Do stycznia 1950 roku rząd Hồ Chí Minha uzyskał uznanie ze strony Chin i Związku Radzieckiego. W tym samym roku rząd Bảo Đại uzyskał uznanie ze strony Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii.
Jeden z jej przyjaciół z Oksfordu był również znajomym przewodniczącego Stowarzyszenia Konserwatywnego w Dartford w hrabstwie Kent, które poszukiwało kandydatów. Urzędnicy stowarzyszenia byli pod tak dużym wrażeniem jej osoby, że poprosili ją o złożenie aplikacji, mimo że nie znajdowała się na zatwierdzonej liście partyjnej; została wybrana w styczniu 1950 roku (w wieku 24 lat) i dopisana do listy z mocą wsteczną.
W 1950 roku, kiedy ojciec Hawkinga został kierownikiem wydziału parazytologii w Narodowym Instytucie Badań Medycznych, rodzina przeprowadziła się do St Albans w hrabstwie Hertfordshire.
W 1950 roku sprzedano pierwszy magnetofon w Japonii.
Do 1950 roku program szachowy został ukończony i nazwany Turbochamp.
Ortega rzucił szkołę i w wieku 14 lat przeprowadził się do A Coruña z powodu pracy swojego ojca, pracownika kolei.
Nash uzyskał stopień doktora w 1950 roku na podstawie 28-stronicowej rozprawy o grach niekooperacyjnych.
Jednym z pierwszych programowalnych komputerów cyfrowych był SEAC (Standards Eastern Automatic Computer), który wszedł do służby w 1950 roku w National Bureau of Standards (NBS) w Maryland w USA.
Truman ogłosił 5 stycznia 1950 roku, że Stany Zjednoczone nie zaangażują się w żaden spór dotyczący Cieśniny Tajwańskiej i że nie będzie interweniował w przypadku ataku ze strony ChRL.
W 1950 roku była królewska guwernantka, Marion Crawford, opublikowała nieautoryzowaną biografię dzieciństwa Elżbiety i Małgorzaty, zatytułowaną „Małe księżniczki”, w której opisała „beztroską zabawę i harce” Małgorzaty oraz jej „zabawne i oburzające... wybryki”.
Sala Izby Gmin znajduje się na północnym krańcu Pałacu Westminsterskiego; została otwarta w 1950 roku po tym, jak wiktoriańska sala została zniszczona w 1941 roku i odbudowana przez architekta Gilesa Gilberta Scotta. Sala mierzy 14 na 20,7 metra (46 na 68 stóp) i jest prostsza w stylu niż Izba Lordów; ławy, podobnie jak inne meble w części pałacu należącej do Izby Gmin, są koloru zielonego. Osobom postronnym nie wolno siadać na ławach. Inne parlamenty w krajach Wspólnoty Narodów, w tym w Indiach, Kanadzie, Australii i Nowej Zelandii, skopiowały schemat kolorystyczny, zgodnie z którym Izba Niższa kojarzona jest z kolorem zielonym, a Izba Wyższa z czerwonym.
W lutym 1950 r., po udanym przełamaniu francuskiej blokady granicznej, spotkał się w Moskwie z Józefem Stalinem i Mao Zedongiem, po tym jak Związek Radziecki uznał jego rząd. Wszyscy zgodzili się, że Chiny będą odpowiedzialne za wspieranie Việt Minh. Emisariusz Mao Zedonga w Moskwie stwierdził w sierpniu, że Chiny planują w najbliższej przyszłości przeszkolić 60 000–70 000 żołnierzy Việt Minh.
13 lutego 1950 r.: samolot Convair B-36B rozbił się w północnej Kolumbii Brytyjskiej po zrzuceniu bomby atomowej Mark IV. Była to pierwsza w historii utrata broni jądrowej tego typu.
Na początku 1950 roku Disney wyprodukował „Kopciuszka”, pierwszy pełnometrażowy film animowany swojego studia od ośmiu lat. Był on popularny wśród krytyków i widzów kinowych. Koszt produkcji wyniósł 2,2 miliona dolarów, a w pierwszym roku zarobił prawie 8 milionów dolarów.
W wyborach powszechnych w 1950 roku Roberts była kandydatką konserwatystów w bezpiecznym okręgu Partii Pracy w Dartford. Lokalna partia wybrała ją na swoją kandydatkę, ponieważ mimo że nie była dynamiczną mówczynią, Roberts była dobrze przygotowana i nieustraszona w swoich odpowiedziach. Przyciągnęła uwagę mediów jako najmłodsza i jedyna kobieta-kandydatka, ale przegrała z Normanem Doddsem. Przegrała ponownie w wyborach powszechnych w 1951 roku.
Mandela zajął miejsce Xumy w krajowym zarządzie ANC w marcu 1950 roku, a w tym samym roku został wybrany na krajowego przewodniczącego ANCYL.
Ortega znalazł pracę jako pomocnik w lokalnym zakładzie krawieckim Gala, gdzie nauczył się ręcznego szycia ubrań.
2 marca 1950 roku wykonał swoje pierwsze lądowanie na lotniskowcu USS Cabot, co uznał za osiągnięcie porównywalne z pierwszym samodzielnym lotem.
W kwietniu 1950 roku Stalin dał Kimowi zgodę na inwazję na Południe pod warunkiem, że Mao zgodzi się wysłać posiłki w razie potrzeby. Stalin jasno dał do zrozumienia, że siły radzieckie nie będą otwarcie angażować się w walkę, aby uniknąć bezpośredniej wojny z USA.
Woodson zmarł nagle na zawał serca w swoim domowym biurze w dzielnicy Shaw w Waszyngtonie, 3 kwietnia 1950 roku, w wieku 74 lat. Został pochowany na cmentarzu Lincoln Memorial w Suitland w stanie Maryland.
W 1950 roku Wolfgang Schmieder opublikował tematyczny katalog kompozycji Bacha zwany Bach-Werke-Verzeichnis (Katalog dzieł Bacha). Schmieder w dużej mierze opierał się na Bach-Gesellschaft-Ausgabe, kompleksowym wydaniu dzieł kompozytora, które powstawało w latach 1850–1900. Pierwsze wydanie katalogu wymieniało 1080 zachowanych kompozycji, których autorstwo przypisuje się Bachowi bezspornie.
Kim spotkał się z Mao w maju 1950 roku. Mao obawiał się interwencji USA, ale zgodził się wesprzeć inwazję Korei Północnej. Chiny desperacko potrzebowały pomocy gospodarczej i wojskowej obiecanej przez Sowietów.
Podczas jego pobytu w Cambridge, pod jego nieobecność budowano Pilot ACE. Maszyna wykonała swój pierwszy program 10 maja 1950 roku, a wiele późniejszych komputerów na całym świecie zawdzięcza jej bardzo wiele, w tym English Electric DEUCE i amerykański Bendix G-15. Pełna wersja ACE Turinga została zbudowana dopiero po jego śmierci.
