Sprawdź najbardziej pamiętne wydarzenia June 1982 n.e..
Dezerter, który w czerwcu 1982 roku poleciał swoim MiG-21 do Syrii, ujawnił, że irackim siłom powietrznym pozostały tylko trzy eskadry myśliwsko-bombowe zdolne do prowadzenia operacji ofensywnych w Iranie. Lotnictwo armii irackiej było w nieco lepszym stanie i wciąż mogło operować ponad 70 helikopterami.
Do 1 czerwca, wraz z przybyciem kolejnych 5000 brytyjskich żołnierzy z 5. Brygady Piechoty, nowy brytyjski dowódca dywizji, generał dywizji Jeremy Moore RM, dysponował wystarczającymi siłami, aby rozpocząć planowanie ofensywy na Stanley.
Wraz z sukcesami Iranu na polu bitwy, Stany Zjednoczone zwiększyły swoje wsparcie dla rządu irackiego. Prezydent Ronald Reagan zdecydował, że Stany Zjednoczone „nie mogą pozwolić, aby Irak przegrał wojnę z Iranem” oraz że Stany Zjednoczone „zrobią wszystko, co konieczne, aby zapobiec przegranej Iraku”. Reagan sformalizował tę politykę, wydając w czerwcu 1982 roku stosowną dyrektywę dotyczącą bezpieczeństwa narodowego (National Security Decision Directive), usunął Irak z listy krajów „wspierających terroryzm” i sprzedał Irakowi broń, taką jak haubice, za pośrednictwem Jordanii.
Opracowano plany, zgodnie z którymi połowa Gwardii Walijskiej miała wyruszyć w lekkim rynsztunku w nocy 2 czerwca, podczas gdy Szkocka Gwardia i druga połowa Gwardii Walijskiej miały zostać przetransportowane z San Carlos Water na pokładzie okrętu logistycznego (LSL) Sir Tristram oraz okrętu desantowego (LPD) Intrepid w nocy 5 czerwca.
W nocy 11 czerwca, po kilku dniach żmudnego rozpoznania i przygotowań logistycznych, siły brytyjskie przeprowadziły nocny atak wielkości brygady na silnie broniony pierścień wzniesień otaczających Stanley. Jednostki 3. Brygady Komandosów, wspierane przez ogień artylerii okrętowej kilku jednostek Royal Navy, zaatakowały jednocześnie w bitwach o Mount Harriet, Two Sisters i Mount Longdon.
Zawieszenie broni ogłoszono 14 czerwca, a dowódca argentyńskiego garnizonu w Stanley, generał brygady Mario Menéndez, poddał się tego samego dnia generałowi dywizji Jeremy'emu Moore'owi.
Konflikt trwał 74 dni i zakończył się kapitulacją Argentyny 14 czerwca, przywracając wyspy pod kontrolę brytyjską. Łącznie w trakcie działań wojennych zginęło 649 argentyńskich żołnierzy, 255 brytyjskich żołnierzy oraz trzech mieszkańców Falklandów.
20 czerwca 1982 roku Saddam ogłosił, że chce dążyć do pokoju i zaproponował natychmiastowe zawieszenie broni oraz wycofanie się z terytorium Iranu w ciągu dwóch tygodni. Chomeini odpowiedział, że wojna nie zakończy się, dopóki w Iraku nie zostanie zainstalowany nowy rząd i nie zostaną wypłacone reparacje. Ogłosił, że Iran dokona inwazji na Irak i nie zatrzyma się, dopóki reżim partii Baas nie zostanie zastąpiony republiką islamską.
20 czerwca Brytyjczycy odzyskali Sandwich Południowy, co wiązało się z przyjęciem kapitulacji garnizonu Southern Thule w bazie Corbeta Uruguay i ogłoszeniem zakończenia działań wojennych. Argentyna założyła bazę Corbeta Uruguay w 1976 roku, jednak przed 1982 rokiem Wielka Brytania kwestionowała jej istnienie jedynie drogą dyplomatyczną.
21 czerwca 1982 roku księżna urodziła pierwszego syna pary, księcia Williama.
20 czerwca 1982 roku Katarzyna Middleton, wówczas nazywana Kate, została ochrzczona w kościele parafialnym św. Andrzeja w Bradfield.
Książę William urodził się w Lindo Wing szpitala St Mary's w Londynie, 21 czerwca 1982 roku o godzinie 21:03, jako pierwsze dziecko Karola, księcia Walii – następcy tronu królowej Elżbiety II – oraz Diany, księżnej Walii. Był pierwszym dzieckiem urodzonym przez księcia i księżną Walii od czasu narodzin księcia Johna w 1905 roku. Rodzice Williama czule nazywali go „Wombat” lub „Wills” – imię to zostało wymyślone przez prasę.
Jego imiona, William Arthur Philip Louis, zostały ogłoszone przez Pałac Buckingham 28 czerwca.
