Sprawdź najbardziej pamiętne wydarzenia April 1814 n.e..
1 kwietnia Aleksander przemówił do Sénat conservateur. Senat, dotychczas uległy wobec Napoleona, pod wpływem nacisków Talleyranda zwrócił się przeciwko niemu. Aleksander powiedział senatorom, że alianci walczą z Napoleonem, a nie z Francją, i są gotowi zaoferować honorowe warunki pokojowe, jeśli Napoleon zostanie odsunięty od władzy.
Senat przyjął Acte de déchéance de l'Empereur („Akt detronizacji cesarza”), który ogłosił Napoleona zdetronizowanym. Napoleon dotarł aż do Fontainebleau, gdy dowiedział się, że Paryż został utracony. Kiedy Napoleon zaproponował, aby armia pomaszerowała na stolicę, jego wyżsi oficerowie i marszałkowie zbuntowali się.
4 kwietnia, pod wodzą Michela Neya, skonfrontowali się z Napoleonem. Napoleon zapewniał, że armia pójdzie za nim, a Ney odpowiedział, że armia pójdzie za swoimi generałami. Podczas gdy zwykli żołnierze i oficerowie pułkowi chcieli walczyć dalej, bez żadnych wyższych oficerów czy marszałków jakakolwiek potencjalna inwazja na Paryż byłaby niemożliwa.
Uginając się przed nieuniknionym, 4 kwietnia Napoleon abdykował na rzecz swojego syna, z Marią Ludwiką jako regentką. Alianci jednak odmówili przyjęcia tego rozwiązania pod naciskiem Aleksandra, który obawiał się, że Napoleon może znaleźć pretekst do odzyskania tronu. Napoleon został zmuszony do ogłoszenia bezwarunkowej abdykacji zaledwie dwa dni później.
Na mocy traktatu z Fontainebleau alianci zesłali Napoleona na Elbę, wyspę liczącą 12 000 mieszkańców na Morzu Śródziemnym, położoną 20 km od wybrzeży Toskanii. Dali mu suwerenność nad wyspą i pozwolili zachować tytuł cesarza. Napoleon próbował popełnić samobójstwo za pomocą pigułki, którą nosił przy sobie po tym, jak omal nie został schwytany przez Rosjan podczas odwrotu z Moskwy. Jej moc jednak osłabła z wiekiem i przeżył, by udać się na wygnanie, podczas gdy jego żona i syn schronili się w Austrii.
1 kwietnia Aleksander przemówił do Sénat conservateur. Senat, dotychczas uległy wobec Napoleona, pod wpływem nacisków Talleyranda zwrócił się przeciwko niemu. Aleksander powiedział senatorom, że alianci walczą z Napoleonem, a nie z Francją, i są gotowi zaoferować honorowe warunki pokojowe, jeśli Napoleon zostanie odsunięty od władzy.
Senat przyjął Acte de déchéance de l'Empereur („Akt detronizacji cesarza”), który ogłosił Napoleona zdetronizowanym. Napoleon dotarł aż do Fontainebleau, gdy dowiedział się, że Paryż został utracony. Kiedy Napoleon zaproponował, aby armia pomaszerowała na stolicę, jego wyżsi oficerowie i marszałkowie zbuntowali się.
4 kwietnia, pod wodzą Michela Neya, skonfrontowali się z Napoleonem. Napoleon zapewniał, że armia pójdzie za nim, a Ney odpowiedział, że armia pójdzie za swoimi generałami. Podczas gdy zwykli żołnierze i oficerowie pułkowi chcieli walczyć dalej, bez żadnych wyższych oficerów czy marszałków jakakolwiek potencjalna inwazja na Paryż byłaby niemożliwa.
Uginając się przed nieuniknionym, 4 kwietnia Napoleon abdykował na rzecz swojego syna, z Marią Ludwiką jako regentką. Alianci jednak odmówili przyjęcia tego rozwiązania pod naciskiem Aleksandra, który obawiał się, że Napoleon może znaleźć pretekst do odzyskania tronu. Napoleon został zmuszony do ogłoszenia bezwarunkowej abdykacji zaledwie dwa dni później.
Na mocy traktatu z Fontainebleau alianci zesłali Napoleona na Elbę, wyspę liczącą 12 000 mieszkańców na Morzu Śródziemnym, położoną 20 km od wybrzeży Toskanii. Dali mu suwerenność nad wyspą i pozwolili zachować tytuł cesarza. Napoleon próbował popełnić samobójstwo za pomocą pigułki, którą nosił przy sobie po tym, jak omal nie został schwytany przez Rosjan podczas odwrotu z Moskwy. Jej moc jednak osłabła z wiekiem i przeżył, by udać się na wygnanie, podczas gdy jego żona i syn schronili się w Austrii.