Prasa rozpisywała się o „najbardziej pożądanej pannie na świecie” i jej rzekomych romansach z ponad 30 kawalerami, w tym z Hon. Dominikiem Elliotem, Colinem Tennantem (późniejszym baronem Glenconner) i przyszłym premierem Kanady Johnem Turnerem. Większość z nich posiadała tytuły szlacheckie, a niemal wszyscy byli zamożni. Rodzina księżniczki miała nadzieję, że wyjdzie ona za lorda Dalkeitha, jednak w przeciwieństwie do niego, księżniczka nie interesowała się życiem na świeżym powietrzu. Billy Wallace, jedyny spadkobierca fortuny wartej 2,8 miliona funtów (dziś 74 miliony funtów) i stary przyjaciel, był według doniesień ulubionym partnerem Małgorzaty w połowie lat 50.
Według amerykańskiego wywiadu, w czerwcu 1950 roku siły Korei Północnej liczyły 74 370 żołnierzy Koreańskiej Armii Ludowej i 20 000 żołnierzy Straży Granicznej, zorganizowanych w 10 dywizji piechoty, jedną dywizję pancerną i jedną dywizję sił powietrznych, z 210 myśliwcami i 280 czołgami, które zdobyły wyznaczone cele i terytoria, w tym Kaesong, Chuncheon, Uijeongbu i Ongjin.
W czerwcu 1950 roku Gorbaczow został kandydatem na członka Komunistycznej Partii.
7 czerwca 1950 roku Kim Ir Sen wezwał do przeprowadzenia ogólnokoreańskich wyborów w dniach 5–8 sierpnia 1950 roku oraz konferencji konsultacyjnej w Haeju w dniach 15–17 czerwca 1950 roku.
11 czerwca Północ wysłała trzech dyplomatów na Południe w ramach gestu pokojowego, który Rhee odrzucił.
Nina Gomer zmarła w 1950 roku.
W 1950 roku, w wieku 82 lat, Du Bois kandydował na senatora USA z Nowego Jorku z ramienia American Labor Party i otrzymał około 200 000 głosów, czyli 4% ogółu głosów w stanie.
21 czerwca Kim Ir Sen zrewidował swój plan wojenny, zakładając generalny atak przez 38. równoleżnik, zamiast ograniczonej operacji na Półwyspie Ongjin. Kim obawiał się, że agenci Korei Południowej dowiedzieli się o planach i że siły Korei Południowej wzmacniają swoją obronę. Stalin zgodził się na tę zmianę planu.
Rozgrywki wznowiono Mistrzostwami Świata w 1950 roku w Brazylii, które były pierwszymi z udziałem brytyjskich uczestników. Brytyjskie drużyny wycofały się z FIFA w 1920 roku, częściowo z niechęci do gry przeciwko krajom, z którymi były w stanie wojny, a częściowo w proteście przeciwko zagranicznym wpływom w piłce nożnej, ale powróciły w 1946 roku na zaproszenie FIFA. Udział Anglii nie zakończył się jednak sukcesem.
25 czerwca 1950 roku armia Korei Północnej pod dowództwem Kim Ir Sena dokonała inwazji na Koreę Południową, rozpoczynając wojnę koreańską.
Konflikt przerodził się w wojnę, gdy siły wojskowe Korei Północnej (KAL) – wspierane przez Związek Radziecki i Chiny – przekroczyły granicę i wkroczyły do Korei Południowej 25 czerwca 1950 roku.
Wybuch wojny koreańskiej w czerwcu 1950 roku przekonał wielu decydentów w Waszyngtonie, że wojna w Indochinach jest przykładem komunistycznego ekspansjonizmu kierowanego przez Związek Radziecki.
25 czerwca 1950 roku Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych jednogłośnie potępiła inwazję Korei Północnej na Koreę Południową rezolucją nr 82.
26 czerwca 1950 r. Zgromadzenie Narodowe poparło kluczowy projekt ustawy autorstwa Milovana Đilasa i Tito dotyczący „samozarządzania”, rodzaju spółdzielczego niezależnego eksperymentu socjalistycznego, który wprowadził podział zysków i demokrację w miejscu pracy w przedsiębiorstwach wcześniej państwowych, co następnie stało się bezpośrednią własnością społeczną pracowników.
W czerwcu 1950 roku Suzy Delair odbywała próby do piosenki „C'est si bon” z Aimé Barellim i jego orkiestrą w kasynie w Monte Carlo, gdzie Louis Armstrong kończył wieczór. Armstrongowi spodobała się piosenka i nagrał jej amerykańską wersję w Nowym Jorku 26 czerwca 1950 roku.
27 czerwca Rhee ewakuował się z Seulu wraz z częścią rządu.
27 czerwca 1950 r., po wybuchu walk w Korei, Truman nakazał Siódmej Flocie Marynarki Wojennej USA wpłynięcie do Cieśniny Tajwańskiej, aby zapobiec dalszym konfliktom między komunistycznym rządem w Chinach kontynentalnych a Republiką Chińską (ROC) na Tajwanie.
27 czerwca prezydent Truman nakazał siłom powietrznym i morskim USA udzielenie pomocy Korei Południowej.
Po debacie nad tą sprawą, Rada Bezpieczeństwa 27 czerwca 1950 roku opublikowała rezolucję nr 83, zalecającą państwom członkowskim udzielenie pomocy wojskowej Republice Korei.
28 czerwca Rhee nakazał masakrę podejrzanych przeciwników politycznych we własnym kraju.
28 czerwca o godzinie 2 w nocy siły ROK (Południe) wysadziły most Hangang na rzece Han, próbując powstrzymać KAL (Północ).
30 czerwca 1950 roku dostarczono pierwsze amerykańskie zaopatrzenie dla Indochin. We wrześniu Truman wysłał do Indochin Grupę Doradczą ds. Pomocy Wojskowej (MAAG), aby wesprzeć Francuzów.
Doradcy wojskowi z Chińskiej Republiki Ludowej (ChRL) zaczęli wspierać Viet Minh (Ligę na rzecz Niepodległości Wietnamu, koalicję na rzecz niepodległości narodowej utworzoną w Pác Bó przez Hồ Chí Minha 19 maja 1941 roku) w lipcu 1950 roku.
W 1950 roku Alfred Kastler (Nagroda Nobla w dziedzinie fizyki 1966) zaproponował metodę pompowania optycznego, potwierdzoną eksperymentalnie dwa lata później przez Brossela, Kastlera i Wintera.
Jednak 3 lipca 1950 r. Truman przekazał liderowi większości w Senacie, Scottowi W. Lucasowi, projekt rezolucji zatytułowany „Wspólna rezolucja wyrażająca poparcie dla działań podjętych w Korei”.
4 lipca radziecki wiceminister spraw zagranicznych oskarżył USA o rozpoczęcie zbrojnej interwencji w imieniu Korei Południowej.
Bitwa pod Osan, pierwsze znaczące starcie USA w wojnie koreańskiej, obejmowała 540-osobową grupę zadaniową Task Force Smith, będącą małym elementem wysuniętym 24. Dywizji Piechoty, która została przerzucona z Japonii. 5 lipca 1950 roku Task Force Smith zaatakowała KAL pod Osan, ale bez broni zdolnej do zniszczenia czołgów KAL. Atak zakończył się niepowodzeniem; wynikiem było 180 zabitych, rannych lub wziętych do niewoli.
