W 480 roku, wraz ze śmiercią Juliusza Neposa, wschodni cesarz Zenon stał się jedynym pretendentem do tronu cesarskiego. Odoaker, będący teraz władcą Włoch, był nominalnie podwładnym Zenona, ale działał z pełną autonomią, ostatecznie wspierając rebelię przeciwko cesarzowi.
Etruskowie wykorzystali chwilę spokoju w walce, aby zaatakować rzymski obóz, przełamując obronę rezerw. Jednak wieść o ataku dotarła do konsulów, a Manliusz rozmieścił swoich ludzi wokół wyjść z obozu, otaczając Etrusków.
W 480 r. p.n.e. Rzym był rozdarty wewnętrznymi sporami, co zachęciło mieszkańców Wejów do wyruszenia w pole w nadziei na złamanie potęgi Rzymu. Wspierali ich żołnierze z innych miast etruskich.
W 480 p.n.e. sojusznik Etrurii, Kartagina, został pokonany przez koalicję miast Wielkiej Grecji pod wodzą Syrakuz na Sycylii.
Fundamenty współczesnych wschodnioazjatyckich i południowoazjatyckich sztuk walki są prawdopodobnie wynikiem wymiany kulturowej wczesnych chińskich i indyjskich sztuk walki. W okresie Walczących Królestw w historii Chin (480–221 p.n.e.) nastąpił szeroki rozwój filozofii i strategii walki, opisany przez Sun Tzu w „Sztuce wojny” (ok. 350 p.n.e.).
Gelon, tyran Syrakuz, pokonał kartagińską inwazję w bitwie pod Himerą.
W 480 r. p.n.e. stoczono pierwszą wielką bitwę inwazji pod Termopilami, gdzie niewielka straż tylna Greków, dowodzona przez trzystu Spartan, przez kilka dni broniła kluczowego przejścia strzegącego serca Grecji. W rezultacie Fokida, Beocja i Attyka znalazły się pod kontrolą Persów.
Persowie zostali zdecydowanie pokonani na morzu przez głównie ateńskie siły morskie w bitwie pod Salaminą.
Dziesięć lat później syn Dariusza, Kserkses, rozpoczął drugą inwazję. Miasta-państwa północnej i środkowej Grecji poddały się siłom perskim bez walki, ale koalicja 31 greckich miast-państw, w tym Aten i Sparty, postanowiła stawić opór perskim najeźdźcom. W tym samym czasie grecka Sycylia została zaatakowana przez siły kartagińskie.
W 480 roku, wraz ze śmiercią Juliusza Neposa, wschodni cesarz Zenon stał się jedynym pretendentem do tronu cesarskiego. Odoaker, będący teraz władcą Włoch, był nominalnie podwładnym Zenona, ale działał z pełną autonomią, ostatecznie wspierając rebelię przeciwko cesarzowi.
Etruskowie wykorzystali chwilę spokoju w walce, aby zaatakować rzymski obóz, przełamując obronę rezerw. Jednak wieść o ataku dotarła do konsulów, a Manliusz rozmieścił swoich ludzi wokół wyjść z obozu, otaczając Etrusków.
W 480 r. p.n.e. Rzym był rozdarty wewnętrznymi sporami, co zachęciło mieszkańców Wejów do wyruszenia w pole w nadziei na złamanie potęgi Rzymu. Wspierali ich żołnierze z innych miast etruskich.
W 480 p.n.e. sojusznik Etrurii, Kartagina, został pokonany przez koalicję miast Wielkiej Grecji pod wodzą Syrakuz na Sycylii.
Fundamenty współczesnych wschodnioazjatyckich i południowoazjatyckich sztuk walki są prawdopodobnie wynikiem wymiany kulturowej wczesnych chińskich i indyjskich sztuk walki. W okresie Walczących Królestw w historii Chin (480–221 p.n.e.) nastąpił szeroki rozwój filozofii i strategii walki, opisany przez Sun Tzu w „Sztuce wojny” (ok. 350 p.n.e.).
Gelon, tyran Syrakuz, pokonał kartagińską inwazję w bitwie pod Himerą.
W 480 r. p.n.e. stoczono pierwszą wielką bitwę inwazji pod Termopilami, gdzie niewielka straż tylna Greków, dowodzona przez trzystu Spartan, przez kilka dni broniła kluczowego przejścia strzegącego serca Grecji. W rezultacie Fokida, Beocja i Attyka znalazły się pod kontrolą Persów.
Persowie zostali zdecydowanie pokonani na morzu przez głównie ateńskie siły morskie w bitwie pod Salaminą.
Dziesięć lat później syn Dariusza, Kserkses, rozpoczął drugą inwazję. Miasta-państwa północnej i środkowej Grecji poddały się siłom perskim bez walki, ale koalicja 31 greckich miast-państw, w tym Aten i Sparty, postanowiła stawić opór perskim najeźdźcom. W tym samym czasie grecka Sycylia została zaatakowana przez siły kartagińskie.
