W 1933 r. Japończycy zaatakowali region Wielkiego Muru. Rozejm z Tanggu, ustanowiony w jego następstwie, dał Japonii kontrolę nad prowincją Jehol oraz strefą zdemilitaryzowaną między Wielkim Murem a regionem Beiping-Tianjin. Japonia dążyła do stworzenia kolejnej strefy buforowej między Mandżukuo a chińskim rządem nacjonalistycznym w Nankinie.
René Lacoste założył La Chemise Lacoste w 1933 roku wraz z André Gillierem, właścicielem i prezesem największej wówczas francuskiej firmy produkującej dzianiny.
Po Machtergreifung (przejęciu władzy przez NSDAP) w styczniu 1933 roku fundusz pomocowy został przekształcony w ogólne ubezpieczenie od wypadków i mienia, więc Bormann zrezygnował z zarządzania nim.
Z dniem 1 stycznia 1933 roku Hitler awansował Himmlera do stopnia SS-Obergruppenführera, równego rangą starszym dowódcom SA.
Dojście partii nazistowskiej do władzy zapewniło Himmlerowi i SS nieograniczoną możliwość rozwoju. Do 1933 roku SS liczyło 52 000 członków. Surowe wymogi członkostwa zapewniały, że wszyscy członkowie należeli do hitlerowskiego aryjskiego Herrenvolk („aryjskiej rasy panów”). Kandydaci byli sprawdzani pod kątem cech nordyckich – słowami Himmlera: „jak ogrodnik próbujący odtworzyć starą, dobrą odmianę, która została zafałszowana i zdegenerowana; zaczęliśmy od zasad selekcji roślin, a następnie bez wahania przystąpiliśmy do usuwania ludzi, których naszym zdaniem nie mogliśmy wykorzystać do budowy SS”. Niewielu odważyło się wspomnieć, że według własnych standardów Himmler nie spełniał własnych ideałów.
Brytyjczycy po cichu zwolnili go w styczniu 1933 roku. Przeniósł się do Związku Radzieckiego, gdzie w Moskwie studiował i wykładał w Instytucie Lenina.
Rosa podejmowała się różnych prac, od pomocy domowej po pracę w szpitalu. Za namową męża ukończyła szkołę średnią w 1933 roku, w czasach, gdy mniej niż 7% Afroamerykanów posiadało świadectwo ukończenia szkoły średniej.
W 1933 roku Hughes zakupił niewidziany wcześniej luksusowy jacht parowy o nazwie Rover, który wcześniej należał do brytyjskiego magnata żeglugowego Lorda Inchcape'a. „Nigdy nie widziałem Rovera, ale kupiłem go na podstawie planów, fotografii i raportów rzeczoznawców Lloyd's. Moje doświadczenie jest takie, że Anglicy są najuczciwszą rasą na świecie”. Hughes przemianował jacht na Southern Cross, a później sprzedał go szwedzkiemu przedsiębiorcy Axelowi Wenner-Grenowi.
Major Dwight D. Eisenhower ukończył Army Industrial College (Waszyngton, DC) w 1933 roku, a później wykładał na tej uczelni (później została ona rozszerzona, stając się Industrial College of the Armed Services, a obecnie znana jest jako Dwight D. Eisenhower School for National Security and Resource Strategy).
Du Bois nie miał dobrych relacji zawodowych z Walterem Francisem White'em, prezesem NAACP od 1931 roku. Ten konflikt, w połączeniu z presją finansową Wielkiego Kryzysu, doprowadził do walki o władzę nad „The Crisis”. Du Bois, obawiając się, że jego stanowisko redaktora zostanie zlikwidowane, zrezygnował z pracy w „The Crisis” i na początku 1933 roku przyjął stanowisko akademickie na Uniwersytecie w Atlancie.
30 stycznia 1933 roku nowy gabinet został zaprzysiężony podczas krótkiej ceremonii w biurze Hindenburga. NSDAP uzyskała trzy stanowiska: Hitler został mianowany kanclerzem, Wilhelm Frick ministrem spraw wewnętrznych, a Hermann Göring ministrem spraw wewnętrznych Prus.
Wraz z mianowaniem w styczniu 1933 roku Adolfa Hitlera na kanclerza Niemiec i przejęciem władzy przez nazistów, niemieccy przywódcy ogłosili odrodzenie Volksgemeinschaft („wspólnoty narodowej”).
Hitler został zaprzysiężony na kanclerza rankiem 30 stycznia 1933 roku.
Adolf Hitler, po nieudanej próbie obalenia rządu niemieckiego w 1923 roku, został kanclerzem 30 stycznia 1933 roku.
Poparcie dla partii stale rosło, ale żadne z tych wyborów nie doprowadziły do powstania większościowego rządu. W celu ustabilizowania sytuacji w kraju i poprawy warunków gospodarczych, Hindenburg mianował Hitlera kanclerzem Rzeszy 30 stycznia 1933 roku. Goebbels był rozczarowany, że nie otrzymał stanowiska w nowym gabinecie Hitlera. Bernhard Rust został mianowany ministrem kultury, czyli na stanowisko, które Goebbels spodziewał się otrzymać. Podobnie jak inni urzędnicy NSDAP, Goebbels musiał radzić sobie ze stylem przywództwa Hitlera, który wydawał sprzeczne polecenia swoim podwładnym, jednocześnie umieszczając ich na stanowiskach, gdzie ich obowiązki i odpowiedzialność się pokrywały.
