Co się stało? August 1914 n.e.

1 sierpnia Wilhelm rozkazał generałowi Helmutowi von Moltke Młodszemu „maszerować całą armią na Wschód” po otrzymaniu błędnej informacji, że Brytyjczycy pozostaną neutralni, jeśli Francja nie zostanie zaatakowana. Moltke powiedział cesarzowi, że próba przegrupowania miliona ludzi jest nie do pomyślenia i że umożliwienie Francuzom ataku na Niemców „od tyłu” byłoby katastrofalne. Mimo to Wilhelm nalegał, aby armia niemiecka nie wkraczała do Luksemburga, dopóki nie otrzyma telegramu wysłanego przez swojego kuzyna Jerzego V, który wyjaśnił, że doszło do nieporozumienia. Ostatecznie cesarz powiedział Moltkemu: „Teraz możesz robić, co chcesz”.

Jako Pierwszy Lord Admiralicji, Churchill otrzymał zadanie nadzorowania brytyjskich wysiłków morskich, gdy w sierpniu 1914 roku wybuchła I wojna światowa.

Niemcy przystąpiły do I wojny światowej 1 sierpnia 1914 roku, wypowiadając wojnę Rosji.

Rosyjskie plany na początek wojny zakładały jednoczesną inwazję na austriacką Galicję i Prusy Wschodnie. Choć początkowy marsz Rosji na Galicję był w dużej mierze udany, została ona odparta z Prus Wschodnich przez Hindenburga i Ludendorffa w bitwach pod Tannenbergiem i nad jeziorami mazurskimi w sierpniu i wrześniu 1914 roku.

3 sierpnia Niemcy wypowiedziały wojnę Francji; tego samego dnia wysłały rządowi belgijskiemu ultimatum z żądaniem swobodnego przejścia przez dowolną część Belgii, co zostało odrzucone. Wczesnym rankiem 4 sierpnia Niemcy dokonali inwazji; król Albert nakazał wojsku stawiać opór i wezwał pomoc na mocy Traktatu Londyńskiego z 1839 roku.

10 sierpnia siły niemieckie w Afryce Południowo-Zachodniej zaatakowały Republikę Południowej Afryki; sporadyczne i zacięte walki trwały przez resztę wojny. Niemieckie siły kolonialne w Niemieckiej Afryce Wschodniej, dowodzone przez pułkownika Paula von Lettow-Vorbecka, prowadziły kampanię partyzancką podczas I wojny światowej i poddały się dopiero dwa tygodnie po wejściu w życie rozejmu w Europie.

Bitwa nad Kolubarą toczyła się między Austro-Węgrami a Serbią w listopadzie i grudniu 1914 roku, podczas kampanii serbskiej I wojny światowej.

Bitwa nad Cerem była kampanią wojskową toczoną między Austro-Węgrami a Serbią w sierpniu 1914 roku, rozpoczynającą się trzy tygodnie po rozpoczęciu kampanii serbskiej, pierwszego działania militarnego I wojny światowej. Miała miejsce wokół góry Cer i kilku okolicznych wiosek, a także miasta Šabac. Bitwa była częścią pierwszej austro-węgierskiej inwazji na Serbię i rozpoczęła się w nocy 15 sierpnia, kiedy elementy serbskiej 1. Dywizji Kombinowanej napotkały austro-węgierskie placówki, które zostały ustanowione na zboczach góry Cer wcześniej podczas inwazji. Starcie, które nastąpiło, przerodziło się w bitwę o kontrolę nad kilkoma miastami i wioskami w pobliżu góry, zwłaszcza Šabacem.

De Gaulle brał udział w zaciętych walkach od samego początku. Jako dowódca plutonu otrzymał chrzest bojowy 15 sierpnia i był jednym z pierwszych rannych, otrzymując kulę w kolano podczas bitwy pod Dinant.

Początkowe niemieckie natarcie na Zachodzie było bardzo skuteczne: pod koniec sierpnia lewe skrzydło aliantów, w skład którego wchodził Brytyjski Korpus Ekspedycyjny (BEF), było w pełnym odwrocie; straty francuskie w pierwszym miesiącu przekroczyły 260 000, w tym 27 000 zabitych 22 sierpnia podczas bitwy w Ardenach.

W sierpniu 1914 roku Garvey wziął udział w spotkaniu Queen Street Baptist Literary and Debating Society, gdzie poznał Amy Ashwood, niedawną absolwentkę Westwood Training College for Women. Dołączyła ona do UNIA i wynajęła dla nich lepszy lokal na siedzibę, zabezpieczony kredytem jej ojca. Ona i Garvey nawiązali relację, której sprzeciwiali się jej rodzice. W 1915 roku potajemnie się zaręczyli. Kiedy zerwała zaręczyny, zagroził popełnieniem samobójstwa, po czym do nich wróciła.

Ponieważ potężna Rosja wspierała Serbię, co stanowiło realne zagrożenie, Austro-Węgry wstrzymały się z wypowiedzeniem wojny, dopóki ich przywódcy nie uzyskali zapewnień od wielkiego sojusznika, niemieckiego cesarza Wilhelma II, że Niemcy ich wesprą. Austriaccy przywódcy obawiali się, że rosyjska interwencja zaangażuje inne państwa, Francję, a być może także Wielką Brytanię.

Nowa Zelandia zajęła Samoa Niemieckie (późniejsze Samoa Zachodnie) 30 sierpnia 1914 roku.

