Po śmierci cesarza Probusa w wyniku spontanicznego buntu armii w 282 roku, jego prefekt pretoriański, Karus, wstąpił na tron. Ten ostatni, przed wyruszeniem na wojnę perską, wyniósł swoich dwóch synów do tytułu Cezara. Karinus, starszy, został pozostawiony, aby zająć się sprawami zachodu pod jego nieobecność, podczas gdy młodszy, Numerian, towarzyszył ojcu na wschodzie.
Sasanidzki król Bahram II, ograniczony przez wewnętrzną opozycję i wojska zaangażowane w kampanię na terenie dzisiejszego Afganistanu, nie był w stanie skutecznie bronić swojego terytorium. Sasanidzi, zmagający się z poważnymi problemami wewnętrznymi, nie byli wówczas w stanie zorganizować skutecznej, skoordynowanej obrony; Karus i jego armia mogli zdobyć stolicę Sasanidów, Ktezyfon. Zwycięstwa Karusa pomściły wszystkie wcześniejsze porażki poniesione przez Rzymian w starciach z Sasanidami, a on sam otrzymał tytuł Persicus Maximus.
Nadzieje Rzymu na dalsze podboje zostały jednak przekreślone przez jego śmierć; Karus zmarł na terytorium Sasanidów, prawdopodobnie z przyczyn nienaturalnych, gdyż według doniesień został rażony piorunem.
Druga bitwa nad jeziorem Vadimo miała miejsce w 283 p.n.e. między Rzymem a połączonymi siłami Etrusków oraz galijskich plemion Bojów i Senonów. Armią rzymską dowodził konsul Publiusz Korneliusz Dolabella. Bitwa zakończyła się zwycięstwem Rzymian.
Ptolemeusz II Filadelfos, który w 283 r. p.n.e. zastąpił swojego ojca na tronie faraona Egiptu, był pokojowym i kulturalnym władcą, choć w przeciwieństwie do ojca nie był wielkim wojownikiem.
Po śmierci cesarza Probusa w wyniku spontanicznego buntu armii w 282 roku, jego prefekt pretoriański, Karus, wstąpił na tron. Ten ostatni, przed wyruszeniem na wojnę perską, wyniósł swoich dwóch synów do tytułu Cezara. Karinus, starszy, został pozostawiony, aby zająć się sprawami zachodu pod jego nieobecność, podczas gdy młodszy, Numerian, towarzyszył ojcu na wschodzie.
Sasanidzki król Bahram II, ograniczony przez wewnętrzną opozycję i wojska zaangażowane w kampanię na terenie dzisiejszego Afganistanu, nie był w stanie skutecznie bronić swojego terytorium. Sasanidzi, zmagający się z poważnymi problemami wewnętrznymi, nie byli wówczas w stanie zorganizować skutecznej, skoordynowanej obrony; Karus i jego armia mogli zdobyć stolicę Sasanidów, Ktezyfon. Zwycięstwa Karusa pomściły wszystkie wcześniejsze porażki poniesione przez Rzymian w starciach z Sasanidami, a on sam otrzymał tytuł Persicus Maximus.
Nadzieje Rzymu na dalsze podboje zostały jednak przekreślone przez jego śmierć; Karus zmarł na terytorium Sasanidów, prawdopodobnie z przyczyn nienaturalnych, gdyż według doniesień został rażony piorunem.
Druga bitwa nad jeziorem Vadimo miała miejsce w 283 p.n.e. między Rzymem a połączonymi siłami Etrusków oraz galijskich plemion Bojów i Senonów. Armią rzymską dowodził konsul Publiusz Korneliusz Dolabella. Bitwa zakończyła się zwycięstwem Rzymian.
Ptolemeusz II Filadelfos, który w 283 r. p.n.e. zastąpił swojego ojca na tronie faraona Egiptu, był pokojowym i kulturalnym władcą, choć w przeciwieństwie do ojca nie był wielkim wojownikiem.
