Co się stało? December 1978 n.e.

2 grudnia 1978 r. rozpoczęły się protesty muharramowe. Nazwane od islamskiego miesiąca, w którym się zaczęły, protesty te były imponująco wielkie i kluczowe. Ponad dwa miliony protestujących (z których wielu było nastolatkami zorganizowanymi przez mułłów z meczetów południowego Teheranu) wyszło na ulice, tłocząc się na placu Shahyad. Protestujący często wychodzili w nocy, łamiąc ustaloną godzinę policyjną, często wchodząc na dachy i krzycząc „Allahu-Akbar” (Bóg jest wielki). Według jednego ze świadków, wiele starć na ulicach miało charakter raczej zabawowy niż poważny, a siły bezpieczeństwa używały „aksamitnych rękawiczek” wobec opozycji (niemniej jednak rząd zgłosił co najmniej 12 ofiar śmiertelnych po stronie opozycji).

W 1978 roku rząd ogłosił nową konstytucję, która uznała Jana Karola za prawowitego spadkobiercę hiszpańskiej dynastii i króla; w szczególności Tytuł II, Sekcja 57 potwierdziła prawo Jana Karola do tronu Hiszpanii poprzez sukcesję dynastyczną w tradycji burbońskiej, jako „prawowitego spadkobiercę historycznej dynastii”, a nie jako wyznaczonego następcę Franco. Konstytucja została przyjęta przez demokratycznie wybrane Kortezy Konstytucyjne, ratyfikowana przez naród w referendum (6 grudnia), a następnie podpisana przez króla podczas uroczystego posiedzenia Kortezów.

W miarę zbliżania się dni Tasua i Aszura (10 i 11 grudnia), aby zapobiec krwawej konfrontacji, szach zaczął się wycofywać. W negocjacjach z ajatollahem Szariatmadarim szach nakazał uwolnienie 120 więźniów politycznych oraz Karima Sanjabiego, a 8 grudnia uchylił zakaz demonstracji ulicznych. Wydano zezwolenia dla uczestników marszu, a wojska zostały usunięte z trasy procesji. Z kolei Szariatmadari obiecał, że dopilnuje, aby podczas demonstracji nie doszło do przemocy. 10 i 11 grudnia, w dniach Tasua i Aszura, od sześciu do dziewięciu milionów demonstrantów anty-szachowych przemaszerowało przez cały Iran.

11 grudnia tuzin oficerów zostało zastrzelonych przez własne wojska w koszarach Lavizan w Teheranie. Obawiając się dalszych buntów, wielu żołnierzy odesłano do koszar. Meszhed (drugie co do wielkości miasto w Iranie) zostało pozostawione protestującym, a w wielu miastach prowincjonalnych demonstranci faktycznie przejęli kontrolę.

W grudniu tego samego roku Nolan Bushnell został zwolniony po kłótni z Mannym Gerardem. „Zaczęliśmy walczyć jak psy z kotami. A potem jesienią wszystko się posypało. Warner twierdził, że mnie zwolnili” – wspominał Bushnell. „Ja twierdzę, że odszedłem. Było to obopólne rozstanie”.

15 grudnia 1978 roku Snowdon poślubił Lucy Lindsay-Hogg.

W 1978 roku królowa przyjęła z wizytą państwową w Wielkiej Brytanii komunistycznego przywódcę Rumunii, Nicolae Ceaușescu, oraz jego żonę Elenę, choć prywatnie uważała, że mają "krew na rękach".

Szach zaczął szukać nowego premiera, który byłby cywilem i członkiem opozycji. 28 grudnia zawarł porozumienie z inną ważną postacią Frontu Narodowego, Shahpourem Bachtiarem. Bachtiar miał zostać mianowany premierem (powrót do rządów cywilnych), podczas gdy szach i jego rodzina mieli opuścić kraj na „wakacje”. Jego obowiązki królewskie miała pełnić Rada Regencyjna, a trzy miesiące po jego wyjeździe miało zostać przeprowadzone referendum, w którym lud miał zdecydować, czy Iran pozostanie monarchią, czy stanie się republiką. Bachtiar, były przeciwnik szacha, został zmotywowany do dołączenia do rządu, ponieważ był coraz bardziej świadomy zamiarów Chomeiniego, by wprowadzić twarde rządy religijne zamiast demokracji. Karim Sanjabi natychmiast wydalił Bachtiara z Frontu Narodowego, a Bachtiar został potępiony przez Chomeiniego (który oświadczył, że akceptacja jego rządu jest równoznaczna z „posłuszeństwem fałszywym bogom”).

