Ptolemeusz XIII uważał, że zademonstrował swoją potęgę i jednocześnie załagodził sytuację, wysyłając odciętą głowę Pompejusza do Cezara, który przybył do Aleksandrii na początku października i zamieszkał w pałacu królewskim.
Cezar następnie przyprowadził Kleopatrę VII i Ptolemeusza XIII przed zgromadzenie w Aleksandrii. Tutaj ujawnił pisemny testament Ptolemeusza XII – wcześniej będący w posiadaniu Pompejusza – mianujący Kleopatrę i Ptolemeusza XIII jego współspadkobiercami. Cezar następnie próbował doprowadzić do tego, by dwoje pozostałych rodzeństwa, Arsinoe IV i Ptolemeusz XIV, rządzili wspólnie na Cyprze, usuwając w ten sposób potencjalnych rywali do egipskiego tronu. Miałoby to również udobruchać poddanych ptolemejskich, wciąż rozgoryczonych utratą Cypru na rzecz Rzymian w 58 r. p.n.e.
W 58 r. p.n.e., po tym jak rzymski senator Publiusz Klodiusz Pulcher oskarżył brata Ptolemeusza XII o wspieranie piratów zakłócających rzymską żeglugę, Republika Rzymska zaanektowała Cypr i wygnała Ptolemeusza z Cypru, gdzie popełnił samobójstwo, zamiast udać się na wygnanie do Pafos jako kapłan Apolla.
W 58 r. p.n.e. Auletes został wygnany przez aleksandryjski tłum, ale Rzymianie przywrócili go do władzy trzy lata później.
Ptolemeusz XIII uważał, że zademonstrował swoją potęgę i jednocześnie załagodził sytuację, wysyłając odciętą głowę Pompejusza do Cezara, który przybył do Aleksandrii na początku października i zamieszkał w pałacu królewskim.
Cezar następnie przyprowadził Kleopatrę VII i Ptolemeusza XIII przed zgromadzenie w Aleksandrii. Tutaj ujawnił pisemny testament Ptolemeusza XII – wcześniej będący w posiadaniu Pompejusza – mianujący Kleopatrę i Ptolemeusza XIII jego współspadkobiercami. Cezar następnie próbował doprowadzić do tego, by dwoje pozostałych rodzeństwa, Arsinoe IV i Ptolemeusz XIV, rządzili wspólnie na Cyprze, usuwając w ten sposób potencjalnych rywali do egipskiego tronu. Miałoby to również udobruchać poddanych ptolemejskich, wciąż rozgoryczonych utratą Cypru na rzecz Rzymian w 58 r. p.n.e.
W 58 r. p.n.e., po tym jak rzymski senator Publiusz Klodiusz Pulcher oskarżył brata Ptolemeusza XII o wspieranie piratów zakłócających rzymską żeglugę, Republika Rzymska zaanektowała Cypr i wygnała Ptolemeusza z Cypru, gdzie popełnił samobójstwo, zamiast udać się na wygnanie do Pafos jako kapłan Apolla.
W 58 r. p.n.e. Auletes został wygnany przez aleksandryjski tłum, ale Rzymianie przywrócili go do władzy trzy lata później.
