Sprawdź najbardziej pamiętne wydarzenia April 1982 n.e..
W kwietniu 1982 roku rywalizujący reżim baasistowski w Syrii, jeden z niewielu krajów wspierających Iran, zamknął rurociąg Kirkuk-Baniyas, który pozwalał irackiej ropie docierać do tankowców na Morzu Śródziemnym, co zmniejszyło budżet Iraku o 5 miliardów dolarów miesięcznie. Jednak Arabia Saudyjska, Kuwejt i inne państwa Zatoki Perskiej uratowały Irak przed bankructwem.
Podczas spotkania kryzysowego pod przewodnictwem premier Margaret Thatcher, szef sztabu marynarki wojennej, admirał Sir Henry Leach, doradził im, że „Wielka Brytania może i powinna wysłać grupę zadaniową, jeśli wyspy zostaną zaatakowane”. 1 kwietnia Leach wydał rozkazy siłom Royal Navy przeprowadzającym ćwiczenia na Morzu Śródziemnym, aby przygotowały się do wypłynięcia na południe.
Pierwsze komputery mobilne były ciężkie i zasilane z sieci elektrycznej. Pierwsze laptopy, takie jak Grid Compass, wyeliminowały to wymaganie poprzez zastosowanie baterii – wraz z postępującą miniaturyzacją zasobów obliczeniowych i postępem w żywotności baterii przenośnych.
Po inwazji 2 kwietnia, po nadzwyczajnym posiedzeniu gabinetu, zatwierdzono utworzenie grupy zadaniowej w celu odzyskania wysp. Zostało to poparte na nadzwyczajnej sesji Izby Gmin następnego dnia.
Konflikt rozpoczął się 2 kwietnia, kiedy Argentyna dokonała inwazji i okupacji Falklandów, a następnego dnia inwazji na Georgię Południową, w próbie ustanowienia suwerenności, do której rościła sobie prawo.
Wieczorem 3 kwietnia ambasador Wielkiej Brytanii przy ONZ, Sir Anthony Parsons, przedstawił projekt rezolucji Radzie Bezpieczeństwa ONZ.
Okręt podwodny o napędzie jądrowym Conqueror wypłynął z Francji 4 kwietnia, podczas gdy dwa lotniskowce Invincible i Hermes, w towarzystwie jednostek eskortowych, opuściły Portsmouth zaledwie dzień później.
Rząd Chile zezwolił również Wielkiej Brytanii na zarekwirowanie zbiornikowca RFA Tidepool, który Chile niedawno zakupiło i który przybył do Arica w Chile 4 kwietnia. Statek opuścił port wkrótce potem, kierując się na Wyspę Wniebowstąpienia przez Kanał Panamski i zatrzymując się po drodze na Curaçao.
5 kwietnia brytyjski rząd wysłał morską grupę zadaniową, aby zaangażować argentyńską marynarkę wojenną i siły powietrzne przed dokonaniem desantu na wyspy.
6 kwietnia brytyjski rząd powołał Gabinet Wojenny, aby zapewnić bieżący nadzór polityczny nad kampanią.
Pierwsze lądowania wojsk SAS miały miejsce 21 kwietnia, ale z powodu nadejścia jesieni na półkuli południowej pogoda była tak zła, że ich lądowania, jak i inne przeprowadzone następnego dnia, zostały odwołane po tym, jak dwa helikoptery rozbiły się we mgle na lodowcu Fortuna.
Zamach bombowy na samochód przed redakcją gazety Al-Watan al-Arabi w Paryżu 22 kwietnia 1982 roku (1 zabity, 63 rannych).
Ricardo Izecson dos Santos Leite urodził się w Gama w Dystrykcie Federalnym jako syn Simone dos Santos, nauczycielki szkoły podstawowej, oraz Bosco Izecsona Pereiry Leite, inżyniera budownictwa lądowego.
23 kwietnia ogłoszono alarm podwodny i wstrzymano operacje, a Tidespring wycofano na głębsze wody, aby uniknąć przechwycenia.
W ramach przygotowań do operacji Beit ol-Moqaddas Irańczycy przeprowadzili liczne naloty na irackie bazy lotnicze, niszcząc 47 odrzutowców (w tym zupełnie nowe irackie myśliwce Mirage F-1 z Francji); dało to Irańczykom przewagę w powietrzu nad polem bitwy, pozwalając im jednocześnie monitorować ruchy wojsk irackich.
24 kwietnia brytyjskie siły przegrupowały się i ruszyły do ataku.
25 kwietnia, po zaopatrzeniu argentyńskiego garnizonu na Georgii Południowej, okręt podwodny ARA Santa Fe został zauważony na powierzchni przez helikopter Westland Wessex HAS Mk 3 z HMS Antrim, który zaatakował argentyński okręt podwodny bombami głębinowymi.
Siły na Georgii Południowej, w ramach operacji Paraquet, pod dowództwem majora Guya Sheridana z Royal Marines, składały się z żołnierzy 42 Commando, oddziału Special Air Service (SAS) oraz żołnierzy Special Boat Service (SBS), którzy mieli wylądować jako siły rozpoznawcze przed inwazją Royal Marines.
29 kwietnia Iran rozpoczął ofensywę. 70 000 członków Strażników Rewolucji i Basidżu uderzyło na kilku osiach – Bostan, Susangerd, zachodni brzeg rzeki Karun i Ahwaz. Basidż przeprowadził ataki żywymi falami, po których nastąpiło wsparcie regularnej armii i Strażników Rewolucji wraz z czołgami i helikopterami.
