Sprawdź najbardziej pamiętne wydarzenia May 1985 n.e..
Po zakończeniu kariery zawodniczej Cruyff poszedł w ślady swojego mentora Rinusa Michelsa, prowadząc młody zespół Ajaksu do zwycięstwa w Pucharze Zdobywców Pucharów w 1987 roku (1–0). W maju i czerwcu 1985 roku Cruyff ponownie wrócił do Ajaksu. W sezonie 1985–86 tytuł mistrzowski przypadł PSV Jana Rekera, mimo że Ajax miał bilans bramkowy +85 (120 goli strzelonych, 35 straconych).
Zabójczy widok to film szpiegowski z 1985 roku i czternasta część serii o Jamesie Bondzie wyprodukowana przez Eon Productions, a także siódma i ostatnia, w której Roger Moore wcielił się w postać fikcyjnego agenta MI6, Jamesa Bonda.
Administracja Betancura z kolei kwestionowała działania M-19 i jego zaangażowanie w proces pokojowy, kontynuując jednocześnie negocjacje z FARC, co doprowadziło do powstania Unii Patriotycznej (Unión Patriótica) – UP, legalnej i jawnej organizacji politycznej.
W maju 1985 roku Liverpool bronił tytułu zdobywcy Pucharu Europy, wygrywając rozgrywki po pokonaniu Romy w rzutach karnych w finale poprzedniego sezonu. Ponownie mieli zmierzyć się z włoskim przeciwnikiem, Juventusem, który niepokonany wygrał Puchar Zdobywców Pucharów w sezonie 1983–84. Juventus posiadał drużynę złożoną z wielu mistrzów świata z 1982 roku – którzy grali dla Juventusu przez wiele lat – a ich rozgrywający Michel Platini był uważany za najlepszego piłkarza w Europie, zostając wybranym Piłkarzem Roku przez magazyn France Football drugi rok z rzędu w grudniu 1984 roku. Obie drużyny zajmowały dwa pierwsze miejsca w rankingu klubowym UEFA pod koniec poprzedniego sezonu i były uważane przez prasę specjalistyczną za dwie najlepsze drużyny na kontynencie w tamtym czasie. Obie drużyny zmierzyły się w Superpucharze Europy 1984 cztery miesiące wcześniej, co zakończyło się zwycięstwem włoskiej drużyny 2–0.
Około godziny 19:00 czasu lokalnego, na godzinę przed rozpoczęciem meczu, zaczęły się kłopoty. Kibice Liverpoolu i Juventusu w sektorach X i Z stali zaledwie kilka metrów od siebie. Granica między nimi była wyznaczona przez tymczasowe ogrodzenie z siatki i słabo strzeżoną strefę niczyją. Chuligani zaczęli rzucać kamieniami przez barierę, które podnosili z kruszejących trybun pod swoimi stopami. Zbliżał się czas rozpoczęcia meczu, a rzucanie stawało się coraz bardziej intensywne. Kilka grup chuliganów Liverpoolu przebiło się przez barierę między sektorem X i Z, obezwładniło policję i ruszyło na kibiców Juventusu. Fani zaczęli uciekać w stronę muru obwodowego sektora Z. Mur nie wytrzymał naporu uciekających kibiców Juventusu i jego dolna część zawaliła się. Wbrew ówczesnym doniesieniom i temu, co wielu nadal zakłada, zawalenie się muru nie było przyczyną 39 zgonów. Zamiast tego, zawalenie się muru zmniejszyło nacisk i pozwoliło kibicom uciec. Większość zmarła z powodu uduszenia po potknięciu się lub zmiażdżeniu o mur przed jego zawaleniem. Kolejnych 600 kibiców zostało rannych. Ciała wynoszono ze stadionu na fragmentach żelaznego ogrodzenia i układano na zewnątrz, przykrywając wielkimi flagami piłkarskimi. Gdy przyleciały helikoptery policyjne i medyczne, podmuchy wirników zdmuchnęły skromne przykrycia. W odwecie za wydarzenia w sektorze Z, wielu kibiców Juventusu wywołało zamieszki na swoim końcu stadionu. Ruszyli w dół bieżni lekkoatletycznej, aby pomóc innym kibicom Juventusu, ale interwencja policji powstrzymała ich pochód. Duża grupa kibiców Juventusu walczyła z policją przy użyciu kamieni, butelek i skał przez dwie godziny. Widziano również jednego kibica Juventusu strzelającego z pistoletu startowego do belgijskiej policji.
Pomimo skali katastrofy, przedstawiciele UEFA, premier Belgii Wilfried Martens, burmistrz Brukseli Hervé Brouhon oraz miejskie siły policyjne uznali, że odwołanie meczu mogłoby doprowadzić do dalszych zamieszek i przemocy. Mecz ostatecznie rozpoczął się po tym, jak kapitanowie obu drużyn przemówili do tłumu i zaapelowali o spokój. Juventus wygrał mecz 1–0 dzięki rzutowi karnemu strzelonemu przez Michela Platiniego, podyktowanemu przez szwajcarskiego sędziego Dainę za faul na Zbigniewie Bońku.
Winą za incydent obarczono kibiców Liverpool FC. 30 maja oficjalny obserwator UEFA Gunter Schneider powiedział: „Tylko angielscy kibice byli odpowiedzialni. Nie ma co do tego wątpliwości”. UEFA, organizator wydarzenia, właściciele stadionu Heysel oraz belgijska policja zostali poddani dochodzeniu w sprawie winy. Po 18-miesięcznym śledztwie opublikowano dossier czołowej belgijskiej sędzi Mariny Coppieters. Stwierdzono w nim, że wina powinna spoczywać wyłącznie na angielskich kibicach.
