Sprawdź najbardziej pamiętne wydarzenia September 1923 n.e..
Wielkie trzęsienie ziemi w Kantō (関東大地震 Kantō dai-jishin) uderzyło w równinę Kantō na głównej japońskiej wyspie Honsiu o godzinie 11:58:44 JST (02:58:44 UTC) w sobotę, 1 września 1923 roku. Różne relacje wskazują, że czas trwania trzęsienia wynosił od czterech do dziesięciu minut. Szacowana liczba ofiar wyniosła około 142 800 zgonów, w tym około 40 000 osób, które zaginęły i zostały uznane za zmarłe.
We wrześniu sędzia Martin Manton przyznał Garveyowi kaucję w wysokości 15 000 dolarów – którą należycie zebrała UNIA – podczas gdy ten odwoływał się od wyroku skazującego. Znów wolny człowiek, podróżował po USA, wygłaszając wykład w Tuskegee Institute. W przemówieniach wygłoszonych podczas tej trasy podkreślał potrzebę segregacji rasowej poprzez migrację do Afryki, nazywając Stany Zjednoczone „krajem białego człowieka”.
26 września 1923 roku Stresemann ogłosił zakończenie biernego oporu przeciwko okupacji Zagłębia Ruhry przez Francuzów i Belgów, w połączeniu z proklamacją stanu wyjątkowego na mocy artykułu 48 (Konstytucji Weimarskiej) przez prezydenta Eberta, która trwała do lutego 1924 roku.
Wielkie trzęsienie ziemi w Kantō (関東大地震 Kantō dai-jishin) uderzyło w równinę Kantō na głównej japońskiej wyspie Honsiu o godzinie 11:58:44 JST (02:58:44 UTC) w sobotę, 1 września 1923 roku. Różne relacje wskazują, że czas trwania trzęsienia wynosił od czterech do dziesięciu minut. Szacowana liczba ofiar wyniosła około 142 800 zgonów, w tym około 40 000 osób, które zaginęły i zostały uznane za zmarłe.
We wrześniu sędzia Martin Manton przyznał Garveyowi kaucję w wysokości 15 000 dolarów – którą należycie zebrała UNIA – podczas gdy ten odwoływał się od wyroku skazującego. Znów wolny człowiek, podróżował po USA, wygłaszając wykład w Tuskegee Institute. W przemówieniach wygłoszonych podczas tej trasy podkreślał potrzebę segregacji rasowej poprzez migrację do Afryki, nazywając Stany Zjednoczone „krajem białego człowieka”.
26 września 1923 roku Stresemann ogłosił zakończenie biernego oporu przeciwko okupacji Zagłębia Ruhry przez Francuzów i Belgów, w połączeniu z proklamacją stanu wyjątkowego na mocy artykułu 48 (Konstytucji Weimarskiej) przez prezydenta Eberta, która trwała do lutego 1924 roku.
