Sprawdź najbardziej pamiętne wydarzenia May 1940 n.e..
Debata o Norwegii, czasami nazywana debatą o Narwiku, była przełomową debatą w brytyjskiej Izbie Gmin podczas II wojny światowej, która odbyła się w dniach 7–9 maja 1940 roku. Została nazwana najbardziej dalekosiężną debatą parlamentarną XX wieku. Pod koniec drugiego dnia członkowie przeprowadzili głosowanie nad wotum nieufności, które wygrał rząd, ale z drastycznie zmniejszoną większością.
Po tym, jak aliantom nie udało się zapobiec niemieckiej okupacji Norwegii, Izba Gmin przeprowadziła w dniach 7–9 maja otwartą debatę na temat prowadzenia wojny przez rząd. Została ona nazwana debatą norweską i jest uznawana za jedno z najważniejszych wydarzeń w historii parlamentaryzmu.
W maju Churchill był nadal ogólnie niepopularny wśród wielu konserwatystów i prawdopodobnie większości Partii Pracy. Chamberlain pozostał liderem Partii Konserwatywnej do października, kiedy zły stan zdrowia zmusił go do rezygnacji. Do tego czasu Churchill przekonał do siebie wątpiących, a jego następstwo na stanowisku lidera partii było formalnością.
W maju 1940 roku Niemcy zaatakowały Francję oraz podbiły Luksemburg, Holandię i Belgię.
10 maja Neville Chamberlain zrezygnował ze stanowiska premiera.
Winston Churchill został mianowany premierem Wielkiej Brytanii.
Niemcy zaatakowali Zachód 10 maja.
Niemcy rozpoczęły ofensywę przeciwko Francji. Aby obejść silne fortyfikacje Linii Maginota na granicy francusko-niemieckiej, Niemcy skierowały swój atak na neutralne państwa: Belgię, Holandię i Luksemburg.
W maju 1940 roku Niemcy dokonały inwazji na Holandię, Luksemburg, Belgię i Francję. Po kapitulacji Belgii kraj był rządzony przez niemieckiego gubernatora wojskowego, Alexandra von Falkenhausena, który wprowadził środki antyżydowskie wobec 90 000 tamtejszych Żydów, z których wielu było uchodźcami z Niemiec lub Europy Wschodniej.
De Gaulle aktywował swoją nową dywizję 12 maja, co dało mu dowództwo nad 4. Dywizją Pancerną.
Jego pierwsze przemówienie jako premiera wygłoszone w Izbie Gmin 13 maja było przemówieniem o „krwi, trudzie, łzach i pocie”. Było to niewiele więcej niż krótkie oświadczenie, ale, jak mówi Jenkins, „zawierało frazy, które odbijały się echem przez dziesięciolecia”. Churchill jasno dał do zrozumienia narodowi, że przed nimi długa i ciężka droga oraz że zwycięstwo jest ostatecznym celem: Powiedziałbym Izbie... że nie mam nic do zaoferowania poza krwią, trudem, łzami i potem. Przed nami próba najcięższego rodzaju. Pytacie, jaka jest nasza polityka? Powiem: prowadzić wojnę na morzu, na lądzie i w powietrzu, z całą naszą mocą i z całą siłą, jaką Bóg może nam dać; prowadzić wojnę przeciwko potwornej tyranii, której nigdy nie przewyższył żaden mroczny, godny pożałowania katalog ludzkich zbrodni. Taka jest nasza polityka. Pytacie, jaki jest nasz cel? Mogę odpowiedzieć jednym słowem: jest nim zwycięstwo, zwycięstwo za wszelką cenę, zwycięstwo mimo wszelkiego terroru, zwycięstwo, jakkolwiek długa i ciężka może być droga; bo bez zwycięstwa nie ma przetrwania.
Kiedy w maju 1940 r. Niemcy najechały północną Francję, Windsorowie uciekli na południe, najpierw do Biarritz, a następnie w czerwcu do frankistowskiej Hiszpanii. W lipcu para przeniosła się do Portugalii, gdzie początkowo mieszkali w domu Ricardo Espírito Santo, portugalskiego bankiera utrzymującego kontakty zarówno z Brytyjczykami, jak i Niemcami. W ramach operacji o kryptonimie Willi, nazistowscy agenci, głównie Walter Schellenberg, bezskutecznie spiskowali, aby przekonać księcia do opuszczenia Portugalii i powrotu do Hiszpanii, w razie potrzeby porywając go.
Pod koniec marca Reynaud poinformował de Gaulle'a, że otrzyma dowództwo nad 4. Dywizją Pancerną, która miała zostać sformowana do 15 maja.