Wobec wypoczętych i przezbrojonych obrońców Pusan Perimeter oraz ich posiłków, Koreańska Armia Ludowa (KPA) była niedostatecznie obsadzona i słabo zaopatrzona; w przeciwieństwie do sił ONZ, brakowało jej wsparcia morskiego i powietrznego. Aby odciążyć Pusan Perimeter, generał MacArthur zalecił desant morski w Inczon, w pobliżu Seulu, ponad 160 km (100 mil) za liniami KPA. 6 lipca rozkazał generałowi dywizji Hobartowi R. Gayowi, dowódcy 1. Dywizji Kawalerii USA, zaplanować desant morski dywizji w Inczon.
Chociaż głównym mandatem ONZ było utrzymanie pokoju, podział między USA a ZSRR często paraliżował organizację, pozwalając jej na interwencję głównie w konfliktach odległych od zimnej wojny. Dwa znaczące wyjątki to rezolucja Rady Bezpieczeństwa z 7 lipca 1950 roku, autoryzująca koalicję pod przywództwem USA do odparcia inwazji Korei Północnej na Koreę Południową, przyjęta pod nieobecność ZSRR, oraz podpisanie porozumienia o rozejmie koreańskim 27 lipca 1953 roku.
16 lipca 1950 roku Filip został awansowany na komandora podporucznika i objął dowództwo nad fregatą HMS Magpie.
W 1950 roku, po ponownym mianowaniu na pułkownika Kentucky przez gubernatora Lawrence'a Wetherby'ego, Sanders zaczął ubierać się stosownie do tytułu, zapuszczając kozią bródkę i nosząc czarny surdut (później zmieniony na biały garnitur) oraz krawat typu bolo.
Do sierpnia 1950 r. wojska amerykańskie napływające do Korei Południowej pod auspicjami ONZ zdołały ustabilizować sytuację.
Po pierwszych dwóch miesiącach wojny, słabo wyposażona i nieprzygotowana armia Korei Południowej (ROKA) oraz siły USA pospiesznie wysłane do Korei były na skraju klęski, zepchnięte na niewielki obszar za linią obronną znaną jako Pusan Perimeter.
4 sierpnia 1950 r., po odwołaniu planowanej inwazji na Tajwan z powodu silnej obecności marynarki wojennej USA, Mao poinformował Biuro Polityczne, że interweniuje w Korei, gdy siły inwazyjne Chińskiej Armii Ludowo-Wyzwoleńczej (PLA) na Tajwan zostaną przekształcone w Północno-Wschodnie Siły Graniczne PLA.
16 sierpnia 1950 roku Armstrong otrzymał list informujący, że jest w pełni wykwalifikowanym pilotem marynarki wojennej.
20 sierpnia 1950 r. premier Zhou Enlai poinformował ONZ, że „Korea jest sąsiadem Chin... Naród chiński nie może nie być zaniepokojony rozwiązaniem kwestii koreańskiej”. W ten sposób, za pośrednictwem dyplomatów z krajów neutralnych, Chiny ostrzegły, że w celu ochrony własnego bezpieczeństwa narodowego, zainterweniują przeciwko Dowództwu ONZ w Korei.
Matka i siostra Neila uczestniczyły w jego ceremonii ukończenia szkolenia 23 sierpnia 1950 roku.
27 sierpnia samoloty 67. Eskadry Myśliwskiej omyłkowo zaatakowały obiekty na terytorium Chin, a Związek Radziecki zwrócił uwagę Rady Bezpieczeństwa ONZ na skargę Chin dotyczącą tego incydentu.
We wrześniu 1950 r. w Inczon rozpoczęto amfibijną kontrofensywę ONZ, która odcięła wiele oddziałów KPA w Korei Południowej.
We wrześniu 1950 roku Stany Zjednoczone utworzyły Wojskową Grupę Doradczą i Pomocową (MAAG), aby weryfikować francuskie prośby o pomoc, doradzać w kwestiach strategii i szkolić wietnamskich żołnierzy. Do 1954 roku Stany Zjednoczone wydały 1 miliard dolarów na wsparcie francuskiego wysiłku wojennego, pokrywając 80 procent kosztów wojny.
Po powrocie do Hawany kilka tygodni po przemówieniu, Castro ukrywał się i skupił na studiach uniwersyteckich, uzyskując tytuł doktora prawa we wrześniu 1950 roku.
Do 15 września siły desantowe napotkały niewielu obrońców KPA w Inczon: wywiad wojskowy, wojna psychologiczna, rozpoznanie partyzanckie i długotrwałe bombardowanie ułatwiły stosunkowo lekką bitwę. Jednak bombardowanie zniszczyło większość miasta Inczon.
Generał dywizji Thái zaatakował Đông Khê 15 września, a miejscowość ta padła 18 września.
16 września Ósma Armia rozpoczęła przełamanie z Pusan Perimeter. Grupa zadaniowa Lynch, 3. batalion 7. pułku kawalerii oraz dwie jednostki 70. batalionu czołgów (kompania Charlie i pluton wywiadowczo-rozpoznawczy) przedarły się przez 171,2 km (106,4 mili) terytorium KPA, aby połączyć się z 7. Dywizją Piechoty w Osan 27 września.
Narendra Modi urodził się 17 września 1950 roku w rodzinie sklepikarzy w Vadnagar, w dystrykcie Mehsana, w stanie Bombaj (obecnie Gudźarat).
18 września Stalin wysłał generała H. M. Zacharowa do Korei Północnej, aby doradził Kim Ir Senowi wstrzymanie ofensywy wokół Pusan Perimeter i przegrupowanie sił w celu obrony Seulu.
25 września Seul został odzyskany przez siły ONZ. Naloty amerykańskie spowodowały ciężkie straty w KPA, niszcząc większość jej czołgów i znaczną część artylerii. Oddziały KPA na południu, zamiast skutecznie wycofać się na północ, szybko uległy dezintegracji, pozostawiając Pjongjang bezbronnym.
27 września MacArthur otrzymał od Trumana ściśle tajne memorandum Rady Bezpieczeństwa Narodowego nr 81/1, przypominające mu, że operacje na północ od 38. równoleżnika są dozwolone tylko wtedy, gdy „w czasie takiej operacji nie nastąpi wejście do Korei Północnej głównych sił radzieckich lub komunistycznych Chin, nie będzie zapowiedzi takiego wejścia ani zagrożenia militarnego przeciwdziałania naszym operacjom”.
27 września Stalin zwołał nadzwyczajną sesję Biura Politycznego, na której potępił niekompetencję dowództwa KPA i uznał radzieckich doradców wojskowych za odpowiedzialnych za klęskę.
29 września MacArthur przywrócił rząd Republiki Korei pod przywództwem Syngmana Rhee.