Po zakończeniu kariery zawodniczej Cruyff poszedł w ślady swojego mentora Rinusa Michelsa, prowadząc młody zespół Ajaksu do zwycięstwa w Pucharze Zdobywców Pucharów w 1987 roku (1–0). W maju i czerwcu 1985 roku Cruyff ponownie wrócił do Ajaksu. W sezonie 1985–86 tytuł mistrzowski przypadł PSV Jana Rekera, mimo że Ajax miał bilans bramkowy +85 (120 goli strzelonych, 35 straconych).
Zabójczy widok to film szpiegowski z 1985 roku i czternasta część serii o Jamesie Bondzie wyprodukowana przez Eon Productions, a także siódma i ostatnia, w której Roger Moore wcielił się w postać fikcyjnego agenta MI6, Jamesa Bonda.
Administracja Betancura z kolei kwestionowała działania M-19 i jego zaangażowanie w proces pokojowy, kontynuując jednocześnie negocjacje z FARC, co doprowadziło do powstania Unii Patriotycznej (Unión Patriótica) – UP, legalnej i jawnej organizacji politycznej.
W maju 1985 roku Liverpool bronił tytułu zdobywcy Pucharu Europy, wygrywając rozgrywki po pokonaniu Romy w rzutach karnych w finale poprzedniego sezonu. Ponownie mieli zmierzyć się z włoskim przeciwnikiem, Juventusem, który niepokonany wygrał Puchar Zdobywców Pucharów w sezonie 1983–84. Juventus posiadał drużynę złożoną z wielu mistrzów świata z 1982 roku – którzy grali dla Juventusu przez wiele lat – a ich rozgrywający Michel Platini był uważany za najlepszego piłkarza w Europie, zostając wybranym Piłkarzem Roku przez magazyn France Football drugi rok z rzędu w grudniu 1984 roku. Obie drużyny zajmowały dwa pierwsze miejsca w rankingu klubowym UEFA pod koniec poprzedniego sezonu i były uważane przez prasę specjalistyczną za dwie najlepsze drużyny na kontynencie w tamtym czasie. Obie drużyny zmierzyły się w Superpucharze Europy 1984 cztery miesiące wcześniej, co zakończyło się zwycięstwem włoskiej drużyny 2–0.
Około godziny 19:00 czasu lokalnego, na godzinę przed rozpoczęciem meczu, zaczęły się kłopoty. Kibice Liverpoolu i Juventusu w sektorach X i Z stali zaledwie kilka metrów od siebie. Granica między nimi była wyznaczona przez tymczasowe ogrodzenie z siatki i słabo strzeżoną strefę niczyją. Chuligani zaczęli rzucać kamieniami przez barierę, które podnosili z kruszejących trybun pod swoimi stopami. Zbliżał się czas rozpoczęcia meczu, a rzucanie stawało się coraz bardziej intensywne. Kilka grup chuliganów Liverpoolu przebiło się przez barierę między sektorem X i Z, obezwładniło policję i ruszyło na kibiców Juventusu. Fani zaczęli uciekać w stronę muru obwodowego sektora Z. Mur nie wytrzymał naporu uciekających kibiców Juventusu i jego dolna część zawaliła się. Wbrew ówczesnym doniesieniom i temu, co wielu nadal zakłada, zawalenie się muru nie było przyczyną 39 zgonów. Zamiast tego, zawalenie się muru zmniejszyło nacisk i pozwoliło kibicom uciec. Większość zmarła z powodu uduszenia po potknięciu się lub zmiażdżeniu o mur przed jego zawaleniem. Kolejnych 600 kibiców zostało rannych. Ciała wynoszono ze stadionu na fragmentach żelaznego ogrodzenia i układano na zewnątrz, przykrywając wielkimi flagami piłkarskimi. Gdy przyleciały helikoptery policyjne i medyczne, podmuchy wirników zdmuchnęły skromne przykrycia. W odwecie za wydarzenia w sektorze Z, wielu kibiców Juventusu wywołało zamieszki na swoim końcu stadionu. Ruszyli w dół bieżni lekkoatletycznej, aby pomóc innym kibicom Juventusu, ale interwencja policji powstrzymała ich pochód. Duża grupa kibiców Juventusu walczyła z policją przy użyciu kamieni, butelek i skał przez dwie godziny. Widziano również jednego kibica Juventusu strzelającego z pistoletu startowego do belgijskiej policji.
Pomimo skali katastrofy, przedstawiciele UEFA, premier Belgii Wilfried Martens, burmistrz Brukseli Hervé Brouhon oraz miejskie siły policyjne uznali, że odwołanie meczu mogłoby doprowadzić do dalszych zamieszek i przemocy. Mecz ostatecznie rozpoczął się po tym, jak kapitanowie obu drużyn przemówili do tłumu i zaapelowali o spokój. Juventus wygrał mecz 1–0 dzięki rzutowi karnemu strzelonemu przez Michela Platiniego, podyktowanemu przez szwajcarskiego sędziego Dainę za faul na Zbigniewie Bońku.
Winą za incydent obarczono kibiców Liverpool FC. 30 maja oficjalny obserwator UEFA Gunter Schneider powiedział: „Tylko angielscy kibice byli odpowiedzialni. Nie ma co do tego wątpliwości”. UEFA, organizator wydarzenia, właściciele stadionu Heysel oraz belgijska policja zostali poddani dochodzeniu w sprawie winy. Po 18-miesięcznym śledztwie opublikowano dossier czołowej belgijskiej sędzi Mariny Coppieters. Stwierdzono w nim, że wina powinna spoczywać wyłącznie na angielskich kibicach.
