Co się stało? 253 n.e.

Ponieważ armia nie była już zadowolona z cesarza, żołnierze ogłosili Emiliana cesarzem. Z uzurpatorem, wspieranym przez Pauloktusa, zagrażającym tronowi, Gallus przygotował się do walki. Przywołał kilka legionów i rozkazał posiłkom powrócić do Rzymu z Galii pod dowództwem przyszłego cesarza Publiusza Licyniusza Waleriana. Mimo tych dyspozycji, Emilian pomaszerował na Włochy, gotowy walczyć o swoje roszczenia, i dopadł Gallusa pod Interamną (dzisiejsze Terni) przed przybyciem Waleriana. Co dokładnie się stało, nie jest jasne. Późniejsze źródła podają, że po początkowej porażce Gallus i Woluzjan zostali zamordowani przez własne wojska; lub że Gallus w ogóle nie miał okazji zmierzyć się z Emilianem, ponieważ jego armia przeszła na stronę uzurpatora. W każdym razie zarówno Gallus, jak i Woluzjan zginęli w sierpniu 253 roku.

Volusianus

Kontynuuj w Storyteller

Emilian kontynuował marsz w stronę Rzymu. Senat rzymski, po krótkim oporze, postanowił uznać go za cesarza. Według niektórych źródeł Emilian napisał następnie do Senatu, obiecując walkę o Imperium w Tracji i przeciwko Persji oraz zrzeczenie się władzy na rzecz Senatu, którego uważał się za generała.

Coin featuring Aemilian

Kontynuuj w Storyteller

Walerian, namiestnik prowincji nadreńskich, zmierzał na południe z armią, która według Zosimusa została wezwana przez Gallusa jako posiłki. Jednak współcześni historycy uważają, że armia ta, być może zmobilizowana do nadchodzącej kampanii na Wschodzie, ruszyła dopiero po śmierci Gallusa, aby wesprzeć dążenia Waleriana do władzy. Żołnierze cesarza Emiliana, obawiając się wojny domowej i większych sił Waleriana, zbuntowali się. Zabili Emiliana w Spoletium lub przy moście Sanguinarium, między Oriculum a Narnią (w połowie drogi między Spoletium a Rzymem), i uznali Waleriana za nowego cesarza.

Pierwszym aktem Waleriana jako cesarza 22 października 253 roku było mianowanie jego syna Galiena cezarem. Na początku jego panowania sprawy w Europie przybrały zły obrót, a cały Zachód pogrążył się w chaosie. Na Wschodzie Antiochia wpadła w ręce wasala Sasanidów, a Armenia została zajęta przez Szapura I (Sapora).

Valerian

Kontynuuj w Storyteller

Nad Dunajem plemiona scytyjskie znów zaczęły zagrażać granicom, pomimo traktatu pokojowego podpisanego w 251 roku. Najechały Azję Mniejszą drogą morską, spaliły wielką Świątynię Artemidy w Efezie i wróciły do domu z łupami. Na początku 253 roku najechano również Mezję Dolną. Emilian, namiestnik Mezji Górnej i Panonii, przejął inicjatywę i pokonał najeźdźców.

Ponieważ armia nie była już zadowolona z cesarza, żołnierze ogłosili Emiliana cesarzem. Z uzurpatorem, wspieranym przez Pauloktusa, zagrażającym tronowi, Gallus przygotował się do walki. Przywołał kilka legionów i rozkazał posiłkom powrócić do Rzymu z Galii pod dowództwem przyszłego cesarza Publiusza Licyniusza Waleriana. Mimo tych dyspozycji, Emilian pomaszerował na Włochy, gotowy walczyć o swoje roszczenia, i dopadł Gallusa pod Interamną (dzisiejsze Terni) przed przybyciem Waleriana. Co dokładnie się stało, nie jest jasne. Późniejsze źródła podają, że po początkowej porażce Gallus i Woluzjan zostali zamordowani przez własne wojska; lub że Gallus w ogóle nie miał okazji zmierzyć się z Emilianem, ponieważ jego armia przeszła na stronę uzurpatora. W każdym razie zarówno Gallus, jak i Woluzjan zginęli w sierpniu 253 roku.

Volusianus

Kontynuuj w Storyteller

Emilian kontynuował marsz w stronę Rzymu. Senat rzymski, po krótkim oporze, postanowił uznać go za cesarza. Według niektórych źródeł Emilian napisał następnie do Senatu, obiecując walkę o Imperium w Tracji i przeciwko Persji oraz zrzeczenie się władzy na rzecz Senatu, którego uważał się za generała.

Coin featuring Aemilian

Kontynuuj w Storyteller

Walerian, namiestnik prowincji nadreńskich, zmierzał na południe z armią, która według Zosimusa została wezwana przez Gallusa jako posiłki. Jednak współcześni historycy uważają, że armia ta, być może zmobilizowana do nadchodzącej kampanii na Wschodzie, ruszyła dopiero po śmierci Gallusa, aby wesprzeć dążenia Waleriana do władzy. Żołnierze cesarza Emiliana, obawiając się wojny domowej i większych sił Waleriana, zbuntowali się. Zabili Emiliana w Spoletium lub przy moście Sanguinarium, między Oriculum a Narnią (w połowie drogi między Spoletium a Rzymem), i uznali Waleriana za nowego cesarza.

Pierwszym aktem Waleriana jako cesarza 22 października 253 roku było mianowanie jego syna Galiena cezarem. Na początku jego panowania sprawy w Europie przybrały zły obrót, a cały Zachód pogrążył się w chaosie. Na Wschodzie Antiochia wpadła w ręce wasala Sasanidów, a Armenia została zajęta przez Szapura I (Sapora).

Valerian

Kontynuuj w Storyteller

Nad Dunajem plemiona scytyjskie znów zaczęły zagrażać granicom, pomimo traktatu pokojowego podpisanego w 251 roku. Najechały Azję Mniejszą drogą morską, spaliły wielką Świątynię Artemidy w Efezie i wróciły do domu z łupami. Na początku 253 roku najechano również Mezję Dolną. Emilian, namiestnik Mezji Górnej i Panonii, przejął inicjatywę i pokonał najeźdźców.