Sprawdź najbardziej pamiętne wydarzenia August 1990 n.e..
W sierpniu 1990 roku w regionach z znaczącą populacją serbską, które później stały się znane jako Republika Serbskiej Krajiny (RSK) (granicząca z zachodnią Bośnią i Hercegowiną), przeprowadzono nieuznane referendum monoetniczne w sprawie serbskiej „suwerenności i autonomii” w Chorwacji.
2 sierpnia 1990 roku armia iracka dokonała inwazji i okupacji Kuwejtu, co spotkało się z międzynarodowym potępieniem i przyniosło natychmiastowe sankcje gospodarcze wobec Iraku ze strony członków Rady Bezpieczeństwa ONZ. Wraz z premier Wielkiej Brytanii Margaret Thatcher, która dekadę wcześniej sprzeciwiła się inwazji Argentyny na Falklandy, amerykański prezydent George H. W. Bush rozmieścił siły USA w Arabii Saudyjskiej i wezwał inne kraje do wysłania własnych sił na miejsce.
Rezultatem rozmów w Dżuddzie było żądanie Iraku wypłaty 10 miliardów dolarów na pokrycie utraconych dochodów z pola Rumaila; Kuwejt zaoferował 500 milionów dolarów. Iracką odpowiedzią było natychmiastowe zarządzenie inwazji, która rozpoczęła się 2 sierpnia 1990 roku od zbombardowania stolicy Kuwejtu, Kuwejtu.
3 sierpnia 1990 roku Liga Arabska przyjęła własną rezolucję, która wzywała do rozwiązania konfliktu wewnątrz ligi i ostrzegała przed interwencją z zewnątrz. Irak i Libia były jedynymi państwami Ligi Arabskiej, które sprzeciwiły się rezolucji wzywającej Irak do wycofania się z Kuwejtu; sprzeciwiła się jej również Organizacja Wyzwolenia Palestyny (OWP).
6 sierpnia rezolucja 661 nałożyła na Irak sankcje gospodarcze. Wkrótce potem nastąpiła rezolucja 665, która autoryzowała blokadę morską w celu wyegzekwowania sankcji. Stwierdzała ona „użycie środków współmiernych do konkretnych okoliczności, jakie mogą być konieczne... w celu zatrzymania wszelkiego przychodzącego i wychodzącego transportu morskiego w celu inspekcji i weryfikacji ładunków oraz miejsc przeznaczenia, a także w celu zapewnienia ścisłego wdrożenia rezolucji 661”.
Z obawy, że armia iracka może dokonać inwazji na Arabię Saudyjską, prezydent USA George H. W. Bush szybko ogłosił, że Stany Zjednoczone rozpoczną „całkowicie defensywną” misję mającą na celu powstrzymanie Iraku przed inwazją na Arabię Saudyjską, pod kryptonimem Operacja Pustynna Tarcza. Operacja rozpoczęła się 7 sierpnia 1990 roku, kiedy wojska amerykańskie zostały wysłane do Arabii Saudyjskiej, również na prośbę jej monarchy, króla Fahda, który wcześniej zwrócił się o pomoc wojskową USA.
Marynarka Wojenna USA wysłała do Zatoki Perskiej dwie grupy bojowe zbudowane wokół lotniskowców USS Dwight D. Eisenhower i USS Independence, które były gotowe do działania 8 sierpnia.
Emir (Dżabir al-Ahmad al-Dżabir as-Sabah) oraz kluczowi ministrowie zdołali uciec i skierować się na południe autostradą, szukając schronienia w Arabii Saudyjskiej. Irackie siły lądowe skonsolidowały kontrolę nad Kuwejtem, a następnie skierowały się na południe i rozlokowały wzdłuż granicy z Arabią Saudyjską. Po decydującym zwycięstwie Iraku, Saddam początkowo ustanowił marionetkowy reżim znany jako „Tymczasowy Rząd Wolnego Kuwejtu”, zanim 8 sierpnia mianował swojego kuzyna Alego Hasana al-Madżida gubernatorem Kuwejtu.
8 sierpnia 1990 r. przyjęto szereg poprawek do konstytucji Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Jugosławii (SFRJ), umożliwiających ustanowienie wielopartyjnego systemu wyborczego.
12 sierpnia 1990 r. Saddam „zaproponował, aby wszystkie przypadki okupacji oraz te, które zostały przedstawione jako okupacja w regionie, zostały rozwiązane jednocześnie”. W szczególności wezwał Izrael do wycofania się z okupowanych terytoriów w Palestynie, Syrii i Libanie, Syrię do wycofania się z Libanu oraz do „wzajemnego wycofania się Iraku i Iranu oraz uregulowania sytuacji w Kuwejcie”.
23 sierpnia Saddam pojawił się w telewizji państwowej wraz z zachodnimi zakładnikami, którym odmówił wiz wyjazdowych. Na nagraniu pyta młodego brytyjskiego chłopca, Stuarta Lockwooda, czy dostaje swoje mleko, a następnie za pośrednictwem tłumacza dodaje: „Mamy nadzieję, że wasza obecność tutaj w charakterze gości nie potrwa zbyt długo. Wasza obecność tutaj i w innych miejscach ma na celu zapobieżenie pladze wojny”.
