Podczas swojego pobytu nad Dunajem (Drinkwater sugeruje rok 255 lub 256) ogłosił swojego starszego syna Waleriana II cezarem, a tym samym oficjalnym następcą swoim i Waleriana I; chłopiec prawdopodobnie dołączył wtedy do Galiena podczas kampanii, a kiedy Galien przeniósł się na zachód do prowincji nadreńskich w 257 roku, pozostał nad Dunajem jako uosobienie władzy cesarskiej.
Rzymianie rozpoczęli inwazję na Afrykę Północną w 256 r. p.n.e., którą Kartagińczycy przechwycili w bitwie pod przylądkiem Eknomos u południowych wybrzeży Sycylii. Kartagińczycy zostali ponownie pokonani.
Bitwa pod przylądkiem Eknomos była bitwą morską stoczoną u południowych wybrzeży Sycylii w 256 r. p.n.e. między flotami Kartaginy a Republiki Rzymskiej podczas pierwszej wojny punickiej. Flotą kartagińską dowodzili Hannon i Hamilkar, a rzymską wspólnie konsulowie tego roku: Marek Atyliusz Regulus i Lucjusz Manliusz Wulso Longus.
Królestwo Baktryjskie było najbardziej wysuniętą na wschód częścią świata hellenistycznego, położoną w Azji Środkowej i na subkontynencie indyjskim od momentu założenia w 256 r. p.n.e. przez Diodotosa I Sotera do upadku za panowania Helioklesa II.
Podczas swojego pobytu nad Dunajem (Drinkwater sugeruje rok 255 lub 256) ogłosił swojego starszego syna Waleriana II cezarem, a tym samym oficjalnym następcą swoim i Waleriana I; chłopiec prawdopodobnie dołączył wtedy do Galiena podczas kampanii, a kiedy Galien przeniósł się na zachód do prowincji nadreńskich w 257 roku, pozostał nad Dunajem jako uosobienie władzy cesarskiej.
Rzymianie rozpoczęli inwazję na Afrykę Północną w 256 r. p.n.e., którą Kartagińczycy przechwycili w bitwie pod przylądkiem Eknomos u południowych wybrzeży Sycylii. Kartagińczycy zostali ponownie pokonani.
Bitwa pod przylądkiem Eknomos była bitwą morską stoczoną u południowych wybrzeży Sycylii w 256 r. p.n.e. między flotami Kartaginy a Republiki Rzymskiej podczas pierwszej wojny punickiej. Flotą kartagińską dowodzili Hannon i Hamilkar, a rzymską wspólnie konsulowie tego roku: Marek Atyliusz Regulus i Lucjusz Manliusz Wulso Longus.
Królestwo Baktryjskie było najbardziej wysuniętą na wschód częścią świata hellenistycznego, położoną w Azji Środkowej i na subkontynencie indyjskim od momentu założenia w 256 r. p.n.e. przez Diodotosa I Sotera do upadku za panowania Helioklesa II.