Po dojściu Hitlera do władzy 30 stycznia 1933 roku Churchill szybko rozpoznał zagrożenie dla cywilizacji, jakie stanowił taki reżim, wyraził zaniepokojenie faktem, że brytyjski rząd ograniczył wydatki na siły powietrzne, i ostrzegł, że Niemcy wkrótce wyprzedzą Wielką Brytanię w produkcji lotniczej.
Japonia wystąpiła z Ligi Narodów po tym, jak została potępiona za swoją inwazję na Mandżurię.
27 lutego 1933 roku budynek Reichstagu został podpalony.
NSDAP wykorzystała pożar Reichstagu z 27 lutego 1933 roku, a Hindenburg na wniosek Hitlera wydał następnego dnia dekret o ochronie narodu i państwa (tzw. dekret pożarowy).
W marcu 1933 roku, niespełna trzy miesiące po dojściu nazistów do władzy, Himmler założył pierwszy oficjalny obóz koncentracyjny w Dachau.
W marcu 1933 roku namiestnik Rzeszy w Bawarii, Franz Ritter von Epp, mianował Himmlera szefem policji w Monachium. Himmler mianował Heydricha dowódcą Wydziału IV, policji politycznej. Następnie Himmler i Heydrich przejmowali policję polityczną w kolejnych krajach związkowych; wkrótce tylko Prusy pozostały pod kontrolą Göringa.
Prezydentura Franklina D. Roosevelta rozpoczęła się 4 marca 1933 roku.
Franklin D. Roosevelt zostaje zaprzysiężony na prezydenta.
Przed i po wyborach do Reichstagu w marcu 1933 roku naziści zintensyfikowali kampanię przemocy wobec przeciwników, tworząc obozy koncentracyjne w celu pozasądowego więzienia ludzi.
5 marca odbyły się kolejne wybory do Reichstagu, ostatnie przed klęską nazistów pod koniec II wojny światowej. NSDAP zwiększyła w nich liczbę mandatów i odsetek głosów.
Goebbels ostatecznie otrzymał nominację Hitlera do gabinetu, oficjalnie stając się szefem nowo utworzonego Ministerstwa Oświecenia Publicznego i Propagandy 14 marca.
Mona Lisa przetrwała ponad 500 lat, a międzynarodowa komisja powołana w 1952 roku zauważyła, że „obraz jest w niezwykłym stanie zachowania”. Nigdy nie został w pełni odrestaurowany, więc obecny stan wynika częściowo z różnych zabiegów konserwatorskich, którym obraz był poddawany. Szczegółowa analiza przeprowadzona w 1933 roku przez Madame de Gironde wykazała, że wcześniejsi konserwatorzy „działali z dużą powściągliwością”.
Kontrowersyjna ustawa o gospodarce z 1933 roku zostaje podpisana, obcinając 243 miliony dolarów z pensji rządowych, emerytur i świadczeń dla weteranów. Pomimo kryzysu gospodarczego, zdecydowana większość amerykańskich ekonomistów, decydentów i opinii publicznej uważała, że rząd federalny musi zrównoważyć budżet i unikać wydatków deficytowych, aby nie wywierać dalszej presji na rynek obligacji, co negatywnie wpłynęłoby na koszty pożyczek rządowych, banki, korporacje i inwestorów zagranicznych. Od 1929 do 1933 roku całkowity dług rządu USA wzrósł z 16,9 miliarda dolarów do ponad 23 miliardów dolarów.
21 marca 1933 roku nowy Reichstag został ukonstytuowany podczas ceremonii otwarcia w Kościele Garnizonowym w Poczdamie. Ten „Dzień Poczdamu” miał na celu zademonstrowanie jedności między ruchem nazistowskim a dawnymi pruskimi elitami i wojskiem. Hitler pojawił się w surducie i pokornie powitał Hindenburga.
Pierwszymi produkcjami Goebbelsa było przygotowanie Dnia Poczdamu, ceremonialnego przekazania władzy przez Hindenburga Hitlerowi, które odbyło się w Poczdamie 21 marca.
Dachau, pierwszy nazistowski obóz koncentracyjny, został otwarty 22 marca 1933 roku, krótko po tym, jak Adolf Hitler (1889–1945) został kanclerzem Niemiec.
23 marca 1933 roku Reichstag zebrał się w gmachu Kroll Opera House w burzliwych okolicznościach. Oddziały SA pełniły funkcję straży wewnątrz budynku, podczas gdy duże grupy ludzi na zewnątrz, sprzeciwiające się proponowanemu ustawodawstwu, wykrzykiwały hasła i groźby pod adresem przybywających członków parlamentu.
Ustawa o pełnomocnictwach, prawo uchwalone przez niemiecki Reichstag w 1933 roku, które umożliwiło Adolfowi Hitlerowi przejęcie dyktatorskich uprawnień.
Do końca marca do systemu bankowego wpłacono ponad 1,1 miliarda dolarów w zgromadzonej gotówce.
Utworzono Civilian Conservation Corps, program robót publicznych mający na celu walkę z bezrobociem. Działał on do 1942 roku i jest ikoną programów Nowego Ładu.
1 kwietnia 1933 roku przeprowadzono bojkot żydowskich przedsiębiorstw.
Napisał tekst dekretu Hitlera autoryzującego nazistowski bojkot żydowskich firm, który odbył się 1 kwietnia.
