Po zakończeniu zesłania Lenin osiedlił się w Pskowie na początku 1900 roku. Tam zaczął zbierać fundusze na gazetę „Iskra”, nowy organ rosyjskiej partii marksistowskiej, nazywającej się teraz Socjaldemokratyczną Partią Robotniczą Rosji (SDPRR).
W miarę wzrostu popularności piłki nożnej, była ona rozgrywana jako sport olimpijski uznawany przez MKOl na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w 1900 i 1904 roku, a także podczas Olimpiady Letniej w 1906 roku, zanim stała się oficjalną dyscypliną olimpijską nadzorowaną przez FIFA na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w 1908 roku.
Picasso odbył swoją pierwszą podróż do Paryża, ówczesnej stolicy sztuki Europy, w 1900 roku. Tam poznał swojego pierwszego paryskiego przyjaciela, dziennikarza i poetę Maxa Jacoba, który pomógł Picassowi w nauce języka i literatury.
W 1900 roku Einstein zdał egzaminy z matematyki i fizyki oraz otrzymał dyplom nauczycielski Politechniki Federalnej.
W 1900 roku bracia udali się do Kitty Hawk w Karolinie Północnej, aby rozpocząć swoje załogowe eksperymenty z szybowcami.
Powstanie bokserów wywołało kolejną zagraniczną inwazję na Pekin w 1900 roku i narzucenie nierównoprawnych traktatów, które doprowadziły do utraty terytoriów, utworzenia koncesji eksterytorialnych i przyznania przywilejów handlowych. Pod presją wewnętrzną i zewnętrzną dwór Qing zaczął wprowadzać niektóre reformy.
W 1900 roku Curie została pierwszą kobietą w kadrze naukowej École Normale Supérieure, a jej mąż dołączył do kadry Uniwersytetu Paryskiego.
W drugiej fazie, po znacznym zwiększeniu liczby wojsk brytyjskich pod dowództwem lorda Robertsa, Brytyjczycy rozpoczęli w 1900 roku kolejną ofensywę w celu przerwania oblężeń, tym razem odnosząc sukces. Po zabezpieczeniu Natalu i Kolonii Przylądkowej armia brytyjska była w stanie najechać Transvaal, a stolica republiki, Pretoria, została ostatecznie zdobyta w czerwcu 1900 roku.
Rząd brytyjski źle przyjął te klęski i w obliczu trwających oblężeń został zmuszony do wysłania dwóch kolejnych dywizji oraz dużej liczby ochotników kolonialnych. Do stycznia 1900 roku miały to być największe siły, jakie Wielka Brytania kiedykolwiek wysłała za granicę, liczące około 180 000 ludzi, przy czym poszukiwano dalszych posiłków.
W 1900 roku Eastman przeniósł fotografię masową o krok dalej dzięki modelowi Brownie, prostemu i bardzo niedrogiemu aparatowi skrzynkowemu, który wprowadził koncepcję migawki. Brownie był niezwykle popularny, a różne modele pozostawały w sprzedaży aż do lat 60. XX wieku.
Tesla mieszkał w Waldorf Astoria w Nowym Jorku od 1900 roku i narobił sobie dużych długów.
Bitwa pod Spion Kop została stoczona około 38 km (24 mile) na zachód-południowy zachód od Ladysmith na wzgórzu Spioenkop wzdłuż rzeki Tugela w Natalu w RPA w dniach 23–24 stycznia 1900 roku. Toczyła się między Republiką Południowoafrykańską i Oranią z jednej strony a siłami brytyjskimi podczas kampanii II wojny burskiej mającej na celu odblokowanie Ladysmith. Zakończyła się zwycięstwem Burów. Bitwa, wraz z jej lokalizacją na wzgórzu, przeszła do brytyjskiej tradycji piłkarskiej jako nazwa powszechnego brytyjskiego określenia na trybuny jednokondygnacyjne na stadionach piłkarskich.
Wojska brytyjskie zdobyły szczyt z zaskoczenia wczesnym rankiem 24 stycznia 1900 roku, ale gdy poranna mgła opadła, zbyt późno zorientowali się, że są pod ostrzałem burskich stanowisk artyleryjskich na okolicznych wzgórzach. Rezultatem było 350 zabitych i prawie 1000 rannych oraz odwrót przez rzekę Tugela na terytorium brytyjskie. Po stronie burskiej było prawie 300 ofiar.
W styczniu 1900 roku Churchill na krótko powrócił do armii jako porucznik w pułku South African Light Horse, dołączając do walki Redversa Bullera o przełamanie oblężenia Ladysmith i zdobycie Pretorii. Był wśród pierwszych brytyjskich żołnierzy w obu tych miejscach. Wraz ze swoim kuzynem, 9. księciem Marlborough, zażądał i przyjął kapitulację 52 strażników burskiego obozu jenieckiego. Przez cały okres wojny publicznie piętnował uprzedzenia antyburskie, wzywając do traktowania ich z „wielkodusznością i tolerancją”, a po wojnie nalegał, by Brytyjczycy wykazali się wspaniałomyślnością w zwycięstwie.
Roberts rozpoczął swój główny atak 10 lutego 1900 roku i mimo utrudnień związanych z długą linią zaopatrzeniową, zdołał obejść Burów broniących Magersfontein. Marszałek polny Frederick Sleigh Roberts, 1. hrabia Roberts, był brytyjskim generałem epoki wiktoriańskiej, który stał się jednym z najskuteczniejszych brytyjskich dowódców wojskowych swoich czasów. Urodzony w Indiach w anglo-irlandzkiej rodzinie, Roberts wstąpił do armii Kompanii Wschodnioindyjskiej i służył jako młody oficer podczas powstania sipajów, za co otrzymał Krzyż Wiktorii za męstwo. Następnie został przeniesiony do armii brytyjskiej i walczył w ekspedycji do Abisynii oraz podczas drugiej wojny brytyjsko-afgańskiej, gdzie jego wyczyny przyniosły mu szeroką sławę. Roberts został później głównodowodzącym w Indiach, zanim poprowadził brytyjskie siły do zwycięstwa w drugiej wojnie burskiej. Stał się również ostatnim głównodowodzącym sił zbrojnych przed zniesieniem tego stanowiska w 1904 roku.
