Sprawdź najbardziej pamiętne wydarzenia November 1990 n.e..
1 listopada 1990 roku Howe, będący wówczas ostatnim członkiem pierwotnego gabinetu Thatcher z 1979 roku, zrezygnował ze stanowiska wicepremiera, rzekomo z powodu jej otwartej wrogości wobec dążeń do Unii Gospodarczej i Walutowej.
Pierwszy sklep detaliczny Nike, nazwany Niketown, został otwarty w centrum Portland w listopadzie 1990 roku.
8 listopada 1990 roku FBI przeprowadziło nalot na dom El Sayyida Nosaira w New Jersey, współpracownika agenta Al-Kaidy, Alego Mohameda. Odkryli tam liczne dowody na spiski terrorystyczne, w tym plany wysadzenia wieżowców w Nowym Jorku.
W pierwszych wyborach wielopartyjnych w Bośni i Hercegowinie w listopadzie 1990 roku głosy oddawano w dużej mierze według przynależności etnicznej, co doprowadziło do sukcesu bośniackiej Partii Akcji Demokratycznej, Serbskiej Partii Demokratycznej oraz Chorwackiej Wspólnoty Demokratycznej.
Upadek Układu Warszawskiego w latach 1989–1991 usunął głównego przeciwnika NATO i spowodował strategiczną reewaluację celu, charakteru, zadań i koncentracji NATO na kontynencie europejskim. Ta zmiana rozpoczęła się od podpisania w 1990 roku w Paryżu Traktatu o konwencjonalnych siłach zbrojnych w Europie między NATO a Związkiem Radzieckim, który nakładał konkretne redukcje wojskowe na całym kontynencie, kontynuowane po rozpadzie Związku Radzieckiego w grudniu 1991 roku.
14 listopada Michael Heseltine rzucił wyzwanie przywództwu w Partii Konserwatywnej. Sondaże wskazywały, że zapewniłby konserwatystom przewagę nad Partią Pracy w skali kraju. Choć Thatcher prowadziła w pierwszej turze głosowania, uzyskując głosy 204 posłów konserwatywnych (54,8%) wobec 152 głosów (40,9%) dla Heseltine'a i 16 wstrzymujących się, zabrakło jej czterech głosów do wymaganej większości 15%. Konieczna była zatem druga tura. Thatcher początkowo zadeklarowała zamiar „walki do końca i walki o zwycięstwo” w drugiej turze, ale konsultacje z gabinetem przekonały ją do wycofania się. Po audiencji u królowej, rozmowach z innymi światowymi przywódcami i wygłoszeniu ostatniego przemówienia w Izbie Gmin, 28 listopada opuściła Downing Street we łzach. Podobno uważała swoje odsunięcie od władzy za zdradę. Jej rezygnacja była szokiem dla wielu osób poza Wielką Brytanią, a zagraniczni obserwatorzy, tacy jak Henry Kissinger i Gorbaczow, wyrażali prywatne zaniepokojenie.
29 listopada 1990 roku Rada Bezpieczeństwa przyjęła rezolucję 678, która wyznaczyła Irakowi termin do 15 stycznia 1991 roku na wycofanie się z Kuwejtu i upoważniła państwa do użycia „wszelkich niezbędnych środków” w celu zmuszenia Iraku do opuszczenia Kuwejtu po upływie tego terminu.
W związku z inwazją Iraku na Kuwejt przyjęto szereg rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ oraz Ligi Państw Arabskich. Jedną z najważniejszych była rezolucja nr 678, przyjęta 29 listopada 1990 r., która wyznaczyła Irakowi termin wycofania się do 15 stycznia 1991 r. i upoważniła do użycia „wszelkich niezbędnych środków w celu utrzymania i wdrożenia rezolucji nr 660”, co stanowiło dyplomatyczną formułę zezwalającą na użycie siły, jeśli Irak nie zastosuje się do żądań.
1 listopada 1990 roku Howe, będący wówczas ostatnim członkiem pierwotnego gabinetu Thatcher z 1979 roku, zrezygnował ze stanowiska wicepremiera, rzekomo z powodu jej otwartej wrogości wobec dążeń do Unii Gospodarczej i Walutowej.
Pierwszy sklep detaliczny Nike, nazwany Niketown, został otwarty w centrum Portland w listopadzie 1990 roku.
8 listopada 1990 roku FBI przeprowadziło nalot na dom El Sayyida Nosaira w New Jersey, współpracownika agenta Al-Kaidy, Alego Mohameda. Odkryli tam liczne dowody na spiski terrorystyczne, w tym plany wysadzenia wieżowców w Nowym Jorku.
W pierwszych wyborach wielopartyjnych w Bośni i Hercegowinie w listopadzie 1990 roku głosy oddawano w dużej mierze według przynależności etnicznej, co doprowadziło do sukcesu bośniackiej Partii Akcji Demokratycznej, Serbskiej Partii Demokratycznej oraz Chorwackiej Wspólnoty Demokratycznej.
Upadek Układu Warszawskiego w latach 1989–1991 usunął głównego przeciwnika NATO i spowodował strategiczną reewaluację celu, charakteru, zadań i koncentracji NATO na kontynencie europejskim. Ta zmiana rozpoczęła się od podpisania w 1990 roku w Paryżu Traktatu o konwencjonalnych siłach zbrojnych w Europie między NATO a Związkiem Radzieckim, który nakładał konkretne redukcje wojskowe na całym kontynencie, kontynuowane po rozpadzie Związku Radzieckiego w grudniu 1991 roku.
14 listopada Michael Heseltine rzucił wyzwanie przywództwu w Partii Konserwatywnej. Sondaże wskazywały, że zapewniłby konserwatystom przewagę nad Partią Pracy w skali kraju. Choć Thatcher prowadziła w pierwszej turze głosowania, uzyskując głosy 204 posłów konserwatywnych (54,8%) wobec 152 głosów (40,9%) dla Heseltine'a i 16 wstrzymujących się, zabrakło jej czterech głosów do wymaganej większości 15%. Konieczna była zatem druga tura. Thatcher początkowo zadeklarowała zamiar „walki do końca i walki o zwycięstwo” w drugiej turze, ale konsultacje z gabinetem przekonały ją do wycofania się. Po audiencji u królowej, rozmowach z innymi światowymi przywódcami i wygłoszeniu ostatniego przemówienia w Izbie Gmin, 28 listopada opuściła Downing Street we łzach. Podobno uważała swoje odsunięcie od władzy za zdradę. Jej rezygnacja była szokiem dla wielu osób poza Wielką Brytanią, a zagraniczni obserwatorzy, tacy jak Henry Kissinger i Gorbaczow, wyrażali prywatne zaniepokojenie.
29 listopada 1990 roku Rada Bezpieczeństwa przyjęła rezolucję 678, która wyznaczyła Irakowi termin do 15 stycznia 1991 roku na wycofanie się z Kuwejtu i upoważniła państwa do użycia „wszelkich niezbędnych środków” w celu zmuszenia Iraku do opuszczenia Kuwejtu po upływie tego terminu.
W związku z inwazją Iraku na Kuwejt przyjęto szereg rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ oraz Ligi Państw Arabskich. Jedną z najważniejszych była rezolucja nr 678, przyjęta 29 listopada 1990 r., która wyznaczyła Irakowi termin wycofania się do 15 stycznia 1991 r. i upoważniła do użycia „wszelkich niezbędnych środków w celu utrzymania i wdrożenia rezolucji nr 660”, co stanowiło dyplomatyczną formułę zezwalającą na użycie siły, jeśli Irak nie zastosuje się do żądań.
