Pod naciskiem Francuzów Japonia deportowała Phan Bội Châu do Chin. Będąc świadkiem rewolucji Xinhai Sun Jat-sena, Châu zainspirował się do rozpoczęcia ruchu Viet Nam Quang Phục Hội w Kantonie. W latach 1914–1917 był więziony przez kontrrewolucyjny rząd Yuan Shikaia.
Wkrótce po wybuchu I wojny światowej w 1914 roku, 25. pułk chorwackiej straży krajowej wyruszył w stronę granicy serbskiej, ale Broz został aresztowany za podżeganie do buntu i uwięziony w twierdzy Petrovaradin w dzisiejszym Nowym Sadzie.
Po tym, jak komisja lekarska uznała go za niezdolnego do służby, powrócił do Monachium.
Otrzymał przydział do Maroka. Hiszpańskie wysiłki na rzecz okupacji nowego afrykańskiego protektoratu wywołały długotrwałą wojnę o Rif (w latach 1909–1927) z rdzennymi mieszkańcami Maroka.
Druga Nagroda Nobla pozwoliła Curie przekonać rząd francuski do wsparcia Instytutu Radowego, zbudowanego w 1914 roku, w którym prowadzono badania z zakresu chemii, fizyki i medycyny.
Podczas I wojny światowej została dyrektorem Służby Radiologicznej Czerwonego Krzyża i utworzyła pierwsze wojskowe centrum radiologii we Francji, które rozpoczęło działalność pod koniec 1914 roku.
Turcy stanowili znaczną część populacji wyspy i rządzili nią przez kilkaset lat przed wydzierżawieniem jej Brytyjczykom, a następnie aneksją wyspy przez Brytyjczyków w 1914 roku.
W 1914 roku, po przystąpieniu Imperium Osmańskiego do I wojny światowej po stronie państw centralnych, wyspa została zaanektowana przez Wielką Brytanię.
Do 1914 roku władze osmańskie rozpoczęły już kampanię propagandową, aby przedstawić Ormian mieszkających w Imperium Osmańskim jako zagrożenie dla bezpieczeństwa imperium.
Peruggia był włoskim patriotą, który uważał, że obraz Leonarda powinien zostać zwrócony do włoskiego muzeum. Peruggia mógł być motywowany przez wspólnika, którego kopie oryginału znacznie zyskałyby na wartości po kradzieży obrazu. Po przetrzymywaniu Mony Lisy w swoim mieszkaniu przez dwa lata, Peruggia stracił cierpliwość i został złapany, gdy próbował sprzedać go Giovanniemu Poggiemu, dyrektorowi Galerii Uffizi we Florencji. Obraz był wystawiany w Galerii Uffizi przez ponad dwa tygodnie, a 4 stycznia 1914 roku powrócił do Luwru.
Rodzina Strawińskich wróciła do Szwajcarii (jak zwykle) jesienią 1913 roku. 15 stycznia 1914 roku w Lozannie urodziło się czwarte dziecko, Marie Milène (lub Maria Milena). Po jej porodzie u Katii wykryto gruźlicę i została ona umieszczona w sanatorium w Leysin, wysoko w Alpach. Igor wraz z rodziną zamieszkał w pobliżu.
W 1914 roku Mohamed Ali zaczął korzystać z usług Garveya jako pisarza dla czasopisma.
Hitler udał się do Salzburga 5 lutego 1914 roku na badania lekarskie.
Luo został schwytany i zabity 3 marca 1914 roku. To, co pozostało, znane jest jako „incydent w Miaoli”, podczas którego ponad 1000 Tajwańczyków zostało straconych przez japońską policję. Poświęcenie Luo jest upamiętnione w Miaoli.
Strawinski zwrócił swoją uwagę na ukończenie swojej pierwszej opery, Słowika (znanego zazwyczaj pod francuskim tytułem Le Rossignol), którą rozpoczął w 1908 roku (czyli przed współpracą z Ballets Russes). Dzieło zostało zamówione przez Moskiewski Teatr Wolny za pokaźną sumę 10 000 rubli, a Strawinski ukończył Le Rossignol w Leysin 28 marca 1914 roku.
W kwietniu w końcu udało im się wrócić do Clarens.
W kwietniu 1914 roku sprzeciw USA wobec Huerty zakończył się zajęciem i okupacją portu Veracruz przez amerykańskich marines i marynarzy.
Po wygraniu pułkowych zawodów szermierczych, Broz zajął drugie miejsce w mistrzostwach armii w szermierce w Budapeszcie w maju 1914 roku.
W 1914 roku Woodrow Wilson podpisał proklamację ustanawiającą Dzień Matki, obchodzony w drugą niedzielę maja, świętem narodowym ku czci matek.
Ponieważ Moskiewski Teatr Wolny zbankrutował, Le Rossignol został po raz pierwszy wystawiony pod auspicjami Diagilewa w Operze Paryskiej 26 maja 1914 roku, ze scenografią i kostiumami zaprojektowanymi przez Aleksandra Benois.
W czerwcu 1914 roku przywódca nacjonalistów John Redmond zmusił Ochotników do przyznania jego nominatom większości w komitecie zarządzającym.
W czerwcu 1914 roku przekonał Izbę Gmin do autoryzacji rządowego zakupu 51 procent udziałów w zyskach z ropy naftowej produkowanej przez Anglo-Persian Oil Company, aby zapewnić Royal Navy stały dostęp do ropy.
Wydarzenie z czerwca 1914 roku, będące częścią polityki czystek etnicznych Imperium Osmańskiego. Zostało dokonane przez nieregularne oddziały tureckie przeciwko zamieszkanemu głównie przez Greków miastu Fokea (współczesna Foça) na wschodnim wybrzeżu Morza Egejskiego. Masakra była częścią szerszej antygreckiej kampanii ludobójstwa rozpoczętej przez władze młodotureckie, która obejmowała bojkoty, zastraszanie, przymusowe deportacje i masowe morderstwa; był to jeden z najgorszych ataków latem 1914 roku.
Wstąpił do Grenadier Guards w czerwcu 1914 roku i choć Edward chciał służyć na linii frontu, Sekretarz Stanu ds. Wojny Lord Kitchener odmówił, powołując się na ogromne szkody, jakie mogłyby wyniknąć z pojmania następcy tronu przez wroga.
14 czerwca 1914 roku Armstrong został zwolniony pod opiekę ojca i swojej nowej macochy, Gertrude. Mieszkał w tym domu z dwoma przyrodnimi braćmi przez kilka miesięcy. Po tym, jak Gertrude urodziła córkę, ojciec Armstronga przestał go akceptować, więc wrócił do swojej matki, Mary Albert. W jej małym domu musiał dzielić łóżko z matką i siostrą.