14 lutego dywizja kawalerii pod dowództwem generała majora Johna Frencha rozpoczęła wielki atak, aby odciążyć Kimberley. Mimo napotkania silnego ognia, masowa szarża kawalerii przełamała obronę Burów 15 lutego, otwierając Frenchowi drogę do wkroczenia do Kimberley tego samego wieczoru i kończąc 124-dniowe oblężenie miasta.
W Natalu bitwa o Tugela Heights, która rozpoczęła się 14 lutego, była czwartą próbą odciążenia Ladysmith przez Bullera. Straty poniesione przez wojska Bullera przekonały go do przyjęcia taktyki Burów: „w linii ognia – posuwać się krótkimi skokami, osłanianymi ogniem karabinowym z tyłu; wykorzystywać wsparcie taktyczne artylerii; a przede wszystkim wykorzystywać teren, sprawiając, by skały i ziemia pracowały dla nich, tak jak dla wroga”. Mimo posiłków jego postępy były boleśnie powolne w obliczu silnego oporu.
17 lutego ruch kleszczowy z udziałem kawalerii Frencha i głównych sił brytyjskich próbował zdobyć ufortyfikowaną pozycję, ale ataki frontalne były nieskoordynowane i łatwo odparte przez Burów. Ostatecznie Roberts zdecydował się na zbombardowanie Cronjégo, aby zmusić go do kapitulacji, ale zajęło to kolejne dziesięć cennych dni, a ponieważ wojska brytyjskie korzystały z zanieczyszczonej rzeki Modder jako źródła wody, wybuchła epidemia duru brzusznego, która zabiła wielu żołnierzy. Generał Cronjé został zmuszony do kapitulacji na Surrender Hill wraz z 4000 ludzi.
Bitwa pod Paardebergiem lub Perdebergiem („Góra Koni”) była ważną bitwą podczas drugiej wojny burskiej. Rozegrała się w pobliżu Paardeberg Drift nad brzegami rzeki Modder w Wolnym Państwie Oranii, niedaleko Kimberley. Lord Methuen posuwał się wzdłuż linii kolejowej w listopadzie 1899 roku z celem odciążenia oblężonego miasta Kimberley (oraz miasta Mafeking, które również było w oblężeniu). Bitwy na tym froncie toczono pod Graspan, Belmont i nad rzeką Modder, zanim natarcie zostało wstrzymane na dwa miesiące po brytyjskiej klęsce w bitwie pod Magersfontein. W lutym 1900 roku marszałek polny Lord Roberts objął osobiste dowództwo nad znacznie wzmocnioną ofensywą brytyjską.
26 lutego, po długich naradach, Buller po raz pierwszy użył wszystkich swoich sił w jednym generalnym ataku i w końcu zdołał wymusić przeprawę przez Tugela, aby pokonać przeważające liczebnie siły Bothy na północ od Colenso.
Po oblężeniu trwającym 118 dni, odciążenie Ladysmith stało się faktem, dzień po kapitulacji Cronjégo, ale całkowity koszt wyniósł 7000 brytyjskich ofiar. Wojska Bullera wkroczyły do Ladysmith 28 lutego.
W trzeciej i ostatniej fazie, rozpoczynającej się w marcu 1900 roku i trwającej kolejne dwa lata, Burowie prowadzili zaciętą wojnę partyzancką, atakując kolumny wojsk brytyjskich, stacje telegraficzne, linie kolejowe i składy zaopatrzenia. Aby odciąć zaopatrzenie dla burskich partyzantów, Brytyjczycy, teraz pod dowództwem Lorda Kitchenera, przyjęli politykę spalonej ziemi. Oczyścili całe obszary, niszcząc burskie farmy i przenosząc ludność cywilną do obozów koncentracyjnych.
Bitwa pod Poplar Grove była incydentem z 7 marca 1900 roku podczas drugiej wojny burskiej w Afryce Południowej. Nastąpiła po odciążeniu Kimberley, gdy armia brytyjska ruszyła, by zająć burską stolicę, Bloemfontein. Burowie byli zdemoralizowani po kapitulacji Pieta Cronjégo w bitwie pod Paardebergiem.
Po serii porażek Burowie zdali sobie sprawę, że wobec tak przytłaczającej liczby wojsk mają niewielkie szanse na pokonanie Brytyjczyków, przez co popadli w demoralizację. Roberts następnie wkroczył do Wolnego Państwa Oranii od zachodu, zmuszając Burów do ucieczki w bitwie pod Poplar Grove i zajmując Bloemfontein, stolicę, bez walki 13 marca, podczas gdy burscy obrońcy uciekli i rozproszyli się. W międzyczasie wydzielił niewielki oddział, aby odciążyć Baden-Powella.
15 marca 1900 roku Lord Roberts ogłosił amnestię dla wszystkich burów, z wyjątkiem przywódców, którzy złożyli przysięgę neutralności i spokojnie wrócili do swoich domów. Szacuje się, że między marcem a czerwcem 1900 roku przysięgę tę złożyło od 12 000 do 14 000 burów.
Brytyjscy obserwatorzy wierzyli, że wojna dobiegła końca po zdobyciu dwóch stolic. Jednak Burowie spotkali się wcześniej w tymczasowej nowej stolicy Oranii, Kroonstad, i zaplanowali kampanię partyzancką, mającą na celu uderzenie w brytyjskie linie zaopatrzenia i komunikacji. Pierwsze starcie w ramach tej nowej formy działań wojennych miało miejsce 31 marca pod Sanna's Post, gdzie 1500 Burów pod dowództwem Christiaana de Weta zaatakowało wodociągi Bloemfontein około 37 kilometrów (23 mile) na wschód od miasta i urządziło zasadzkę na silnie eskortowany konwój, co spowodowało 155 brytyjskich ofiar oraz zdobycie siedmiu dział, 117 wozów i 428 brytyjskich żołnierzy.
