Wyniki te zachęciły Chińczyków do rozpoczęcia pierwszej wielkoskalowej kontrofensywy przeciwko IJA na początku 1940 roku; jednak ze względu na niski potencjał militarno-przemysłowy i ograniczone doświadczenie w nowoczesnej wojnie, ofensywa ta została odparta.
Einstein został obywatelem amerykańskim w 1940 roku.
W 1940 roku Kennedy ukończył Harvard z tytułem licencjata (Bachelor of Arts) w dziedzinie administracji rządowej, koncentrując się na sprawach międzynarodowych.
Około 1940 roku zaczął regularnie używać imienia Hồ Chí Minh, wietnamskiego imienia łączącego popularne wietnamskie nazwisko (Hồ, 胡) z imieniem oznaczającym „Ten, który został oświecony”.
Początkowo Schindler był zainteresowany głównie potencjałem zarobkowym biznesu i zatrudniał Żydów, ponieważ byli tańsi niż Polacy – płace były ustalane przez okupacyjny reżim nazistowski. Później zaczął chronić swoich pracowników bez względu na koszty. Status jego fabryki jako przedsiębiorstwa niezbędnego dla wysiłku wojennego stał się decydującym czynnikiem umożliwiającym mu pomoc żydowskim pracownikom. Ilekroć Schindlerjuden (Żydzi Schindlera) byli zagrożeni deportacją, występował o zwolnienia dla nich. Twierdził, że żony, dzieci, a nawet osoby niepełnosprawne są niezbędnymi mechanikami i ślusarzami. Pewnego razu Gestapo przyszło do Schindlera, żądając wydania rodziny, która posiadała sfałszowane dokumenty tożsamości. „Trzy godziny po tym, jak weszli” – powiedział Schindler – „dwóch pijanych gestapowców wytoczyło się z mojego biura bez swoich więźniów i bez obciążających dokumentów, których się domagali”.
W ciągu kilku tygodni od przybycia do Bletchley Park Turing zaprojektował maszynę elektromechaniczną zwaną bombe, która mogła łamać Enigmę skuteczniej niż polska bomba kryptologiczna, od której wywodziła się jej nazwa. Maszyna bombe, z ulepszeniem zasugerowanym przez matematyka Gordona Welchmana, stała się jednym z głównych narzędzi, a zarazem głównym narzędziem zautomatyzowanym, używanym do atakowania wiadomości zaszyfrowanych Enigmą.
W publikacji Jak zapłacić za wojnę z 1940 roku Keynes argumentował, że wysiłek wojenny powinien być w dużej mierze finansowany przez wyższe podatki, a zwłaszcza przez przymusowe oszczędności (w istocie pożyczanie pieniędzy rządowi przez pracowników), zamiast przez deficyt budżetowy, aby uniknąć inflacji.
Trippe był członkiem The Royal and Ancient Golf Club of St Andrews w Szkocji oraz prezesem Maidstone Club w East Hampton w stanie Nowy Jork w latach 1940–1944.
Filip ukończył Dartmouth w następnym roku jako najlepszy kadet na swoim kursie.
Charles de Gaulle przyjął obowiązki ministerialne w 1940 roku.
W 1940 roku to niemieckie jednostki pancerne zostały użyte w sposób, który postulował de Gaulle.
Na początku 1940 roku de Gaulle zaproponował Reynaudowi, aby mianował go sekretarzem generalnym Rady Wojennej.
W grudniu 1939 i styczniu 1940 roku ciężarówki z gazem, wyposażone w butle gazowe i szczelny przedział, były używane do zabijania osób niepełnosprawnych w okupowanej Polsce.
W lutym 1940 r. ambasador Niemiec w Hadze, hrabia Julius von Zech-Burkersroda, twierdził, że książę ujawnił alianckie plany wojenne dotyczące obrony Belgii, czemu książę później zaprzeczył.
Hepburn uczęszczała do Konserwatorium w Arnhem w latach 1939–1945. Lekcje baletu zaczęła pobierać podczas ostatnich lat w szkole z internatem i kontynuowała naukę w Arnhem pod okiem Winji Marovej, stając się jej „gwiazdą wśród uczennic”.
Podczas II wojny światowej Filip kontynuował służbę w brytyjskich siłach zbrojnych, podczas gdy dwóch jego szwagrów, książę Christoph Heski i Berthold, margrabia Badenii, walczyło po przeciwnej, niemieckiej stronie.
W styczniu 1940 roku Garvey doznał udaru, który w dużej mierze go sparaliżował.
26 stycznia 1940 roku po raz pierwszy wystąpił publicznie z zespołem (orkiestrą Tommy'ego Dorseya) w Coronado Theatre w Rockford w stanie Illinois, otwierając koncert utworem „Stardust”.
Ronald Reagan i Jane Wyman pobrali się 26 stycznia 1940 roku w kościele Wee Kirk o' the Heather w Glendale w Kalifornii.
Pomimo niemieckiego pochodzenia, Fred podawał się za Szweda w obliczu nastrojów antyniemieckich wywołanych II wojną światową; Trump powtarzał to twierdzenie aż do lat 90. XX wieku.
W październiku Włochy zaatakowały Grecję, ale atak został odparty z dużymi stratami po stronie włoskiej; kampania zakończyła się w ciągu kilku miesięcy niewielkimi zmianami terytorialnymi. Wojna grecko-włoska toczyła się między Włochami a Grecją od 28 października 1940 do 23 kwietnia 1941 roku. Ta lokalna wojna zapoczątkowała kampanię bałkańską II wojny światowej między państwami Osi a aliantami. Przekształciła się ona w bitwę o Grecję, gdy na początku 1941 roku interweniowały brytyjskie i niemieckie siły lądowe.
Slim urodził się 28 stycznia 1940 r. w Meksyku.
Filip został mianowany kadetem w styczniu 1940 roku. Spędził cztery miesiące na pancerniku HMS Ramillies, chroniąc konwoje Australijskich Sił Ekspedycyjnych na Oceanie Indyjskim, a następnie odbył krótsze przydziały na HMS Kent, HMS Shropshire oraz na Cejlonie.
Włoskie porażki skłoniły Niemcy do wysłania korpusu ekspedycyjnego do Afryki Północnej. Operacja Sonnenblume (6 lutego – 25 maja) była nazwą nadaną wysłaniu niemieckich wojsk do Afryki Północnej w lutym 1941 roku. Włoska 10. Armia została zniszczona przez ataki brytyjskich i alianckich sił Western Desert Force podczas operacji Compass (9 grudnia 1940 – 9 lutego 1941). Operacja Sonnenblume powiodła się, ponieważ zdolność Niemców do przeprowadzenia ofensywy została niedoceniona przez generała Archibalda Wavella, głównodowodzącego na Bliskim Wschodzie, Ministerstwo Wojny oraz Winstona Churchilla.
16 lutego 1940 r. Churchill osobiście rozkazał kapitanowi Philipowi Vianowi z niszczyciela HMS Cossack wejść na pokład niemieckiego statku zaopatrzeniowego Altmark na wodach norweskich i uwolnić około 300 brytyjskich więźniów, którzy zostali schwytani przez Admiral Graf Spee. Działania te, uzupełnione jego przemówieniami, znacząco poprawiły reputację Churchilla.
Pod koniec lutego 1940 roku Reynaud powiedział de Gaulle'owi, że jest przewidziany do dowodzenia dywizją pancerną, gdy tylko taka stanie się dostępna.
Vera dołączyła do Strawińskiego w styczniu, a 9 marca 1940 roku wzięli ślub w Bedford w stanie Massachusetts.
Kalendarz kościelny unika obchodzenia świąt świętych podczas niektórych uroczystości, przenosząc dzień świętego na czas poza tymi okresami. Dzień św. Patryka jest czasami dotknięty tym wymogiem, gdy 17 marca przypada w Wielkim Tygodniu. Miało to miejsce w 1940 roku, kiedy Dzień św. Patryka obchodzono 3 kwietnia, aby uniknąć zbieżności z Niedzielą Palmową, oraz ponownie w 2008 roku, kiedy oficjalnie obchodzono go 15 marca. Dzień św. Patryka nie przypadnie ponownie w Wielkim Tygodniu aż do 2160 roku. Jednak popularne uroczystości mogą nadal odbywać się 17 marca lub w weekend bliski dnia święta.