Po zaoszczędzeniu funduszy na bilet, w czerwcu 1914 roku wsiadł na statek SS Trent, rozpoczynając trzytygodniową podróż przez Atlantyk. W drodze do domu Garvey rozmawiał z afro-karaibskim misjonarzem, który spędził trochę czasu w Basutolandzie i poślubił kobietę z ludu Basuto. Odkrywając dzięki temu człowiekowi więcej informacji o kolonialnej Afryce, Garvey zaczął wyobrażać sobie ruch, który politycznie zjednoczyłby czarnoskórych ludzi pochodzenia afrykańskiego na całym świecie.
Po powrocie do Londynu napisał artykuł o Jamajce dla magazynu „Tourist” i spędzał czas na czytaniu w bibliotece British Museum. Tam odkrył „Up from Slavery”, książkę afroamerykańskiego przedsiębiorcy i aktywisty Bookera T. Washingtona.
W 1914 roku Putnam ustanowił Legislative Reference Service (Służbę Referencyjną Legislatury) jako oddzielną jednostkę administracyjną biblioteki. Opierając się na filozofii ery progresywnej, traktującej naukę jako narzędzie rozwiązywania problemów, i wzorując się na skutecznych oddziałach badawczych legislatur stanowych, LRS miała dostarczać rzetelnych odpowiedzi na zapytania badawcze Kongresu dotyczące niemal każdego tematu.
W Europie istniało napięcie, zwłaszcza w niespokojnych regionach bałkańskich w południowo-wschodniej części kontynentu. Przez lata istniało wiele sojuszy obejmujących mocarstwa europejskie, Imperium Osmańskie, Rosję i inne strony, jednak niestabilność polityczna na Bałkanach groziła zniszczeniem tych porozumień, aż do momentu, gdy iskra I wojny światowej została rozpalona w Sarajewie w Bośni, gdzie arcyksiążę Franciszek Ferdynand i jego żona Zofia zostali zastrzeleni przez serbskiego nacjonalistę Gawriło Principa.
Władze austro-węgierskie zachęcały do późniejszych anty-serbskich zamieszek w Sarajewie, podczas których bośniaccy Chorwaci zabili 2 bośniackich Serbów i zniszczyli liczne mienie bośniackich Serbów. Brutalne działania przeciwko Serbom organizowano również poza Sarajewem, w innych częściach Bośni i Hercegowiny kontrolowanych przez Austro-Węgry.
W 1914 roku zamach polityczny w Sarajewie zapoczątkował ciąg wydarzeń, które doprowadziły do wybuchu I wojny światowej. W miarę jak coraz więcej młodych mężczyzn wysyłano do okopów, wpływowe głosy w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii zaczęły wzywać do ustanowienia stałego organu międzynarodowego w celu utrzymania pokoju w powojennym świecie.
Garvey powrócił na Jamajkę w lipcu 1914 roku. Tam zobaczył swój artykuł dla Tourist przedrukowany w The Gleaner. Zaczął zarabiać pieniądze, sprzedając kartki okolicznościowe i kondolencyjne, które importował z Wielkiej Brytanii, zanim później przerzucił się na sprzedaż nagrobków.
W lipcu 1914 roku, w obliczu nadciągającej wojny, Strawinski odbył szybką podróż do Uściługu, aby odzyskać rzeczy osobiste, w tym swoje materiały źródłowe dotyczące rosyjskiej muzyki ludowej. Wrócił do Szwajcarii tuż przed zamknięciem granic państwowych po wybuchu I wojny światowej. Wojna i późniejsza rewolucja rosyjska uniemożliwiły Strawinskiemu powrót do ojczyzny i nie postawił on stopy na rosyjskiej ziemi aż do października 1962 roku.
Pozycja Huerty stale się pogarszała. W połowie lipca 1914 roku, po kilku porażkach swojej armii, ustąpił ze stanowiska i uciekł do Puerto México. Chcąc wydostać siebie i swoją rodzinę z Meksyku, zwrócił się do rządu niemieckiego, który generalnie popierał jego prezydenturę. Niemcy nie byli chętni, aby pozwolić mu na wyjazd na wygnanie jednym ze swoich statków, ale ostatecznie ustąpili. Huerta zabrał ze sobą „około pół miliona marek w złocie”, a także papierowe pieniądze i czeki.
Również w lipcu 1914 roku Garvey założył Universal Negro Improvement Association and African Communities League, powszechnie skracane jako UNIA. Przyjmując motto „Jeden cel. Jeden Bóg. Jedno przeznaczenie”, zadeklarowało ono swoje zaangażowanie w „ustanowienie braterstwa wśród czarnej rasy, promowanie ducha dumy rasowej, ratowanie upadłych i pomoc w cywilizowaniu zacofanych plemion Afryki”.
Do 20 lipca Niemcy wycofali się za Marnę na swoje linie wyjściowe, osiągnąwszy niewiele, a armia niemiecka nigdy nie odzyskała inicjatywy.
UNIA oficjalnie wyraziła swoją lojalność wobec Imperium Brytyjskiego, króla Jerzego V oraz brytyjskiego wysiłku w trwającej I wojnie światowej.
23 lipca Austro-Węgry dostarczyły Serbii ultimatum lipcowe, serię dziesięciu żądań, które zostały celowo sformułowane jako nieakceptowalne, w celu sprowokowania wojny z Serbią.
Serbia zarządziła powszechną mobilizację 25 lipca. Serbia zaakceptowała wszystkie warunki ultimatum z wyjątkiem artykułu szóstego, który żądał, aby austriaccy delegaci zostali wpuszczeni do Serbii w celu udziału w śledztwie dotyczącym zamachu. W następstwie tego Austria zerwała stosunki dyplomatyczne z Serbią i następnego dnia zarządziła częściową mobilizację.
Rozpoczęła się I wojna światowa.
Wojna wybuchła niespodziewanie w następstwie kryzysu lipcowego w 1914 roku. Austro-Węgry wypowiedziały wojnę Serbii, co szybko pociągnęło za sobą przystąpienie większości mocarstw europejskich do I wojny światowej.
Ostatecznie, 28 lipca 1914 roku, miesiąc po zamachu, Austro-Węgry wypowiedziały wojnę Serbii.
Kiedy w 1914 roku wybuchła I wojna światowa, Edward osiągnął minimalny wiek wymagany do czynnej służby wojskowej i był bardzo chętny do udziału w niej.
29 lipca Rosja, w ramach wsparcia dla Serbii, ogłosiła częściową mobilizację przeciwko Austro-Węgrom.