Według jednej z historii, użycie pełnego zwrotu hot dog w odniesieniu do kiełbasy zostało ukute przez rysownika prasowego Thomasa Aloysiusa „Tada” Dorgana około 1900 roku w rysunku dokumentującym sprzedaż hot dogów podczas meczu baseballowego New York Giants na stadionie Polo Grounds.
Na Wystawę Światową w 1900 roku windy w nogach wschodniej i zachodniej zostały zastąpione windami kursującymi do drugiego poziomu, zbudowanymi przez francuską firmę Fives-Lille. Posiadały one mechanizm kompensacyjny utrzymujący poziom podłogi w miarę zmiany kąta nachylenia na pierwszym poziomie i były napędzane podobnym mechanizmem hydraulicznym jak windy Otis, choć znajdował się on u podstawy wieży. Ciśnienie hydrauliczne zapewniały akumulatory ciśnieniowe umieszczone w pobliżu tego mechanizmu. W tym samym czasie usunięto windę w północnym filarze i zastąpiono ją schodami na pierwszy poziom. Układ pierwszego i drugiego poziomu został zmodyfikowany, zwiększając przestrzeń dostępną dla zwiedzających na drugim poziomie. Oryginalna winda w południowym filarze została usunięta 13 lat później.
Du Bois był głównym organizatorem Wystawy Afroamerykanów (The Exhibit of American Negroes) na Wystawie Światowej (Exposition Universelle) w Paryżu między kwietniem a listopadem 1900 roku, dla której przygotował serię 363 fotografii mających na celu upamiętnienie życia Afroamerykanów na przełomie wieków oraz rzucenie wyzwania rasistowskim karykaturom i stereotypom tamtych czasów.
Współorganizował tajny wiec robotniczy na 1 maja 1900 roku, podczas którego skutecznie zachęcił wielu mężczyzn do podjęcia strajku. Do tego momentu carska tajna policja – Ochrana – była świadoma działań Stalina w środowisku rewolucyjnym Tyflisu. Próbowali go aresztować w marcu 1901 roku, ale uciekł i ukrywał się, żyjąc z datków przyjaciół i sympatyków.
Od końca maja 1900 roku pierwsze sukcesy burskiej strategii partyzanckiej miały miejsce pod Lindley (gdzie poddało się 500 żołnierzy Yeomanry) oraz pod Heilbron (gdzie zdobyto duży konwój wraz z eskortą), a także w innych potyczkach, które w ciągu niespełna dziesięciu dni przyniosły 1500 brytyjskich ofiar.
Odsiecz Mafeking 18 maja 1900 roku wywołała w Wielkiej Brytanii burzliwe świętowanie, co stało się źródłem edwardiańskiego slangu "mafficking".
28 maja Orania została zaanektowana i przemianowana na Kolonię Rzeki Oranje.
Roberts został zmuszony do ponownego zatrzymania się w Kroonstad na 10 dni, ponownie z powodu załamania się jego systemów medycznych i zaopatrzeniowych, ale ostatecznie zdobył Johannesburg 31 maja, a stolicę Transwalu, Pretorię, 5 czerwca.
Matka Hepburn, baronowa Ella van Heemstra (12 czerwca 1900 – 26 sierpnia 1984), była holenderską arystokratką. Była córką barona Aarnouda van Heemstry, który pełnił funkcję burmistrza Arnhem w latach 1910–1920 oraz gubernatora holenderskiego Surinamu w latach 1921–1928, oraz baronowej Elbrig Willemine Henriette van Asbeck (1873–1939).
W 1900 roku Woodson został wybrany na dyrektora Douglass High School.
Tesla miał umowę z redaktorem The Century Magazine na napisanie artykułu o swoich odkryciach. Magazyn wysłał fotografa do Colorado, aby sfotografował tamtejsze prace. Artykuł zatytułowany „Problem zwiększania ludzkiej energii” ukazał się w wydaniu magazynu z czerwca 1900 roku. Wyjaśnił wyższość systemu bezprzewodowego, który sobie wyobrażał, ale artykuł był bardziej długim traktatem filozoficznym niż zrozumiałą naukową opisem jego pracy, zilustrowanym zdjęciami Tesli i jego eksperymentów w Colorado Springs, które stały się ikoniczne.
Urodzony w Wegeleben (obecnie w Saksonii-Anhalt) w Królestwie Prus w Cesarstwie Niemieckim, Bormann był synem Theodora Bormanna (1862–1903), pracownika poczty, i jego drugiej żony, Antonie Bernhardine Mennong.
Wykonawcy testamentu, Ragnar Sohlman i Rudolf Lilljequist, utworzyli Fundację Nobla, aby zarządzać majątkiem i organizować przyznawanie nagród. Nowo utworzony statut Fundacji Nobla został ogłoszony przez króla Oskara II.
W lipcu 1900 roku, w wieku ośmiu lat, Broz rozpoczął naukę w szkole podstawowej w Kumrovcu, ale ukończył tylko cztery lata nauki, nie zdając do drugiej klasy, a następnie kończąc szkołę w 1905 roku.
Podczas gdy armia Robertsa zajmowała Pretorię, burscy bojownicy w Oranii wycofali się do Brandwater Basin, żyznego obszaru w północno-wschodniej części Republiki. Oferowało to jedynie tymczasowe schronienie, ponieważ przełęcze górskie prowadzące do niego mogły zostać zajęte przez Brytyjczyków, co uwięziłoby Burów. Siły pod dowództwem generała Archibalda Huntera wyruszyły z Bloemfontein, aby osiągnąć ten cel w lipcu 1900 roku. Trzon burskich sił Oranii pod wodzą De Weta, w towarzystwie prezydenta Steyna, opuścił kotlinę wcześniej. Pozostali wpadli w zamieszanie i większości nie udało się wydostać, zanim Hunter ich otoczył.