Wydano rozporządzenie wykonawcze nr 6102 prezydenta Franklina D. Roosevelta, zakazujące gromadzenia złotych monet, sztabek i certyfikatów, które weszło w życie 1 maja 1933 roku.
Żydowskie firmy stały się celem likwidacji lub „aryzacji”, czyli przymusowej sprzedaży Niemcom; dotyczyło to około 50 000 przedsiębiorstw należących do Żydów w Niemczech w 1933 roku.
7 kwietnia 1933 roku uchwalono Ustawę o przywróceniu zawodowej służby cywilnej, która wykluczyła Żydów i innych „niearyjczyków” ze służby państwowej. Żydom zakazano wykonywania zawodu prawnika, bycia redaktorami lub właścicielami gazet, wstępowania do Stowarzyszenia Dziennikarzy oraz posiadania gospodarstw rolnych.
Uchwalono ustawę Emergency Banking Act, która umożliwiła restrukturyzację systemu bankowego.
Wong stała się również bardziej wyrazista w swoim orędownictwie na rzecz spraw chińsko-amerykańskich i lepszych ról filmowych. W wywiadzie dla Film Weekly z 1933 roku zatytułowanym „I Protest” („Protestuję”), Wong skrytykowała negatywne stereotypy w Daughter of the Dragon, mówiąc: „Dlaczego to zawsze Chińczyk na ekranie jest czarnym charakterem? I to tak prymitywnym – morderczym, zdradzieckim, żmiją w trawie! Nie jesteśmy tacy. Jak moglibyśmy być, z cywilizacją, która jest o tyle starsza od Zachodu?”
Göring stworzył w 1933 roku pruską tajną policję, Geheime Staatspolizei czyli Gestapo, i mianował Rudolfa Dielsa na jej czele. Göring obawiał się, że Diels nie jest wystarczająco bezwzględny, aby skutecznie wykorzystać Gestapo do przeciwdziałania potędze SA.
Goebbels przekształcił święto 1 maja z dnia praw pracowniczych (obchodzonego jako takie zwłaszcza przez komunistów) w dzień świętowania NSDAP.
2 maja 1933 roku wszystkie związki zawodowe zostały zmuszone do rozwiązania, a ich przywódcy aresztowani. Niektórzy z nich trafili do obozów koncentracyjnych.
W 1932 roku Gandhi rozpoczął nową kampanię na rzecz poprawy życia niedotykalnych, których zaczął nazywać Harijanami, czyli „dziećmi bożymi”. 8 maja 1933 roku Gandhi rozpoczął 21-dniowy post samooczyszczenia i zainaugurował roczną kampanię wspierającą ruch Harijanów. Ta nowa kampania nie została powszechnie przyjęta w społeczności Dalitów. Ambedkar i jego sojusznicy uważali, że Gandhi zachowuje się paternalistycznie i podważa prawa polityczne Dalitów.
Niecałe dwa tygodnie później wygłosił przemówienie podczas nazistowskiego palenia książek w Berlinie 10 maja.
Uchwalono ustawę Agricultural Adjustment Act, mającą na celu podniesienie cen produktów rolnych poprzez ograniczenie nadwyżek.
Uchwalono ustawę Securities Act of 1933, wymagającą rejestracji wszystkich sprzedaży i zakupów papierów wartościowych, a także ujawniania kluczowych informacji finansowych o zaangażowanych firmach. W następnym roku utworzono amerykańską Komisję Papierów Wartościowych i Giełd (SEC), która pomogła w walce z wykorzystywaniem informacji poufnych i zmniejszeniu ryzyka transakcyjnego.
Oba narody stoczyły następnie kilka bitew w Szanghaju, Rehe i Hebei, aż do podpisania rozejmu z Tanggu w 1933 roku.
Hitler stwierdził, że nie chce, aby było to tylko kolejne więzienie lub obóz odosobnienia. W czerwcu 1933 roku Himmler mianował Theodora Eicke, skazanego przestępcę i zagorzałego nazistę, na zarządcę obozu. Eicke opracował system, który stał się modelem dla przyszłych obozów w całych Niemczech. Jego cechy obejmowały izolację ofiar od świata zewnętrznego, skomplikowane apele i przydziały pracy, stosowanie siły i egzekucji w celu wymuszenia posłuszeństwa oraz surowy kodeks dyscyplinarny dla strażników. Wprowadzono mundury zarówno dla więźniów, jak i strażników; mundury strażników miały specjalne insygnia Totenkopf na kołnierzach.
2 czerwca Himmler, wraz z szefami dwóch innych nazistowskich organizacji paramilitarnych, SA i Hitlerjugend, został mianowany Reichsleiterem, drugą co do ważności rangą polityczną w partii nazistowskiej.
2 czerwca 1933 roku Hitler mianował Goebbelsa Reichsleiterem, drugą co do ważności rangą polityczną w Partii Nazistowskiej.
Do czerwca 1933 roku praktycznie jedynymi organizacjami niebędącymi pod kontrolą NSDAP były armia i kościoły.
Izba Filmowa Rzeszy, do której musieli należeć wszyscy członkowie branży filmowej, została utworzona w czerwcu 1933 roku.
Do końca czerwca inne partie zostały zastraszone i zmuszone do rozwiązania. Dotyczyło to również nominalnego koalicjanta nazistów, DNVP; przy pomocy SA Hitler zmusił jej lidera, Hugenberga, do rezygnacji 29 czerwca.
