Cele-Syria była regionem Syrii w starożytności klasycznej. Nazwa prawdopodobnie wywodzi się od aramejskiego słowa oznaczającego wszystkie regiony Syrii, ale najczęściej stosowano ją w odniesieniu do doliny Bekaa między pasmami górskimi Libanu i Antylibanu.
Podczas oblężenia Gazy Aleksander zdołał dotrzeć do murów, wykorzystując maszyny, których użył przeciwko Tyrowi. Po trzech nieudanych szturmach twierdza została zdobyta. Po zajęciu Gazy Aleksander wkroczył do Egiptu. Egipcjanie nienawidzili Persów, częściowo dlatego, że Persja traktowała Egipt jedynie jako spichlerz. Powitali Aleksandra jako swojego króla, osadzili go na tronie faraonów, nakładając mu koronę Górnego i Dolnego Egiptu, i ogłosili go wcieleniem Ra i Ozyrysa. Zainicjował plany budowy Aleksandrii i choć przyszłe dochody z podatków miały być kierowane do niego, pozostawił Egipt pod zarządem Egipcjan, co pomogło mu zdobyć ich poparcie.
Panowanie perskie w Egipcie zakończyło się wraz z klęską Imperium Achemenidów z rąk Aleksandra Wielkiego, który w 332 r. p.n.e. przyjął kapitulację perskiego satrapy Egiptu, Mazakesa, co zapoczątkowało okres rządów hellenistycznych w Egipcie, które po śmierci Aleksandra ustabilizowały się w formie Królestwa Ptolemeuszy.
W 332 r. p.n.e. Aleksander Wielki, król Macedonii, najechał Egipt, który w tamtym czasie był satrapią imperium Achemenidów, znaną jako trzydziesta pierwsza dynastia pod rządami cesarza Artakserksesa III.
Po śmierci Aleksandra w Babilonie w 323 r. p.n.e. wśród jego generałów wybuchł kryzys sukcesyjny. Początkowo Perdikkas rządził imperium jako regent przyrodniego brata Aleksandra, Arridajosa, który został Filipem III Macedońskim.
Oblężenie Tyru miało miejsce w 332 r. p.n.e., kiedy Aleksander wyruszył, by podbić Tyr, strategiczną bazę przybrzeżną. Tyr był miejscem, w którym znajdował się ostatni pozostały port perski, który nie skapitulował przed Aleksandrem. Nawet na tym etapie wojny flota perska wciąż stanowiła poważne zagrożenie dla Aleksandra. Tyr, największe i najważniejsze miasto-państwo Fenicji, było położone zarówno na wybrzeżu Morza Śródziemnego, jak i na pobliskiej wyspie z dwoma naturalnymi portami od strony lądu. W czasie oblężenia miasto liczyło około 40 000 mieszkańców, choć kobiety i dzieci zostały ewakuowane do Kartaginy, starożytnej fenickiej kolonii.
Cele-Syria była regionem Syrii w starożytności klasycznej. Nazwa prawdopodobnie wywodzi się od aramejskiego słowa oznaczającego wszystkie regiony Syrii, ale najczęściej stosowano ją w odniesieniu do doliny Bekaa między pasmami górskimi Libanu i Antylibanu.
Podczas oblężenia Gazy Aleksander zdołał dotrzeć do murów, wykorzystując maszyny, których użył przeciwko Tyrowi. Po trzech nieudanych szturmach twierdza została zdobyta. Po zajęciu Gazy Aleksander wkroczył do Egiptu. Egipcjanie nienawidzili Persów, częściowo dlatego, że Persja traktowała Egipt jedynie jako spichlerz. Powitali Aleksandra jako swojego króla, osadzili go na tronie faraonów, nakładając mu koronę Górnego i Dolnego Egiptu, i ogłosili go wcieleniem Ra i Ozyrysa. Zainicjował plany budowy Aleksandrii i choć przyszłe dochody z podatków miały być kierowane do niego, pozostawił Egipt pod zarządem Egipcjan, co pomogło mu zdobyć ich poparcie.
Panowanie perskie w Egipcie zakończyło się wraz z klęską Imperium Achemenidów z rąk Aleksandra Wielkiego, który w 332 r. p.n.e. przyjął kapitulację perskiego satrapy Egiptu, Mazakesa, co zapoczątkowało okres rządów hellenistycznych w Egipcie, które po śmierci Aleksandra ustabilizowały się w formie Królestwa Ptolemeuszy.
W 332 r. p.n.e. Aleksander Wielki, król Macedonii, najechał Egipt, który w tamtym czasie był satrapią imperium Achemenidów, znaną jako trzydziesta pierwsza dynastia pod rządami cesarza Artakserksesa III.
Po śmierci Aleksandra w Babilonie w 323 r. p.n.e. wśród jego generałów wybuchł kryzys sukcesyjny. Początkowo Perdikkas rządził imperium jako regent przyrodniego brata Aleksandra, Arridajosa, który został Filipem III Macedońskim.
Oblężenie Tyru miało miejsce w 332 r. p.n.e., kiedy Aleksander wyruszył, by podbić Tyr, strategiczną bazę przybrzeżną. Tyr był miejscem, w którym znajdował się ostatni pozostały port perski, który nie skapitulował przed Aleksandrem. Nawet na tym etapie wojny flota perska wciąż stanowiła poważne zagrożenie dla Aleksandra. Tyr, największe i najważniejsze miasto-państwo Fenicji, było położone zarówno na wybrzeżu Morza Śródziemnego, jak i na pobliskiej wyspie z dwoma naturalnymi portami od strony lądu. W czasie oblężenia miasto liczyło około 40 000 mieszkańców, choć kobiety i dzieci zostały ewakuowane do Kartaginy, starożytnej fenickiej kolonii.