W 1900 roku Du Bois wziął udział w Pierwszej Konferencji Panafrykańskiej, która odbyła się w Londynie w dniach od 23 do 25 lipca.
W Danii około 1900 roku istniało około 2500 wiatraków wykorzystywanych do obciążeń mechanicznych, takich jak pompy i młyny, produkujących szacunkową łączną moc szczytową około 30 MW. Największe maszyny znajdowały się na 24-metrowych wieżach z czteropłatowymi wirnikami o średnicy 23 metrów.
W 1901 roku, po wybuchu powstania bokserów, Tang Caichang i Tan Sitong z wcześniejszego Towarzystwa Emancypacji Stóp zorganizowali Armię Niepodległości. Powstanie Armii Niepodległości miało wybuchnąć 23 sierpnia 1900 roku. Ich celem było obalenie cesarzowej wdowy Cixi i ustanowienie monarchii konstytucyjnej pod rządami cesarza Guangxu. Ich spisek został odkryty przez gubernatora generalnego Hunan i Hubei. Około dwudziestu spiskowców zostało aresztowanych i straconych.
Okres wojny pozycyjnej w dużej mierze ustąpił miejsca mobilnej wojnie partyzanckiej, ale pozostała jeszcze jedna operacja. Prezydent Kruger i resztki rządu Transwalu wycofali się do wschodniego Transwalu. Roberts, wspierany przez wojska z Natalu pod dowództwem Bullera, ruszył przeciwko nim i 26 sierpnia przełamał ich ostatnią pozycję obronną pod Bergendal.
Do września 1900 roku Brytyjczycy nominalnie kontrolowali obie Republiki, z wyjątkiem północnej części Transwalu. Szybko jednak odkryli, że kontrolują jedynie terytorium, które fizycznie zajmowały ich kolumny. Pomimo utraty dwóch stolic i połowy armii, dowódcy burscy przyjęli taktykę wojny partyzanckiej, przeprowadzając głównie rajdy na linie kolejowe oraz cele zasobowe i zaopatrzeniowe, a wszystko to miało na celu zakłócenie zdolności operacyjnych armii brytyjskiej. Unikali bitew otwartych, a straty były niewielkie.
Roberts ogłosił zakończenie wojny 3 września 1900 roku, a Republika Południowoafrykańska została formalnie zaanektowana.
Churchill wynajął mieszkanie w londyńskiej dzielnicy Mayfair, wykorzystując je jako swoją bazę przez kolejne sześć lat.
Churchill ponownie wystartował jako jeden z kandydatów konserwatystów w Oldham w wyborach powszechnych w październiku 1900 roku, odnosząc niewielkie zwycięstwo i zostając członkiem parlamentu (MP) w wieku 25 lat.
Bracia latali szybowcem tylko przez kilka dni wczesną jesienią 1900 roku w Kitty Hawk. Podczas pierwszych testów, prawdopodobnie 3 października, Wilbur znajdował się na pokładzie, podczas gdy szybowiec latał jak latawiec niedaleko nad ziemią, a ludzie na dole trzymali liny cumownicze. Większość testów latawcowych odbywała się bez pilota, z workami z piaskiem, łańcuchami, a nawet lokalnym chłopcem w roli balastu.
Heinrich Luitpold Himmler urodził się w Monachium 7 października 1900 roku w konserwatywnej rodzinie rzymskokatolickiej klasy średniej. Jego ojcem był Joseph Gebhard Himmler (17 maja 1865 – 29 października 1936), nauczyciel, a matką Anna Maria Himmler (z domu Heyder; 16 stycznia 1866 – 10 września 1941), gorliwa katoliczka. Heinrich miał dwóch braci: Gebharda Ludwiga (29 lipca 1898 – 22 czerwca 1982) i Ernsta Hermanna (23 grudnia 1905 – 2 maja 1945).
8 października 1900 roku Sun Jat-sen zarządził rozpoczęcie powstania w Huizhou. Armią rewolucyjną dowodził Zheng Shiliang i początkowo liczyła ona 20 000 ludzi, którzy walczyli przez pół miesiąca. Jednak po tym, jak japoński premier zabronił Sun Jat-senowi prowadzenia działań rewolucyjnych na Tajwanie, Zheng Shiliang nie miał innego wyboru, jak tylko nakazać armii rozproszenie się. To powstanie również zakończyło się niepowodzeniem. W powstaniu brał udział brytyjski żołnierz Rowland J. Mulkern.
W tym samym miesiącu Churchill opublikował „Ian Hamilton's March”, książkę o swoich doświadczeniach z Afryki Południowej, która stała się tematem wykładów w listopadzie w Wielkiej Brytanii, Ameryce i Kanadzie. Członkowie parlamentu nie otrzymywali wynagrodzenia, więc trasa była koniecznością finansową. W Ameryce Churchill spotkał Marka Twaina, prezydenta McKinleya i wiceprezydenta Theodore'a Roosevelta; nie dogadał się dobrze z Rooseveltem. Później, wiosną 1901 roku, wygłosił kolejne wykłady w Paryżu, Madrycie i Gibraltarze.
Po konsultacjach z przywódcami Transwalu, Christiaan de Wet powrócił do Oranii, gdzie zainspirował serię udanych ataków i rajdów z dotychczas spokojnej zachodniej części kraju, choć w listopadzie 1900 roku poniósł rzadką porażkę pod Bothaville.
W grudniu 1900 roku De la Rey i Christiaan Beyers zaatakowali i zdziesiątkowali brytyjską brygadę pod Nooitgedacht. W rezultacie tych i innych sukcesów Burów, Brytyjczycy pod dowództwem lorda Kitchenera przeprowadzili trzy szeroko zakrojone poszukiwania Christiaana de Weta, jednak bez powodzenia.
W pierwszej dekadzie nowego stulecia Du Bois stał się rzecznikiem swojej rasy, ustępując jedynie Bookerowi T. Washingtonowi.