W sierpniu 1990 roku w regionach z znaczącą populacją serbską, które później stały się znane jako Republika Serbskiej Krajiny (RSK) (granicząca z zachodnią Bośnią i Hercegowiną), przeprowadzono nieuznane referendum monoetniczne w sprawie serbskiej „suwerenności i autonomii” w Chorwacji.
2 sierpnia 1990 roku armia iracka dokonała inwazji i okupacji Kuwejtu, co spotkało się z międzynarodowym potępieniem i przyniosło natychmiastowe sankcje gospodarcze wobec Iraku ze strony członków Rady Bezpieczeństwa ONZ. Wraz z premier Wielkiej Brytanii Margaret Thatcher, która dekadę wcześniej sprzeciwiła się inwazji Argentyny na Falklandy, amerykański prezydent George H. W. Bush rozmieścił siły USA w Arabii Saudyjskiej i wezwał inne kraje do wysłania własnych sił na miejsce.
Rezultatem rozmów w Dżuddzie było żądanie Iraku wypłaty 10 miliardów dolarów na pokrycie utraconych dochodów z pola Rumaila; Kuwejt zaoferował 500 milionów dolarów. Iracką odpowiedzią było natychmiastowe zarządzenie inwazji, która rozpoczęła się 2 sierpnia 1990 roku od zbombardowania stolicy Kuwejtu, Kuwejtu.
3 sierpnia 1990 roku Liga Arabska przyjęła własną rezolucję, która wzywała do rozwiązania konfliktu wewnątrz ligi i ostrzegała przed interwencją z zewnątrz. Irak i Libia były jedynymi państwami Ligi Arabskiej, które sprzeciwiły się rezolucji wzywającej Irak do wycofania się z Kuwejtu; sprzeciwiła się jej również Organizacja Wyzwolenia Palestyny (OWP).
6 sierpnia rezolucja 661 nałożyła na Irak sankcje gospodarcze. Wkrótce potem nastąpiła rezolucja 665, która autoryzowała blokadę morską w celu wyegzekwowania sankcji. Stwierdzała ona „użycie środków współmiernych do konkretnych okoliczności, jakie mogą być konieczne... w celu zatrzymania wszelkiego przychodzącego i wychodzącego transportu morskiego w celu inspekcji i weryfikacji ładunków oraz miejsc przeznaczenia, a także w celu zapewnienia ścisłego wdrożenia rezolucji 661”.
Z obawy, że armia iracka może dokonać inwazji na Arabię Saudyjską, prezydent USA George H. W. Bush szybko ogłosił, że Stany Zjednoczone rozpoczną „całkowicie defensywną” misję mającą na celu powstrzymanie Iraku przed inwazją na Arabię Saudyjską, pod kryptonimem Operacja Pustynna Tarcza. Operacja rozpoczęła się 7 sierpnia 1990 roku, kiedy wojska amerykańskie zostały wysłane do Arabii Saudyjskiej, również na prośbę jej monarchy, króla Fahda, który wcześniej zwrócił się o pomoc wojskową USA.
Marynarka Wojenna USA wysłała do Zatoki Perskiej dwie grupy bojowe zbudowane wokół lotniskowców USS Dwight D. Eisenhower i USS Independence, które były gotowe do działania 8 sierpnia.
Emir (Dżabir al-Ahmad al-Dżabir as-Sabah) oraz kluczowi ministrowie zdołali uciec i skierować się na południe autostradą, szukając schronienia w Arabii Saudyjskiej. Irackie siły lądowe skonsolidowały kontrolę nad Kuwejtem, a następnie skierowały się na południe i rozlokowały wzdłuż granicy z Arabią Saudyjską. Po decydującym zwycięstwie Iraku, Saddam początkowo ustanowił marionetkowy reżim znany jako „Tymczasowy Rząd Wolnego Kuwejtu”, zanim 8 sierpnia mianował swojego kuzyna Alego Hasana al-Madżida gubernatorem Kuwejtu.
8 sierpnia 1990 r. przyjęto szereg poprawek do konstytucji Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Jugosławii (SFRJ), umożliwiających ustanowienie wielopartyjnego systemu wyborczego.
12 sierpnia 1990 r. Saddam „zaproponował, aby wszystkie przypadki okupacji oraz te, które zostały przedstawione jako okupacja w regionie, zostały rozwiązane jednocześnie”. W szczególności wezwał Izrael do wycofania się z okupowanych terytoriów w Palestynie, Syrii i Libanie, Syrię do wycofania się z Libanu oraz do „wzajemnego wycofania się Iraku i Iranu oraz uregulowania sytuacji w Kuwejcie”.
23 sierpnia Saddam pojawił się w telewizji państwowej wraz z zachodnimi zakładnikami, którym odmówił wiz wyjazdowych. Na nagraniu pyta młodego brytyjskiego chłopca, Stuarta Lockwooda, czy dostaje swoje mleko, a następnie za pośrednictwem tłumacza dodaje: „Mamy nadzieję, że wasza obecność tutaj w charakterze gości nie potrwa zbyt długo. Wasza obecność tutaj i w innych miejscach ma na celu zapobieżenie pladze wojny”.