1 sierpnia Wilhelm rozkazał generałowi Helmutowi von Moltke Młodszemu „maszerować całą armią na Wschód” po otrzymaniu błędnej informacji, że Brytyjczycy pozostaną neutralni, jeśli Francja nie zostanie zaatakowana. Moltke powiedział cesarzowi, że próba przegrupowania miliona ludzi jest nie do pomyślenia i że umożliwienie Francuzom ataku na Niemców „od tyłu” byłoby katastrofalne. Mimo to Wilhelm nalegał, aby armia niemiecka nie wkraczała do Luksemburga, dopóki nie otrzyma telegramu wysłanego przez swojego kuzyna Jerzego V, który wyjaśnił, że doszło do nieporozumienia. Ostatecznie cesarz powiedział Moltkemu: „Teraz możesz robić, co chcesz”.

Jako Pierwszy Lord Admiralicji, Churchill otrzymał zadanie nadzorowania brytyjskich wysiłków morskich, gdy w sierpniu 1914 roku wybuchła I wojna światowa.

Niemcy przystąpiły do I wojny światowej 1 sierpnia 1914 roku, wypowiadając wojnę Rosji.

Rosyjskie plany na początek wojny zakładały jednoczesną inwazję na austriacką Galicję i Prusy Wschodnie. Choć początkowy marsz Rosji na Galicję był w dużej mierze udany, została ona odparta z Prus Wschodnich przez Hindenburga i Ludendorffa w bitwach pod Tannenbergiem i nad jeziorami mazurskimi w sierpniu i wrześniu 1914 roku.

3 sierpnia Niemcy wypowiedziały wojnę Francji; tego samego dnia wysłały rządowi belgijskiemu ultimatum z żądaniem swobodnego przejścia przez dowolną część Belgii, co zostało odrzucone. Wczesnym rankiem 4 sierpnia Niemcy dokonali inwazji; król Albert nakazał wojsku stawiać opór i wezwał pomoc na mocy Traktatu Londyńskiego z 1839 roku.

10 sierpnia siły niemieckie w Afryce Południowo-Zachodniej zaatakowały Republikę Południowej Afryki; sporadyczne i zacięte walki trwały przez resztę wojny. Niemieckie siły kolonialne w Niemieckiej Afryce Wschodniej, dowodzone przez pułkownika Paula von Lettow-Vorbecka, prowadziły kampanię partyzancką podczas I wojny światowej i poddały się dopiero dwa tygodnie po wejściu w życie rozejmu w Europie.

Bitwa nad Kolubarą toczyła się między Austro-Węgrami a Serbią w listopadzie i grudniu 1914 roku, podczas kampanii serbskiej I wojny światowej.

Bitwa nad Cerem była kampanią wojskową toczoną między Austro-Węgrami a Serbią w sierpniu 1914 roku, rozpoczynającą się trzy tygodnie po rozpoczęciu kampanii serbskiej, pierwszego działania militarnego I wojny światowej. Miała miejsce wokół góry Cer i kilku okolicznych wiosek, a także miasta Šabac. Bitwa była częścią pierwszej austro-węgierskiej inwazji na Serbię i rozpoczęła się w nocy 15 sierpnia, kiedy elementy serbskiej 1. Dywizji Kombinowanej napotkały austro-węgierskie placówki, które zostały ustanowione na zboczach góry Cer wcześniej podczas inwazji. Starcie, które nastąpiło, przerodziło się w bitwę o kontrolę nad kilkoma miastami i wioskami w pobliżu góry, zwłaszcza Šabacem.

De Gaulle brał udział w zaciętych walkach od samego początku. Jako dowódca plutonu otrzymał chrzest bojowy 15 sierpnia i był jednym z pierwszych rannych, otrzymując kulę w kolano podczas bitwy pod Dinant.

Początkowe niemieckie natarcie na Zachodzie było bardzo skuteczne: pod koniec sierpnia lewe skrzydło aliantów, w skład którego wchodził Brytyjski Korpus Ekspedycyjny (BEF), było w pełnym odwrocie; straty francuskie w pierwszym miesiącu przekroczyły 260 000, w tym 27 000 zabitych 22 sierpnia podczas bitwy w Ardenach.

W sierpniu 1914 roku Garvey wziął udział w spotkaniu Queen Street Baptist Literary and Debating Society, gdzie poznał Amy Ashwood, niedawną absolwentkę Westwood Training College for Women. Dołączyła ona do UNIA i wynajęła dla nich lepszy lokal na siedzibę, zabezpieczony kredytem jej ojca. Ona i Garvey nawiązali relację, której sprzeciwiali się jej rodzice. W 1915 roku potajemnie się zaręczyli. Kiedy zerwała zaręczyny, zagroził popełnieniem samobójstwa, po czym do nich wróciła.

Ponieważ potężna Rosja wspierała Serbię, co stanowiło realne zagrożenie, Austro-Węgry wstrzymały się z wypowiedzeniem wojny, dopóki ich przywódcy nie uzyskali zapewnień od wielkiego sojusznika, niemieckiego cesarza Wilhelma II, że Niemcy ich wesprą. Austriaccy przywódcy obawiali się, że rosyjska interwencja zaangażuje inne państwa, Francję, a być może także Wielką Brytanię.

Nowa Zelandia zajęła Samoa Niemieckie (późniejsze Samoa Zachodnie) 30 sierpnia 1914 roku.