W ciągu kilku tygodni od przybycia do Bletchley Park Turing zaprojektował maszynę elektromechaniczną zwaną bombą, która mogła łamać Enigmę skuteczniej niż polska bomba kryptologiczna, od której pochodziła jej nazwa. Pierwsza bomba została zainstalowana 18 marca 1940 roku.
Reynaud zażądał, aby Francja została zwolniona z porozumienia, które zawarł z premierem Nevillem Chamberlainem w marcu 1940 roku, aby Francja mogła ubiegać się o zawieszenie broni.
Pelosi urodziła się w Baltimore w amerykańsko-włoskiej rodzinie. Była jedyną córką i najmłodszym z siedmiorga dzieci Annunciaty M. „Nancy” D'Alesandro (z domu Lombardi) oraz Thomasa D'Alesandro Jr., którzy oboje mieli włoskie korzenie.
Pierwsze logo DC pojawiło się na wydaniach z kwietnia 1940 roku. Litery „DC” oznaczały Detective Comics, nazwę flagowego tytułu Batmana. Małe logo, bez tła, brzmiało po prostu: „A DC Publication”.
W 1940 roku australijski naukowiec Howard Florey (późniejszy baron Florey) oraz zespół badaczy (Ernst Boris Chain, Edward Abraham, Arthur Duncan Gardner, Norman Heatley, Margaret Jennings, J. Orr-Ewing i G. Sanders) ze Sir William Dunn School of Pathology na Uniwersytecie Oksfordzkim poczynili postępy w wykazaniu bakteriobójczego działania penicyliny in vivo.
W 1940 roku oni (Howard Florey i jego zespół) wykazali, że penicylina skutecznie leczy infekcje bakteryjne u myszy.
Churchill był zaniepokojony niemiecką aktywnością morską na Morzu Bałtyckim i początkowo chciał wysłać tam siły morskie, ale wkrótce zmieniono to na plan o kryptonimie Operacja Wilfred, mający na celu zaminowanie wód norweskich i zatrzymanie transportów rudy żelaza z Narwiku do Niemiec. Istniały spory dotyczące minowania, zarówno w gabinecie wojennym, jak i z rządem francuskim. W rezultacie operacja Wilfred została opóźniona do 8 kwietnia 1940 r., czyli dnia poprzedzającego niemiecką inwazję na Norwegię.
Operacja Wilfred była brytyjską operacją morską podczas II wojny światowej, która polegała na zaminowaniu kanału między Norwegią a jej przybrzeżnymi wyspami, aby zapobiec transportowi szwedzkiej rudy żelaza przez neutralne wody norweskie, wykorzystywanej do wspierania niemieckiego wysiłku wojennego. Alianci zakładali, że Wilfred sprowokuje niemiecką reakcję w Norwegii i przygotowali oddzielną operację znaną jako Plan R 4, mającą na celu zajęcie Narwiku i innych ważnych lokalizacji. 8 kwietnia 1940 roku operacja została częściowo przeprowadzona, ale wyprzedziły ją wydarzenia związane z rozpoczętą następnego dnia niemiecką inwazją na Norwegię i Danię (operacja Weserübung), która zapoczątkowała kampanię norweską.
Kampania norweska była próbą alianckiej okupacji północnej Norwegii we wczesnych stadiach II wojny światowej. Skutkowała ewakuacją norweskiego rządu i rodziny królewskiej oraz utworzeniem norweskich sił zbrojnych na uchodźstwie. 62 dni walk sprawiły, że Norwegia była krajem, który stawiał opór niemieckiej inwazji lądowej przez drugi najdłuższy okres czasu, po Związku Radzieckim.
9 kwietnia siły niemieckie najechały Danię i Norwegię. Tego samego dnia Hitler ogłosił narodziny Wielkogermańskiej Rzeszy, swoją wizję zjednoczonego imperium narodów germańskich Europy, w którym Holendrzy, Flamandowie i Skandynawowie zostali połączeni w „rasowo czystą” wspólnotę pod przywództwem Niemiec.
Niemcy dokonały inwazji na Norwegię i Danię 9 kwietnia 1940 roku w ramach operacji Weserübung. Dania została opanowana tak szybko, że nie było czasu na sformowanie ruchu oporu. W rezultacie duński rząd pozostał u władzy, a Niemcom łatwiej było z nim współpracować. Z tego powodu przed 1942 rokiem podjęto niewiele działań przeciwko duńskim Żydom.
W kwietniu 1940 roku Niemcy najechały Danię i Norwegię, aby chronić dostawy rudy żelaza ze Szwecji, które alianci próbowali odciąć. Operacja trwała od 9 kwietnia do 10 czerwca 1940 roku.
W 1940 roku cała rodzina królewska musiała uciekać z Oslo z powodu niemieckiej inwazji. Uznano, że dla bezpieczeństwa rodziny lepiej będzie się rozdzielić. Król i następca tronu, książę Olaf, mieli pozostać w Norwegii, a księżna koronna miała udać się do Szwecji z trojgiem dzieci. Ta druga grupa dotarła do Szwecji w nocy 10 kwietnia, ale mimo że księżna koronna Märtha była Szwedką, napotkali problemy na stacji granicznej.
Harald spędził kolejne dni w Sälen, zanim 16 kwietnia przeniósł się do domu księcia Karola Bernadotte we Frötuna.
26 kwietnia grupa przeniosła się do Drottningholm w Sztokholmie.
Debata o Norwegii, czasami nazywana debatą o Narwiku, była przełomową debatą w brytyjskiej Izbie Gmin podczas II wojny światowej, która odbyła się w dniach 7–9 maja 1940 roku. Została nazwana najbardziej dalekosiężną debatą parlamentarną XX wieku. Pod koniec drugiego dnia członkowie przeprowadzili głosowanie nad wotum nieufności, które wygrał rząd, ale z drastycznie zmniejszoną większością.
Po tym, jak aliantom nie udało się zapobiec niemieckiej okupacji Norwegii, Izba Gmin przeprowadziła w dniach 7–9 maja otwartą debatę na temat prowadzenia wojny przez rząd. Została ona nazwana debatą norweską i jest uznawana za jedno z najważniejszych wydarzeń w historii parlamentaryzmu.
W maju Churchill był nadal ogólnie niepopularny wśród wielu konserwatystów i prawdopodobnie większości Partii Pracy. Chamberlain pozostał liderem Partii Konserwatywnej do października, kiedy zły stan zdrowia zmusił go do rezygnacji. Do tego czasu Churchill przekonał do siebie wątpiących, a jego następstwo na stanowisku lidera partii było formalnością.
W maju 1940 roku Niemcy zaatakowały Francję oraz podbiły Luksemburg, Holandię i Belgię.
10 maja Neville Chamberlain zrezygnował ze stanowiska premiera.
Winston Churchill został mianowany premierem Wielkiej Brytanii.
Niemcy zaatakowali Zachód 10 maja.
Niemcy rozpoczęły ofensywę przeciwko Francji. Aby obejść silne fortyfikacje Linii Maginota na granicy francusko-niemieckiej, Niemcy skierowały swój atak na neutralne państwa: Belgię, Holandię i Luksemburg.
W maju 1940 roku Niemcy dokonały inwazji na Holandię, Luksemburg, Belgię i Francję. Po kapitulacji Belgii kraj był rządzony przez niemieckiego gubernatora wojskowego, Alexandra von Falkenhausena, który wprowadził środki antyżydowskie wobec 90 000 tamtejszych Żydów, z których wielu było uchodźcami z Niemiec lub Europy Wschodniej.
De Gaulle aktywował swoją nową dywizję 12 maja, co dało mu dowództwo nad 4. Dywizją Pancerną.