Indeks produkcji przemysłowej Rezerwy Federalnej odbił do poziomu 85,5, co stanowi wzrost o 57% w stosunku do 54,3 odnotowanego w marcu 1933 roku.
Bormann złożył wniosek o przeniesienie i 1 lipca 1933 roku został przyjęty na stanowisko szefa sztabu w biurze Rudolfa Hessa, zastępcy Führera.
Bormann pełnił funkcję osobistego sekretarza Hessa od 4 lipca 1933 roku do maja 1941 roku.
14 lipca 1933 roku NSDAP została ogłoszona jedyną legalną partią polityczną w Niemczech.
14 lipca 1933 roku uchwalono Ustawę o zapobieganiu dziedzicznie choremu potomstwu (Gesetz zur Verhütung erbkranken Nachwuchses), znaną jako ustawa o sterylizacji.
Do 1933 roku większość spółek zależnych została połączona w jedną firmę, IBM.
W 1933 roku państwo Ochoa wrócili do Madrytu, gdzie zaczął badać glikolizę w mięśniu sercowym.
W 1933 roku Kawabata publicznie zaprotestował przeciwko aresztowaniu, torturom i śmierci młodego lewicowego pisarza Takijiego Kobayashiego w Tokio przez specjalną policję polityczną Tokkō.
W październiku 1933 roku Niemcy wystąpiły z Ligi Narodów oraz ze Światowej Konferencji Rozbrojeniowej.
4 października 1933 roku wprowadzono Schriftleitergesetz (ustawę o redaktorach), która stała się kamieniem węgielnym kontroli Partii Nazistowskiej nad prasą popularną.
10 października 1933 roku Hitler mianował Bormanna Reichsleiterem (przywódcą krajowym – najwyższa ranga partyjna) NSDAP.
Utworzono Civil Works Administration, która zatrudniła ponad 4 miliony ludzi i rozdzieliła ponad 400 milionów dolarów na programy pracy do momentu zakończenia działalności 31 marca 1934 roku, kiedy to została zastąpiona przez bardziej trwałą Works Progress Administration.
W 1933 roku wybory parlamentarne wygrały partie prawicowe, głównie dzięki wstrzymaniu się anarchistów od głosowania, wzmożonemu niezadowoleniu prawicy z urzędującego rządu spowodowanemu kontrowersyjnym dekretem o reformie rolnej, incydentowi w Casas Viejas oraz utworzeniu prawicowego sojuszu, Hiszpańskiej Konfederacji Autonomicznych Grup Prawicowych (CEDA). Innym czynnikiem było niedawne przyznanie praw wyborczych kobietom, z których większość głosowała na partie centroprawicowe.
Wydarzenia w okresie po listopadzie 1933 roku, nazywanym „czarnymi dwoma latami”, zdawały się zwiększać prawdopodobieństwo wojny domowej. Alejandro Lerroux z Radykalnej Partii Republikańskiej (RRP) utworzył rząd, cofając zmiany wprowadzone przez poprzednią administrację i udzielając amnestii współpracownikom nieudanego powstania generała José Sanjurjo z sierpnia 1932 roku.
Gabinet von Schleichera de jure tworzył rząd Republiki Weimarskiej w okresie od 3 grudnia 1932 do 28 stycznia 1933 roku, po dymisji Franza von Papena
Zniesiono prohibicję na szczeblu krajowym. 18 stanów kontynuowało prohibicję na poziomie stanowym. Koniec prohibicji uderzył w zorganizowaną przestępczość, umożliwił legalne zatrudnienie przy produkcji napojów alkoholowych i zwiększył dochody podatkowe stanów.
W 1933 roku Filip został wysłany do Schule Schloss Salem w Niemczech, co miało „zaletę oszczędności na czesnym”, ponieważ szkoła była własnością rodziny jego szwagra, Bertholda, margrabiego Badenii.
Osuwiska w Diexi w 1933 roku; wywołane przez trzęsienie ziemi w Diexi w Chinach w 1933 roku. Trzęsienie to zniszczyło miasto Diexi i okoliczne wioski, spowodowało liczne osuwiska i zabiło około 9000 osób. Stare miasto Diexi zatonęło w jeziorze Diexi, powstałym w wyniku zatarasowania rzeki przez osuwisko.
W 1933 roku związek Teamsters liczył 75 000 członków.
„New York Times” donosił 21 grudnia tego samego roku: „400 000 Niemców do sterylizacji”. W pierwszym roku wpłynęło 84 525 wniosków od lekarzy. Sądy wydały decyzje w 64 499 sprawach; 56 244 było za sterylizacją. Szacunki dotyczące liczby przymusowych sterylizacji w całym okresie III Rzeszy wahają się od 300 000 do 400 000.
Dzień Matki we Włoszech obchodzono po raz pierwszy 24 grudnia 1933 roku jako „Dzień matki i dziecka” (Giornata della madre e del fanciullo).
Stopa inflacji stała się dodatnia i wyniosła 1% w skali roku. Kwartalny wzrost PKB stał się dodatni latem, ale ogólna roczna stopa wzrostu wyniosła -1,3%. Bezrobocie osiągnęło szczyt na poziomie 25%. 2 miliony ludzi było bezdomnych. Produkcja przemysłowa stanowiła połowę tego, co w 1929 roku. Nominalne PKB USA osiągnęło dno na poziomie 57 miliardów dolarów (spadek ze 105 miliardów dolarów w 1929 roku).