30 września Zhou Enlai ostrzegł USA, że Chiny są gotowe interweniować w Korei, jeśli USA przekroczą 38. równoleżnik. Zhou próbował doradzić dowódcom KPA, jak przeprowadzić ogólny odwrót, stosując te same taktyki, które pozwoliły chińskim siłom komunistycznym skutecznie uciec z kampanii okrążających Czang Kaj-szeka w latach 30., ale według niektórych relacji dowódcy KPA nie wykorzystali tych taktyk skutecznie.
W październiku południowokoreańska policja dokonała egzekucji osób podejrzanych o sympatyzowanie z Koreą Północną, a podobne masakry przeprowadzano do początku 1951 roku.
Do 1 października 1950 r. Dowództwo ONZ odparło KPA na północ za 38. równoleżnik; siły ROK ruszyły za nimi do Korei Północnej.
Siły ONZ najechały Koreę Północną w październiku 1950 r. i szybko ruszyły w stronę rzeki Jalu (granica z Chinami).
W pracy „Computing Machinery and Intelligence” (Mind, październik 1950) Turing podjął problem sztucznej inteligencji i zaproponował eksperyment, który stał się znany jako test Turinga – próbę zdefiniowania standardu, według którego maszynę można by nazwać „inteligentną”. Idea polegała na tym, że komputer można uznać za „myślący”, jeśli człowiek przeprowadzający przesłuchanie nie byłby w stanie odróżnić go w rozmowie od drugiego człowieka.
W serii nadzwyczajnych spotkań, które trwały od 2 do 5 października, chińscy przywódcy debatowali, czy wysłać chińskie wojska do Korei.
MacArthur wygłosił oświadczenie żądające bezwarunkowej kapitulacji KPA. Sześć dni później, 7 października, za zgodą ONZ, siły Dowództwa ONZ podążyły za siłami ROK na północ.
7 października 1950 roku Teresa otrzymała zgodę Watykanu na utworzenie zgromadzenia diecezjalnego, które stało się Misjonarkami Miłości. Jej słowami, miało ono opiekować się „głodnymi, nagimi, bezdomnymi, kalekimi, niewidomymi, trędowatymi, wszystkimi tymi ludźmi, którzy czują się niechciani, niekochani, niezaopiekowani przez społeczeństwo, ludźmi, którzy stali się ciężarem dla społeczeństwa i są przez wszystkich unikani”.
Willis Carrier zmarł 7 października 1950 roku.
8 października 1950 r. Mao przemianował Północno-Wschodnie Siły Graniczne PLA na Chińskie Ludowe Ochotnicze Armie (PVA).
Aby pozyskać wsparcie Stalina, Zhou i chińska delegacja przybyli do Moskwy 10 października, skąd polecieli do domu Stalina nad Morzem Czarnym.
Tymczasem 15 października 1950 r. prezydent Truman i generał MacArthur spotkali się na wyspie Wake.
Natychmiast po powrocie do Pekinu 18 października 1950 r. Zhou spotkał się z Mao Zedongiem, Peng Dehuaiem i Gao Gangiem, a grupa ta nakazała dwustu tysiącom żołnierzy Chińskich Ludowych Wojsk Ochotniczych (PVA) wkroczenie do Korei Północnej, co nastąpiło 19 października.
Ósma Armia USA ruszyła w głąb zachodniej Korei i zdobyła Pjongjang 19 października 1950 r.
19 października 1950 r. Mao podjął decyzję o wysłaniu Chińskich Ludowych Wojsk Ochotniczych (PVA), specjalnej jednostki Chińskiej Armii Ludowo-Wyzwoleńczej, do wojny koreańskiej, aby walczyły i wspierały siły zbrojne Korei Północnej, Koreańską Armię Ludową, która była w pełnym odwrocie. Zapisy historyczne pokazują, że Mao kierował kampaniami PVA w najdrobniejszych szczegółach.
19 października 1950 r. chińskie siły Chińskich Ludowych Wojsk Ochotniczych (PVA) przekroczyły rzekę Jalu i włączyły się do wojny. Zaskakująca chińska interwencja wywołała odwrót sił ONZ poniżej 38. równoleżnika pod koniec grudnia.
Po potajemnym przekroczeniu rzeki Jalu 19 października, 13. Grupa Armii Chińskich Ludowych Wojsk Ochotniczych (PVA) rozpoczęła 25 października pierwszą fazę ofensywy, atakując nacierające siły ONZ w pobliżu granicy chińsko-koreańskiej.
Korpus ONZ wylądował w Wonsan (w południowo-wschodniej Korei Północnej) i Riwon (w północno-wschodniej Korei Północnej) 26 października, jednak miasta te zostały już wcześniej zajęte przez siły Republiki Korei.
Prace zostały wykonane przez firmę John Mowlem & Co., a budowa trwała do 1950 roku, kiedy to król Jerzy VI otworzył nową salę podczas ceremonii, która odbyła się w Westminster Hall 26 października.
Po zadaniu ciężkich strat II Korpusowi ROK w bitwie pod Onjong, 1 listopada 1950 r. doszło do pierwszego starcia między wojskami chińskimi a amerykańskimi.
1 listopada 1950 r. portorykańscy nacjonaliści Griselio Torresola i Oscar Collazo podjęli próbę zamachu na Trumana w Blair House.
W 1949 roku Nixon zaczął rozważać kandydowanie do Senatu Stanów Zjednoczonych przeciwko urzędującemu Demokracie, Sheridanowi Downeyowi, i w listopadzie przystąpił do wyścigu. Downey, w obliczu zaciętej walki w prawyborach z przedstawicielką Helen Gahagan Douglas, ogłosił swoje przejście na emeryturę w marcu 1950 roku. Nixon i Douglas wygrali prawybory i zaangażowali się w kontrowersyjną kampanię, w której trwająca wojna koreańska była głównym tematem. Nixon próbował skupić uwagę na liberalnym dorobku głosowań Douglas. W ramach tych działań sztab Nixona rozprowadził „Różową kartkę” (ang. "Pink Sheet"), sugerującą, że skoro dorobek głosowań Douglas był podobny do dorobku kongresmena z Nowego Jorku Vito Marcantonio (uważanego przez niektórych za komunistę), ich poglądy polityczne muszą być niemal identyczne. Nixon wygrał wybory przewagą prawie dwudziestu punktów procentowych.
13 listopada Mao mianował Zhou Enlaia głównym dowódcą i koordynatorem wysiłku wojennego, a Penga dowódcą polowym.
24 listopada rozpoczęto ofensywę „Powrót do domu na Święta”, w ramach której Ósma Armia USA nacierała w północno-zachodniej Korei, podczas gdy X Korpus USA atakował wzdłuż wschodniego wybrzeża Korei.
25 listopada na zachodnim froncie koreańskim 13. Grupa Armii PVA zaatakowała i rozbiła II Korpus ROK w bitwie nad rzeką Ch'ongch'on, a następnie zadała ciężkie straty 2. Dywizji Piechoty USA na prawym skrzydle sił ONZ.
Na wschodzie, 27 listopada, 9. Grupa Armii PVA rozpoczęła bitwę o zbiornik Chosin.
27 listopada 1950 roku został przydzielony do VF-51, eskadry odrzutowców, stając się jej najmłodszym oficerem.