Rosja, w ramach wsparcia dla Serbii, ogłosiła częściową mobilizację przeciwko Austro-Węgrom. Kanclerz Niemiec Bethmann-Hollweg czekał do 31 lipca na odpowiednią reakcję, kiedy to Niemcy ogłosiły Erklärung des Kriegszustandes, czyli stan zagrożenia wojennego.
Giełda została zamknięta krótko po wybuchu I wojny światowej (31 lipca 1914 r.), ale częściowo otwarto ją ponownie 28 listopada tego samego roku, aby wspomóc wysiłek wojenny poprzez handel obligacjami, a w połowie grudnia całkowicie wznowiono handel akcjami.
1 sierpnia Wilhelm rozkazał generałowi Helmutowi von Moltke Młodszemu „maszerować całą armią na Wschód” po otrzymaniu błędnej informacji, że Brytyjczycy pozostaną neutralni, jeśli Francja nie zostanie zaatakowana. Moltke powiedział cesarzowi, że próba przegrupowania miliona ludzi jest nie do pomyślenia i że umożliwienie Francuzom ataku na Niemców „od tyłu” byłoby katastrofalne. Mimo to Wilhelm nalegał, aby armia niemiecka nie wkraczała do Luksemburga, dopóki nie otrzyma telegramu wysłanego przez swojego kuzyna Jerzego V, który wyjaśnił, że doszło do nieporozumienia. Ostatecznie cesarz powiedział Moltkemu: „Teraz możesz robić, co chcesz”.
Jako Pierwszy Lord Admiralicji, Churchill otrzymał zadanie nadzorowania brytyjskich wysiłków morskich, gdy w sierpniu 1914 roku wybuchła I wojna światowa.
Niemcy przystąpiły do I wojny światowej 1 sierpnia 1914 roku, wypowiadając wojnę Rosji.
Rosyjskie plany na początek wojny zakładały jednoczesną inwazję na austriacką Galicję i Prusy Wschodnie. Choć początkowy marsz Rosji na Galicję był w dużej mierze udany, została ona odparta z Prus Wschodnich przez Hindenburga i Ludendorffa w bitwach pod Tannenbergiem i nad jeziorami mazurskimi w sierpniu i wrześniu 1914 roku.
3 sierpnia Niemcy wypowiedziały wojnę Francji; tego samego dnia wysłały rządowi belgijskiemu ultimatum z żądaniem swobodnego przejścia przez dowolną część Belgii, co zostało odrzucone. Wczesnym rankiem 4 sierpnia Niemcy dokonali inwazji; król Albert nakazał wojsku stawiać opór i wezwał pomoc na mocy Traktatu Londyńskiego z 1839 roku.
W 1914 roku Maria Skłodowska-Curie opracowała samochody radiologiczne, aby wspierać żołnierzy rannych podczas I wojny światowej. Samochody te umożliwiały szybkie wykonywanie zdjęć rentgenowskich rannych żołnierzy, dzięki czemu chirurdzy polowi mogli szybciej i dokładniej przeprowadzać operacje.
10 sierpnia siły niemieckie w Afryce Południowo-Zachodniej zaatakowały Republikę Południowej Afryki; sporadyczne i zacięte walki trwały przez resztę wojny. Niemieckie siły kolonialne w Niemieckiej Afryce Wschodniej, dowodzone przez pułkownika Paula von Lettow-Vorbecka, prowadziły kampanię partyzancką podczas I wojny światowej i poddały się dopiero dwa tygodnie po wejściu w życie rozejmu w Europie.
Bitwa nad Kolubarą toczyła się między Austro-Węgrami a Serbią w listopadzie i grudniu 1914 roku, podczas kampanii serbskiej I wojny światowej.
Bitwa nad Cerem była kampanią wojskową toczoną między Austro-Węgrami a Serbią w sierpniu 1914 roku, rozpoczynającą się trzy tygodnie po rozpoczęciu kampanii serbskiej, pierwszego działania militarnego I wojny światowej. Miała miejsce wokół góry Cer i kilku okolicznych wiosek, a także miasta Šabac. Bitwa była częścią pierwszej austro-węgierskiej inwazji na Serbię i rozpoczęła się w nocy 15 sierpnia, kiedy elementy serbskiej 1. Dywizji Kombinowanej napotkały austro-węgierskie placówki, które zostały ustanowione na zboczach góry Cer wcześniej podczas inwazji. Starcie, które nastąpiło, przerodziło się w bitwę o kontrolę nad kilkoma miastami i wioskami w pobliżu góry, zwłaszcza Šabacem.
De Gaulle brał udział w zaciętych walkach od samego początku. Jako dowódca plutonu otrzymał chrzest bojowy 15 sierpnia i był jednym z pierwszych rannych, otrzymując kulę w kolano podczas bitwy pod Dinant.
Początkowe niemieckie natarcie na Zachodzie było bardzo skuteczne: pod koniec sierpnia lewe skrzydło aliantów, w skład którego wchodził Brytyjski Korpus Ekspedycyjny (BEF), było w pełnym odwrocie; straty francuskie w pierwszym miesiącu przekroczyły 260 000, w tym 27 000 zabitych 22 sierpnia podczas bitwy w Ardenach.
W sierpniu 1914 roku Garvey wziął udział w spotkaniu Queen Street Baptist Literary and Debating Society, gdzie poznał Amy Ashwood, niedawną absolwentkę Westwood Training College for Women. Dołączyła ona do UNIA i wynajęła dla nich lepszy lokal na siedzibę, zabezpieczony kredytem jej ojca. Ona i Garvey nawiązali relację, której sprzeciwiali się jej rodzice. W 1915 roku potajemnie się zaręczyli. Kiedy zerwała zaręczyny, zagroził popełnieniem samobójstwa, po czym do nich wróciła.
Ponieważ potężna Rosja wspierała Serbię, co stanowiło realne zagrożenie, Austro-Węgry wstrzymały się z wypowiedzeniem wojny, dopóki ich przywódcy nie uzyskali zapewnień od wielkiego sojusznika, niemieckiego cesarza Wilhelma II, że Niemcy ich wesprą. Austriaccy przywódcy obawiali się, że rosyjska interwencja zaangażuje inne państwa, Francję, a być może także Wielką Brytanię.
Mussolini wspierał szereg partii socjalistycznych na początku I wojny światowej w sierpniu 1914 roku. Mussolini stanął na czele probolszewickiego skrzydła Włoskiej Partii Socjalistycznej, które usunęło umiarkowanych lub reformistycznych socjalistów.
Nowa Zelandia zajęła Samoa Niemieckie (późniejsze Samoa Zachodnie) 30 sierpnia 1914 roku.
