Sprawdź najbardziej pamiętne wydarzenia May 1970 n.e..
Wybuchły kolejne protesty przeciwko temu, co postrzegano jako rozszerzenie konfliktu, a niepokoje przerodziły się w przemoc, gdy 4 maja Gwardziści Narodowi Ohio zastrzelili czterech nieuzbrojonych studentów.
8 maja ukazał się wyprodukowany przez Spectora album Let It Be. Towarzyszący mu singiel „The Long and Winding Road” był ostatnim singlem Beatlesów; został wydany w Stanach Zjednoczonych, ale nie w Wielkiej Brytanii.
Reakcje Nixona na protestujących obejmowały improwizowane, wczesnoporanne spotkanie z nimi pod Pomnikiem Lincolna 9 maja 1970 roku.
Trzęsienie ziemi w Ancash w 1970 roku (znane również jako wielkie trzęsienie ziemi w Peru) wystąpiło 31 maja u wybrzeży Peru na Oceanie Spokojnym o godzinie 15:23:29 czasu lokalnego. W połączeniu z wywołanym przez nie osuwiskiem jest to najbardziej katastrofalna klęska żywiołowa w historii Peru. Ze względu na ogromne ilości śniegu i lodu w osuwisku, które spowodowało szacunkowo od 66 794 do 70 000 ofiar, jest ono również uważane za najbardziej śmiercionośną lawinę na świecie.
Podwodne trzęsienie ziemi uderzyło w niedzielne popołudnie i trwało około 45 sekund. Wstrząs dotknął peruwiańskie regiony Ancash i La Libertad. Epicentrum znajdowało się 35 km (22 mile) od wybrzeży Casma i Chimbote na Oceanie Spokojnym, gdzie płyta Nazca ulega subdukcji pod płytę południowoamerykańską. Miało ono magnitudę momentową 7,9 i maksymalną intensywność w skali Mercallego VIII (niszczycielskie). Mechanizm ogniska i głębokość hipocentrum trzęsienia ziemi wskazują, że było ono wynikiem uskoku normalnego w obrębie subdukowanej płyty. Północna ściana góry Huascarán stała się niestabilna, co spowodowało lawinę skalno-lodowo-śnieżną i pogrzebanie miast Yungay i Ranrahirca. Lawina rozpoczęła się jako przesuwająca się masa lodu lodowcowego i skał o szerokości około 910 metrów (2990 stóp) i długości 1,6 km (1 mila). Przebyła ona około 18 kilometrów (11 mil) do wioski Yungay ze średnią prędkością od 280 do 335 km na godzinę. Szybko poruszająca się masa porywała osady lodowcowe i szacuje się, że w momencie dotarcia do Yungay składała się z około 80 milionów m³ wody, błota, skał i śniegu.
Wybuchły kolejne protesty przeciwko temu, co postrzegano jako rozszerzenie konfliktu, a niepokoje przerodziły się w przemoc, gdy 4 maja Gwardziści Narodowi Ohio zastrzelili czterech nieuzbrojonych studentów.
8 maja ukazał się wyprodukowany przez Spectora album Let It Be. Towarzyszący mu singiel „The Long and Winding Road” był ostatnim singlem Beatlesów; został wydany w Stanach Zjednoczonych, ale nie w Wielkiej Brytanii.
Reakcje Nixona na protestujących obejmowały improwizowane, wczesnoporanne spotkanie z nimi pod Pomnikiem Lincolna 9 maja 1970 roku.
Trzęsienie ziemi w Ancash w 1970 roku (znane również jako wielkie trzęsienie ziemi w Peru) wystąpiło 31 maja u wybrzeży Peru na Oceanie Spokojnym o godzinie 15:23:29 czasu lokalnego. W połączeniu z wywołanym przez nie osuwiskiem jest to najbardziej katastrofalna klęska żywiołowa w historii Peru. Ze względu na ogromne ilości śniegu i lodu w osuwisku, które spowodowało szacunkowo od 66 794 do 70 000 ofiar, jest ono również uważane za najbardziej śmiercionośną lawinę na świecie.
Podwodne trzęsienie ziemi uderzyło w niedzielne popołudnie i trwało około 45 sekund. Wstrząs dotknął peruwiańskie regiony Ancash i La Libertad. Epicentrum znajdowało się 35 km (22 mile) od wybrzeży Casma i Chimbote na Oceanie Spokojnym, gdzie płyta Nazca ulega subdukcji pod płytę południowoamerykańską. Miało ono magnitudę momentową 7,9 i maksymalną intensywność w skali Mercallego VIII (niszczycielskie). Mechanizm ogniska i głębokość hipocentrum trzęsienia ziemi wskazują, że było ono wynikiem uskoku normalnego w obrębie subdukowanej płyty. Północna ściana góry Huascarán stała się niestabilna, co spowodowało lawinę skalno-lodowo-śnieżną i pogrzebanie miast Yungay i Ranrahirca. Lawina rozpoczęła się jako przesuwająca się masa lodu lodowcowego i skał o szerokości około 910 metrów (2990 stóp) i długości 1,6 km (1 mila). Przebyła ona około 18 kilometrów (11 mil) do wioski Yungay ze średnią prędkością od 280 do 335 km na godzinę. Szybko poruszająca się masa porywała osady lodowcowe i szacuje się, że w momencie dotarcia do Yungay składała się z około 80 milionów m³ wody, błota, skał i śniegu.