Niemcy przełamali front pod Sedanem 15 maja 1940 roku.
18 maja został wzmocniony dwoma świeżymi pułkami kawalerii pancernej, co zwiększyło jego siły do 150 pojazdów.
Niemcy zaatakowały Grecję w maju 1940 roku, aby dołączyć do sił włoskich w bitwie o Grecję (28 października 1940 – 1 czerwca 1941), co doprowadziło do okupacji Grecji przez państwa Osi.
Charles zaatakował ponownie 19 maja, a jego siły zostały ponownie zdziesiątkowane przez niemieckie Stukasy i artylerię. Zignorował rozkazy generała Georges'a dotyczące wycofania się, a wczesnym popołudniem zażądał dwóch kolejnych dywizji od Touchona, który odrzucił jego prośbę.
Charles opóźnił swój odwrót do 20 maja.
21 maja, na prośbę oficerów propagandy, wygłosił w radiu francuskim przemówienie na temat swojego niedawnego ataku.
Od lutego do maja 1940 roku Elżbieta i Małgorzata mieszkały w Royal Lodge w Windsorze, aż do przeprowadzki do Zamku Windsor, gdzie mieszkały przez większość kolejnych pięciu lat.
W uznaniu jego wysiłków de Gaulle został 23 maja 1940 roku awansowany do stopnia tymczasowego (w języku angielskim: acting) generała brygady.
Goebbels wykorzystał fakt zamordowania polskich oficerów w zbrodni katyńskiej przez Armię Czerwoną w 1940 roku, próbując wbić klin między Sowietów a pozostałych zachodnich aliantów.
Pod koniec maja, gdy Brytyjski Korpus Ekspedycyjny był w odwrocie do Dunkierki, a upadek Francji wydawał się nieuchronny, Halifax zaproponował, aby rząd zbadał możliwość wynegocjowania porozumienia pokojowego przy użyciu wciąż neutralnego Mussoliniego jako pośrednika. W dniach 26–28 maja odbyło się kilka spotkań na wysokim szczeblu, w tym dwa z premierem Francji Paulem Reynaudem.
W dniach 28–29 maja de Gaulle zaatakował niemiecki przyczółek na południe od Sommy pod Abbeville, biorąc około 400 niemieckich jeńców w ostatniej próbie odcięcia drogi ucieczki siłom alianckim wycofującym się do Dunkierki.
Debata o Norwegii, czasami nazywana debatą o Narwiku, była przełomową debatą w brytyjskiej Izbie Gmin podczas II wojny światowej, która odbyła się w dniach 7–9 maja 1940 roku. Została nazwana najbardziej dalekosiężną debatą parlamentarną XX wieku. Pod koniec drugiego dnia członkowie przeprowadzili głosowanie nad wotum nieufności, które wygrał rząd, ale z drastycznie zmniejszoną większością.
Po tym, jak aliantom nie udało się zapobiec niemieckiej okupacji Norwegii, Izba Gmin przeprowadziła w dniach 7–9 maja otwartą debatę na temat prowadzenia wojny przez rząd. Została ona nazwana debatą norweską i jest uznawana za jedno z najważniejszych wydarzeń w historii parlamentaryzmu.
W maju Churchill był nadal ogólnie niepopularny wśród wielu konserwatystów i prawdopodobnie większości Partii Pracy. Chamberlain pozostał liderem Partii Konserwatywnej do października, kiedy zły stan zdrowia zmusił go do rezygnacji. Do tego czasu Churchill przekonał do siebie wątpiących, a jego następstwo na stanowisku lidera partii było formalnością.
W maju 1940 roku Niemcy zaatakowały Francję oraz podbiły Luksemburg, Holandię i Belgię.
10 maja Neville Chamberlain zrezygnował ze stanowiska premiera.
Winston Churchill został mianowany premierem Wielkiej Brytanii.
Niemcy zaatakowali Zachód 10 maja.
Niemcy rozpoczęły ofensywę przeciwko Francji. Aby obejść silne fortyfikacje Linii Maginota na granicy francusko-niemieckiej, Niemcy skierowały swój atak na neutralne państwa: Belgię, Holandię i Luksemburg.
W maju 1940 roku Niemcy dokonały inwazji na Holandię, Luksemburg, Belgię i Francję. Po kapitulacji Belgii kraj był rządzony przez niemieckiego gubernatora wojskowego, Alexandra von Falkenhausena, który wprowadził środki antyżydowskie wobec 90 000 tamtejszych Żydów, z których wielu było uchodźcami z Niemiec lub Europy Wschodniej.
De Gaulle aktywował swoją nową dywizję 12 maja, co dało mu dowództwo nad 4. Dywizją Pancerną.
