Sprawdź najbardziej pamiętne wydarzenia April 1868 n.e..
John A. Logan argumentował, że proces powinien rozpocząć się natychmiast, a Stanbery jedynie próbuje zyskać na czasie. Wniosek został odrzucony w głosowaniu 41 do 12. Jednak następnego dnia Senat przegłosował przyznanie obronie sześciu dodatkowych dni na przygotowanie dowodów, co zostało przyjęte.
Po postawieniu zarzutów prezydentowi, Henry Stanbery poprosił o kolejne 30 dni na zgromadzenie dowodów i wezwanie świadków, twierdząc, że w ciągu poprzednio przyznanych 10 dni wystarczyło czasu jedynie na przygotowanie odpowiedzi prezydenta.
Strona oskarżająca powołała kilku świadków w toku postępowania, aż do 9 kwietnia, kiedy zakończyła przedstawianie swoich dowodów.
Benjamin Curtis zwrócił uwagę na fakt, że po uchwaleniu przez Izbę Reprezentantów ustawy o sprawowaniu urzędu, Senat wprowadził do niej poprawki, co oznaczało konieczność odesłania jej do komisji pojednawczej Senatu i Izby w celu rozstrzygnięcia różnic. Następnie zacytował protokoły z tych spotkań, które ujawniły, że choć członkowie Izby nie odnotowali tego faktu, ich jedynym celem było utrzymanie Stantona na stanowisku, na co Senat się nie zgodził.
Obrona powołała następnie swojego pierwszego świadka, adiutanta generalnego Lorenzo Thomasa. Nie dostarczył on wystarczających informacji na korzyść obrony, a Butler próbował wykorzystać jego zeznania na korzyść oskarżenia.
Kolejnym świadkiem był generał William T. Sherman, który zeznał, że prezydent Johnson zaproponował mu objęcie stanowiska sekretarza wojny po Stantonie, aby zapewnić skuteczne zarządzanie departamentem. Sherman w zasadzie potwierdził, że Johnson chciał jedynie, aby zarządzał on departamentem, a nie wykonywał polecenia wojskowe, które byłyby sprzeczne z wolą Kongresu.
John A. Logan argumentował, że proces powinien rozpocząć się natychmiast, a Stanbery jedynie próbuje zyskać na czasie. Wniosek został odrzucony w głosowaniu 41 do 12. Jednak następnego dnia Senat przegłosował przyznanie obronie sześciu dodatkowych dni na przygotowanie dowodów, co zostało przyjęte.
Po postawieniu zarzutów prezydentowi, Henry Stanbery poprosił o kolejne 30 dni na zgromadzenie dowodów i wezwanie świadków, twierdząc, że w ciągu poprzednio przyznanych 10 dni wystarczyło czasu jedynie na przygotowanie odpowiedzi prezydenta.
Strona oskarżająca powołała kilku świadków w toku postępowania, aż do 9 kwietnia, kiedy zakończyła przedstawianie swoich dowodów.
Benjamin Curtis zwrócił uwagę na fakt, że po uchwaleniu przez Izbę Reprezentantów ustawy o sprawowaniu urzędu, Senat wprowadził do niej poprawki, co oznaczało konieczność odesłania jej do komisji pojednawczej Senatu i Izby w celu rozstrzygnięcia różnic. Następnie zacytował protokoły z tych spotkań, które ujawniły, że choć członkowie Izby nie odnotowali tego faktu, ich jedynym celem było utrzymanie Stantona na stanowisku, na co Senat się nie zgodził.
Obrona powołała następnie swojego pierwszego świadka, adiutanta generalnego Lorenzo Thomasa. Nie dostarczył on wystarczających informacji na korzyść obrony, a Butler próbował wykorzystać jego zeznania na korzyść oskarżenia.
Kolejnym świadkiem był generał William T. Sherman, który zeznał, że prezydent Johnson zaproponował mu objęcie stanowiska sekretarza wojny po Stantonie, aby zapewnić skuteczne zarządzanie departamentem. Sherman w zasadzie potwierdził, że Johnson chciał jedynie, aby zarządzał on departamentem, a nie wykonywał polecenia wojskowe, które byłyby sprzeczne z wolą Kongresu.
