Co się stało? 272 n.e.

W 272 roku Aurelian zwrócił uwagę na utracone wschodnie prowincje imperium, Cesarstwo Palmyry, rządzone przez królową Zenobię z miasta Palmyra. Zenobia stworzyła własne imperium, obejmujące Syrię, Palestynę, Egipt i znaczne części Azji Mniejszej. Syryjska królowa odcięła dostawy zboża do Rzymu i w ciągu kilku tygodni Rzymianom zaczęło brakować chleba. Początkowo Aurelian był uznawany za cesarza, podczas gdy Waballat, syn Zenobii, nosił tytuł rex i imperator („król” i „naczelny dowódca wojskowy”), ale Aurelian zdecydował się najechać wschodnie prowincje, gdy tylko poczuł, że jego armia jest wystarczająco silna.

Zenobia

Kontynuuj w Storyteller

Uważa się, że Aurelian zakończył program alimenta Trajana. Rzymski prefekt Tytus Flawiusz Postumiusz Kwietus był ostatnim znanym urzędnikiem odpowiedzialnym za alimenta w 272 roku n.e. Jeśli Aurelian „rzeczywiście zlikwidował ten system dystrybucji żywności, najprawdopodobniej zamierzał wprowadzić w życie bardziej radykalną reformę”.

Azję Mniejszą odzyskano z łatwością; każde miasto poza Bizancjum i Tianą poddało się bez większego oporu. Upadek Tiany obrósł legendą: Aurelian do tego momentu niszczył każde miasto, które stawiało mu opór, ale oszczędził Tianę po tym, jak we śnie miał wizję wielkiego filozofa I wieku, Apoloniusza z Tiany, którego bardzo szanował.

W ciągu sześciu miesięcy jego armie stanęły u bram Palmyry, która poddała się, gdy Zenobia próbowała uciec do Imperium Sasanidów. Ostatecznie Zenobia i jej syn zostali schwytani i zmuszeni do przejścia ulicami Rzymu w jego triumfie, kobieta w złotych kajdanach. Gdy zapasy zboża ponownie trafiły do Rzymu, żołnierze Aureliana rozdawali darmowy chleb obywatelom miasta, a cesarz został okrzyknięty bohaterem przez swoich poddanych. Po krótkim starciu z Persami i kolejnym w Egipcie przeciwko uzurpatorowi Firmusowi, Aurelian był zmuszony powrócić do Palmyry w 273 roku, gdy miasto to zbuntowało się ponownie. Tym razem Aurelian pozwolił swoim żołnierzom splądrować miasto, a Palmyra nigdy się nie podniosła. Otrzymał kolejne zaszczyty; był teraz znany jako Parthicus Maximus i Restitutor Orientis („Restaurator Wschodu”).

W 272 r. n.e. cesarz Aurelian walczył o odzyskanie miasta Aleksandrii z rąk sił palmyreńskiej królowej Zenobii.

Zenobia

Kontynuuj w Storyteller

W 272 roku Aurelian zwrócił uwagę na utracone wschodnie prowincje imperium, Cesarstwo Palmyry, rządzone przez królową Zenobię z miasta Palmyra. Zenobia stworzyła własne imperium, obejmujące Syrię, Palestynę, Egipt i znaczne części Azji Mniejszej. Syryjska królowa odcięła dostawy zboża do Rzymu i w ciągu kilku tygodni Rzymianom zaczęło brakować chleba. Początkowo Aurelian był uznawany za cesarza, podczas gdy Waballat, syn Zenobii, nosił tytuł rex i imperator („król” i „naczelny dowódca wojskowy”), ale Aurelian zdecydował się najechać wschodnie prowincje, gdy tylko poczuł, że jego armia jest wystarczająco silna.

Zenobia

Kontynuuj w Storyteller

Uważa się, że Aurelian zakończył program alimenta Trajana. Rzymski prefekt Tytus Flawiusz Postumiusz Kwietus był ostatnim znanym urzędnikiem odpowiedzialnym za alimenta w 272 roku n.e. Jeśli Aurelian „rzeczywiście zlikwidował ten system dystrybucji żywności, najprawdopodobniej zamierzał wprowadzić w życie bardziej radykalną reformę”.

Azję Mniejszą odzyskano z łatwością; każde miasto poza Bizancjum i Tianą poddało się bez większego oporu. Upadek Tiany obrósł legendą: Aurelian do tego momentu niszczył każde miasto, które stawiało mu opór, ale oszczędził Tianę po tym, jak we śnie miał wizję wielkiego filozofa I wieku, Apoloniusza z Tiany, którego bardzo szanował.

W ciągu sześciu miesięcy jego armie stanęły u bram Palmyry, która poddała się, gdy Zenobia próbowała uciec do Imperium Sasanidów. Ostatecznie Zenobia i jej syn zostali schwytani i zmuszeni do przejścia ulicami Rzymu w jego triumfie, kobieta w złotych kajdanach. Gdy zapasy zboża ponownie trafiły do Rzymu, żołnierze Aureliana rozdawali darmowy chleb obywatelom miasta, a cesarz został okrzyknięty bohaterem przez swoich poddanych. Po krótkim starciu z Persami i kolejnym w Egipcie przeciwko uzurpatorowi Firmusowi, Aurelian był zmuszony powrócić do Palmyry w 273 roku, gdy miasto to zbuntowało się ponownie. Tym razem Aurelian pozwolił swoim żołnierzom splądrować miasto, a Palmyra nigdy się nie podniosła. Otrzymał kolejne zaszczyty; był teraz znany jako Parthicus Maximus i Restitutor Orientis („Restaurator Wschodu”).

W 272 r. n.e. cesarz Aurelian walczył o odzyskanie miasta Aleksandrii z rąk sił palmyreńskiej królowej Zenobii.

Zenobia

Kontynuuj w Storyteller