2 grudnia 1978 r. rozpoczęły się protesty muharramowe. Nazwane od islamskiego miesiąca, w którym się zaczęły, protesty te były imponująco wielkie i kluczowe. Ponad dwa miliony protestujących (z których wielu było nastolatkami zorganizowanymi przez mułłów z meczetów południowego Teheranu) wyszło na ulice, tłocząc się na placu Shahyad. Protestujący często wychodzili w nocy, łamiąc ustaloną godzinę policyjną, często wchodząc na dachy i krzycząc „Allahu-Akbar” (Bóg jest wielki). Według jednego ze świadków, wiele starć na ulicach miało charakter raczej zabawowy niż poważny, a siły bezpieczeństwa używały „aksamitnych rękawiczek” wobec opozycji (niemniej jednak rząd zgłosił co najmniej 12 ofiar śmiertelnych po stronie opozycji).

W 1978 roku rząd ogłosił nową konstytucję, która uznała Jana Karola za prawowitego spadkobiercę hiszpańskiej dynastii i króla; w szczególności Tytuł II, Sekcja 57 potwierdziła prawo Jana Karola do tronu Hiszpanii poprzez sukcesję dynastyczną w tradycji burbońskiej, jako „prawowitego spadkobiercę historycznej dynastii”, a nie jako wyznaczonego następcę Franco. Konstytucja została przyjęta przez demokratycznie wybrane Kortezy Konstytucyjne, ratyfikowana przez naród w referendum (6 grudnia), a następnie podpisana przez króla podczas uroczystego posiedzenia Kortezów.

W miarę zbliżania się dni Tasua i Aszura (10 i 11 grudnia), aby zapobiec krwawej konfrontacji, szach zaczął się wycofywać. W negocjacjach z ajatollahem Szariatmadarim szach nakazał uwolnienie 120 więźniów politycznych oraz Karima Sanjabiego, a 8 grudnia uchylił zakaz demonstracji ulicznych. Wydano zezwolenia dla uczestników marszu, a wojska zostały usunięte z trasy procesji. Z kolei Szariatmadari obiecał, że dopilnuje, aby podczas demonstracji nie doszło do przemocy. 10 i 11 grudnia, w dniach Tasua i Aszura, od sześciu do dziewięciu milionów demonstrantów anty-szachowych przemaszerowało przez cały Iran.

11 grudnia tuzin oficerów zostało zastrzelonych przez własne wojska w koszarach Lavizan w Teheranie. Obawiając się dalszych buntów, wielu żołnierzy odesłano do koszar. Meszhed (drugie co do wielkości miasto w Iranie) zostało pozostawione protestującym, a w wielu miastach prowincjonalnych demonstranci faktycznie przejęli kontrolę.

W grudniu tego samego roku Nolan Bushnell został zwolniony po kłótni z Mannym Gerardem. „Zaczęliśmy walczyć jak psy z kotami. A potem jesienią wszystko się posypało. Warner twierdził, że mnie zwolnili” – wspominał Bushnell. „Ja twierdzę, że odszedłem. Było to obopólne rozstanie”.

15 grudnia 1978 roku Snowdon poślubił Lucy Lindsay-Hogg.

W 1978 roku królowa przyjęła z wizytą państwową w Wielkiej Brytanii komunistycznego przywódcę Rumunii, Nicolae Ceaușescu, oraz jego żonę Elenę, choć prywatnie uważała, że mają "krew na rękach".

Szach zaczął szukać nowego premiera, który byłby cywilem i członkiem opozycji. 28 grudnia zawarł porozumienie z inną ważną postacią Frontu Narodowego, Shahpourem Bachtiarem. Bachtiar miał zostać mianowany premierem (powrót do rządów cywilnych), podczas gdy szach i jego rodzina mieli opuścić kraj na „wakacje”. Jego obowiązki królewskie miała pełnić Rada Regencyjna, a trzy miesiące po jego wyjeździe miało zostać przeprowadzone referendum, w którym lud miał zdecydować, czy Iran pozostanie monarchią, czy stanie się republiką. Bachtiar, były przeciwnik szacha, został zmotywowany do dołączenia do rządu, ponieważ był coraz bardziej świadomy zamiarów Chomeiniego, by wprowadzić twarde rządy religijne zamiast demokracji. Karim Sanjabi natychmiast wydalił Bachtiara z Frontu Narodowego, a Bachtiar został potępiony przez Chomeiniego (który oświadczył, że akceptacja jego rządu jest równoznaczna z „posłuszeństwem fałszywym bogom”).