Dezerter, który w czerwcu 1982 roku poleciał swoim MiG-21 do Syrii, ujawnił, że irackim siłom powietrznym pozostały tylko trzy eskadry myśliwsko-bombowe zdolne do prowadzenia operacji ofensywnych w Iranie. Lotnictwo armii irackiej było w nieco lepszym stanie i wciąż mogło operować ponad 70 helikopterami.
Do 1 czerwca, wraz z przybyciem kolejnych 5000 brytyjskich żołnierzy z 5. Brygady Piechoty, nowy brytyjski dowódca dywizji, generał dywizji Jeremy Moore RM, dysponował wystarczającymi siłami, aby rozpocząć planowanie ofensywy na Stanley.
Wraz z sukcesami Iranu na polu bitwy, Stany Zjednoczone zwiększyły swoje wsparcie dla rządu irackiego. Prezydent Ronald Reagan zdecydował, że Stany Zjednoczone „nie mogą pozwolić, aby Irak przegrał wojnę z Iranem” oraz że Stany Zjednoczone „zrobią wszystko, co konieczne, aby zapobiec przegranej Iraku”. Reagan sformalizował tę politykę, wydając w czerwcu 1982 roku stosowną dyrektywę dotyczącą bezpieczeństwa narodowego (National Security Decision Directive), usunął Irak z listy krajów „wspierających terroryzm” i sprzedał Irakowi broń, taką jak haubice, za pośrednictwem Jordanii.
Opracowano plany, zgodnie z którymi połowa Gwardii Walijskiej miała wyruszyć w lekkim rynsztunku w nocy 2 czerwca, podczas gdy Szkocka Gwardia i druga połowa Gwardii Walijskiej miały zostać przetransportowane z San Carlos Water na pokładzie okrętu logistycznego (LSL) Sir Tristram oraz okrętu desantowego (LPD) Intrepid w nocy 5 czerwca.
W nocy 11 czerwca, po kilku dniach żmudnego rozpoznania i przygotowań logistycznych, siły brytyjskie przeprowadziły nocny atak wielkości brygady na silnie broniony pierścień wzniesień otaczających Stanley. Jednostki 3. Brygady Komandosów, wspierane przez ogień artylerii okrętowej kilku jednostek Royal Navy, zaatakowały jednocześnie w bitwach o Mount Harriet, Two Sisters i Mount Longdon.
Zawieszenie broni ogłoszono 14 czerwca, a dowódca argentyńskiego garnizonu w Stanley, generał brygady Mario Menéndez, poddał się tego samego dnia generałowi dywizji Jeremy'emu Moore'owi.
Konflikt trwał 74 dni i zakończył się kapitulacją Argentyny 14 czerwca, przywracając wyspy pod kontrolę brytyjską. Łącznie w trakcie działań wojennych zginęło 649 argentyńskich żołnierzy, 255 brytyjskich żołnierzy oraz trzech mieszkańców Falklandów.
20 czerwca 1982 roku Saddam ogłosił, że chce dążyć do pokoju i zaproponował natychmiastowe zawieszenie broni oraz wycofanie się z terytorium Iranu w ciągu dwóch tygodni. Chomeini odpowiedział, że wojna nie zakończy się, dopóki w Iraku nie zostanie zainstalowany nowy rząd i nie zostaną wypłacone reparacje. Ogłosił, że Iran dokona inwazji na Irak i nie zatrzyma się, dopóki reżim partii Baas nie zostanie zastąpiony republiką islamską.
20 czerwca Brytyjczycy odzyskali Sandwich Południowy, co wiązało się z przyjęciem kapitulacji garnizonu Southern Thule w bazie Corbeta Uruguay i ogłoszeniem zakończenia działań wojennych. Argentyna założyła bazę Corbeta Uruguay w 1976 roku, jednak przed 1982 rokiem Wielka Brytania kwestionowała jej istnienie jedynie drogą dyplomatyczną.
21 czerwca 1982 roku księżna urodziła pierwszego syna pary, księcia Williama.
20 czerwca 1982 roku Katarzyna Middleton, wówczas nazywana Kate, została ochrzczona w kościele parafialnym św. Andrzeja w Bradfield.
Książę William urodził się w Lindo Wing szpitala St Mary's w Londynie, 21 czerwca 1982 roku o godzinie 21:03, jako pierwsze dziecko Karola, księcia Walii – następcy tronu królowej Elżbiety II – oraz Diany, księżnej Walii. Był pierwszym dzieckiem urodzonym przez księcia i księżną Walii od czasu narodzin księcia Johna w 1905 roku. Rodzice Williama czule nazywali go „Wombat” lub „Wills” – imię to zostało wymyślone przez prasę.
Jego imiona, William Arthur Philip Louis, zostały ogłoszone przez Pałac Buckingham 28 czerwca.