W kwietniu 1982 roku rywalizujący reżim baasistowski w Syrii, jeden z niewielu krajów wspierających Iran, zamknął rurociąg Kirkuk-Baniyas, który pozwalał irackiej ropie docierać do tankowców na Morzu Śródziemnym, co zmniejszyło budżet Iraku o 5 miliardów dolarów miesięcznie. Jednak Arabia Saudyjska, Kuwejt i inne państwa Zatoki Perskiej uratowały Irak przed bankructwem.
Podczas spotkania kryzysowego pod przewodnictwem premier Margaret Thatcher, szef sztabu marynarki wojennej, admirał Sir Henry Leach, doradził im, że „Wielka Brytania może i powinna wysłać grupę zadaniową, jeśli wyspy zostaną zaatakowane”. 1 kwietnia Leach wydał rozkazy siłom Royal Navy przeprowadzającym ćwiczenia na Morzu Śródziemnym, aby przygotowały się do wypłynięcia na południe.
Pierwsze komputery mobilne były ciężkie i zasilane z sieci elektrycznej. Pierwsze laptopy, takie jak Grid Compass, wyeliminowały to wymaganie poprzez zastosowanie baterii – wraz z postępującą miniaturyzacją zasobów obliczeniowych i postępem w żywotności baterii przenośnych.
Po inwazji 2 kwietnia, po nadzwyczajnym posiedzeniu gabinetu, zatwierdzono utworzenie grupy zadaniowej w celu odzyskania wysp. Zostało to poparte na nadzwyczajnej sesji Izby Gmin następnego dnia.
Konflikt rozpoczął się 2 kwietnia, kiedy Argentyna dokonała inwazji i okupacji Falklandów, a następnego dnia inwazji na Georgię Południową, w próbie ustanowienia suwerenności, do której rościła sobie prawo.
Wieczorem 3 kwietnia ambasador Wielkiej Brytanii przy ONZ, Sir Anthony Parsons, przedstawił projekt rezolucji Radzie Bezpieczeństwa ONZ.
Okręt podwodny o napędzie jądrowym Conqueror wypłynął z Francji 4 kwietnia, podczas gdy dwa lotniskowce Invincible i Hermes, w towarzystwie jednostek eskortowych, opuściły Portsmouth zaledwie dzień później.
Rząd Chile zezwolił również Wielkiej Brytanii na zarekwirowanie zbiornikowca RFA Tidepool, który Chile niedawno zakupiło i który przybył do Arica w Chile 4 kwietnia. Statek opuścił port wkrótce potem, kierując się na Wyspę Wniebowstąpienia przez Kanał Panamski i zatrzymując się po drodze na Curaçao.
5 kwietnia brytyjski rząd wysłał morską grupę zadaniową, aby zaangażować argentyńską marynarkę wojenną i siły powietrzne przed dokonaniem desantu na wyspy.
6 kwietnia brytyjski rząd powołał Gabinet Wojenny, aby zapewnić bieżący nadzór polityczny nad kampanią.
Pierwsze lądowania wojsk SAS miały miejsce 21 kwietnia, ale z powodu nadejścia jesieni na półkuli południowej pogoda była tak zła, że ich lądowania, jak i inne przeprowadzone następnego dnia, zostały odwołane po tym, jak dwa helikoptery rozbiły się we mgle na lodowcu Fortuna.
Zamach bombowy na samochód przed redakcją gazety Al-Watan al-Arabi w Paryżu 22 kwietnia 1982 roku (1 zabity, 63 rannych).
Ricardo Izecson dos Santos Leite urodził się w Gama w Dystrykcie Federalnym jako syn Simone dos Santos, nauczycielki szkoły podstawowej, oraz Bosco Izecsona Pereiry Leite, inżyniera budownictwa lądowego.
23 kwietnia ogłoszono alarm podwodny i wstrzymano operacje, a Tidespring wycofano na głębsze wody, aby uniknąć przechwycenia.
W ramach przygotowań do operacji Beit ol-Moqaddas Irańczycy przeprowadzili liczne naloty na irackie bazy lotnicze, niszcząc 47 odrzutowców (w tym zupełnie nowe irackie myśliwce Mirage F-1 z Francji); dało to Irańczykom przewagę w powietrzu nad polem bitwy, pozwalając im jednocześnie monitorować ruchy wojsk irackich.
24 kwietnia brytyjskie siły przegrupowały się i ruszyły do ataku.
25 kwietnia, po zaopatrzeniu argentyńskiego garnizonu na Georgii Południowej, okręt podwodny ARA Santa Fe został zauważony na powierzchni przez helikopter Westland Wessex HAS Mk 3 z HMS Antrim, który zaatakował argentyński okręt podwodny bombami głębinowymi.
Siły na Georgii Południowej, w ramach operacji Paraquet, pod dowództwem majora Guya Sheridana z Royal Marines, składały się z żołnierzy 42 Commando, oddziału Special Air Service (SAS) oraz żołnierzy Special Boat Service (SBS), którzy mieli wylądować jako siły rozpoznawcze przed inwazją Royal Marines.
29 kwietnia Iran rozpoczął ofensywę. 70 000 członków Strażników Rewolucji i Basidżu uderzyło na kilku osiach – Bostan, Susangerd, zachodni brzeg rzeki Karun i Ahwaz. Basidż przeprowadził ataki żywymi falami, po których nastąpiło wsparcie regularnej armii i Strażników Rewolucji wraz z czołgami i helikopterami.