Jego pierwsze przemówienie jako premiera wygłoszone w Izbie Gmin 13 maja było przemówieniem o „krwi, trudzie, łzach i pocie”. Było to niewiele więcej niż krótkie oświadczenie, ale, jak mówi Jenkins, „zawierało frazy, które odbijały się echem przez dziesięciolecia”. Churchill jasno dał do zrozumienia narodowi, że przed nimi długa i ciężka droga oraz że zwycięstwo jest ostatecznym celem: Powiedziałbym Izbie... że nie mam nic do zaoferowania poza krwią, trudem, łzami i potem. Przed nami próba najcięższego rodzaju. Pytacie, jaka jest nasza polityka? Powiem: prowadzić wojnę na morzu, na lądzie i w powietrzu, z całą naszą mocą i z całą siłą, jaką Bóg może nam dać; prowadzić wojnę przeciwko potwornej tyranii, której nigdy nie przewyższył żaden mroczny, godny pożałowania katalog ludzkich zbrodni. Taka jest nasza polityka. Pytacie, jaki jest nasz cel? Mogę odpowiedzieć jednym słowem: jest nim zwycięstwo, zwycięstwo za wszelką cenę, zwycięstwo mimo wszelkiego terroru, zwycięstwo, jakkolwiek długa i ciężka może być droga; bo bez zwycięstwa nie ma przetrwania.
Kiedy w maju 1940 r. Niemcy najechały północną Francję, Windsorowie uciekli na południe, najpierw do Biarritz, a następnie w czerwcu do frankistowskiej Hiszpanii. W lipcu para przeniosła się do Portugalii, gdzie początkowo mieszkali w domu Ricardo Espírito Santo, portugalskiego bankiera utrzymującego kontakty zarówno z Brytyjczykami, jak i Niemcami. W ramach operacji o kryptonimie Willi, nazistowscy agenci, głównie Walter Schellenberg, bezskutecznie spiskowali, aby przekonać księcia do opuszczenia Portugalii i powrotu do Hiszpanii, w razie potrzeby porywając go.
Pod koniec marca Reynaud poinformował de Gaulle'a, że otrzyma dowództwo nad 4. Dywizją Pancerną, która miała zostać sformowana do 15 maja.
Niemcy przełamali front pod Sedanem 15 maja 1940 roku.
18 maja został wzmocniony dwoma świeżymi pułkami kawalerii pancernej, co zwiększyło jego siły do 150 pojazdów.
Niemcy zaatakowały Grecję w maju 1940 roku, aby dołączyć do sił włoskich w bitwie o Grecję (28 października 1940 – 1 czerwca 1941), co doprowadziło do okupacji Grecji przez państwa Osi.
Charles zaatakował ponownie 19 maja, a jego siły zostały ponownie zdziesiątkowane przez niemieckie Stukasy i artylerię. Zignorował rozkazy generała Georges'a dotyczące wycofania się, a wczesnym popołudniem zażądał dwóch kolejnych dywizji od Touchona, który odrzucił jego prośbę.
Charles opóźnił swój odwrót do 20 maja.
21 maja, na prośbę oficerów propagandy, wygłosił w radiu francuskim przemówienie na temat swojego niedawnego ataku.
Od lutego do maja 1940 roku Elżbieta i Małgorzata mieszkały w Royal Lodge w Windsorze, aż do przeprowadzki do Zamku Windsor, gdzie mieszkały przez większość kolejnych pięciu lat.
W uznaniu jego wysiłków de Gaulle został 23 maja 1940 roku awansowany do stopnia tymczasowego (w języku angielskim: acting) generała brygady.
Goebbels wykorzystał fakt zamordowania polskich oficerów w zbrodni katyńskiej przez Armię Czerwoną w 1940 roku, próbując wbić klin między Sowietów a pozostałych zachodnich aliantów.
Pod koniec maja, gdy Brytyjski Korpus Ekspedycyjny był w odwrocie do Dunkierki, a upadek Francji wydawał się nieuchronny, Halifax zaproponował, aby rząd zbadał możliwość wynegocjowania porozumienia pokojowego przy użyciu wciąż neutralnego Mussoliniego jako pośrednika. W dniach 26–28 maja odbyło się kilka spotkań na wysokim szczeblu, w tym dwa z premierem Francji Paulem Reynaudem.
W dniach 28–29 maja de Gaulle zaatakował niemiecki przyczółek na południe od Sommy pod Abbeville, biorąc około 400 niemieckich jeńców w ostatniej próbie odcięcia drogi ucieczki siłom alianckim wycofującym się do Dunkierki.