Jego pierwsze przemówienie jako premiera wygłoszone w Izbie Gmin 13 maja było przemówieniem o „krwi, trudzie, łzach i pocie”. Było to niewiele więcej niż krótkie oświadczenie, ale, jak mówi Jenkins, „zawierało frazy, które odbijały się echem przez dziesięciolecia”. Churchill jasno dał do zrozumienia narodowi, że przed nimi długa i ciężka droga oraz że zwycięstwo jest ostatecznym celem: Powiedziałbym Izbie... że nie mam nic do zaoferowania poza krwią, trudem, łzami i potem. Przed nami próba najcięższego rodzaju. Pytacie, jaka jest nasza polityka? Powiem: prowadzić wojnę na morzu, na lądzie i w powietrzu, z całą naszą mocą i z całą siłą, jaką Bóg może nam dać; prowadzić wojnę przeciwko potwornej tyranii, której nigdy nie przewyższył żaden mroczny, godny pożałowania katalog ludzkich zbrodni. Taka jest nasza polityka. Pytacie, jaki jest nasz cel? Mogę odpowiedzieć jednym słowem: jest nim zwycięstwo, zwycięstwo za wszelką cenę, zwycięstwo mimo wszelkiego terroru, zwycięstwo, jakkolwiek długa i ciężka może być droga; bo bez zwycięstwa nie ma przetrwania.
Kiedy w maju 1940 r. Niemcy najechały północną Francję, Windsorowie uciekli na południe, najpierw do Biarritz, a następnie w czerwcu do frankistowskiej Hiszpanii. W lipcu para przeniosła się do Portugalii, gdzie początkowo mieszkali w domu Ricardo Espírito Santo, portugalskiego bankiera utrzymującego kontakty zarówno z Brytyjczykami, jak i Niemcami. W ramach operacji o kryptonimie Willi, nazistowscy agenci, głównie Walter Schellenberg, bezskutecznie spiskowali, aby przekonać księcia do opuszczenia Portugalii i powrotu do Hiszpanii, w razie potrzeby porywając go.
Po inwazji Niemiec na Holandię w 1940 roku Hepburn używała nazwiska Edda van Heemstra, ponieważ „angielsko brzmiące” nazwisko uważano za niebezpieczne podczas niemieckiej okupacji. Jej rodzina bardzo ucierpiała z powodu okupacji, a Hepburn stwierdziła później: „gdybyśmy wiedzieli, że będziemy okupowani przez pięć lat, być może wszyscy byśmy się zastrzelili. Myśleliśmy, że może skończy się to w przyszłym tygodniu… za sześć miesięcy… w przyszłym roku… tak właśnie przetrwaliśmy”.
Pod koniec marca Reynaud poinformował de Gaulle'a, że otrzyma dowództwo nad 4. Dywizją Pancerną, która miała zostać sformowana do 15 maja.
Niemcy przełamali front pod Sedanem 15 maja 1940 roku.
18 maja został wzmocniony dwoma świeżymi pułkami kawalerii pancernej, co zwiększyło jego siły do 150 pojazdów.
Niemcy zaatakowały Grecję w maju 1940 roku, aby dołączyć do sił włoskich w bitwie o Grecję (28 października 1940 – 1 czerwca 1941), co doprowadziło do okupacji Grecji przez państwa Osi.
Charles zaatakował ponownie 19 maja, a jego siły zostały ponownie zdziesiątkowane przez niemieckie Stukasy i artylerię. Zignorował rozkazy generała Georges'a dotyczące wycofania się, a wczesnym popołudniem zażądał dwóch kolejnych dywizji od Touchona, który odrzucił jego prośbę.
Charles opóźnił swój odwrót do 20 maja.
21 maja, na prośbę oficerów propagandy, wygłosił w radiu francuskim przemówienie na temat swojego niedawnego ataku.
Od lutego do maja 1940 roku Elżbieta i Małgorzata mieszkały w Royal Lodge w Windsorze, aż do przeprowadzki do Zamku Windsor, gdzie mieszkały przez większość kolejnych pięciu lat.
W uznaniu jego wysiłków de Gaulle został 23 maja 1940 roku awansowany do stopnia tymczasowego (w języku angielskim: acting) generała brygady.
Goebbels wykorzystał fakt zamordowania polskich oficerów w zbrodni katyńskiej przez Armię Czerwoną w 1940 roku, próbując wbić klin między Sowietów a pozostałych zachodnich aliantów.
Pod koniec maja, gdy Brytyjski Korpus Ekspedycyjny był w odwrocie do Dunkierki, a upadek Francji wydawał się nieuchronny, Halifax zaproponował, aby rząd zbadał możliwość wynegocjowania porozumienia pokojowego przy użyciu wciąż neutralnego Mussoliniego jako pośrednika. W dniach 26–28 maja odbyło się kilka spotkań na wysokim szczeblu, w tym dwa z premierem Francji Paulem Reynaudem.
W dniach 28–29 maja de Gaulle zaatakował niemiecki przyczółek na południe od Sommy pod Abbeville, biorąc około 400 niemieckich jeńców w ostatniej próbie odcięcia drogi ucieczki siłom alianckim wycofującym się do Dunkierki.
W ramach innych inicjatyw w czerwcu i lipcu 1940 roku Churchill zarządził utworzenie Kierownictwa Operacji Specjalnych (SOE) oraz oddziałów komandosów. SOE otrzymało polecenie promowania i prowadzenia działań wywrotowych w okupowanej przez nazistów Europie, podczas gdy komandosi zostali wyznaczeni do przeprowadzania rajdów na określone cele wojskowe na tym terenie. Hugh Dalton, minister wojny gospodarczej, przyjął odpowiedzialność polityczną za SOE i zapisał w swoim dzienniku, że Churchill powiedział mu: „A teraz idź i podpal Europę”.
Awans de Gaulle'a na stopień generała brygady wszedł w życie 1 czerwca 1940 r. UTC (GMT -00:00)
2 czerwca wysłał notatkę do Weyganda, bezskutecznie nalegając, aby francuskie dywizje pancerne zostały skonsolidowane z czterech słabych dywizji w trzy silniejsze i skoncentrowane w korpus pancerny pod jego dowództwem. Tę samą sugestię przedstawił Reynaudowi.
Operacja Dynamo, ewakuacja 338 226 alianckich żołnierzy z Dunkierki, zakończyła się we wtorek 4 czerwca, kiedy skapitulowała francuska straż tylna. Całkowita liczba ewakuowanych znacznie przekroczyła oczekiwania, co zrodziło powszechne przekonanie, że Dunkierka była cudem, a nawet zwycięstwem. Sam Churchill wspomniał o „cudzie ocalenia” w swoim przemówieniu do Izby Gmin tego popołudnia, w którym padły słowa „będziemy walczyć na plażach”, choć wkrótce przypomniał wszystkim: „Musimy bardzo uważać, aby nie przypisywać temu ocaleniu cech zwycięstwa. Wojen nie wygrywa się ewakuacjami”. Przemówienie zakończyło się nutą wyzwania połączoną z wyraźnym apelem do Stanów Zjednoczonych: Będziemy walczyć do końca. Będziemy walczyć we Francji, będziemy walczyć na morzach i oceanach, będziemy walczyć z rosnącą pewnością siebie i rosnącą siłą w powietrzu. Będziemy bronić naszej Wyspy, bez względu na koszty. Będziemy walczyć na plażach, będziemy walczyć na lądowiskach, będziemy walczyć na polach i na ulicach, będziemy walczyć na wzgórzach. Nigdy się nie poddamy, a nawet jeśli – w co ani przez chwilę nie wierzę – ta Wyspa lub jej znaczna część zostałaby podbita i głodowała, to nasze Imperium za morzami, uzbrojone i chronione przez brytyjską flotę, kontynuowałoby walkę, aż w odpowiednim czasie, wyznaczonym przez Boga, Nowy Świat, z całą swoją potęgą i mocą, wystąpi na ratunek i wyzwolenie starego.
Samuel Little urodził się 7 czerwca 1940 roku w Reynolds w stanie Georgia, jako syn kobiety, o której twierdził, że była prostytutką.
8 czerwca de Gaulle odwiedził Weyganda, który uważał, że to „koniec” i że po klęsce Francji Wielka Brytania również wkrótce będzie prosić o pokój. Miał nadzieję, że po zawieszeniu broni Niemcy pozwolą mu zachować wystarczającą część armii francuskiej, aby „utrzymać porządek” we Francji. Wydał z siebie „rozpaczliwy śmiech”, gdy de Gaulle zasugerował kontynuowanie walki.