Do stycznia 1950 roku rząd Hồ Chí Minha uzyskał uznanie ze strony Chin i Związku Radzieckiego. W tym samym roku rząd Bảo Đại uzyskał uznanie ze strony Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii.
Jeden z jej przyjaciół z Oksfordu był również znajomym przewodniczącego Stowarzyszenia Konserwatywnego w Dartford w hrabstwie Kent, które poszukiwało kandydatów. Urzędnicy stowarzyszenia byli pod tak dużym wrażeniem jej osoby, że poprosili ją o złożenie aplikacji, mimo że nie znajdowała się na zatwierdzonej liście partyjnej; została wybrana w styczniu 1950 roku (w wieku 24 lat) i dopisana do listy z mocą wsteczną.
W 1950 roku, kiedy ojciec Hawkinga został kierownikiem wydziału parazytologii w Narodowym Instytucie Badań Medycznych, rodzina przeprowadziła się do St Albans w hrabstwie Hertfordshire.
W 1950 roku sprzedano pierwszy magnetofon w Japonii.
Do 1950 roku program szachowy został ukończony i nazwany Turbochamp.
Ortega rzucił szkołę i w wieku 14 lat przeprowadził się do A Coruña z powodu pracy swojego ojca, pracownika kolei.
Nash uzyskał stopień doktora w 1950 roku na podstawie 28-stronicowej rozprawy o grach niekooperacyjnych.
Jednym z pierwszych programowalnych komputerów cyfrowych był SEAC (Standards Eastern Automatic Computer), który wszedł do służby w 1950 roku w National Bureau of Standards (NBS) w Maryland w USA.
Truman ogłosił 5 stycznia 1950 roku, że Stany Zjednoczone nie zaangażują się w żaden spór dotyczący Cieśniny Tajwańskiej i że nie będzie interweniował w przypadku ataku ze strony ChRL.
W 1950 roku była królewska guwernantka, Marion Crawford, opublikowała nieautoryzowaną biografię dzieciństwa Elżbiety i Małgorzaty, zatytułowaną „Małe księżniczki”, w której opisała „beztroską zabawę i harce” Małgorzaty oraz jej „zabawne i oburzające... wybryki”.
Sala Izby Gmin znajduje się na północnym krańcu Pałacu Westminsterskiego; została otwarta w 1950 roku po tym, jak wiktoriańska sala została zniszczona w 1941 roku i odbudowana przez architekta Gilesa Gilberta Scotta. Sala mierzy 14 na 20,7 metra (46 na 68 stóp) i jest prostsza w stylu niż Izba Lordów; ławy, podobnie jak inne meble w części pałacu należącej do Izby Gmin, są koloru zielonego. Osobom postronnym nie wolno siadać na ławach. Inne parlamenty w krajach Wspólnoty Narodów, w tym w Indiach, Kanadzie, Australii i Nowej Zelandii, skopiowały schemat kolorystyczny, zgodnie z którym Izba Niższa kojarzona jest z kolorem zielonym, a Izba Wyższa z czerwonym.
W lutym 1950 r., po udanym przełamaniu francuskiej blokady granicznej, spotkał się w Moskwie z Józefem Stalinem i Mao Zedongiem, po tym jak Związek Radziecki uznał jego rząd. Wszyscy zgodzili się, że Chiny będą odpowiedzialne za wspieranie Việt Minh. Emisariusz Mao Zedonga w Moskwie stwierdził w sierpniu, że Chiny planują w najbliższej przyszłości przeszkolić 60 000–70 000 żołnierzy Việt Minh.
13 lutego 1950 r.: samolot Convair B-36B rozbił się w północnej Kolumbii Brytyjskiej po zrzuceniu bomby atomowej Mark IV. Była to pierwsza w historii utrata broni jądrowej tego typu.
Na początku 1950 roku Disney wyprodukował „Kopciuszka”, pierwszy pełnometrażowy film animowany swojego studia od ośmiu lat. Był on popularny wśród krytyków i widzów kinowych. Koszt produkcji wyniósł 2,2 miliona dolarów, a w pierwszym roku zarobił prawie 8 milionów dolarów.
W wyborach powszechnych w 1950 roku Roberts była kandydatką konserwatystów w bezpiecznym okręgu Partii Pracy w Dartford. Lokalna partia wybrała ją na swoją kandydatkę, ponieważ mimo że nie była dynamiczną mówczynią, Roberts była dobrze przygotowana i nieustraszona w swoich odpowiedziach. Przyciągnęła uwagę mediów jako najmłodsza i jedyna kobieta-kandydatka, ale przegrała z Normanem Doddsem. Przegrała ponownie w wyborach powszechnych w 1951 roku.
Mandela zajął miejsce Xumy w krajowym zarządzie ANC w marcu 1950 roku, a w tym samym roku został wybrany na krajowego przewodniczącego ANCYL.
Ortega znalazł pracę jako pomocnik w lokalnym zakładzie krawieckim Gala, gdzie nauczył się ręcznego szycia ubrań.
2 marca 1950 roku wykonał swoje pierwsze lądowanie na lotniskowcu USS Cabot, co uznał za osiągnięcie porównywalne z pierwszym samodzielnym lotem.
W kwietniu 1950 roku Stalin dał Kimowi zgodę na inwazję na Południe pod warunkiem, że Mao zgodzi się wysłać posiłki w razie potrzeby. Stalin jasno dał do zrozumienia, że siły radzieckie nie będą otwarcie angażować się w walkę, aby uniknąć bezpośredniej wojny z USA.
Woodson zmarł nagle na zawał serca w swoim domowym biurze w dzielnicy Shaw w Waszyngtonie, 3 kwietnia 1950 roku, w wieku 74 lat. Został pochowany na cmentarzu Lincoln Memorial w Suitland w stanie Maryland.
W 1950 roku Wolfgang Schmieder opublikował tematyczny katalog kompozycji Bacha zwany Bach-Werke-Verzeichnis (Katalog dzieł Bacha). Schmieder w dużej mierze opierał się na Bach-Gesellschaft-Ausgabe, kompleksowym wydaniu dzieł kompozytora, które powstawało w latach 1850–1900. Pierwsze wydanie katalogu wymieniało 1080 zachowanych kompozycji, których autorstwo przypisuje się Bachowi bezspornie.
Kim spotkał się z Mao w maju 1950 roku. Mao obawiał się interwencji USA, ale zgodził się wesprzeć inwazję Korei Północnej. Chiny desperacko potrzebowały pomocy gospodarczej i wojskowej obiecanej przez Sowietów.
Podczas jego pobytu w Cambridge, pod jego nieobecność budowano Pilot ACE. Maszyna wykonała swój pierwszy program 10 maja 1950 roku, a wiele późniejszych komputerów na całym świecie zawdzięcza jej bardzo wiele, w tym English Electric DEUCE i amerykański Bendix G-15. Pełna wersja ACE Turinga została zbudowana dopiero po jego śmierci.