We wrześniu 1914 roku Redmond zachęcił Ochotników do wstępowania do armii brytyjskiej. Frakcja pod przywództwem Eoina MacNeilla zerwała z „redmondytami”, którzy stali się znani jako Ochotnicy Narodowi, nie chcąc walczyć za Wielką Brytanię w wojnie.
Von Kluck (niemiecki dowódca) wykorzystał tę swobodę, by nie wykonać rozkazów, otwierając lukę między armiami niemieckimi, gdy te zbliżały się do Paryża. Francuzi i Brytyjczycy wykorzystali tę lukę, aby zatrzymać niemieckie natarcie na wschód od Paryża podczas pierwszej bitwy nad Marną w dniach od 5 do 12 września i odepchnąć siły niemieckie o około 50 km.
5 grudnia 1914 roku Mussolini potępił ortodoksyjny socjalizm za to, że nie dostrzegł, iż wojna uczyniła tożsamość narodową i lojalność ważniejszymi niż podziały klasowe. W pełni zademonstrował swoją przemianę w przemówieniu, w którym uznał naród za byt – pojęcie, które odrzucał przed wojną.
We wrześniu Churchill przejął pełną odpowiedzialność za obronę powietrzną Wielkiej Brytanii.
Po pierwszej bitwie nad Marną (5–12 września 1914 r.) siły alianckie i niemieckie bezskutecznie próbowały się nawzajem oskrzydlić, co doprowadziło do serii manewrów znanych później jako „wyścig do morza”. Pod koniec 1914 roku walczące strony stanęły naprzeciw siebie wzdłuż nieprzerwanej linii okopów, ciągnącej się od Alzacji aż po wybrzeże Morza Północnego w Belgii.
W 1914 roku Thomasowi J. Watsonowi seniorowi, zwolnionemu z National Cash Register Company przez Johna Henry'ego Pattersona, zaproponowano stanowisko w CTR. Watson dołączył do CTR jako dyrektor generalny.
Parlament brytyjski uchwalił trzecią ustawę o Home Rule 18 września 1914 roku wraz z poprawką dotyczącą podziału Irlandii, wprowadzoną przez unionistycznych posłów z Ulsteru. Wdrożenie ustawy zostało jednak natychmiast odroczone przez ustawę Suspensory Act 1914 z powodu wybuchu I wojny światowej w poprzednim miesiącu. Większość nacjonalistów poszła za swoimi liderami z IPP i wezwaniem Johna Redmonda do wsparcia Wielkiej Brytanii oraz wysiłku wojennego aliantów w irlandzkich pułkach nowej armii brytyjskiej, w nadziei na zapewnienie wprowadzenia Home Rule po zakończeniu wojny.
W maju 1914 roku, gdy Kawabata miał piętnaście lat, zmarł jego dziadek.
Legion Czechosłowacki walczył po stronie Ententy. Jego celem było zdobycie poparcia dla niepodległości Czechosłowacji. Legion w Rosji został utworzony we wrześniu 1914 roku.
W październiku Churchill odwiedził Antwerpię, aby obserwować belgijską obronę przed oblegającymi ją Niemcami i obiecał miastu brytyjskie posiłki. Niedługo potem jednak Antwerpia upadła pod naporem Niemców, a Churchill był krytykowany w prasie. Utrzymywał, że jego działania przedłużyły opór i umożliwiły aliantom zabezpieczenie Calais i Dunkierki.
Charles powrócił do swojego pułku w październiku jako dowódca 7. kompanii. Wielu jego dawnych towarzyszy już nie żyło.
7 października Clementine urodziła ich trzecie dziecko, Sarah.
28 października niemiecki krążownik SMS Emden zatopił rosyjski krążownik Żemczug w bitwie pod Penang. Japonia zajęła niemieckie kolonie w Mikronezji, a po oblężeniu Tsingtao – niemiecki port węglowy Qingdao na chińskim półwyspie Szantung.
W listopadzie 1914 roku Szejk ul-Islam ogłosił Dżihad (świętą wojnę) przeciwko chrześcijanom: zostało to później wykorzystane jako czynnik prowokujący radykalne masy do przeprowadzenia ludobójstwa Ormian.
2 listopada 1914 roku Imperium Osmańskie otworzyło bliskowschodni teatr działań wojennych I wojny światowej, przystępując do walki po stronie państw centralnych przeciwko aliantom. Bitwy kampanii kaukaskiej, kampanii perskiej i kampanii gallipolskiej dotknęły wiele ludnych ośrodków ormiańskich. Przed przystąpieniem do wojny rząd osmański wysłał przedstawicieli na kongres ormiański w Erzurum, aby przekonać osmańskich Ormian do ułatwienia podboju Zakaukazia poprzez wywołanie powstania Ormian rosyjskich przeciwko armii rosyjskiej w przypadku otwarcia frontu kaukaskiego.
W obliczu zagrożenia ze strony Rosji na wschodzie, Austro-Węgry mogły przeznaczyć tylko jedną trzecią swojej armii do ataku na Serbię. Po poniesieniu ciężkich strat Austriacy na krótko zajęli serbską stolicę, Belgrad. Serbska kontrofensywa w bitwie nad Kolubarą zdołała wyprzeć ich z kraju do końca 1914 roku. Przez pierwsze dziesięć miesięcy 1915 roku Austro-Węgry wykorzystywały większość swoich rezerw wojskowych do walki z Włochami.
W listopadzie Asquith zwołał Radę Wojenną, w skład której weszli on sam, Lloyd George, Edward Grey, Kitchener i Churchill. Churchill przedstawił kilka propozycji, w tym rozwój czołgu, i zaoferował sfinansowanie jego stworzenia z funduszy Admiralicji.
W grudniu został adiutantem pułkowym.
Jarvis wyraźnie zaznaczyła, że „Mother's” powinno być „liczbą pojedynczą dzierżawczą, aby każda rodzina mogła uczcić własną matkę, a nie liczbą mnogą dzierżawczą upamiętniającą wszystkie matki na świecie”. Jest to również pisownia użyta przez prezydenta USA Woodrowa Wilsona w jego proklamacji prezydenckiej z 1914 roku, przez Kongres USA w odpowiednich ustawach oraz przez różnych prezydentów USA w ich proklamacjach dotyczących Dnia Matki.
24 grudnia 1914 roku minister wojny Enwer Pasza wdrożył plan okrążenia i zniszczenia rosyjskiej Armii Kaukaskiej pod Sarikamisz, aby odzyskać terytoria utracone na rzecz Rosji po wojnie rosyjsko-tureckiej w latach 1877–1878. Siły Enwera Paszy zostały rozbite w bitwie i niemal całkowicie zniszczone. Po powrocie do Konstantynopola Enwer Pasza publicznie obwinił za swoją klęskę Ormian z tego regionu, twierdząc, że aktywnie wspierali Rosjan.