9 czerwca de Gaulle poleciał do Londynu i po raz pierwszy spotkał się z brytyjskim premierem Winstonem Churchillem. Uważano, że pół miliona ludzi można ewakuować do francuskiej Afryki Północnej, pod warunkiem, że brytyjska i francuska marynarka wojenna oraz siły powietrzne skoordynują swoje wysiłki.
Te zwycięstwa skłoniły Mussoliniego do przyłączenia Włoch do sił Hitlera 10 czerwca.
Następnie Garvey doznał drugiego udaru i zmarł w wieku 52 lat, 10 czerwca 1940 roku.
Gdy Niemcy zaatakowały Francję w czerwcu 1940 roku, Mussolini ogłosił przystąpienie Włoch do wojny. Włochy wypowiedziały wojnę Francji i Wielkiej Brytanii 10 czerwca 1940 roku.
10 czerwca Włochy najechały Francję, wypowiadając wojnę zarówno Francji, jak i Wielkiej Brytanii. Było to pierwsze duże starcie II wojny światowej.
Na początku czerwca 1940 roku włoskie Królewskie Siły Powietrzne zaatakowały i obległy Maltę, posiadłość brytyjską. Oblężenie trwało od czerwca 1940 do listopada 1942 roku; była to walka o kontrolę nad strategicznie ważną wyspą będącą kolonią koronną Wielkiej Brytanii, w której siły powietrzne i marynarki wojenne faszystowskich Włoch i nazistowskich Niemiec starły się z Królewskimi Siłami Powietrznymi (RAF) i Królewską Marynarką Wojenną. Do maja 1943 roku siły alianckie zatopiły 230 statków państw Osi w ciągu 164 dni, co stanowiło najwyższy wskaźnik zatopień aliantów podczas wojny. Zwycięstwo aliantów na Malcie odegrało główną rolę w ostatecznym sukcesie aliantów w Afryce Północnej.
11 czerwca Charles de Gaulle pojechał do Arcis-sur-Aube i zaproponował generałowi Hunzigerowi (dowódcy Centralnej Grupy Armii) stanowisko Weyganda jako Naczelnego Dowódcy.
Później, 11 czerwca, de Gaulle wziął udział w spotkaniu Anglo-Francuskiej Najwyższej Rady Wojennej w Chateau du Muguet w Briare. Brytyjczyków reprezentowali Churchill, Anthony Eden, John Dill, generał Ismay i Edward Spears, a Francuzów Reynaud, Pétain, Weygand i Georges.
Churchill był zdeterminowany, by walczyć, i 11 czerwca zarządził rozpoczęcie kampanii w Afryce Północnej, co było natychmiastową odpowiedzią na włoskie wypowiedzenie wojny. Początkowo przebiegała ona pomyślnie, gdy jedynym przeciwnikiem była armia włoska, a operacja Compass zakończyła się znaczącym sukcesem.
Do czerwca 1940 roku Norwegia została całkowicie okupowana.
13 czerwca de Gaulle wziął udział w kolejnej konferencji anglo-francuskiej w Tours z Churchillem, lordem Halifaxem, lordem Beaverbrookiem, Spearsem, Ismayem i Alexandrem Cadoganem. Tym razem, poza Reynaudem i Baudoinem, obecnych było niewielu innych ważnych francuskich polityków.
14 czerwca 1940 roku siły hiszpańskie w Maroku zajęły Tanger (miasto pod zarządem Ligi Narodów) i nie opuściły go aż do zakończenia wojny w 1945 roku.
Po zajęciu Paryża przez Niemców w 1940 roku, liny wind zostały przecięte przez Francuzów. Wieża była zamknięta dla zwiedzających podczas okupacji, a windy naprawiono dopiero w 1946 roku. W 1940 roku niemieccy żołnierze musieli wspiąć się na wieżę, aby zawiesić flagę Reichskriegsflagge ze swastyką, ale flaga była tak duża, że kilka godzin później została zdmuchnięta i zastąpiona mniejszą. Podczas wizyty w Paryżu Hitler wolał pozostać na ziemi.
De Gaulle przybył do Bordeaux 14 czerwca i otrzymał nową misję udania się do Londynu w celu omówienia potencjalnej ewakuacji do Afryki Północnej.
Niemieccy żołnierze przemaszerowali obok Łuku Triumfalnego po kapitulacji Paryża.
De Gaulle wylądował w Bordeaux około godziny 22:00, gdzie dowiedział się, że nie jest już ministrem, ponieważ Reynaud zrezygnował ze stanowiska premiera po tym, jak Unia Francusko-Brytyjska została odrzucona przez jego gabinet.
W niedzielne popołudnie 16 czerwca de Gaulle był na Downing Street 10, gdzie prowadził rozmowy na temat proponowanej przez Jeana Monneta unii politycznej anglo-francuskiej. Zadzwonił do Reynauda – podczas rozmowy połączenie zostało przerwane i musieli je wznowić później – z wiadomością, że Brytyjczycy wyrazili zgodę.
Około godziny 09:00 rano 17 czerwca poleciał do Londynu brytyjskim samolotem wraz z Edwardem Spearsem. Ucieczka była mrożąca krew w żyłach.
Brytyjski gabinet niechętnie zgadzał się na wygłoszenie przez de Gaulle'a przemówienia radiowego, ponieważ Wielka Brytania wciąż utrzymywała kontakt z rządem Pétaina w sprawie losów francuskiej floty. Duff Cooper otrzymał kopię tekstu przemówienia z wyprzedzeniem i nie zgłosił do niego żadnych zastrzeżeń.
Apel de Gaulle'a z 18 czerwca wzywał naród francuski, aby nie tracił ducha i kontynuował opór przeciwko okupacji Francji. – Najwyraźniej z własnej inicjatywy – oświadczył również, że następnego dnia wygłosi kolejne przemówienie.
19 czerwca 1940 roku Franco przekazał Hitlerowi wiadomość, że chce przystąpić do wojny, jednak Hitler był zirytowany żądaniem Franco dotyczącym francuskiej kolonii Kamerun, która przed I wojną światową należała do Niemiec i którą Hitler planował odzyskać w ramach Planu Z.
W swoim kolejnym przemówieniu 19 czerwca de Gaulle zakwestionował legitymację rządu w Bordeaux. Wezwał wojska w Afryce Północnej, aby dochowały tradycji Bertranda Clausela, Thomasa Roberta Bugeauda i Huberta Lyauteya, sprzeciwiając się rozkazom z Bordeaux. Brytyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych złożyło protest do Churchilla.
W 1940 roku, gdy II wojna światowa ogarnęła Europę, Dalí i Gala wycofali się do Stanów Zjednoczonych, gdzie mieszkali przez osiem lat, dzieląc swój czas między Nowy Jork a Monterey w Kalifornii. Udało im się uciec, ponieważ 20 czerwca 1940 roku otrzymali wizy od Aristidesa de Sousa Mendesa, portugalskiego konsula w Bordeaux we Francji. Salvador i Gala Dalí przekroczyli granicę Portugalii, a następnie w sierpniu 1940 roku popłynęli statkiem Excambion z Lizbony do Nowego Jorku.
Dusk of Dawn, druga autobiografia Du Bois, została opublikowana w 1940 roku.
W styczniu 1938 roku Nixon otrzymał rolę w sztuce „The Dark Tower” wystawianej przez Whittier Community Players. Zagrał tam u boku nauczycielki o imieniu Thelma „Pat” Ryan. W swoich wspomnieniach Nixon opisał to jako „miłość od pierwszego wejrzenia” – przynajmniej z jego strony, ponieważ Pat Ryan kilkakrotnie odrzucała młodego prawnika, zanim zgodziła się z nim umówić. Gdy zaczęli się spotykać, Ryan niechętnie podchodziła do małżeństwa; spotykali się przez dwa lata, zanim zgodziła się na jego oświadczyny. Pobrali się podczas skromnej ceremonii 21 czerwca 1940 roku.
Zawieszenie broni z 22 czerwca 1940 r. zostało podpisane.
