kongresu Demokratycznego, który odbył się w Berlinie w dniach od 26 do 30 października 1848 roku.
W Brazylii Rewolta Praieira, ruch w Pernambuco, trwała od listopada 1848 do 1852 roku.[potrzebne źródło] Nierozwiązane konflikty z okresu regencji oraz lokalny opór wobec konsolidacji Cesarstwa Brazylii, proklamowanego w 1822 roku, pomogły zasiać ziarno rewolucji.
Lincoln poparł generała Zachary'ego Taylora w walce o nominację wigów w wyborach prezydenckich w 1848 roku.
Śmierć Ibrahima Paszy 10 listopada 1848 roku.
W listopadzie 1848 roku, po zabójstwie jego ministra Pellegrino Rossiego, Pius IX uciekł tuż przed przybyciem do Rzymu Giuseppe Garibaldiego i innych patriotów.
Cesarz Ferdynand I uciekł do Ołomuńca na Morawach. 2 grudnia 1848 roku Ferdynand abdykował na rzecz swojego bratanka Franciszka Józefa.
Król Prus Fryderyk Wilhelm IV jednostronnie narzucił monarchistyczną konstytucję, aby osłabić siły demokratyczne. Konstytucja ta weszła w życie 5 grudnia 1848 roku.
5 grudnia 1848 roku Zgromadzenie Berlińskie zostało rozwiązane i zastąpione dwuizbowym parlamentem przewidzianym w monarchistycznej konstytucji. W skład tego parlamentu wchodziły Herrenhaus (Izba Panów) oraz Landtag.
W grudniu 1848 roku fabryka matki Mendelejewa spłonęła, co znacząco wpłynęło na sytuację finansową rodziny. W tym czasie Mendelejew uczęszczał do gimnazjum w Tobolsku.
Rewolucja 1848 roku przyniosła bardziej popularne reformy w rządzie Saksonii.
Do 1848 roku wykształciła się liczna przemysłowa klasa robotnicza, proletariat, a dzięki napoleońskiej Francji poziom edukacji był stosunkowo wysoki i klasa ta była aktywna politycznie. Podczas gdy w innych państwach niemieckich liberalne drobnomieszczaństwo przewodziło powstaniom w 1848 roku, w Nadrenii proletariat otwarcie bronił swoich interesów przeciwko burżuazji już od 1840 roku.
W 1848 roku Prusy kontrolowały Nadrenię jako część "Prus Zachodnich", po raz pierwszy nabywając terytorium na tym obszarze w 1614 roku.
W grudniu 1848 roku "Prawa podstawowe narodu niemieckiego" proklamowały równość wszystkich obywateli wobec prawa.
Pod koniec 1848 roku pruscy arystokraci i generałowie odzyskali władzę w Berlinie. Nie zostali oni trwale pokonani podczas wydarzeń marcowych, a jedynie tymczasowo się wycofali.
Rewolucja 1848 roku nie zdołała zjednoczyć państw niemieckojęzycznych, ponieważ Zgromadzenie Frankfurckie odzwierciedlało wiele różnych interesów niemieckich klas rządzących. Jego członkowie nie byli w stanie tworzyć koalicji i dążyć do realizacji konkretnych celów.