Pod naciskiem Francuzów Japonia deportowała Phan Bội Châu do Chin. Będąc świadkiem rewolucji Xinhai Sun Jat-sena, Châu zainspirował się do rozpoczęcia ruchu Viet Nam Quang Phục Hội w Kantonie. W latach 1914–1917 był więziony przez kontrrewolucyjny rząd Yuan Shikaia.
Wkrótce po wybuchu I wojny światowej w 1914 roku, 25. pułk chorwackiej straży krajowej wyruszył w stronę granicy serbskiej, ale Broz został aresztowany za podżeganie do buntu i uwięziony w twierdzy Petrovaradin w dzisiejszym Nowym Sadzie.
Po tym, jak komisja lekarska uznała go za niezdolnego do służby, powrócił do Monachium.
Otrzymał przydział do Maroka. Hiszpańskie wysiłki na rzecz okupacji nowego afrykańskiego protektoratu wywołały długotrwałą wojnę o Rif (w latach 1909–1927) z rdzennymi mieszkańcami Maroka.
Druga Nagroda Nobla pozwoliła Curie przekonać rząd francuski do wsparcia Instytutu Radowego, zbudowanego w 1914 roku, w którym prowadzono badania z zakresu chemii, fizyki i medycyny.
Podczas I wojny światowej została dyrektorem Służby Radiologicznej Czerwonego Krzyża i utworzyła pierwsze wojskowe centrum radiologii we Francji, które rozpoczęło działalność pod koniec 1914 roku.
Turcy stanowili znaczną część populacji wyspy i rządzili nią przez kilkaset lat przed wydzierżawieniem jej Brytyjczykom, a następnie aneksją wyspy przez Brytyjczyków w 1914 roku.
W 1914 roku, po przystąpieniu Imperium Osmańskiego do I wojny światowej po stronie państw centralnych, wyspa została zaanektowana przez Wielką Brytanię.
Do 1914 roku władze osmańskie rozpoczęły już kampanię propagandową, aby przedstawić Ormian mieszkających w Imperium Osmańskim jako zagrożenie dla bezpieczeństwa imperium.
Peruggia był włoskim patriotą, który uważał, że obraz Leonarda powinien zostać zwrócony do włoskiego muzeum. Peruggia mógł być motywowany przez wspólnika, którego kopie oryginału znacznie zyskałyby na wartości po kradzieży obrazu. Po przetrzymywaniu Mony Lisy w swoim mieszkaniu przez dwa lata, Peruggia stracił cierpliwość i został złapany, gdy próbował sprzedać go Giovanniemu Poggiemu, dyrektorowi Galerii Uffizi we Florencji. Obraz był wystawiany w Galerii Uffizi przez ponad dwa tygodnie, a 4 stycznia 1914 roku powrócił do Luwru.
Rodzina Strawińskich wróciła do Szwajcarii (jak zwykle) jesienią 1913 roku. 15 stycznia 1914 roku w Lozannie urodziło się czwarte dziecko, Marie Milène (lub Maria Milena). Po jej porodzie u Katii wykryto gruźlicę i została ona umieszczona w sanatorium w Leysin, wysoko w Alpach. Igor wraz z rodziną zamieszkał w pobliżu.
W 1914 roku Mohamed Ali zaczął korzystać z usług Garveya jako pisarza dla czasopisma.
Hitler udał się do Salzburga 5 lutego 1914 roku na badania lekarskie.
Luo został schwytany i zabity 3 marca 1914 roku. To, co pozostało, znane jest jako „incydent w Miaoli”, podczas którego ponad 1000 Tajwańczyków zostało straconych przez japońską policję. Poświęcenie Luo jest upamiętnione w Miaoli.
Strawinski zwrócił swoją uwagę na ukończenie swojej pierwszej opery, Słowika (znanego zazwyczaj pod francuskim tytułem Le Rossignol), którą rozpoczął w 1908 roku (czyli przed współpracą z Ballets Russes). Dzieło zostało zamówione przez Moskiewski Teatr Wolny za pokaźną sumę 10 000 rubli, a Strawinski ukończył Le Rossignol w Leysin 28 marca 1914 roku.
W kwietniu w końcu udało im się wrócić do Clarens.
W kwietniu 1914 roku sprzeciw USA wobec Huerty zakończył się zajęciem i okupacją portu Veracruz przez amerykańskich marines i marynarzy.
Po wygraniu pułkowych zawodów szermierczych, Broz zajął drugie miejsce w mistrzostwach armii w szermierce w Budapeszcie w maju 1914 roku.
W 1914 roku Woodrow Wilson podpisał proklamację ustanawiającą Dzień Matki, obchodzony w drugą niedzielę maja, świętem narodowym ku czci matek.
Ponieważ Moskiewski Teatr Wolny zbankrutował, Le Rossignol został po raz pierwszy wystawiony pod auspicjami Diagilewa w Operze Paryskiej 26 maja 1914 roku, ze scenografią i kostiumami zaprojektowanymi przez Aleksandra Benois.
W czerwcu 1914 roku przywódca nacjonalistów John Redmond zmusił Ochotników do przyznania jego nominatom większości w komitecie zarządzającym.
W czerwcu 1914 roku przekonał Izbę Gmin do autoryzacji rządowego zakupu 51 procent udziałów w zyskach z ropy naftowej produkowanej przez Anglo-Persian Oil Company, aby zapewnić Royal Navy stały dostęp do ropy.
Wydarzenie z czerwca 1914 roku, będące częścią polityki czystek etnicznych Imperium Osmańskiego. Zostało dokonane przez nieregularne oddziały tureckie przeciwko zamieszkanemu głównie przez Greków miastu Fokea (współczesna Foça) na wschodnim wybrzeżu Morza Egejskiego. Masakra była częścią szerszej antygreckiej kampanii ludobójstwa rozpoczętej przez władze młodotureckie, która obejmowała bojkoty, zastraszanie, przymusowe deportacje i masowe morderstwa; był to jeden z najgorszych ataków latem 1914 roku.
Wstąpił do Grenadier Guards w czerwcu 1914 roku i choć Edward chciał służyć na linii frontu, Sekretarz Stanu ds. Wojny Lord Kitchener odmówił, powołując się na ogromne szkody, jakie mogłyby wyniknąć z pojmania następcy tronu przez wroga.
14 czerwca 1914 roku Armstrong został zwolniony pod opiekę ojca i swojej nowej macochy, Gertrude. Mieszkał w tym domu z dwoma przyrodnimi braćmi przez kilka miesięcy. Po tym, jak Gertrude urodziła córkę, ojciec Armstronga przestał go akceptować, więc wrócił do swojej matki, Mary Albert. W jej małym domu musiał dzielić łóżko z matką i siostrą.