Wyniki te zachęciły Chińczyków do rozpoczęcia pierwszej wielkoskalowej kontrofensywy przeciwko IJA na początku 1940 roku; jednak ze względu na niski potencjał militarno-przemysłowy i ograniczone doświadczenie w nowoczesnej wojnie, ofensywa ta została odparta.
Einstein został obywatelem amerykańskim w 1940 roku.
W 1940 roku Kennedy ukończył Harvard z tytułem licencjata (Bachelor of Arts) w dziedzinie administracji rządowej, koncentrując się na sprawach międzynarodowych.
Około 1940 roku zaczął regularnie używać imienia Hồ Chí Minh, wietnamskiego imienia łączącego popularne wietnamskie nazwisko (Hồ, 胡) z imieniem oznaczającym „Ten, który został oświecony”.
Początkowo Schindler był zainteresowany głównie potencjałem zarobkowym biznesu i zatrudniał Żydów, ponieważ byli tańsi niż Polacy – płace były ustalane przez okupacyjny reżim nazistowski. Później zaczął chronić swoich pracowników bez względu na koszty. Status jego fabryki jako przedsiębiorstwa niezbędnego dla wysiłku wojennego stał się decydującym czynnikiem umożliwiającym mu pomoc żydowskim pracownikom. Ilekroć Schindlerjuden (Żydzi Schindlera) byli zagrożeni deportacją, występował o zwolnienia dla nich. Twierdził, że żony, dzieci, a nawet osoby niepełnosprawne są niezbędnymi mechanikami i ślusarzami. Pewnego razu Gestapo przyszło do Schindlera, żądając wydania rodziny, która posiadała sfałszowane dokumenty tożsamości. „Trzy godziny po tym, jak weszli” – powiedział Schindler – „dwóch pijanych gestapowców wytoczyło się z mojego biura bez swoich więźniów i bez obciążających dokumentów, których się domagali”.
W ciągu kilku tygodni od przybycia do Bletchley Park Turing zaprojektował maszynę elektromechaniczną zwaną bombe, która mogła łamać Enigmę skuteczniej niż polska bomba kryptologiczna, od której wywodziła się jej nazwa. Maszyna bombe, z ulepszeniem zasugerowanym przez matematyka Gordona Welchmana, stała się jednym z głównych narzędzi, a zarazem głównym narzędziem zautomatyzowanym, używanym do atakowania wiadomości zaszyfrowanych Enigmą.
W publikacji Jak zapłacić za wojnę z 1940 roku Keynes argumentował, że wysiłek wojenny powinien być w dużej mierze finansowany przez wyższe podatki, a zwłaszcza przez przymusowe oszczędności (w istocie pożyczanie pieniędzy rządowi przez pracowników), zamiast przez deficyt budżetowy, aby uniknąć inflacji.
Trippe był członkiem The Royal and Ancient Golf Club of St Andrews w Szkocji oraz prezesem Maidstone Club w East Hampton w stanie Nowy Jork w latach 1940–1944.
Filip ukończył Dartmouth w następnym roku jako najlepszy kadet na swoim kursie.
Charles de Gaulle przyjął obowiązki ministerialne w 1940 roku.
W 1940 roku to niemieckie jednostki pancerne zostały użyte w sposób, który postulował de Gaulle.
Na początku 1940 roku de Gaulle zaproponował Reynaudowi, aby mianował go sekretarzem generalnym Rady Wojennej.
W grudniu 1939 i styczniu 1940 roku ciężarówki z gazem, wyposażone w butle gazowe i szczelny przedział, były używane do zabijania osób niepełnosprawnych w okupowanej Polsce.
W lutym 1940 r. ambasador Niemiec w Hadze, hrabia Julius von Zech-Burkersroda, twierdził, że książę ujawnił alianckie plany wojenne dotyczące obrony Belgii, czemu książę później zaprzeczył.
Hepburn uczęszczała do Konserwatorium w Arnhem w latach 1939–1945. Lekcje baletu zaczęła pobierać podczas ostatnich lat w szkole z internatem i kontynuowała naukę w Arnhem pod okiem Winji Marovej, stając się jej „gwiazdą wśród uczennic”.
Podczas II wojny światowej Filip kontynuował służbę w brytyjskich siłach zbrojnych, podczas gdy dwóch jego szwagrów, książę Christoph Heski i Berthold, margrabia Badenii, walczyło po przeciwnej, niemieckiej stronie.
W styczniu 1940 roku Garvey doznał udaru, który w dużej mierze go sparaliżował.
26 stycznia 1940 roku po raz pierwszy wystąpił publicznie z zespołem (orkiestrą Tommy'ego Dorseya) w Coronado Theatre w Rockford w stanie Illinois, otwierając koncert utworem „Stardust”.
Ronald Reagan i Jane Wyman pobrali się 26 stycznia 1940 roku w kościele Wee Kirk o' the Heather w Glendale w Kalifornii.
Pomimo niemieckiego pochodzenia, Fred podawał się za Szweda w obliczu nastrojów antyniemieckich wywołanych II wojną światową; Trump powtarzał to twierdzenie aż do lat 90. XX wieku.
W październiku Włochy zaatakowały Grecję, ale atak został odparty z dużymi stratami po stronie włoskiej; kampania zakończyła się w ciągu kilku miesięcy niewielkimi zmianami terytorialnymi. Wojna grecko-włoska toczyła się między Włochami a Grecją od 28 października 1940 do 23 kwietnia 1941 roku. Ta lokalna wojna zapoczątkowała kampanię bałkańską II wojny światowej między państwami Osi a aliantami. Przekształciła się ona w bitwę o Grecję, gdy na początku 1941 roku interweniowały brytyjskie i niemieckie siły lądowe.
Slim urodził się 28 stycznia 1940 r. w Meksyku.
Filip został mianowany kadetem w styczniu 1940 roku. Spędził cztery miesiące na pancerniku HMS Ramillies, chroniąc konwoje Australijskich Sił Ekspedycyjnych na Oceanie Indyjskim, a następnie odbył krótsze przydziały na HMS Kent, HMS Shropshire oraz na Cejlonie.
Włoskie porażki skłoniły Niemcy do wysłania korpusu ekspedycyjnego do Afryki Północnej. Operacja Sonnenblume (6 lutego – 25 maja) była nazwą nadaną wysłaniu niemieckich wojsk do Afryki Północnej w lutym 1941 roku. Włoska 10. Armia została zniszczona przez ataki brytyjskich i alianckich sił Western Desert Force podczas operacji Compass (9 grudnia 1940 – 9 lutego 1941). Operacja Sonnenblume powiodła się, ponieważ zdolność Niemców do przeprowadzenia ofensywy została niedoceniona przez generała Archibalda Wavella, głównodowodzącego na Bliskim Wschodzie, Ministerstwo Wojny oraz Winstona Churchilla.
16 lutego 1940 r. Churchill osobiście rozkazał kapitanowi Philipowi Vianowi z niszczyciela HMS Cossack wejść na pokład niemieckiego statku zaopatrzeniowego Altmark na wodach norweskich i uwolnić około 300 brytyjskich więźniów, którzy zostali schwytani przez Admiral Graf Spee. Działania te, uzupełnione jego przemówieniami, znacząco poprawiły reputację Churchilla.
Pod koniec lutego 1940 roku Reynaud powiedział de Gaulle'owi, że jest przewidziany do dowodzenia dywizją pancerną, gdy tylko taka stanie się dostępna.
Vera dołączyła do Strawińskiego w styczniu, a 9 marca 1940 roku wzięli ślub w Bedford w stanie Massachusetts.
Kalendarz kościelny unika obchodzenia świąt świętych podczas niektórych uroczystości, przenosząc dzień świętego na czas poza tymi okresami. Dzień św. Patryka jest czasami dotknięty tym wymogiem, gdy 17 marca przypada w Wielkim Tygodniu. Miało to miejsce w 1940 roku, kiedy Dzień św. Patryka obchodzono 3 kwietnia, aby uniknąć zbieżności z Niedzielą Palmową, oraz ponownie w 2008 roku, kiedy oficjalnie obchodzono go 15 marca. Dzień św. Patryka nie przypadnie ponownie w Wielkim Tygodniu aż do 2160 roku. Jednak popularne uroczystości mogą nadal odbywać się 17 marca lub w weekend bliski dnia święta.