Po zakończeniu zesłania Lenin osiedlił się w Pskowie na początku 1900 roku. Tam zaczął zbierać fundusze na gazetę „Iskra”, nowy organ rosyjskiej partii marksistowskiej, nazywającej się teraz Socjaldemokratyczną Partią Robotniczą Rosji (SDPRR).
W miarę wzrostu popularności piłki nożnej, była ona rozgrywana jako sport olimpijski uznawany przez MKOl na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w 1900 i 1904 roku, a także podczas Olimpiady Letniej w 1906 roku, zanim stała się oficjalną dyscypliną olimpijską nadzorowaną przez FIFA na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w 1908 roku.
Picasso odbył swoją pierwszą podróż do Paryża, ówczesnej stolicy sztuki Europy, w 1900 roku. Tam poznał swojego pierwszego paryskiego przyjaciela, dziennikarza i poetę Maxa Jacoba, który pomógł Picassowi w nauce języka i literatury.
W 1900 roku Einstein zdał egzaminy z matematyki i fizyki oraz otrzymał dyplom nauczycielski Politechniki Federalnej.
W 1900 roku bracia udali się do Kitty Hawk w Karolinie Północnej, aby rozpocząć swoje załogowe eksperymenty z szybowcami.
Powstanie bokserów wywołało kolejną zagraniczną inwazję na Pekin w 1900 roku i narzucenie nierównoprawnych traktatów, które doprowadziły do utraty terytoriów, utworzenia koncesji eksterytorialnych i przyznania przywilejów handlowych. Pod presją wewnętrzną i zewnętrzną dwór Qing zaczął wprowadzać niektóre reformy.
W 1900 roku Curie została pierwszą kobietą w kadrze naukowej École Normale Supérieure, a jej mąż dołączył do kadry Uniwersytetu Paryskiego.
W drugiej fazie, po znacznym zwiększeniu liczby wojsk brytyjskich pod dowództwem lorda Robertsa, Brytyjczycy rozpoczęli w 1900 roku kolejną ofensywę w celu przerwania oblężeń, tym razem odnosząc sukces. Po zabezpieczeniu Natalu i Kolonii Przylądkowej armia brytyjska była w stanie najechać Transvaal, a stolica republiki, Pretoria, została ostatecznie zdobyta w czerwcu 1900 roku.
Rząd brytyjski źle przyjął te klęski i w obliczu trwających oblężeń został zmuszony do wysłania dwóch kolejnych dywizji oraz dużej liczby ochotników kolonialnych. Do stycznia 1900 roku miały to być największe siły, jakie Wielka Brytania kiedykolwiek wysłała za granicę, liczące około 180 000 ludzi, przy czym poszukiwano dalszych posiłków.
W 1900 roku Eastman przeniósł fotografię masową o krok dalej dzięki modelowi Brownie, prostemu i bardzo niedrogiemu aparatowi skrzynkowemu, który wprowadził koncepcję migawki. Brownie był niezwykle popularny, a różne modele pozostawały w sprzedaży aż do lat 60. XX wieku.
Tesla mieszkał w Waldorf Astoria w Nowym Jorku od 1900 roku i narobił sobie dużych długów.
Bitwa pod Spion Kop została stoczona około 38 km (24 mile) na zachód-południowy zachód od Ladysmith na wzgórzu Spioenkop wzdłuż rzeki Tugela w Natalu w RPA w dniach 23–24 stycznia 1900 roku. Toczyła się między Republiką Południowoafrykańską i Oranią z jednej strony a siłami brytyjskimi podczas kampanii II wojny burskiej mającej na celu odblokowanie Ladysmith. Zakończyła się zwycięstwem Burów. Bitwa, wraz z jej lokalizacją na wzgórzu, przeszła do brytyjskiej tradycji piłkarskiej jako nazwa powszechnego brytyjskiego określenia na trybuny jednokondygnacyjne na stadionach piłkarskich.
Wojska brytyjskie zdobyły szczyt z zaskoczenia wczesnym rankiem 24 stycznia 1900 roku, ale gdy poranna mgła opadła, zbyt późno zorientowali się, że są pod ostrzałem burskich stanowisk artyleryjskich na okolicznych wzgórzach. Rezultatem było 350 zabitych i prawie 1000 rannych oraz odwrót przez rzekę Tugela na terytorium brytyjskie. Po stronie burskiej było prawie 300 ofiar.
W styczniu 1900 roku Churchill na krótko powrócił do armii jako porucznik w pułku South African Light Horse, dołączając do walki Redversa Bullera o przełamanie oblężenia Ladysmith i zdobycie Pretorii. Był wśród pierwszych brytyjskich żołnierzy w obu tych miejscach. Wraz ze swoim kuzynem, 9. księciem Marlborough, zażądał i przyjął kapitulację 52 strażników burskiego obozu jenieckiego. Przez cały okres wojny publicznie piętnował uprzedzenia antyburskie, wzywając do traktowania ich z „wielkodusznością i tolerancją”, a po wojnie nalegał, by Brytyjczycy wykazali się wspaniałomyślnością w zwycięstwie.
Roberts rozpoczął swój główny atak 10 lutego 1900 roku i mimo utrudnień związanych z długą linią zaopatrzeniową, zdołał obejść Burów broniących Magersfontein. Marszałek polny Frederick Sleigh Roberts, 1. hrabia Roberts, był brytyjskim generałem epoki wiktoriańskiej, który stał się jednym z najskuteczniejszych brytyjskich dowódców wojskowych swoich czasów. Urodzony w Indiach w anglo-irlandzkiej rodzinie, Roberts wstąpił do armii Kompanii Wschodnioindyjskiej i służył jako młody oficer podczas powstania sipajów, za co otrzymał Krzyż Wiktorii za męstwo. Następnie został przeniesiony do armii brytyjskiej i walczył w ekspedycji do Abisynii oraz podczas drugiej wojny brytyjsko-afgańskiej, gdzie jego wyczyny przyniosły mu szeroką sławę. Roberts został później głównodowodzącym w Indiach, zanim poprowadził brytyjskie siły do zwycięstwa w drugiej wojnie burskiej. Stał się również ostatnim głównodowodzącym sił zbrojnych przed zniesieniem tego stanowiska w 1904 roku.