W 1933 r. Japończycy zaatakowali region Wielkiego Muru. Rozejm z Tanggu, ustanowiony w jego następstwie, dał Japonii kontrolę nad prowincją Jehol oraz strefą zdemilitaryzowaną między Wielkim Murem a regionem Beiping-Tianjin. Japonia dążyła do stworzenia kolejnej strefy buforowej między Mandżukuo a chińskim rządem nacjonalistycznym w Nankinie.
René Lacoste założył La Chemise Lacoste w 1933 roku wraz z André Gillierem, właścicielem i prezesem największej wówczas francuskiej firmy produkującej dzianiny.
Po Machtergreifung (przejęciu władzy przez NSDAP) w styczniu 1933 roku fundusz pomocowy został przekształcony w ogólne ubezpieczenie od wypadków i mienia, więc Bormann zrezygnował z zarządzania nim.
Z dniem 1 stycznia 1933 roku Hitler awansował Himmlera do stopnia SS-Obergruppenführera, równego rangą starszym dowódcom SA.
Dojście partii nazistowskiej do władzy zapewniło Himmlerowi i SS nieograniczoną możliwość rozwoju. Do 1933 roku SS liczyło 52 000 członków. Surowe wymogi członkostwa zapewniały, że wszyscy członkowie należeli do hitlerowskiego aryjskiego Herrenvolk („aryjskiej rasy panów”). Kandydaci byli sprawdzani pod kątem cech nordyckich – słowami Himmlera: „jak ogrodnik próbujący odtworzyć starą, dobrą odmianę, która została zafałszowana i zdegenerowana; zaczęliśmy od zasad selekcji roślin, a następnie bez wahania przystąpiliśmy do usuwania ludzi, których naszym zdaniem nie mogliśmy wykorzystać do budowy SS”. Niewielu odważyło się wspomnieć, że według własnych standardów Himmler nie spełniał własnych ideałów.
Brytyjczycy po cichu zwolnili go w styczniu 1933 roku. Przeniósł się do Związku Radzieckiego, gdzie w Moskwie studiował i wykładał w Instytucie Lenina.
Rosa podejmowała się różnych prac, od pomocy domowej po pracę w szpitalu. Za namową męża ukończyła szkołę średnią w 1933 roku, w czasach, gdy mniej niż 7% Afroamerykanów posiadało świadectwo ukończenia szkoły średniej.
W 1933 roku Hughes zakupił niewidziany wcześniej luksusowy jacht parowy o nazwie Rover, który wcześniej należał do brytyjskiego magnata żeglugowego Lorda Inchcape'a. „Nigdy nie widziałem Rovera, ale kupiłem go na podstawie planów, fotografii i raportów rzeczoznawców Lloyd's. Moje doświadczenie jest takie, że Anglicy są najuczciwszą rasą na świecie”. Hughes przemianował jacht na Southern Cross, a później sprzedał go szwedzkiemu przedsiębiorcy Axelowi Wenner-Grenowi.
Major Dwight D. Eisenhower ukończył Army Industrial College (Waszyngton, DC) w 1933 roku, a później wykładał na tej uczelni (później została ona rozszerzona, stając się Industrial College of the Armed Services, a obecnie znana jest jako Dwight D. Eisenhower School for National Security and Resource Strategy).
Du Bois nie miał dobrych relacji zawodowych z Walterem Francisem White'em, prezesem NAACP od 1931 roku. Ten konflikt, w połączeniu z presją finansową Wielkiego Kryzysu, doprowadził do walki o władzę nad „The Crisis”. Du Bois, obawiając się, że jego stanowisko redaktora zostanie zlikwidowane, zrezygnował z pracy w „The Crisis” i na początku 1933 roku przyjął stanowisko akademickie na Uniwersytecie w Atlancie.
30 stycznia 1933 roku nowy gabinet został zaprzysiężony podczas krótkiej ceremonii w biurze Hindenburga. NSDAP uzyskała trzy stanowiska: Hitler został mianowany kanclerzem, Wilhelm Frick ministrem spraw wewnętrznych, a Hermann Göring ministrem spraw wewnętrznych Prus.
Wraz z mianowaniem w styczniu 1933 roku Adolfa Hitlera na kanclerza Niemiec i przejęciem władzy przez nazistów, niemieccy przywódcy ogłosili odrodzenie Volksgemeinschaft („wspólnoty narodowej”).
Hitler został zaprzysiężony na kanclerza rankiem 30 stycznia 1933 roku.
Adolf Hitler, po nieudanej próbie obalenia rządu niemieckiego w 1923 roku, został kanclerzem 30 stycznia 1933 roku.
Poparcie dla partii stale rosło, ale żadne z tych wyborów nie doprowadziły do powstania większościowego rządu. W celu ustabilizowania sytuacji w kraju i poprawy warunków gospodarczych, Hindenburg mianował Hitlera kanclerzem Rzeszy 30 stycznia 1933 roku. Goebbels był rozczarowany, że nie otrzymał stanowiska w nowym gabinecie Hitlera. Bernhard Rust został mianowany ministrem kultury, czyli na stanowisko, które Goebbels spodziewał się otrzymać. Podobnie jak inni urzędnicy NSDAP, Goebbels musiał radzić sobie ze stylem przywództwa Hitlera, który wydawał sprzeczne polecenia swoim podwładnym, jednocześnie umieszczając ich na stanowiskach, gdzie ich obowiązki i odpowiedzialność się pokrywały.