Prasa rozpisywała się o „najbardziej pożądanej pannie na świecie” i jej rzekomych romansach z ponad 30 kawalerami, w tym z Hon. Dominikiem Elliotem, Colinem Tennantem (późniejszym baronem Glenconner) i przyszłym premierem Kanady Johnem Turnerem. Większość z nich posiadała tytuły szlacheckie, a niemal wszyscy byli zamożni. Rodzina księżniczki miała nadzieję, że wyjdzie ona za lorda Dalkeitha, jednak w przeciwieństwie do niego, księżniczka nie interesowała się życiem na świeżym powietrzu. Billy Wallace, jedyny spadkobierca fortuny wartej 2,8 miliona funtów (dziś 74 miliony funtów) i stary przyjaciel, był według doniesień ulubionym partnerem Małgorzaty w połowie lat 50.
Według amerykańskiego wywiadu, w czerwcu 1950 roku siły Korei Północnej liczyły 74 370 żołnierzy Koreańskiej Armii Ludowej i 20 000 żołnierzy Straży Granicznej, zorganizowanych w 10 dywizji piechoty, jedną dywizję pancerną i jedną dywizję sił powietrznych, z 210 myśliwcami i 280 czołgami, które zdobyły wyznaczone cele i terytoria, w tym Kaesong, Chuncheon, Uijeongbu i Ongjin.
W czerwcu 1950 roku Gorbaczow został kandydatem na członka Komunistycznej Partii.
7 czerwca 1950 roku Kim Ir Sen wezwał do przeprowadzenia ogólnokoreańskich wyborów w dniach 5–8 sierpnia 1950 roku oraz konferencji konsultacyjnej w Haeju w dniach 15–17 czerwca 1950 roku.
11 czerwca Północ wysłała trzech dyplomatów na Południe w ramach gestu pokojowego, który Rhee odrzucił.
Nina Gomer zmarła w 1950 roku.
W 1950 roku, w wieku 82 lat, Du Bois kandydował na senatora USA z Nowego Jorku z ramienia American Labor Party i otrzymał około 200 000 głosów, czyli 4% ogółu głosów w stanie.
21 czerwca Kim Ir Sen zrewidował swój plan wojenny, zakładając generalny atak przez 38. równoleżnik, zamiast ograniczonej operacji na Półwyspie Ongjin. Kim obawiał się, że agenci Korei Południowej dowiedzieli się o planach i że siły Korei Południowej wzmacniają swoją obronę. Stalin zgodził się na tę zmianę planu.
Rozgrywki wznowiono Mistrzostwami Świata w 1950 roku w Brazylii, które były pierwszymi z udziałem brytyjskich uczestników. Brytyjskie drużyny wycofały się z FIFA w 1920 roku, częściowo z niechęci do gry przeciwko krajom, z którymi były w stanie wojny, a częściowo w proteście przeciwko zagranicznym wpływom w piłce nożnej, ale powróciły w 1946 roku na zaproszenie FIFA. Udział Anglii nie zakończył się jednak sukcesem.
25 czerwca 1950 roku armia Korei Północnej pod dowództwem Kim Ir Sena dokonała inwazji na Koreę Południową, rozpoczynając wojnę koreańską.
Konflikt przerodził się w wojnę, gdy siły wojskowe Korei Północnej (KAL) – wspierane przez Związek Radziecki i Chiny – przekroczyły granicę i wkroczyły do Korei Południowej 25 czerwca 1950 roku.
Wybuch wojny koreańskiej w czerwcu 1950 roku przekonał wielu decydentów w Waszyngtonie, że wojna w Indochinach jest przykładem komunistycznego ekspansjonizmu kierowanego przez Związek Radziecki.
25 czerwca 1950 roku Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych jednogłośnie potępiła inwazję Korei Północnej na Koreę Południową rezolucją nr 82.
26 czerwca 1950 r. Zgromadzenie Narodowe poparło kluczowy projekt ustawy autorstwa Milovana Đilasa i Tito dotyczący „samozarządzania”, rodzaju spółdzielczego niezależnego eksperymentu socjalistycznego, który wprowadził podział zysków i demokrację w miejscu pracy w przedsiębiorstwach wcześniej państwowych, co następnie stało się bezpośrednią własnością społeczną pracowników.
W czerwcu 1950 roku Suzy Delair odbywała próby do piosenki „C'est si bon” z Aimé Barellim i jego orkiestrą w kasynie w Monte Carlo, gdzie Louis Armstrong kończył wieczór. Armstrongowi spodobała się piosenka i nagrał jej amerykańską wersję w Nowym Jorku 26 czerwca 1950 roku.
27 czerwca Rhee ewakuował się z Seulu wraz z częścią rządu.
27 czerwca 1950 r., po wybuchu walk w Korei, Truman nakazał Siódmej Flocie Marynarki Wojennej USA wpłynięcie do Cieśniny Tajwańskiej, aby zapobiec dalszym konfliktom między komunistycznym rządem w Chinach kontynentalnych a Republiką Chińską (ROC) na Tajwanie.
27 czerwca prezydent Truman nakazał siłom powietrznym i morskim USA udzielenie pomocy Korei Południowej.
Po debacie nad tą sprawą, Rada Bezpieczeństwa 27 czerwca 1950 roku opublikowała rezolucję nr 83, zalecającą państwom członkowskim udzielenie pomocy wojskowej Republice Korei.
28 czerwca Rhee nakazał masakrę podejrzanych przeciwników politycznych we własnym kraju.
28 czerwca o godzinie 2 w nocy siły ROK (Południe) wysadziły most Hangang na rzece Han, próbując powstrzymać KAL (Północ).
30 czerwca 1950 roku dostarczono pierwsze amerykańskie zaopatrzenie dla Indochin. We wrześniu Truman wysłał do Indochin Grupę Doradczą ds. Pomocy Wojskowej (MAAG), aby wesprzeć Francuzów.
Doradcy wojskowi z Chińskiej Republiki Ludowej (ChRL) zaczęli wspierać Viet Minh (Ligę na rzecz Niepodległości Wietnamu, koalicję na rzecz niepodległości narodowej utworzoną w Pác Bó przez Hồ Chí Minha 19 maja 1941 roku) w lipcu 1950 roku.
W 1950 roku Alfred Kastler (Nagroda Nobla w dziedzinie fizyki 1966) zaproponował metodę pompowania optycznego, potwierdzoną eksperymentalnie dwa lata później przez Brossela, Kastlera i Wintera.
Jednak 3 lipca 1950 r. Truman przekazał liderowi większości w Senacie, Scottowi W. Lucasowi, projekt rezolucji zatytułowany „Wspólna rezolucja wyrażająca poparcie dla działań podjętych w Korei”.
4 lipca radziecki wiceminister spraw zagranicznych oskarżył USA o rozpoczęcie zbrojnej interwencji w imieniu Korei Południowej.
Bitwa pod Osan, pierwsze znaczące starcie USA w wojnie koreańskiej, obejmowała 540-osobową grupę zadaniową Task Force Smith, będącą małym elementem wysuniętym 24. Dywizji Piechoty, która została przerzucona z Japonii. 5 lipca 1950 roku Task Force Smith zaatakowała KAL pod Osan, ale bez broni zdolnej do zniszczenia czołgów KAL. Atak zakończył się niepowodzeniem; wynikiem było 180 zabitych, rannych lub wziętych do niewoli.