14 lutego dywizja kawalerii pod dowództwem generała majora Johna Frencha rozpoczęła wielki atak, aby odciążyć Kimberley. Mimo napotkania silnego ognia, masowa szarża kawalerii przełamała obronę Burów 15 lutego, otwierając Frenchowi drogę do wkroczenia do Kimberley tego samego wieczoru i kończąc 124-dniowe oblężenie miasta.
W Natalu bitwa o Tugela Heights, która rozpoczęła się 14 lutego, była czwartą próbą odciążenia Ladysmith przez Bullera. Straty poniesione przez wojska Bullera przekonały go do przyjęcia taktyki Burów: „w linii ognia – posuwać się krótkimi skokami, osłanianymi ogniem karabinowym z tyłu; wykorzystywać wsparcie taktyczne artylerii; a przede wszystkim wykorzystywać teren, sprawiając, by skały i ziemia pracowały dla nich, tak jak dla wroga”. Mimo posiłków jego postępy były boleśnie powolne w obliczu silnego oporu.
17 lutego ruch kleszczowy z udziałem kawalerii Frencha i głównych sił brytyjskich próbował zdobyć ufortyfikowaną pozycję, ale ataki frontalne były nieskoordynowane i łatwo odparte przez Burów. Ostatecznie Roberts zdecydował się na zbombardowanie Cronjégo, aby zmusić go do kapitulacji, ale zajęło to kolejne dziesięć cennych dni, a ponieważ wojska brytyjskie korzystały z zanieczyszczonej rzeki Modder jako źródła wody, wybuchła epidemia duru brzusznego, która zabiła wielu żołnierzy. Generał Cronjé został zmuszony do kapitulacji na Surrender Hill wraz z 4000 ludzi.
Bitwa pod Paardebergiem lub Perdebergiem („Góra Koni”) była ważną bitwą podczas drugiej wojny burskiej. Rozegrała się w pobliżu Paardeberg Drift nad brzegami rzeki Modder w Wolnym Państwie Oranii, niedaleko Kimberley. Lord Methuen posuwał się wzdłuż linii kolejowej w listopadzie 1899 roku z celem odciążenia oblężonego miasta Kimberley (oraz miasta Mafeking, które również było w oblężeniu). Bitwy na tym froncie toczono pod Graspan, Belmont i nad rzeką Modder, zanim natarcie zostało wstrzymane na dwa miesiące po brytyjskiej klęsce w bitwie pod Magersfontein. W lutym 1900 roku marszałek polny Lord Roberts objął osobiste dowództwo nad znacznie wzmocnioną ofensywą brytyjską.
26 lutego, po długich naradach, Buller po raz pierwszy użył wszystkich swoich sił w jednym generalnym ataku i w końcu zdołał wymusić przeprawę przez Tugela, aby pokonać przeważające liczebnie siły Bothy na północ od Colenso.
Po oblężeniu trwającym 118 dni, odciążenie Ladysmith stało się faktem, dzień po kapitulacji Cronjégo, ale całkowity koszt wyniósł 7000 brytyjskich ofiar. Wojska Bullera wkroczyły do Ladysmith 28 lutego.
W trzeciej i ostatniej fazie, rozpoczynającej się w marcu 1900 roku i trwającej kolejne dwa lata, Burowie prowadzili zaciętą wojnę partyzancką, atakując kolumny wojsk brytyjskich, stacje telegraficzne, linie kolejowe i składy zaopatrzenia. Aby odciąć zaopatrzenie dla burskich partyzantów, Brytyjczycy, teraz pod dowództwem Lorda Kitchenera, przyjęli politykę spalonej ziemi. Oczyścili całe obszary, niszcząc burskie farmy i przenosząc ludność cywilną do obozów koncentracyjnych.
Bitwa pod Poplar Grove była incydentem z 7 marca 1900 roku podczas drugiej wojny burskiej w Afryce Południowej. Nastąpiła po odciążeniu Kimberley, gdy armia brytyjska ruszyła, by zająć burską stolicę, Bloemfontein. Burowie byli zdemoralizowani po kapitulacji Pieta Cronjégo w bitwie pod Paardebergiem.
Po serii porażek Burowie zdali sobie sprawę, że wobec tak przytłaczającej liczby wojsk mają niewielkie szanse na pokonanie Brytyjczyków, przez co popadli w demoralizację. Roberts następnie wkroczył do Wolnego Państwa Oranii od zachodu, zmuszając Burów do ucieczki w bitwie pod Poplar Grove i zajmując Bloemfontein, stolicę, bez walki 13 marca, podczas gdy burscy obrońcy uciekli i rozproszyli się. W międzyczasie wydzielił niewielki oddział, aby odciążyć Baden-Powella.
15 marca 1900 roku Lord Roberts ogłosił amnestię dla wszystkich burów, z wyjątkiem przywódców, którzy złożyli przysięgę neutralności i spokojnie wrócili do swoich domów. Szacuje się, że między marcem a czerwcem 1900 roku przysięgę tę złożyło od 12 000 do 14 000 burów.
Brytyjscy obserwatorzy wierzyli, że wojna dobiegła końca po zdobyciu dwóch stolic. Jednak Burowie spotkali się wcześniej w tymczasowej nowej stolicy Oranii, Kroonstad, i zaplanowali kampanię partyzancką, mającą na celu uderzenie w brytyjskie linie zaopatrzenia i komunikacji. Pierwsze starcie w ramach tej nowej formy działań wojennych miało miejsce 31 marca pod Sanna's Post, gdzie 1500 Burów pod dowództwem Christiaana de Weta zaatakowało wodociągi Bloemfontein około 37 kilometrów (23 mile) na wschód od miasta i urządziło zasadzkę na silnie eskortowany konwój, co spowodowało 155 brytyjskich ofiar oraz zdobycie siedmiu dział, 117 wozów i 428 brytyjskich żołnierzy.