Po dojściu Hitlera do władzy 30 stycznia 1933 roku Churchill szybko rozpoznał zagrożenie dla cywilizacji, jakie stanowił taki reżim, wyraził zaniepokojenie faktem, że brytyjski rząd ograniczył wydatki na siły powietrzne, i ostrzegł, że Niemcy wkrótce wyprzedzą Wielką Brytanię w produkcji lotniczej.
Japonia wystąpiła z Ligi Narodów po tym, jak została potępiona za swoją inwazję na Mandżurię.
27 lutego 1933 roku budynek Reichstagu został podpalony.
NSDAP wykorzystała pożar Reichstagu z 27 lutego 1933 roku, a Hindenburg na wniosek Hitlera wydał następnego dnia dekret o ochronie narodu i państwa (tzw. dekret pożarowy).
W marcu 1933 roku, niespełna trzy miesiące po dojściu nazistów do władzy, Himmler założył pierwszy oficjalny obóz koncentracyjny w Dachau.
W marcu 1933 roku namiestnik Rzeszy w Bawarii, Franz Ritter von Epp, mianował Himmlera szefem policji w Monachium. Himmler mianował Heydricha dowódcą Wydziału IV, policji politycznej. Następnie Himmler i Heydrich przejmowali policję polityczną w kolejnych krajach związkowych; wkrótce tylko Prusy pozostały pod kontrolą Göringa.
Prezydentura Franklina D. Roosevelta rozpoczęła się 4 marca 1933 roku.
Franklin D. Roosevelt zostaje zaprzysiężony na prezydenta.
Przed i po wyborach do Reichstagu w marcu 1933 roku naziści zintensyfikowali kampanię przemocy wobec przeciwników, tworząc obozy koncentracyjne w celu pozasądowego więzienia ludzi.
5 marca odbyły się kolejne wybory do Reichstagu, ostatnie przed klęską nazistów pod koniec II wojny światowej. NSDAP zwiększyła w nich liczbę mandatów i odsetek głosów.
Goebbels ostatecznie otrzymał nominację Hitlera do gabinetu, oficjalnie stając się szefem nowo utworzonego Ministerstwa Oświecenia Publicznego i Propagandy 14 marca.
Mona Lisa przetrwała ponad 500 lat, a międzynarodowa komisja powołana w 1952 roku zauważyła, że „obraz jest w niezwykłym stanie zachowania”. Nigdy nie został w pełni odrestaurowany, więc obecny stan wynika częściowo z różnych zabiegów konserwatorskich, którym obraz był poddawany. Szczegółowa analiza przeprowadzona w 1933 roku przez Madame de Gironde wykazała, że wcześniejsi konserwatorzy „działali z dużą powściągliwością”.
Kontrowersyjna ustawa o gospodarce z 1933 roku zostaje podpisana, obcinając 243 miliony dolarów z pensji rządowych, emerytur i świadczeń dla weteranów. Pomimo kryzysu gospodarczego, zdecydowana większość amerykańskich ekonomistów, decydentów i opinii publicznej uważała, że rząd federalny musi zrównoważyć budżet i unikać wydatków deficytowych, aby nie wywierać dalszej presji na rynek obligacji, co negatywnie wpłynęłoby na koszty pożyczek rządowych, banki, korporacje i inwestorów zagranicznych. Od 1929 do 1933 roku całkowity dług rządu USA wzrósł z 16,9 miliarda dolarów do ponad 23 miliardów dolarów.
21 marca 1933 roku nowy Reichstag został ukonstytuowany podczas ceremonii otwarcia w Kościele Garnizonowym w Poczdamie. Ten „Dzień Poczdamu” miał na celu zademonstrowanie jedności między ruchem nazistowskim a dawnymi pruskimi elitami i wojskiem. Hitler pojawił się w surducie i pokornie powitał Hindenburga.
Pierwszymi produkcjami Goebbelsa było przygotowanie Dnia Poczdamu, ceremonialnego przekazania władzy przez Hindenburga Hitlerowi, które odbyło się w Poczdamie 21 marca.
Dachau, pierwszy nazistowski obóz koncentracyjny, został otwarty 22 marca 1933 roku, krótko po tym, jak Adolf Hitler (1889–1945) został kanclerzem Niemiec.
23 marca 1933 roku Reichstag zebrał się w gmachu Kroll Opera House w burzliwych okolicznościach. Oddziały SA pełniły funkcję straży wewnątrz budynku, podczas gdy duże grupy ludzi na zewnątrz, sprzeciwiające się proponowanemu ustawodawstwu, wykrzykiwały hasła i groźby pod adresem przybywających członków parlamentu.
Ustawa o pełnomocnictwach, prawo uchwalone przez niemiecki Reichstag w 1933 roku, które umożliwiło Adolfowi Hitlerowi przejęcie dyktatorskich uprawnień.
Do końca marca do systemu bankowego wpłacono ponad 1,1 miliarda dolarów w zgromadzonej gotówce.
Utworzono Civilian Conservation Corps, program robót publicznych mający na celu walkę z bezrobociem. Działał on do 1942 roku i jest ikoną programów Nowego Ładu.
1 kwietnia 1933 roku przeprowadzono bojkot żydowskich przedsiębiorstw.
Napisał tekst dekretu Hitlera autoryzującego nazistowski bojkot żydowskich firm, który odbył się 1 kwietnia.