Wobec wypoczętych i przezbrojonych obrońców Pusan Perimeter oraz ich posiłków, Koreańska Armia Ludowa (KPA) była niedostatecznie obsadzona i słabo zaopatrzona; w przeciwieństwie do sił ONZ, brakowało jej wsparcia morskiego i powietrznego. Aby odciążyć Pusan Perimeter, generał MacArthur zalecił desant morski w Inczon, w pobliżu Seulu, ponad 160 km (100 mil) za liniami KPA. 6 lipca rozkazał generałowi dywizji Hobartowi R. Gayowi, dowódcy 1. Dywizji Kawalerii USA, zaplanować desant morski dywizji w Inczon.
Chociaż głównym mandatem ONZ było utrzymanie pokoju, podział między USA a ZSRR często paraliżował organizację, pozwalając jej na interwencję głównie w konfliktach odległych od zimnej wojny. Dwa znaczące wyjątki to rezolucja Rady Bezpieczeństwa z 7 lipca 1950 roku, autoryzująca koalicję pod przywództwem USA do odparcia inwazji Korei Północnej na Koreę Południową, przyjęta pod nieobecność ZSRR, oraz podpisanie porozumienia o rozejmie koreańskim 27 lipca 1953 roku.
16 lipca 1950 roku Filip został awansowany na komandora podporucznika i objął dowództwo nad fregatą HMS Magpie.
W 1950 roku, po ponownym mianowaniu na pułkownika Kentucky przez gubernatora Lawrence'a Wetherby'ego, Sanders zaczął ubierać się stosownie do tytułu, zapuszczając kozią bródkę i nosząc czarny surdut (później zmieniony na biały garnitur) oraz krawat typu bolo.
Do sierpnia 1950 r. wojska amerykańskie napływające do Korei Południowej pod auspicjami ONZ zdołały ustabilizować sytuację.
Po pierwszych dwóch miesiącach wojny, słabo wyposażona i nieprzygotowana armia Korei Południowej (ROKA) oraz siły USA pospiesznie wysłane do Korei były na skraju klęski, zepchnięte na niewielki obszar za linią obronną znaną jako Pusan Perimeter.
4 sierpnia 1950 r., po odwołaniu planowanej inwazji na Tajwan z powodu silnej obecności marynarki wojennej USA, Mao poinformował Biuro Polityczne, że interweniuje w Korei, gdy siły inwazyjne Chińskiej Armii Ludowo-Wyzwoleńczej (PLA) na Tajwan zostaną przekształcone w Północno-Wschodnie Siły Graniczne PLA.
16 sierpnia 1950 roku Armstrong otrzymał list informujący, że jest w pełni wykwalifikowanym pilotem marynarki wojennej.
20 sierpnia 1950 r. premier Zhou Enlai poinformował ONZ, że „Korea jest sąsiadem Chin... Naród chiński nie może nie być zaniepokojony rozwiązaniem kwestii koreańskiej”. W ten sposób, za pośrednictwem dyplomatów z krajów neutralnych, Chiny ostrzegły, że w celu ochrony własnego bezpieczeństwa narodowego, zainterweniują przeciwko Dowództwu ONZ w Korei.
Matka i siostra Neila uczestniczyły w jego ceremonii ukończenia szkolenia 23 sierpnia 1950 roku.
27 sierpnia samoloty 67. Eskadry Myśliwskiej omyłkowo zaatakowały obiekty na terytorium Chin, a Związek Radziecki zwrócił uwagę Rady Bezpieczeństwa ONZ na skargę Chin dotyczącą tego incydentu.
We wrześniu 1950 r. w Inczon rozpoczęto amfibijną kontrofensywę ONZ, która odcięła wiele oddziałów KPA w Korei Południowej.
We wrześniu 1950 roku Stany Zjednoczone utworzyły Wojskową Grupę Doradczą i Pomocową (MAAG), aby weryfikować francuskie prośby o pomoc, doradzać w kwestiach strategii i szkolić wietnamskich żołnierzy. Do 1954 roku Stany Zjednoczone wydały 1 miliard dolarów na wsparcie francuskiego wysiłku wojennego, pokrywając 80 procent kosztów wojny.
Po powrocie do Hawany kilka tygodni po przemówieniu, Castro ukrywał się i skupił na studiach uniwersyteckich, uzyskując tytuł doktora prawa we wrześniu 1950 roku.
Do 15 września siły desantowe napotkały niewielu obrońców KPA w Inczon: wywiad wojskowy, wojna psychologiczna, rozpoznanie partyzanckie i długotrwałe bombardowanie ułatwiły stosunkowo lekką bitwę. Jednak bombardowanie zniszczyło większość miasta Inczon.
Generał dywizji Thái zaatakował Đông Khê 15 września, a miejscowość ta padła 18 września.
16 września Ósma Armia rozpoczęła przełamanie z Pusan Perimeter. Grupa zadaniowa Lynch, 3. batalion 7. pułku kawalerii oraz dwie jednostki 70. batalionu czołgów (kompania Charlie i pluton wywiadowczo-rozpoznawczy) przedarły się przez 171,2 km (106,4 mili) terytorium KPA, aby połączyć się z 7. Dywizją Piechoty w Osan 27 września.
Narendra Modi urodził się 17 września 1950 roku w rodzinie sklepikarzy w Vadnagar, w dystrykcie Mehsana, w stanie Bombaj (obecnie Gudźarat).
18 września Stalin wysłał generała H. M. Zacharowa do Korei Północnej, aby doradził Kim Ir Senowi wstrzymanie ofensywy wokół Pusan Perimeter i przegrupowanie sił w celu obrony Seulu.
25 września Seul został odzyskany przez siły ONZ. Naloty amerykańskie spowodowały ciężkie straty w KPA, niszcząc większość jej czołgów i znaczną część artylerii. Oddziały KPA na południu, zamiast skutecznie wycofać się na północ, szybko uległy dezintegracji, pozostawiając Pjongjang bezbronnym.
27 września MacArthur otrzymał od Trumana ściśle tajne memorandum Rady Bezpieczeństwa Narodowego nr 81/1, przypominające mu, że operacje na północ od 38. równoleżnika są dozwolone tylko wtedy, gdy „w czasie takiej operacji nie nastąpi wejście do Korei Północnej głównych sił radzieckich lub komunistycznych Chin, nie będzie zapowiedzi takiego wejścia ani zagrożenia militarnego przeciwdziałania naszym operacjom”.
27 września Stalin zwołał nadzwyczajną sesję Biura Politycznego, na której potępił niekompetencję dowództwa KPA i uznał radzieckich doradców wojskowych za odpowiedzialnych za klęskę.
29 września MacArthur przywrócił rząd Republiki Korei pod przywództwem Syngmana Rhee.