W ciągu kilku tygodni od przybycia do Bletchley Park Turing zaprojektował maszynę elektromechaniczną zwaną bombą, która mogła łamać Enigmę skuteczniej niż polska bomba kryptologiczna, od której pochodziła jej nazwa. Pierwsza bomba została zainstalowana 18 marca 1940 roku.
Reynaud zażądał, aby Francja została zwolniona z porozumienia, które zawarł z premierem Nevillem Chamberlainem w marcu 1940 roku, aby Francja mogła ubiegać się o zawieszenie broni.
Pelosi urodziła się w Baltimore w amerykańsko-włoskiej rodzinie. Była jedyną córką i najmłodszym z siedmiorga dzieci Annunciaty M. „Nancy” D'Alesandro (z domu Lombardi) oraz Thomasa D'Alesandro Jr., którzy oboje mieli włoskie korzenie.
Pierwsze logo DC pojawiło się na wydaniach z kwietnia 1940 roku. Litery „DC” oznaczały Detective Comics, nazwę flagowego tytułu Batmana. Małe logo, bez tła, brzmiało po prostu: „A DC Publication”.
W 1940 roku australijski naukowiec Howard Florey (późniejszy baron Florey) oraz zespół badaczy (Ernst Boris Chain, Edward Abraham, Arthur Duncan Gardner, Norman Heatley, Margaret Jennings, J. Orr-Ewing i G. Sanders) ze Sir William Dunn School of Pathology na Uniwersytecie Oksfordzkim poczynili postępy w wykazaniu bakteriobójczego działania penicyliny in vivo.
W 1940 roku oni (Howard Florey i jego zespół) wykazali, że penicylina skutecznie leczy infekcje bakteryjne u myszy.
Churchill był zaniepokojony niemiecką aktywnością morską na Morzu Bałtyckim i początkowo chciał wysłać tam siły morskie, ale wkrótce zmieniono to na plan o kryptonimie Operacja Wilfred, mający na celu zaminowanie wód norweskich i zatrzymanie transportów rudy żelaza z Narwiku do Niemiec. Istniały spory dotyczące minowania, zarówno w gabinecie wojennym, jak i z rządem francuskim. W rezultacie operacja Wilfred została opóźniona do 8 kwietnia 1940 r., czyli dnia poprzedzającego niemiecką inwazję na Norwegię.
Operacja Wilfred była brytyjską operacją morską podczas II wojny światowej, która polegała na zaminowaniu kanału między Norwegią a jej przybrzeżnymi wyspami, aby zapobiec transportowi szwedzkiej rudy żelaza przez neutralne wody norweskie, wykorzystywanej do wspierania niemieckiego wysiłku wojennego. Alianci zakładali, że Wilfred sprowokuje niemiecką reakcję w Norwegii i przygotowali oddzielną operację znaną jako Plan R 4, mającą na celu zajęcie Narwiku i innych ważnych lokalizacji. 8 kwietnia 1940 roku operacja została częściowo przeprowadzona, ale wyprzedziły ją wydarzenia związane z rozpoczętą następnego dnia niemiecką inwazją na Norwegię i Danię (operacja Weserübung), która zapoczątkowała kampanię norweską.
Kampania norweska była próbą alianckiej okupacji północnej Norwegii we wczesnych stadiach II wojny światowej. Skutkowała ewakuacją norweskiego rządu i rodziny królewskiej oraz utworzeniem norweskich sił zbrojnych na uchodźstwie. 62 dni walk sprawiły, że Norwegia była krajem, który stawiał opór niemieckiej inwazji lądowej przez drugi najdłuższy okres czasu, po Związku Radzieckim.
9 kwietnia siły niemieckie najechały Danię i Norwegię. Tego samego dnia Hitler ogłosił narodziny Wielkogermańskiej Rzeszy, swoją wizję zjednoczonego imperium narodów germańskich Europy, w którym Holendrzy, Flamandowie i Skandynawowie zostali połączeni w „rasowo czystą” wspólnotę pod przywództwem Niemiec.
Niemcy dokonały inwazji na Norwegię i Danię 9 kwietnia 1940 roku w ramach operacji Weserübung. Dania została opanowana tak szybko, że nie było czasu na sformowanie ruchu oporu. W rezultacie duński rząd pozostał u władzy, a Niemcom łatwiej było z nim współpracować. Z tego powodu przed 1942 rokiem podjęto niewiele działań przeciwko duńskim Żydom.
W kwietniu 1940 roku Niemcy najechały Danię i Norwegię, aby chronić dostawy rudy żelaza ze Szwecji, które alianci próbowali odciąć. Operacja trwała od 9 kwietnia do 10 czerwca 1940 roku.
W 1940 roku cała rodzina królewska musiała uciekać z Oslo z powodu niemieckiej inwazji. Uznano, że dla bezpieczeństwa rodziny lepiej będzie się rozdzielić. Król i następca tronu, książę Olaf, mieli pozostać w Norwegii, a księżna koronna miała udać się do Szwecji z trojgiem dzieci. Ta druga grupa dotarła do Szwecji w nocy 10 kwietnia, ale mimo że księżna koronna Märtha była Szwedką, napotkali problemy na stacji granicznej.
Harald spędził kolejne dni w Sälen, zanim 16 kwietnia przeniósł się do domu księcia Karola Bernadotte we Frötuna.
26 kwietnia grupa przeniosła się do Drottningholm w Sztokholmie.
Debata o Norwegii, czasami nazywana debatą o Narwiku, była przełomową debatą w brytyjskiej Izbie Gmin podczas II wojny światowej, która odbyła się w dniach 7–9 maja 1940 roku. Została nazwana najbardziej dalekosiężną debatą parlamentarną XX wieku. Pod koniec drugiego dnia członkowie przeprowadzili głosowanie nad wotum nieufności, które wygrał rząd, ale z drastycznie zmniejszoną większością.
Po tym, jak aliantom nie udało się zapobiec niemieckiej okupacji Norwegii, Izba Gmin przeprowadziła w dniach 7–9 maja otwartą debatę na temat prowadzenia wojny przez rząd. Została ona nazwana debatą norweską i jest uznawana za jedno z najważniejszych wydarzeń w historii parlamentaryzmu.
W maju Churchill był nadal ogólnie niepopularny wśród wielu konserwatystów i prawdopodobnie większości Partii Pracy. Chamberlain pozostał liderem Partii Konserwatywnej do października, kiedy zły stan zdrowia zmusił go do rezygnacji. Do tego czasu Churchill przekonał do siebie wątpiących, a jego następstwo na stanowisku lidera partii było formalnością.
W maju 1940 roku Niemcy zaatakowały Francję oraz podbiły Luksemburg, Holandię i Belgię.
10 maja Neville Chamberlain zrezygnował ze stanowiska premiera.
Winston Churchill został mianowany premierem Wielkiej Brytanii.
Niemcy zaatakowali Zachód 10 maja.
Niemcy rozpoczęły ofensywę przeciwko Francji. Aby obejść silne fortyfikacje Linii Maginota na granicy francusko-niemieckiej, Niemcy skierowały swój atak na neutralne państwa: Belgię, Holandię i Luksemburg.
W maju 1940 roku Niemcy dokonały inwazji na Holandię, Luksemburg, Belgię i Francję. Po kapitulacji Belgii kraj był rządzony przez niemieckiego gubernatora wojskowego, Alexandra von Falkenhausena, który wprowadził środki antyżydowskie wobec 90 000 tamtejszych Żydów, z których wielu było uchodźcami z Niemiec lub Europy Wschodniej.
De Gaulle aktywował swoją nową dywizję 12 maja, co dało mu dowództwo nad 4. Dywizją Pancerną.