Wydano rozporządzenie wykonawcze nr 6102 prezydenta Franklina D. Roosevelta, zakazujące gromadzenia złotych monet, sztabek i certyfikatów, które weszło w życie 1 maja 1933 roku.
Żydowskie firmy stały się celem likwidacji lub „aryzacji”, czyli przymusowej sprzedaży Niemcom; dotyczyło to około 50 000 przedsiębiorstw należących do Żydów w Niemczech w 1933 roku.
7 kwietnia 1933 roku uchwalono Ustawę o przywróceniu zawodowej służby cywilnej, która wykluczyła Żydów i innych „niearyjczyków” ze służby państwowej. Żydom zakazano wykonywania zawodu prawnika, bycia redaktorami lub właścicielami gazet, wstępowania do Stowarzyszenia Dziennikarzy oraz posiadania gospodarstw rolnych.
Uchwalono ustawę Emergency Banking Act, która umożliwiła restrukturyzację systemu bankowego.
Wong stała się również bardziej wyrazista w swoim orędownictwie na rzecz spraw chińsko-amerykańskich i lepszych ról filmowych. W wywiadzie dla Film Weekly z 1933 roku zatytułowanym „I Protest” („Protestuję”), Wong skrytykowała negatywne stereotypy w Daughter of the Dragon, mówiąc: „Dlaczego to zawsze Chińczyk na ekranie jest czarnym charakterem? I to tak prymitywnym – morderczym, zdradzieckim, żmiją w trawie! Nie jesteśmy tacy. Jak moglibyśmy być, z cywilizacją, która jest o tyle starsza od Zachodu?”
Göring stworzył w 1933 roku pruską tajną policję, Geheime Staatspolizei czyli Gestapo, i mianował Rudolfa Dielsa na jej czele. Göring obawiał się, że Diels nie jest wystarczająco bezwzględny, aby skutecznie wykorzystać Gestapo do przeciwdziałania potędze SA.
Goebbels przekształcił święto 1 maja z dnia praw pracowniczych (obchodzonego jako takie zwłaszcza przez komunistów) w dzień świętowania NSDAP.
2 maja 1933 roku wszystkie związki zawodowe zostały zmuszone do rozwiązania, a ich przywódcy aresztowani. Niektórzy z nich trafili do obozów koncentracyjnych.
W 1932 roku Gandhi rozpoczął nową kampanię na rzecz poprawy życia niedotykalnych, których zaczął nazywać Harijanami, czyli „dziećmi bożymi”. 8 maja 1933 roku Gandhi rozpoczął 21-dniowy post samooczyszczenia i zainaugurował roczną kampanię wspierającą ruch Harijanów. Ta nowa kampania nie została powszechnie przyjęta w społeczności Dalitów. Ambedkar i jego sojusznicy uważali, że Gandhi zachowuje się paternalistycznie i podważa prawa polityczne Dalitów.
Niecałe dwa tygodnie później wygłosił przemówienie podczas nazistowskiego palenia książek w Berlinie 10 maja.
Uchwalono ustawę Agricultural Adjustment Act, mającą na celu podniesienie cen produktów rolnych poprzez ograniczenie nadwyżek.
Uchwalono ustawę Securities Act of 1933, wymagającą rejestracji wszystkich sprzedaży i zakupów papierów wartościowych, a także ujawniania kluczowych informacji finansowych o zaangażowanych firmach. W następnym roku utworzono amerykańską Komisję Papierów Wartościowych i Giełd (SEC), która pomogła w walce z wykorzystywaniem informacji poufnych i zmniejszeniu ryzyka transakcyjnego.
Oba narody stoczyły następnie kilka bitew w Szanghaju, Rehe i Hebei, aż do podpisania rozejmu z Tanggu w 1933 roku.
Hitler stwierdził, że nie chce, aby było to tylko kolejne więzienie lub obóz odosobnienia. W czerwcu 1933 roku Himmler mianował Theodora Eicke, skazanego przestępcę i zagorzałego nazistę, na zarządcę obozu. Eicke opracował system, który stał się modelem dla przyszłych obozów w całych Niemczech. Jego cechy obejmowały izolację ofiar od świata zewnętrznego, skomplikowane apele i przydziały pracy, stosowanie siły i egzekucji w celu wymuszenia posłuszeństwa oraz surowy kodeks dyscyplinarny dla strażników. Wprowadzono mundury zarówno dla więźniów, jak i strażników; mundury strażników miały specjalne insygnia Totenkopf na kołnierzach.
2 czerwca Himmler, wraz z szefami dwóch innych nazistowskich organizacji paramilitarnych, SA i Hitlerjugend, został mianowany Reichsleiterem, drugą co do ważności rangą polityczną w partii nazistowskiej.
2 czerwca 1933 roku Hitler mianował Goebbelsa Reichsleiterem, drugą co do ważności rangą polityczną w Partii Nazistowskiej.
Do czerwca 1933 roku praktycznie jedynymi organizacjami niebędącymi pod kontrolą NSDAP były armia i kościoły.
Izba Filmowa Rzeszy, do której musieli należeć wszyscy członkowie branży filmowej, została utworzona w czerwcu 1933 roku.
Do końca czerwca inne partie zostały zastraszone i zmuszone do rozwiązania. Dotyczyło to również nominalnego koalicjanta nazistów, DNVP; przy pomocy SA Hitler zmusił jej lidera, Hugenberga, do rezygnacji 29 czerwca.