30 września Zhou Enlai ostrzegł USA, że Chiny są gotowe interweniować w Korei, jeśli USA przekroczą 38. równoleżnik. Zhou próbował doradzić dowódcom KPA, jak przeprowadzić ogólny odwrót, stosując te same taktyki, które pozwoliły chińskim siłom komunistycznym skutecznie uciec z kampanii okrążających Czang Kaj-szeka w latach 30., ale według niektórych relacji dowódcy KPA nie wykorzystali tych taktyk skutecznie.
W październiku południowokoreańska policja dokonała egzekucji osób podejrzanych o sympatyzowanie z Koreą Północną, a podobne masakry przeprowadzano do początku 1951 roku.
Do 1 października 1950 r. Dowództwo ONZ odparło KPA na północ za 38. równoleżnik; siły ROK ruszyły za nimi do Korei Północnej.
Siły ONZ najechały Koreę Północną w październiku 1950 r. i szybko ruszyły w stronę rzeki Jalu (granica z Chinami).
W pracy „Computing Machinery and Intelligence” (Mind, październik 1950) Turing podjął problem sztucznej inteligencji i zaproponował eksperyment, który stał się znany jako test Turinga – próbę zdefiniowania standardu, według którego maszynę można by nazwać „inteligentną”. Idea polegała na tym, że komputer można uznać za „myślący”, jeśli człowiek przeprowadzający przesłuchanie nie byłby w stanie odróżnić go w rozmowie od drugiego człowieka.
W serii nadzwyczajnych spotkań, które trwały od 2 do 5 października, chińscy przywódcy debatowali, czy wysłać chińskie wojska do Korei.
MacArthur wygłosił oświadczenie żądające bezwarunkowej kapitulacji KPA. Sześć dni później, 7 października, za zgodą ONZ, siły Dowództwa ONZ podążyły za siłami ROK na północ.
7 października 1950 roku Teresa otrzymała zgodę Watykanu na utworzenie zgromadzenia diecezjalnego, które stało się Misjonarkami Miłości. Jej słowami, miało ono opiekować się „głodnymi, nagimi, bezdomnymi, kalekimi, niewidomymi, trędowatymi, wszystkimi tymi ludźmi, którzy czują się niechciani, niekochani, niezaopiekowani przez społeczeństwo, ludźmi, którzy stali się ciężarem dla społeczeństwa i są przez wszystkich unikani”.
Willis Carrier zmarł 7 października 1950 roku.
8 października 1950 r. Mao przemianował Północno-Wschodnie Siły Graniczne PLA na Chińskie Ludowe Ochotnicze Armie (PVA).
Aby pozyskać wsparcie Stalina, Zhou i chińska delegacja przybyli do Moskwy 10 października, skąd polecieli do domu Stalina nad Morzem Czarnym.
Tymczasem 15 października 1950 r. prezydent Truman i generał MacArthur spotkali się na wyspie Wake.
Natychmiast po powrocie do Pekinu 18 października 1950 r. Zhou spotkał się z Mao Zedongiem, Peng Dehuaiem i Gao Gangiem, a grupa ta nakazała dwustu tysiącom żołnierzy Chińskich Ludowych Wojsk Ochotniczych (PVA) wkroczenie do Korei Północnej, co nastąpiło 19 października.
Ósma Armia USA ruszyła w głąb zachodniej Korei i zdobyła Pjongjang 19 października 1950 r.
19 października 1950 r. Mao podjął decyzję o wysłaniu Chińskich Ludowych Wojsk Ochotniczych (PVA), specjalnej jednostki Chińskiej Armii Ludowo-Wyzwoleńczej, do wojny koreańskiej, aby walczyły i wspierały siły zbrojne Korei Północnej, Koreańską Armię Ludową, która była w pełnym odwrocie. Zapisy historyczne pokazują, że Mao kierował kampaniami PVA w najdrobniejszych szczegółach.
19 października 1950 r. chińskie siły Chińskich Ludowych Wojsk Ochotniczych (PVA) przekroczyły rzekę Jalu i włączyły się do wojny. Zaskakująca chińska interwencja wywołała odwrót sił ONZ poniżej 38. równoleżnika pod koniec grudnia.
Po potajemnym przekroczeniu rzeki Jalu 19 października, 13. Grupa Armii Chińskich Ludowych Wojsk Ochotniczych (PVA) rozpoczęła 25 października pierwszą fazę ofensywy, atakując nacierające siły ONZ w pobliżu granicy chińsko-koreańskiej.
Korpus ONZ wylądował w Wonsan (w południowo-wschodniej Korei Północnej) i Riwon (w północno-wschodniej Korei Północnej) 26 października, jednak miasta te zostały już wcześniej zajęte przez siły Republiki Korei.
Prace zostały wykonane przez firmę John Mowlem & Co., a budowa trwała do 1950 roku, kiedy to król Jerzy VI otworzył nową salę podczas ceremonii, która odbyła się w Westminster Hall 26 października.
Po zadaniu ciężkich strat II Korpusowi ROK w bitwie pod Onjong, 1 listopada 1950 r. doszło do pierwszego starcia między wojskami chińskimi a amerykańskimi.
1 listopada 1950 r. portorykańscy nacjonaliści Griselio Torresola i Oscar Collazo podjęli próbę zamachu na Trumana w Blair House.
W 1949 roku Nixon zaczął rozważać kandydowanie do Senatu Stanów Zjednoczonych przeciwko urzędującemu Demokracie, Sheridanowi Downeyowi, i w listopadzie przystąpił do wyścigu. Downey, w obliczu zaciętej walki w prawyborach z przedstawicielką Helen Gahagan Douglas, ogłosił swoje przejście na emeryturę w marcu 1950 roku. Nixon i Douglas wygrali prawybory i zaangażowali się w kontrowersyjną kampanię, w której trwająca wojna koreańska była głównym tematem. Nixon próbował skupić uwagę na liberalnym dorobku głosowań Douglas. W ramach tych działań sztab Nixona rozprowadził „Różową kartkę” (ang. "Pink Sheet"), sugerującą, że skoro dorobek głosowań Douglas był podobny do dorobku kongresmena z Nowego Jorku Vito Marcantonio (uważanego przez niektórych za komunistę), ich poglądy polityczne muszą być niemal identyczne. Nixon wygrał wybory przewagą prawie dwudziestu punktów procentowych.
13 listopada Mao mianował Zhou Enlaia głównym dowódcą i koordynatorem wysiłku wojennego, a Penga dowódcą polowym.
24 listopada rozpoczęto ofensywę „Powrót do domu na Święta”, w ramach której Ósma Armia USA nacierała w północno-zachodniej Korei, podczas gdy X Korpus USA atakował wzdłuż wschodniego wybrzeża Korei.
25 listopada na zachodnim froncie koreańskim 13. Grupa Armii PVA zaatakowała i rozbiła II Korpus ROK w bitwie nad rzeką Ch'ongch'on, a następnie zadała ciężkie straty 2. Dywizji Piechoty USA na prawym skrzydle sił ONZ.
Na wschodzie, 27 listopada, 9. Grupa Armii PVA rozpoczęła bitwę o zbiornik Chosin.
27 listopada 1950 roku został przydzielony do VF-51, eskadry odrzutowców, stając się jej najmłodszym oficerem.