Po zaoszczędzeniu funduszy na bilet, w czerwcu 1914 roku wsiadł na statek SS Trent, rozpoczynając trzytygodniową podróż przez Atlantyk. W drodze do domu Garvey rozmawiał z afro-karaibskim misjonarzem, który spędził trochę czasu w Basutolandzie i poślubił kobietę z ludu Basuto. Odkrywając dzięki temu człowiekowi więcej informacji o kolonialnej Afryce, Garvey zaczął wyobrażać sobie ruch, który politycznie zjednoczyłby czarnoskórych ludzi pochodzenia afrykańskiego na całym świecie.
Po powrocie do Londynu napisał artykuł o Jamajce dla magazynu „Tourist” i spędzał czas na czytaniu w bibliotece British Museum. Tam odkrył „Up from Slavery”, książkę afroamerykańskiego przedsiębiorcy i aktywisty Bookera T. Washingtona.
W 1914 roku Putnam ustanowił Legislative Reference Service (Służbę Referencyjną Legislatury) jako oddzielną jednostkę administracyjną biblioteki. Opierając się na filozofii ery progresywnej, traktującej naukę jako narzędzie rozwiązywania problemów, i wzorując się na skutecznych oddziałach badawczych legislatur stanowych, LRS miała dostarczać rzetelnych odpowiedzi na zapytania badawcze Kongresu dotyczące niemal każdego tematu.
W Europie istniało napięcie, zwłaszcza w niespokojnych regionach bałkańskich w południowo-wschodniej części kontynentu. Przez lata istniało wiele sojuszy obejmujących mocarstwa europejskie, Imperium Osmańskie, Rosję i inne strony, jednak niestabilność polityczna na Bałkanach groziła zniszczeniem tych porozumień, aż do momentu, gdy iskra I wojny światowej została rozpalona w Sarajewie w Bośni, gdzie arcyksiążę Franciszek Ferdynand i jego żona Zofia zostali zastrzeleni przez serbskiego nacjonalistę Gawriło Principa.
Władze austro-węgierskie zachęcały do późniejszych anty-serbskich zamieszek w Sarajewie, podczas których bośniaccy Chorwaci zabili 2 bośniackich Serbów i zniszczyli liczne mienie bośniackich Serbów. Brutalne działania przeciwko Serbom organizowano również poza Sarajewem, w innych częściach Bośni i Hercegowiny kontrolowanych przez Austro-Węgry.
W 1914 roku zamach polityczny w Sarajewie zapoczątkował ciąg wydarzeń, które doprowadziły do wybuchu I wojny światowej. W miarę jak coraz więcej młodych mężczyzn wysyłano do okopów, wpływowe głosy w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii zaczęły wzywać do ustanowienia stałego organu międzynarodowego w celu utrzymania pokoju w powojennym świecie.
Garvey powrócił na Jamajkę w lipcu 1914 roku. Tam zobaczył swój artykuł dla Tourist przedrukowany w The Gleaner. Zaczął zarabiać pieniądze, sprzedając kartki okolicznościowe i kondolencyjne, które importował z Wielkiej Brytanii, zanim później przerzucił się na sprzedaż nagrobków.
W lipcu 1914 roku, w obliczu nadciągającej wojny, Strawinski odbył szybką podróż do Uściługu, aby odzyskać rzeczy osobiste, w tym swoje materiały źródłowe dotyczące rosyjskiej muzyki ludowej. Wrócił do Szwajcarii tuż przed zamknięciem granic państwowych po wybuchu I wojny światowej. Wojna i późniejsza rewolucja rosyjska uniemożliwiły Strawinskiemu powrót do ojczyzny i nie postawił on stopy na rosyjskiej ziemi aż do października 1962 roku.
Pozycja Huerty stale się pogarszała. W połowie lipca 1914 roku, po kilku porażkach swojej armii, ustąpił ze stanowiska i uciekł do Puerto México. Chcąc wydostać siebie i swoją rodzinę z Meksyku, zwrócił się do rządu niemieckiego, który generalnie popierał jego prezydenturę. Niemcy nie byli chętni, aby pozwolić mu na wyjazd na wygnanie jednym ze swoich statków, ale ostatecznie ustąpili. Huerta zabrał ze sobą „około pół miliona marek w złocie”, a także papierowe pieniądze i czeki.
Również w lipcu 1914 roku Garvey założył Universal Negro Improvement Association and African Communities League, powszechnie skracane jako UNIA. Przyjmując motto „Jeden cel. Jeden Bóg. Jedno przeznaczenie”, zadeklarowało ono swoje zaangażowanie w „ustanowienie braterstwa wśród czarnej rasy, promowanie ducha dumy rasowej, ratowanie upadłych i pomoc w cywilizowaniu zacofanych plemion Afryki”.
Do 20 lipca Niemcy wycofali się za Marnę na swoje linie wyjściowe, osiągnąwszy niewiele, a armia niemiecka nigdy nie odzyskała inicjatywy.
UNIA oficjalnie wyraziła swoją lojalność wobec Imperium Brytyjskiego, króla Jerzego V oraz brytyjskiego wysiłku w trwającej I wojnie światowej.
23 lipca Austro-Węgry dostarczyły Serbii ultimatum lipcowe, serię dziesięciu żądań, które zostały celowo sformułowane jako nieakceptowalne, w celu sprowokowania wojny z Serbią.
Serbia zarządziła powszechną mobilizację 25 lipca. Serbia zaakceptowała wszystkie warunki ultimatum z wyjątkiem artykułu szóstego, który żądał, aby austriaccy delegaci zostali wpuszczeni do Serbii w celu udziału w śledztwie dotyczącym zamachu. W następstwie tego Austria zerwała stosunki dyplomatyczne z Serbią i następnego dnia zarządziła częściową mobilizację.
Rozpoczęła się I wojna światowa.
Wojna wybuchła niespodziewanie w następstwie kryzysu lipcowego w 1914 roku. Austro-Węgry wypowiedziały wojnę Serbii, co szybko pociągnęło za sobą przystąpienie większości mocarstw europejskich do I wojny światowej.
Ostatecznie, 28 lipca 1914 roku, miesiąc po zamachu, Austro-Węgry wypowiedziały wojnę Serbii.
Kiedy w 1914 roku wybuchła I wojna światowa, Edward osiągnął minimalny wiek wymagany do czynnej służby wojskowej i był bardzo chętny do udziału w niej.
29 lipca Rosja, w ramach wsparcia dla Serbii, ogłosiła częściową mobilizację przeciwko Austro-Węgrom.
