Co się stało? 275 n.e.

Śmierć królów sasanidzkich Szapura I (272) i Hormizda I (273) w krótkim odstępie czasu oraz dojście do władzy osłabionego władcy (Bahrama I) stworzyły okazję do ataku na Imperium Sasanidów, a w 275 roku Aurelian wyruszył na kolejną kampanię przeciwko Sasanidom. W drodze stłumił bunt w Galii – prawdopodobnie przeciwko Faustinusowi, oficerowi lub uzurpatorowi Tetryka – i pokonał barbarzyńskich najeźdźców w Recji (Vindelicia, Niemcy).

Drachma of Hormizd I

Kontynuuj w Storyteller

Aurelian jednak nigdy nie dotarł do Persji, gdyż został zamordowany podczas oczekiwania w Tracji na przeprawę do Azji Mniejszej. Jako administrator był surowy i wymierzał dotkliwe kary skorumpowanym urzędnikom lub żołnierzom. Jeden z jego sekretarzy (nazywany przez Zosimosa Erosem) skłamał w błahej sprawie. Obawiając się tego, co może zrobić cesarz, sfałszował dokument z listą nazwisk wysokich rangą urzędników przeznaczonych przez cesarza do egzekucji i pokazał go współpracownikom. Notariusz Mucapor i inni wysokiej rangi oficerowie Gwardii Pretoriańskiej, obawiając się kary ze strony cesarza, zamordowali go we wrześniu 275 roku w Caenophrurium w Tracji. Wrogowie Aureliana w Senacie zdołali na krótko przeforsować damnatio memoriae wobec cesarza, ale zostało to cofnięte przed końcem roku, a Aurelian, podobnie jak jego poprzednik Klaudiusz II, został ubóstwiony jako Divus Aurelianus.

Tacyt, po upewnieniu się co do szczerości szacunku Senatu wobec niego, przyjął ich nominację 25 września 275 roku, a wybór został serdecznie ratyfikowany przez armię. Był to ostatni raz, kiedy Senat wybrał rzymskiego cesarza.

Cornelius TacitusMarcus Claudius Tacitus

Kontynuuj w Storyteller

Pyrrus zaangażował się w walkę z Rzymianami pomimo braku wsparcia Samnitów. Dwaj konsulowie na rok 275 p.n.e., Lucjusz Korneliusz Lentulus Caudinus i Maniusz Curius Dentatus, walczyli odpowiednio w Lukanii i Samnium.

Manius Curius Dentatus

Kontynuuj w Storyteller

Konsul Maniusz Kuriusz Dentatus wyparł oddział w Krotonie i zajął miasto.

Bitwa pod Benewentem była ostatnią bitwą wojny z Pyrrusem. Stoczono ją w pobliżu Benewentu w południowych Włoszech między siłami Pyrrusa, króla Epiru w Grecji, a Rzymianami pod wodzą konsula Maniusza Kuriusza Dentatusa. Wynikiem było zwycięstwo Rzymian, a Pyrrus został zmuszony do powrotu do Tarentu, a później do Epiru.

Kiedy Pyrrus powrócił do Włoch w 275 r. p.n.e., stoczył bitwę pod Benewentem przeciwko Rzymianom, która miała być ostatnią bitwą tej wojny.

W 275 r. Pyrrus opuścił wyspę, zanim musiał stawić czoła rebelii na pełną skalę. Powrócił do Włoch, gdzie jego samniccy sojusznicy byli na skraju przegrania wojny, pomimo wcześniejszego zwycięstwa na wzgórzach Cranita.

Śmierć królów sasanidzkich Szapura I (272) i Hormizda I (273) w krótkim odstępie czasu oraz dojście do władzy osłabionego władcy (Bahrama I) stworzyły okazję do ataku na Imperium Sasanidów, a w 275 roku Aurelian wyruszył na kolejną kampanię przeciwko Sasanidom. W drodze stłumił bunt w Galii – prawdopodobnie przeciwko Faustinusowi, oficerowi lub uzurpatorowi Tetryka – i pokonał barbarzyńskich najeźdźców w Recji (Vindelicia, Niemcy).

Drachma of Hormizd I

Kontynuuj w Storyteller

Aurelian jednak nigdy nie dotarł do Persji, gdyż został zamordowany podczas oczekiwania w Tracji na przeprawę do Azji Mniejszej. Jako administrator był surowy i wymierzał dotkliwe kary skorumpowanym urzędnikom lub żołnierzom. Jeden z jego sekretarzy (nazywany przez Zosimosa Erosem) skłamał w błahej sprawie. Obawiając się tego, co może zrobić cesarz, sfałszował dokument z listą nazwisk wysokich rangą urzędników przeznaczonych przez cesarza do egzekucji i pokazał go współpracownikom. Notariusz Mucapor i inni wysokiej rangi oficerowie Gwardii Pretoriańskiej, obawiając się kary ze strony cesarza, zamordowali go we wrześniu 275 roku w Caenophrurium w Tracji. Wrogowie Aureliana w Senacie zdołali na krótko przeforsować damnatio memoriae wobec cesarza, ale zostało to cofnięte przed końcem roku, a Aurelian, podobnie jak jego poprzednik Klaudiusz II, został ubóstwiony jako Divus Aurelianus.

Tacyt, po upewnieniu się co do szczerości szacunku Senatu wobec niego, przyjął ich nominację 25 września 275 roku, a wybór został serdecznie ratyfikowany przez armię. Był to ostatni raz, kiedy Senat wybrał rzymskiego cesarza.

Cornelius TacitusMarcus Claudius Tacitus

Kontynuuj w Storyteller

Pyrrus zaangażował się w walkę z Rzymianami pomimo braku wsparcia Samnitów. Dwaj konsulowie na rok 275 p.n.e., Lucjusz Korneliusz Lentulus Caudinus i Maniusz Curius Dentatus, walczyli odpowiednio w Lukanii i Samnium.

Manius Curius Dentatus

Kontynuuj w Storyteller

Konsul Maniusz Kuriusz Dentatus wyparł oddział w Krotonie i zajął miasto.

Bitwa pod Benewentem była ostatnią bitwą wojny z Pyrrusem. Stoczono ją w pobliżu Benewentu w południowych Włoszech między siłami Pyrrusa, króla Epiru w Grecji, a Rzymianami pod wodzą konsula Maniusza Kuriusza Dentatusa. Wynikiem było zwycięstwo Rzymian, a Pyrrus został zmuszony do powrotu do Tarentu, a później do Epiru.

Kiedy Pyrrus powrócił do Włoch w 275 r. p.n.e., stoczył bitwę pod Benewentem przeciwko Rzymianom, która miała być ostatnią bitwą tej wojny.

W 275 r. Pyrrus opuścił wyspę, zanim musiał stawić czoła rebelii na pełną skalę. Powrócił do Włoch, gdzie jego samniccy sojusznicy byli na skraju przegrania wojny, pomimo wcześniejszego zwycięstwa na wzgórzach Cranita.