Jego pierwsze przemówienie jako premiera wygłoszone w Izbie Gmin 13 maja było przemówieniem o „krwi, trudzie, łzach i pocie”. Było to niewiele więcej niż krótkie oświadczenie, ale, jak mówi Jenkins, „zawierało frazy, które odbijały się echem przez dziesięciolecia”. Churchill jasno dał do zrozumienia narodowi, że przed nimi długa i ciężka droga oraz że zwycięstwo jest ostatecznym celem: Powiedziałbym Izbie... że nie mam nic do zaoferowania poza krwią, trudem, łzami i potem. Przed nami próba najcięższego rodzaju. Pytacie, jaka jest nasza polityka? Powiem: prowadzić wojnę na morzu, na lądzie i w powietrzu, z całą naszą mocą i z całą siłą, jaką Bóg może nam dać; prowadzić wojnę przeciwko potwornej tyranii, której nigdy nie przewyższył żaden mroczny, godny pożałowania katalog ludzkich zbrodni. Taka jest nasza polityka. Pytacie, jaki jest nasz cel? Mogę odpowiedzieć jednym słowem: jest nim zwycięstwo, zwycięstwo za wszelką cenę, zwycięstwo mimo wszelkiego terroru, zwycięstwo, jakkolwiek długa i ciężka może być droga; bo bez zwycięstwa nie ma przetrwania.
Kiedy w maju 1940 r. Niemcy najechały północną Francję, Windsorowie uciekli na południe, najpierw do Biarritz, a następnie w czerwcu do frankistowskiej Hiszpanii. W lipcu para przeniosła się do Portugalii, gdzie początkowo mieszkali w domu Ricardo Espírito Santo, portugalskiego bankiera utrzymującego kontakty zarówno z Brytyjczykami, jak i Niemcami. W ramach operacji o kryptonimie Willi, nazistowscy agenci, głównie Walter Schellenberg, bezskutecznie spiskowali, aby przekonać księcia do opuszczenia Portugalii i powrotu do Hiszpanii, w razie potrzeby porywając go.
Po inwazji Niemiec na Holandię w 1940 roku Hepburn używała nazwiska Edda van Heemstra, ponieważ „angielsko brzmiące” nazwisko uważano za niebezpieczne podczas niemieckiej okupacji. Jej rodzina bardzo ucierpiała z powodu okupacji, a Hepburn stwierdziła później: „gdybyśmy wiedzieli, że będziemy okupowani przez pięć lat, być może wszyscy byśmy się zastrzelili. Myśleliśmy, że może skończy się to w przyszłym tygodniu… za sześć miesięcy… w przyszłym roku… tak właśnie przetrwaliśmy”.
Pod koniec marca Reynaud poinformował de Gaulle'a, że otrzyma dowództwo nad 4. Dywizją Pancerną, która miała zostać sformowana do 15 maja.
Niemcy przełamali front pod Sedanem 15 maja 1940 roku.
18 maja został wzmocniony dwoma świeżymi pułkami kawalerii pancernej, co zwiększyło jego siły do 150 pojazdów.
Niemcy zaatakowały Grecję w maju 1940 roku, aby dołączyć do sił włoskich w bitwie o Grecję (28 października 1940 – 1 czerwca 1941), co doprowadziło do okupacji Grecji przez państwa Osi.
Charles zaatakował ponownie 19 maja, a jego siły zostały ponownie zdziesiątkowane przez niemieckie Stukasy i artylerię. Zignorował rozkazy generała Georges'a dotyczące wycofania się, a wczesnym popołudniem zażądał dwóch kolejnych dywizji od Touchona, który odrzucił jego prośbę.
Charles opóźnił swój odwrót do 20 maja.
21 maja, na prośbę oficerów propagandy, wygłosił w radiu francuskim przemówienie na temat swojego niedawnego ataku.
Od lutego do maja 1940 roku Elżbieta i Małgorzata mieszkały w Royal Lodge w Windsorze, aż do przeprowadzki do Zamku Windsor, gdzie mieszkały przez większość kolejnych pięciu lat.
W uznaniu jego wysiłków de Gaulle został 23 maja 1940 roku awansowany do stopnia tymczasowego (w języku angielskim: acting) generała brygady.
Goebbels wykorzystał fakt zamordowania polskich oficerów w zbrodni katyńskiej przez Armię Czerwoną w 1940 roku, próbując wbić klin między Sowietów a pozostałych zachodnich aliantów.
Pod koniec maja, gdy Brytyjski Korpus Ekspedycyjny był w odwrocie do Dunkierki, a upadek Francji wydawał się nieuchronny, Halifax zaproponował, aby rząd zbadał możliwość wynegocjowania porozumienia pokojowego przy użyciu wciąż neutralnego Mussoliniego jako pośrednika. W dniach 26–28 maja odbyło się kilka spotkań na wysokim szczeblu, w tym dwa z premierem Francji Paulem Reynaudem.
W dniach 28–29 maja de Gaulle zaatakował niemiecki przyczółek na południe od Sommy pod Abbeville, biorąc około 400 niemieckich jeńców w ostatniej próbie odcięcia drogi ucieczki siłom alianckim wycofującym się do Dunkierki.
W ramach innych inicjatyw w czerwcu i lipcu 1940 roku Churchill zarządził utworzenie Kierownictwa Operacji Specjalnych (SOE) oraz oddziałów komandosów. SOE otrzymało polecenie promowania i prowadzenia działań wywrotowych w okupowanej przez nazistów Europie, podczas gdy komandosi zostali wyznaczeni do przeprowadzania rajdów na określone cele wojskowe na tym terenie. Hugh Dalton, minister wojny gospodarczej, przyjął odpowiedzialność polityczną za SOE i zapisał w swoim dzienniku, że Churchill powiedział mu: „A teraz idź i podpal Europę”.
Awans de Gaulle'a na stopień generała brygady wszedł w życie 1 czerwca 1940 r. UTC (GMT -00:00)
2 czerwca wysłał notatkę do Weyganda, bezskutecznie nalegając, aby francuskie dywizje pancerne zostały skonsolidowane z czterech słabych dywizji w trzy silniejsze i skoncentrowane w korpus pancerny pod jego dowództwem. Tę samą sugestię przedstawił Reynaudowi.
Operacja Dynamo, ewakuacja 338 226 alianckich żołnierzy z Dunkierki, zakończyła się we wtorek 4 czerwca, kiedy skapitulowała francuska straż tylna. Całkowita liczba ewakuowanych znacznie przekroczyła oczekiwania, co zrodziło powszechne przekonanie, że Dunkierka była cudem, a nawet zwycięstwem. Sam Churchill wspomniał o „cudzie ocalenia” w swoim przemówieniu do Izby Gmin tego popołudnia, w którym padły słowa „będziemy walczyć na plażach”, choć wkrótce przypomniał wszystkim: „Musimy bardzo uważać, aby nie przypisywać temu ocaleniu cech zwycięstwa. Wojen nie wygrywa się ewakuacjami”. Przemówienie zakończyło się nutą wyzwania połączoną z wyraźnym apelem do Stanów Zjednoczonych: Będziemy walczyć do końca. Będziemy walczyć we Francji, będziemy walczyć na morzach i oceanach, będziemy walczyć z rosnącą pewnością siebie i rosnącą siłą w powietrzu. Będziemy bronić naszej Wyspy, bez względu na koszty. Będziemy walczyć na plażach, będziemy walczyć na lądowiskach, będziemy walczyć na polach i na ulicach, będziemy walczyć na wzgórzach. Nigdy się nie poddamy, a nawet jeśli – w co ani przez chwilę nie wierzę – ta Wyspa lub jej znaczna część zostałaby podbita i głodowała, to nasze Imperium za morzami, uzbrojone i chronione przez brytyjską flotę, kontynuowałoby walkę, aż w odpowiednim czasie, wyznaczonym przez Boga, Nowy Świat, z całą swoją potęgą i mocą, wystąpi na ratunek i wyzwolenie starego.
Samuel Little urodził się 7 czerwca 1940 roku w Reynolds w stanie Georgia, jako syn kobiety, o której twierdził, że była prostytutką.
8 czerwca de Gaulle odwiedził Weyganda, który uważał, że to „koniec” i że po klęsce Francji Wielka Brytania również wkrótce będzie prosić o pokój. Miał nadzieję, że po zawieszeniu broni Niemcy pozwolą mu zachować wystarczającą część armii francuskiej, aby „utrzymać porządek” we Francji. Wydał z siebie „rozpaczliwy śmiech”, gdy de Gaulle zasugerował kontynuowanie walki.