Rosja, w ramach wsparcia dla Serbii, ogłosiła częściową mobilizację przeciwko Austro-Węgrom. Kanclerz Niemiec Bethmann-Hollweg czekał do 31 lipca na odpowiednią reakcję, kiedy to Niemcy ogłosiły Erklärung des Kriegszustandes, czyli stan zagrożenia wojennego.
Giełda została zamknięta krótko po wybuchu I wojny światowej (31 lipca 1914 r.), ale częściowo otwarto ją ponownie 28 listopada tego samego roku, aby wspomóc wysiłek wojenny poprzez handel obligacjami, a w połowie grudnia całkowicie wznowiono handel akcjami.
1 sierpnia Wilhelm rozkazał generałowi Helmutowi von Moltke Młodszemu „maszerować całą armią na Wschód” po otrzymaniu błędnej informacji, że Brytyjczycy pozostaną neutralni, jeśli Francja nie zostanie zaatakowana. Moltke powiedział cesarzowi, że próba przegrupowania miliona ludzi jest nie do pomyślenia i że umożliwienie Francuzom ataku na Niemców „od tyłu” byłoby katastrofalne. Mimo to Wilhelm nalegał, aby armia niemiecka nie wkraczała do Luksemburga, dopóki nie otrzyma telegramu wysłanego przez swojego kuzyna Jerzego V, który wyjaśnił, że doszło do nieporozumienia. Ostatecznie cesarz powiedział Moltkemu: „Teraz możesz robić, co chcesz”.
Jako Pierwszy Lord Admiralicji, Churchill otrzymał zadanie nadzorowania brytyjskich wysiłków morskich, gdy w sierpniu 1914 roku wybuchła I wojna światowa.
Niemcy przystąpiły do I wojny światowej 1 sierpnia 1914 roku, wypowiadając wojnę Rosji.
Rosyjskie plany na początek wojny zakładały jednoczesną inwazję na austriacką Galicję i Prusy Wschodnie. Choć początkowy marsz Rosji na Galicję był w dużej mierze udany, została ona odparta z Prus Wschodnich przez Hindenburga i Ludendorffa w bitwach pod Tannenbergiem i nad jeziorami mazurskimi w sierpniu i wrześniu 1914 roku.
3 sierpnia Niemcy wypowiedziały wojnę Francji; tego samego dnia wysłały rządowi belgijskiemu ultimatum z żądaniem swobodnego przejścia przez dowolną część Belgii, co zostało odrzucone. Wczesnym rankiem 4 sierpnia Niemcy dokonali inwazji; król Albert nakazał wojsku stawiać opór i wezwał pomoc na mocy Traktatu Londyńskiego z 1839 roku.
W 1914 roku Maria Skłodowska-Curie opracowała samochody radiologiczne, aby wspierać żołnierzy rannych podczas I wojny światowej. Samochody te umożliwiały szybkie wykonywanie zdjęć rentgenowskich rannych żołnierzy, dzięki czemu chirurdzy polowi mogli szybciej i dokładniej przeprowadzać operacje.
10 sierpnia siły niemieckie w Afryce Południowo-Zachodniej zaatakowały Republikę Południowej Afryki; sporadyczne i zacięte walki trwały przez resztę wojny. Niemieckie siły kolonialne w Niemieckiej Afryce Wschodniej, dowodzone przez pułkownika Paula von Lettow-Vorbecka, prowadziły kampanię partyzancką podczas I wojny światowej i poddały się dopiero dwa tygodnie po wejściu w życie rozejmu w Europie.
Bitwa nad Kolubarą toczyła się między Austro-Węgrami a Serbią w listopadzie i grudniu 1914 roku, podczas kampanii serbskiej I wojny światowej.
Bitwa nad Cerem była kampanią wojskową toczoną między Austro-Węgrami a Serbią w sierpniu 1914 roku, rozpoczynającą się trzy tygodnie po rozpoczęciu kampanii serbskiej, pierwszego działania militarnego I wojny światowej. Miała miejsce wokół góry Cer i kilku okolicznych wiosek, a także miasta Šabac. Bitwa była częścią pierwszej austro-węgierskiej inwazji na Serbię i rozpoczęła się w nocy 15 sierpnia, kiedy elementy serbskiej 1. Dywizji Kombinowanej napotkały austro-węgierskie placówki, które zostały ustanowione na zboczach góry Cer wcześniej podczas inwazji. Starcie, które nastąpiło, przerodziło się w bitwę o kontrolę nad kilkoma miastami i wioskami w pobliżu góry, zwłaszcza Šabacem.
De Gaulle brał udział w zaciętych walkach od samego początku. Jako dowódca plutonu otrzymał chrzest bojowy 15 sierpnia i był jednym z pierwszych rannych, otrzymując kulę w kolano podczas bitwy pod Dinant.
Początkowe niemieckie natarcie na Zachodzie było bardzo skuteczne: pod koniec sierpnia lewe skrzydło aliantów, w skład którego wchodził Brytyjski Korpus Ekspedycyjny (BEF), było w pełnym odwrocie; straty francuskie w pierwszym miesiącu przekroczyły 260 000, w tym 27 000 zabitych 22 sierpnia podczas bitwy w Ardenach.
W sierpniu 1914 roku Garvey wziął udział w spotkaniu Queen Street Baptist Literary and Debating Society, gdzie poznał Amy Ashwood, niedawną absolwentkę Westwood Training College for Women. Dołączyła ona do UNIA i wynajęła dla nich lepszy lokal na siedzibę, zabezpieczony kredytem jej ojca. Ona i Garvey nawiązali relację, której sprzeciwiali się jej rodzice. W 1915 roku potajemnie się zaręczyli. Kiedy zerwała zaręczyny, zagroził popełnieniem samobójstwa, po czym do nich wróciła.
Ponieważ potężna Rosja wspierała Serbię, co stanowiło realne zagrożenie, Austro-Węgry wstrzymały się z wypowiedzeniem wojny, dopóki ich przywódcy nie uzyskali zapewnień od wielkiego sojusznika, niemieckiego cesarza Wilhelma II, że Niemcy ich wesprą. Austriaccy przywódcy obawiali się, że rosyjska interwencja zaangażuje inne państwa, Francję, a być może także Wielką Brytanię.
Mussolini wspierał szereg partii socjalistycznych na początku I wojny światowej w sierpniu 1914 roku. Mussolini stanął na czele probolszewickiego skrzydła Włoskiej Partii Socjalistycznej, które usunęło umiarkowanych lub reformistycznych socjalistów.
Nowa Zelandia zajęła Samoa Niemieckie (późniejsze Samoa Zachodnie) 30 sierpnia 1914 roku.