Według jednej z historii, użycie pełnego zwrotu hot dog w odniesieniu do kiełbasy zostało ukute przez rysownika prasowego Thomasa Aloysiusa „Tada” Dorgana około 1900 roku w rysunku dokumentującym sprzedaż hot dogów podczas meczu baseballowego New York Giants na stadionie Polo Grounds.
Na Wystawę Światową w 1900 roku windy w nogach wschodniej i zachodniej zostały zastąpione windami kursującymi do drugiego poziomu, zbudowanymi przez francuską firmę Fives-Lille. Posiadały one mechanizm kompensacyjny utrzymujący poziom podłogi w miarę zmiany kąta nachylenia na pierwszym poziomie i były napędzane podobnym mechanizmem hydraulicznym jak windy Otis, choć znajdował się on u podstawy wieży. Ciśnienie hydrauliczne zapewniały akumulatory ciśnieniowe umieszczone w pobliżu tego mechanizmu. W tym samym czasie usunięto windę w północnym filarze i zastąpiono ją schodami na pierwszy poziom. Układ pierwszego i drugiego poziomu został zmodyfikowany, zwiększając przestrzeń dostępną dla zwiedzających na drugim poziomie. Oryginalna winda w południowym filarze została usunięta 13 lat później.
Du Bois był głównym organizatorem Wystawy Afroamerykanów (The Exhibit of American Negroes) na Wystawie Światowej (Exposition Universelle) w Paryżu między kwietniem a listopadem 1900 roku, dla której przygotował serię 363 fotografii mających na celu upamiętnienie życia Afroamerykanów na przełomie wieków oraz rzucenie wyzwania rasistowskim karykaturom i stereotypom tamtych czasów.
Współorganizował tajny wiec robotniczy na 1 maja 1900 roku, podczas którego skutecznie zachęcił wielu mężczyzn do podjęcia strajku. Do tego momentu carska tajna policja – Ochrana – była świadoma działań Stalina w środowisku rewolucyjnym Tyflisu. Próbowali go aresztować w marcu 1901 roku, ale uciekł i ukrywał się, żyjąc z datków przyjaciół i sympatyków.
Od końca maja 1900 roku pierwsze sukcesy burskiej strategii partyzanckiej miały miejsce pod Lindley (gdzie poddało się 500 żołnierzy Yeomanry) oraz pod Heilbron (gdzie zdobyto duży konwój wraz z eskortą), a także w innych potyczkach, które w ciągu niespełna dziesięciu dni przyniosły 1500 brytyjskich ofiar.
Odsiecz Mafeking 18 maja 1900 roku wywołała w Wielkiej Brytanii burzliwe świętowanie, co stało się źródłem edwardiańskiego slangu "mafficking".
28 maja Orania została zaanektowana i przemianowana na Kolonię Rzeki Oranje.
Roberts został zmuszony do ponownego zatrzymania się w Kroonstad na 10 dni, ponownie z powodu załamania się jego systemów medycznych i zaopatrzeniowych, ale ostatecznie zdobył Johannesburg 31 maja, a stolicę Transwalu, Pretorię, 5 czerwca.
Matka Hepburn, baronowa Ella van Heemstra (12 czerwca 1900 – 26 sierpnia 1984), była holenderską arystokratką. Była córką barona Aarnouda van Heemstry, który pełnił funkcję burmistrza Arnhem w latach 1910–1920 oraz gubernatora holenderskiego Surinamu w latach 1921–1928, oraz baronowej Elbrig Willemine Henriette van Asbeck (1873–1939).
W 1900 roku Woodson został wybrany na dyrektora Douglass High School.
Tesla miał umowę z redaktorem The Century Magazine na napisanie artykułu o swoich odkryciach. Magazyn wysłał fotografa do Colorado, aby sfotografował tamtejsze prace. Artykuł zatytułowany „Problem zwiększania ludzkiej energii” ukazał się w wydaniu magazynu z czerwca 1900 roku. Wyjaśnił wyższość systemu bezprzewodowego, który sobie wyobrażał, ale artykuł był bardziej długim traktatem filozoficznym niż zrozumiałą naukową opisem jego pracy, zilustrowanym zdjęciami Tesli i jego eksperymentów w Colorado Springs, które stały się ikoniczne.
Urodzony w Wegeleben (obecnie w Saksonii-Anhalt) w Królestwie Prus w Cesarstwie Niemieckim, Bormann był synem Theodora Bormanna (1862–1903), pracownika poczty, i jego drugiej żony, Antonie Bernhardine Mennong.
Wykonawcy testamentu, Ragnar Sohlman i Rudolf Lilljequist, utworzyli Fundację Nobla, aby zarządzać majątkiem i organizować przyznawanie nagród. Nowo utworzony statut Fundacji Nobla został ogłoszony przez króla Oskara II.
W lipcu 1900 roku, w wieku ośmiu lat, Broz rozpoczął naukę w szkole podstawowej w Kumrovcu, ale ukończył tylko cztery lata nauki, nie zdając do drugiej klasy, a następnie kończąc szkołę w 1905 roku.
Podczas gdy armia Robertsa zajmowała Pretorię, burscy bojownicy w Oranii wycofali się do Brandwater Basin, żyznego obszaru w północno-wschodniej części Republiki. Oferowało to jedynie tymczasowe schronienie, ponieważ przełęcze górskie prowadzące do niego mogły zostać zajęte przez Brytyjczyków, co uwięziłoby Burów. Siły pod dowództwem generała Archibalda Huntera wyruszyły z Bloemfontein, aby osiągnąć ten cel w lipcu 1900 roku. Trzon burskich sił Oranii pod wodzą De Weta, w towarzystwie prezydenta Steyna, opuścił kotlinę wcześniej. Pozostali wpadli w zamieszanie i większości nie udało się wydostać, zanim Hunter ich otoczył.