Indeks produkcji przemysłowej Rezerwy Federalnej odbił do poziomu 85,5, co stanowi wzrost o 57% w stosunku do 54,3 odnotowanego w marcu 1933 roku.
Bormann złożył wniosek o przeniesienie i 1 lipca 1933 roku został przyjęty na stanowisko szefa sztabu w biurze Rudolfa Hessa, zastępcy Führera.
Bormann pełnił funkcję osobistego sekretarza Hessa od 4 lipca 1933 roku do maja 1941 roku.
14 lipca 1933 roku NSDAP została ogłoszona jedyną legalną partią polityczną w Niemczech.
14 lipca 1933 roku uchwalono Ustawę o zapobieganiu dziedzicznie choremu potomstwu (Gesetz zur Verhütung erbkranken Nachwuchses), znaną jako ustawa o sterylizacji.
Do 1933 roku większość spółek zależnych została połączona w jedną firmę, IBM.
W 1933 roku państwo Ochoa wrócili do Madrytu, gdzie zaczął badać glikolizę w mięśniu sercowym.
W 1933 roku Kawabata publicznie zaprotestował przeciwko aresztowaniu, torturom i śmierci młodego lewicowego pisarza Takijiego Kobayashiego w Tokio przez specjalną policję polityczną Tokkō.
W październiku 1933 roku Niemcy wystąpiły z Ligi Narodów oraz ze Światowej Konferencji Rozbrojeniowej.
4 października 1933 roku wprowadzono Schriftleitergesetz (ustawę o redaktorach), która stała się kamieniem węgielnym kontroli Partii Nazistowskiej nad prasą popularną.
10 października 1933 roku Hitler mianował Bormanna Reichsleiterem (przywódcą krajowym – najwyższa ranga partyjna) NSDAP.
Utworzono Civil Works Administration, która zatrudniła ponad 4 miliony ludzi i rozdzieliła ponad 400 milionów dolarów na programy pracy do momentu zakończenia działalności 31 marca 1934 roku, kiedy to została zastąpiona przez bardziej trwałą Works Progress Administration.
W 1933 roku wybory parlamentarne wygrały partie prawicowe, głównie dzięki wstrzymaniu się anarchistów od głosowania, wzmożonemu niezadowoleniu prawicy z urzędującego rządu spowodowanemu kontrowersyjnym dekretem o reformie rolnej, incydentowi w Casas Viejas oraz utworzeniu prawicowego sojuszu, Hiszpańskiej Konfederacji Autonomicznych Grup Prawicowych (CEDA). Innym czynnikiem było niedawne przyznanie praw wyborczych kobietom, z których większość głosowała na partie centroprawicowe.
Wydarzenia w okresie po listopadzie 1933 roku, nazywanym „czarnymi dwoma latami”, zdawały się zwiększać prawdopodobieństwo wojny domowej. Alejandro Lerroux z Radykalnej Partii Republikańskiej (RRP) utworzył rząd, cofając zmiany wprowadzone przez poprzednią administrację i udzielając amnestii współpracownikom nieudanego powstania generała José Sanjurjo z sierpnia 1932 roku.
Gabinet von Schleichera de jure tworzył rząd Republiki Weimarskiej w okresie od 3 grudnia 1932 do 28 stycznia 1933 roku, po dymisji Franza von Papena
Zniesiono prohibicję na szczeblu krajowym. 18 stanów kontynuowało prohibicję na poziomie stanowym. Koniec prohibicji uderzył w zorganizowaną przestępczość, umożliwił legalne zatrudnienie przy produkcji napojów alkoholowych i zwiększył dochody podatkowe stanów.
W 1933 roku Filip został wysłany do Schule Schloss Salem w Niemczech, co miało „zaletę oszczędności na czesnym”, ponieważ szkoła była własnością rodziny jego szwagra, Bertholda, margrabiego Badenii.
Osuwiska w Diexi w 1933 roku; wywołane przez trzęsienie ziemi w Diexi w Chinach w 1933 roku. Trzęsienie to zniszczyło miasto Diexi i okoliczne wioski, spowodowało liczne osuwiska i zabiło około 9000 osób. Stare miasto Diexi zatonęło w jeziorze Diexi, powstałym w wyniku zatarasowania rzeki przez osuwisko.
W 1933 roku związek Teamsters liczył 75 000 członków.
„New York Times” donosił 21 grudnia tego samego roku: „400 000 Niemców do sterylizacji”. W pierwszym roku wpłynęło 84 525 wniosków od lekarzy. Sądy wydały decyzje w 64 499 sprawach; 56 244 było za sterylizacją. Szacunki dotyczące liczby przymusowych sterylizacji w całym okresie III Rzeszy wahają się od 300 000 do 400 000.
Dzień Matki we Włoszech obchodzono po raz pierwszy 24 grudnia 1933 roku jako „Dzień matki i dziecka” (Giornata della madre e del fanciullo).
Stopa inflacji stała się dodatnia i wyniosła 1% w skali roku. Kwartalny wzrost PKB stał się dodatni latem, ale ogólna roczna stopa wzrostu wyniosła -1,3%. Bezrobocie osiągnęło szczyt na poziomie 25%. 2 miliony ludzi było bezdomnych. Produkcja przemysłowa stanowiła połowę tego, co w 1929 roku. Nominalne PKB USA osiągnęło dno na poziomie 57 miliardów dolarów (spadek ze 105 miliardów dolarów w 1929 roku).