9 czerwca de Gaulle poleciał do Londynu i po raz pierwszy spotkał się z brytyjskim premierem Winstonem Churchillem. Uważano, że pół miliona ludzi można ewakuować do francuskiej Afryki Północnej, pod warunkiem, że brytyjska i francuska marynarka wojenna oraz siły powietrzne skoordynują swoje wysiłki.
Te zwycięstwa skłoniły Mussoliniego do przyłączenia Włoch do sił Hitlera 10 czerwca.
Następnie Garvey doznał drugiego udaru i zmarł w wieku 52 lat, 10 czerwca 1940 roku.
Gdy Niemcy zaatakowały Francję w czerwcu 1940 roku, Mussolini ogłosił przystąpienie Włoch do wojny. Włochy wypowiedziały wojnę Francji i Wielkiej Brytanii 10 czerwca 1940 roku.
10 czerwca Włochy najechały Francję, wypowiadając wojnę zarówno Francji, jak i Wielkiej Brytanii. Było to pierwsze duże starcie II wojny światowej.
Na początku czerwca 1940 roku włoskie Królewskie Siły Powietrzne zaatakowały i obległy Maltę, posiadłość brytyjską. Oblężenie trwało od czerwca 1940 do listopada 1942 roku; była to walka o kontrolę nad strategicznie ważną wyspą będącą kolonią koronną Wielkiej Brytanii, w której siły powietrzne i marynarki wojenne faszystowskich Włoch i nazistowskich Niemiec starły się z Królewskimi Siłami Powietrznymi (RAF) i Królewską Marynarką Wojenną. Do maja 1943 roku siły alianckie zatopiły 230 statków państw Osi w ciągu 164 dni, co stanowiło najwyższy wskaźnik zatopień aliantów podczas wojny. Zwycięstwo aliantów na Malcie odegrało główną rolę w ostatecznym sukcesie aliantów w Afryce Północnej.
11 czerwca Charles de Gaulle pojechał do Arcis-sur-Aube i zaproponował generałowi Hunzigerowi (dowódcy Centralnej Grupy Armii) stanowisko Weyganda jako Naczelnego Dowódcy.
Później, 11 czerwca, de Gaulle wziął udział w spotkaniu Anglo-Francuskiej Najwyższej Rady Wojennej w Chateau du Muguet w Briare. Brytyjczyków reprezentowali Churchill, Anthony Eden, John Dill, generał Ismay i Edward Spears, a Francuzów Reynaud, Pétain, Weygand i Georges.
Churchill był zdeterminowany, by walczyć, i 11 czerwca zarządził rozpoczęcie kampanii w Afryce Północnej, co było natychmiastową odpowiedzią na włoskie wypowiedzenie wojny. Początkowo przebiegała ona pomyślnie, gdy jedynym przeciwnikiem była armia włoska, a operacja Compass zakończyła się znaczącym sukcesem.
Do czerwca 1940 roku Norwegia została całkowicie okupowana.
13 czerwca de Gaulle wziął udział w kolejnej konferencji anglo-francuskiej w Tours z Churchillem, lordem Halifaxem, lordem Beaverbrookiem, Spearsem, Ismayem i Alexandrem Cadoganem. Tym razem, poza Reynaudem i Baudoinem, obecnych było niewielu innych ważnych francuskich polityków.
14 czerwca 1940 roku siły hiszpańskie w Maroku zajęły Tanger (miasto pod zarządem Ligi Narodów) i nie opuściły go aż do zakończenia wojny w 1945 roku.
Po zajęciu Paryża przez Niemców w 1940 roku, liny wind zostały przecięte przez Francuzów. Wieża była zamknięta dla zwiedzających podczas okupacji, a windy naprawiono dopiero w 1946 roku. W 1940 roku niemieccy żołnierze musieli wspiąć się na wieżę, aby zawiesić flagę Reichskriegsflagge ze swastyką, ale flaga była tak duża, że kilka godzin później została zdmuchnięta i zastąpiona mniejszą. Podczas wizyty w Paryżu Hitler wolał pozostać na ziemi.
De Gaulle przybył do Bordeaux 14 czerwca i otrzymał nową misję udania się do Londynu w celu omówienia potencjalnej ewakuacji do Afryki Północnej.
Niemieccy żołnierze przemaszerowali obok Łuku Triumfalnego po kapitulacji Paryża.
De Gaulle wylądował w Bordeaux około godziny 22:00, gdzie dowiedział się, że nie jest już ministrem, ponieważ Reynaud zrezygnował ze stanowiska premiera po tym, jak Unia Francusko-Brytyjska została odrzucona przez jego gabinet.
W niedzielne popołudnie 16 czerwca de Gaulle był na Downing Street 10, gdzie prowadził rozmowy na temat proponowanej przez Jeana Monneta unii politycznej anglo-francuskiej. Zadzwonił do Reynauda – podczas rozmowy połączenie zostało przerwane i musieli je wznowić później – z wiadomością, że Brytyjczycy wyrazili zgodę.
Około godziny 09:00 rano 17 czerwca poleciał do Londynu brytyjskim samolotem wraz z Edwardem Spearsem. Ucieczka była mrożąca krew w żyłach.
Brytyjski gabinet niechętnie zgadzał się na wygłoszenie przez de Gaulle'a przemówienia radiowego, ponieważ Wielka Brytania wciąż utrzymywała kontakt z rządem Pétaina w sprawie losów francuskiej floty. Duff Cooper otrzymał kopię tekstu przemówienia z wyprzedzeniem i nie zgłosił do niego żadnych zastrzeżeń.
Apel de Gaulle'a z 18 czerwca wzywał naród francuski, aby nie tracił ducha i kontynuował opór przeciwko okupacji Francji. – Najwyraźniej z własnej inicjatywy – oświadczył również, że następnego dnia wygłosi kolejne przemówienie.
19 czerwca 1940 roku Franco przekazał Hitlerowi wiadomość, że chce przystąpić do wojny, jednak Hitler był zirytowany żądaniem Franco dotyczącym francuskiej kolonii Kamerun, która przed I wojną światową należała do Niemiec i którą Hitler planował odzyskać w ramach Planu Z.
W swoim kolejnym przemówieniu 19 czerwca de Gaulle zakwestionował legitymację rządu w Bordeaux. Wezwał wojska w Afryce Północnej, aby dochowały tradycji Bertranda Clausela, Thomasa Roberta Bugeauda i Huberta Lyauteya, sprzeciwiając się rozkazom z Bordeaux. Brytyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych złożyło protest do Churchilla.
W 1940 roku, gdy II wojna światowa ogarnęła Europę, Dalí i Gala wycofali się do Stanów Zjednoczonych, gdzie mieszkali przez osiem lat, dzieląc swój czas między Nowy Jork a Monterey w Kalifornii. Udało im się uciec, ponieważ 20 czerwca 1940 roku otrzymali wizy od Aristidesa de Sousa Mendesa, portugalskiego konsula w Bordeaux we Francji. Salvador i Gala Dalí przekroczyli granicę Portugalii, a następnie w sierpniu 1940 roku popłynęli statkiem Excambion z Lizbony do Nowego Jorku.
Dusk of Dawn, druga autobiografia Du Bois, została opublikowana w 1940 roku.
W styczniu 1938 roku Nixon otrzymał rolę w sztuce „The Dark Tower” wystawianej przez Whittier Community Players. Zagrał tam u boku nauczycielki o imieniu Thelma „Pat” Ryan. W swoich wspomnieniach Nixon opisał to jako „miłość od pierwszego wejrzenia” – przynajmniej z jego strony, ponieważ Pat Ryan kilkakrotnie odrzucała młodego prawnika, zanim zgodziła się z nim umówić. Gdy zaczęli się spotykać, Ryan niechętnie podchodziła do małżeństwa; spotykali się przez dwa lata, zanim zgodziła się na jego oświadczyny. Pobrali się podczas skromnej ceremonii 21 czerwca 1940 roku.
Zawieszenie broni z 22 czerwca 1940 r. zostało podpisane.