W 1900 roku Du Bois wziął udział w Pierwszej Konferencji Panafrykańskiej, która odbyła się w Londynie w dniach od 23 do 25 lipca.
W Danii około 1900 roku istniało około 2500 wiatraków wykorzystywanych do obciążeń mechanicznych, takich jak pompy i młyny, produkujących szacunkową łączną moc szczytową około 30 MW. Największe maszyny znajdowały się na 24-metrowych wieżach z czteropłatowymi wirnikami o średnicy 23 metrów.
W 1901 roku, po wybuchu powstania bokserów, Tang Caichang i Tan Sitong z wcześniejszego Towarzystwa Emancypacji Stóp zorganizowali Armię Niepodległości. Powstanie Armii Niepodległości miało wybuchnąć 23 sierpnia 1900 roku. Ich celem było obalenie cesarzowej wdowy Cixi i ustanowienie monarchii konstytucyjnej pod rządami cesarza Guangxu. Ich spisek został odkryty przez gubernatora generalnego Hunan i Hubei. Około dwudziestu spiskowców zostało aresztowanych i straconych.
Okres wojny pozycyjnej w dużej mierze ustąpił miejsca mobilnej wojnie partyzanckiej, ale pozostała jeszcze jedna operacja. Prezydent Kruger i resztki rządu Transwalu wycofali się do wschodniego Transwalu. Roberts, wspierany przez wojska z Natalu pod dowództwem Bullera, ruszył przeciwko nim i 26 sierpnia przełamał ich ostatnią pozycję obronną pod Bergendal.
Do września 1900 roku Brytyjczycy nominalnie kontrolowali obie Republiki, z wyjątkiem północnej części Transwalu. Szybko jednak odkryli, że kontrolują jedynie terytorium, które fizycznie zajmowały ich kolumny. Pomimo utraty dwóch stolic i połowy armii, dowódcy burscy przyjęli taktykę wojny partyzanckiej, przeprowadzając głównie rajdy na linie kolejowe oraz cele zasobowe i zaopatrzeniowe, a wszystko to miało na celu zakłócenie zdolności operacyjnych armii brytyjskiej. Unikali bitew otwartych, a straty były niewielkie.
Roberts ogłosił zakończenie wojny 3 września 1900 roku, a Republika Południowoafrykańska została formalnie zaanektowana.
Churchill wynajął mieszkanie w londyńskiej dzielnicy Mayfair, wykorzystując je jako swoją bazę przez kolejne sześć lat.
Churchill ponownie wystartował jako jeden z kandydatów konserwatystów w Oldham w wyborach powszechnych w październiku 1900 roku, odnosząc niewielkie zwycięstwo i zostając członkiem parlamentu (MP) w wieku 25 lat.
Bracia latali szybowcem tylko przez kilka dni wczesną jesienią 1900 roku w Kitty Hawk. Podczas pierwszych testów, prawdopodobnie 3 października, Wilbur znajdował się na pokładzie, podczas gdy szybowiec latał jak latawiec niedaleko nad ziemią, a ludzie na dole trzymali liny cumownicze. Większość testów latawcowych odbywała się bez pilota, z workami z piaskiem, łańcuchami, a nawet lokalnym chłopcem w roli balastu.
Heinrich Luitpold Himmler urodził się w Monachium 7 października 1900 roku w konserwatywnej rodzinie rzymskokatolickiej klasy średniej. Jego ojcem był Joseph Gebhard Himmler (17 maja 1865 – 29 października 1936), nauczyciel, a matką Anna Maria Himmler (z domu Heyder; 16 stycznia 1866 – 10 września 1941), gorliwa katoliczka. Heinrich miał dwóch braci: Gebharda Ludwiga (29 lipca 1898 – 22 czerwca 1982) i Ernsta Hermanna (23 grudnia 1905 – 2 maja 1945).
8 października 1900 roku Sun Jat-sen zarządził rozpoczęcie powstania w Huizhou. Armią rewolucyjną dowodził Zheng Shiliang i początkowo liczyła ona 20 000 ludzi, którzy walczyli przez pół miesiąca. Jednak po tym, jak japoński premier zabronił Sun Jat-senowi prowadzenia działań rewolucyjnych na Tajwanie, Zheng Shiliang nie miał innego wyboru, jak tylko nakazać armii rozproszenie się. To powstanie również zakończyło się niepowodzeniem. W powstaniu brał udział brytyjski żołnierz Rowland J. Mulkern.
W tym samym miesiącu Churchill opublikował „Ian Hamilton's March”, książkę o swoich doświadczeniach z Afryki Południowej, która stała się tematem wykładów w listopadzie w Wielkiej Brytanii, Ameryce i Kanadzie. Członkowie parlamentu nie otrzymywali wynagrodzenia, więc trasa była koniecznością finansową. W Ameryce Churchill spotkał Marka Twaina, prezydenta McKinleya i wiceprezydenta Theodore'a Roosevelta; nie dogadał się dobrze z Rooseveltem. Później, wiosną 1901 roku, wygłosił kolejne wykłady w Paryżu, Madrycie i Gibraltarze.
Po konsultacjach z przywódcami Transwalu, Christiaan de Wet powrócił do Oranii, gdzie zainspirował serię udanych ataków i rajdów z dotychczas spokojnej zachodniej części kraju, choć w listopadzie 1900 roku poniósł rzadką porażkę pod Bothaville.
W grudniu 1900 roku De la Rey i Christiaan Beyers zaatakowali i zdziesiątkowali brytyjską brygadę pod Nooitgedacht. W rezultacie tych i innych sukcesów Burów, Brytyjczycy pod dowództwem lorda Kitchenera przeprowadzili trzy szeroko zakrojone poszukiwania Christiaana de Weta, jednak bez powodzenia.
W pierwszej dekadzie nowego stulecia Du Bois stał się rzecznikiem swojej rasy, ustępując jedynie Bookerowi T. Washingtonowi.