We wrześniu 1914 roku Redmond zachęcił Ochotników do wstępowania do armii brytyjskiej. Frakcja pod przywództwem Eoina MacNeilla zerwała z „redmondytami”, którzy stali się znani jako Ochotnicy Narodowi, nie chcąc walczyć za Wielką Brytanię w wojnie.
Von Kluck (niemiecki dowódca) wykorzystał tę swobodę, by nie wykonać rozkazów, otwierając lukę między armiami niemieckimi, gdy te zbliżały się do Paryża. Francuzi i Brytyjczycy wykorzystali tę lukę, aby zatrzymać niemieckie natarcie na wschód od Paryża podczas pierwszej bitwy nad Marną w dniach od 5 do 12 września i odepchnąć siły niemieckie o około 50 km.
5 grudnia 1914 roku Mussolini potępił ortodoksyjny socjalizm za to, że nie dostrzegł, iż wojna uczyniła tożsamość narodową i lojalność ważniejszymi niż podziały klasowe. W pełni zademonstrował swoją przemianę w przemówieniu, w którym uznał naród za byt – pojęcie, które odrzucał przed wojną.
We wrześniu Churchill przejął pełną odpowiedzialność za obronę powietrzną Wielkiej Brytanii.
Po pierwszej bitwie nad Marną (5–12 września 1914 r.) siły alianckie i niemieckie bezskutecznie próbowały się nawzajem oskrzydlić, co doprowadziło do serii manewrów znanych później jako „wyścig do morza”. Pod koniec 1914 roku walczące strony stanęły naprzeciw siebie wzdłuż nieprzerwanej linii okopów, ciągnącej się od Alzacji aż po wybrzeże Morza Północnego w Belgii.
W 1914 roku Thomasowi J. Watsonowi seniorowi, zwolnionemu z National Cash Register Company przez Johna Henry'ego Pattersona, zaproponowano stanowisko w CTR. Watson dołączył do CTR jako dyrektor generalny.
Parlament brytyjski uchwalił trzecią ustawę o Home Rule 18 września 1914 roku wraz z poprawką dotyczącą podziału Irlandii, wprowadzoną przez unionistycznych posłów z Ulsteru. Wdrożenie ustawy zostało jednak natychmiast odroczone przez ustawę Suspensory Act 1914 z powodu wybuchu I wojny światowej w poprzednim miesiącu. Większość nacjonalistów poszła za swoimi liderami z IPP i wezwaniem Johna Redmonda do wsparcia Wielkiej Brytanii oraz wysiłku wojennego aliantów w irlandzkich pułkach nowej armii brytyjskiej, w nadziei na zapewnienie wprowadzenia Home Rule po zakończeniu wojny.
W maju 1914 roku, gdy Kawabata miał piętnaście lat, zmarł jego dziadek.
Legion Czechosłowacki walczył po stronie Ententy. Jego celem było zdobycie poparcia dla niepodległości Czechosłowacji. Legion w Rosji został utworzony we wrześniu 1914 roku.
W październiku Churchill odwiedził Antwerpię, aby obserwować belgijską obronę przed oblegającymi ją Niemcami i obiecał miastu brytyjskie posiłki. Niedługo potem jednak Antwerpia upadła pod naporem Niemców, a Churchill był krytykowany w prasie. Utrzymywał, że jego działania przedłużyły opór i umożliwiły aliantom zabezpieczenie Calais i Dunkierki.
Charles powrócił do swojego pułku w październiku jako dowódca 7. kompanii. Wielu jego dawnych towarzyszy już nie żyło.
7 października Clementine urodziła ich trzecie dziecko, Sarah.
28 października niemiecki krążownik SMS Emden zatopił rosyjski krążownik Żemczug w bitwie pod Penang. Japonia zajęła niemieckie kolonie w Mikronezji, a po oblężeniu Tsingtao – niemiecki port węglowy Qingdao na chińskim półwyspie Szantung.
W listopadzie 1914 roku Szejk ul-Islam ogłosił Dżihad (świętą wojnę) przeciwko chrześcijanom: zostało to później wykorzystane jako czynnik prowokujący radykalne masy do przeprowadzenia ludobójstwa Ormian.
2 listopada 1914 roku Imperium Osmańskie otworzyło bliskowschodni teatr działań wojennych I wojny światowej, przystępując do walki po stronie państw centralnych przeciwko aliantom. Bitwy kampanii kaukaskiej, kampanii perskiej i kampanii gallipolskiej dotknęły wiele ludnych ośrodków ormiańskich. Przed przystąpieniem do wojny rząd osmański wysłał przedstawicieli na kongres ormiański w Erzurum, aby przekonać osmańskich Ormian do ułatwienia podboju Zakaukazia poprzez wywołanie powstania Ormian rosyjskich przeciwko armii rosyjskiej w przypadku otwarcia frontu kaukaskiego.
W obliczu zagrożenia ze strony Rosji na wschodzie, Austro-Węgry mogły przeznaczyć tylko jedną trzecią swojej armii do ataku na Serbię. Po poniesieniu ciężkich strat Austriacy na krótko zajęli serbską stolicę, Belgrad. Serbska kontrofensywa w bitwie nad Kolubarą zdołała wyprzeć ich z kraju do końca 1914 roku. Przez pierwsze dziesięć miesięcy 1915 roku Austro-Węgry wykorzystywały większość swoich rezerw wojskowych do walki z Włochami.
W listopadzie Asquith zwołał Radę Wojenną, w skład której weszli on sam, Lloyd George, Edward Grey, Kitchener i Churchill. Churchill przedstawił kilka propozycji, w tym rozwój czołgu, i zaoferował sfinansowanie jego stworzenia z funduszy Admiralicji.
W grudniu został adiutantem pułkowym.
Jarvis wyraźnie zaznaczyła, że „Mother's” powinno być „liczbą pojedynczą dzierżawczą, aby każda rodzina mogła uczcić własną matkę, a nie liczbą mnogą dzierżawczą upamiętniającą wszystkie matki na świecie”. Jest to również pisownia użyta przez prezydenta USA Woodrowa Wilsona w jego proklamacji prezydenckiej z 1914 roku, przez Kongres USA w odpowiednich ustawach oraz przez różnych prezydentów USA w ich proklamacjach dotyczących Dnia Matki.
24 grudnia 1914 roku minister wojny Enwer Pasza wdrożył plan okrążenia i zniszczenia rosyjskiej Armii Kaukaskiej pod Sarikamisz, aby odzyskać terytoria utracone na rzecz Rosji po wojnie rosyjsko-tureckiej w latach 1877–1878. Siły Enwera Paszy zostały rozbite w bitwie i niemal całkowicie zniszczone. Po powrocie do Konstantynopola Enwer Pasza publicznie obwinił za swoją klęskę Ormian z tego regionu, twierdząc, że aktywnie wspierali Rosjan.
