pon. maj 21, 1792 do maj, 1792
Japan
Trzęsienie ziemi i tsunami w Unzen w 1792 roku były wynikiem aktywności wulkanicznej góry Unzen (na półwyspie Shimabara w prefekturze Nagasaki w Japonii) w dniu 21 maja. Spowodowało to zawalenie się południowego zbocza kopuły Mayuyama przed górą Unzen, co doprowadziło do potężnego megatsunami, w którym zginęło łącznie 15 000 osób. Zdarzenie to nazywano również „erupcją w Shimabara, dotkniętym Higo” (Shimabara oznacza centralną górę półwyspu Shimabara), ponieważ wiele osób zginęło w wyniku tego tsunami w Higo (prefektura Kumamoto, położona 20 km (12 mil) dalej po drugiej stronie Morza Ariake).
W nocy 21 maja po dwóch dużych trzęsieniach ziemi nastąpiło zawalenie się wschodniego zbocza kopuły Mayuyama góry Unzen, co spowodowało osunięcie się ziemi, które przetoczyło się przez miasto Shimabara do zatoki Ariake, wywołując wielkie tsunami.
Pod koniec 1791 roku seria trzęsień ziemi wystąpiła na zachodnim zboczu góry Unzen i stopniowo przesuwała się w kierunku Fugen-dake (jednego ze szczytów góry Unzen).
W lutym 1792 roku Fugen-dake zaczęło wybuchać, wywołując przepływ lawy, który trwał przez dwa miesiące. W międzyczasie trzęsienia ziemi trwały nadal, przesuwając się bliżej miasta Shimabara.
Do dziś nie wiadomo, czy zawalenie się zbocza nastąpiło w wyniku erupcji kopuły, czy w wyniku trzęsień ziemi. Tsunami uderzyło w prowincję Higo po drugiej stronie zatoki Ariake, po czym odbiło się i ponownie uderzyło w Shimabarę. Z szacowanej łącznej liczby 15 000 ofiar śmiertelnych uważa się, że około 5 000 zginęło w wyniku osunięcia się ziemi, około 5 000 w wyniku tsunami po drugiej stronie zatoki w prowincji Higo, a kolejne 5 000 w wyniku powrotu tsunami i uderzenia w Shimabarę. Fale osiągnęły wysokość 33–66 stóp (10–20 m), co klasyfikuje to tsunami jako małe megatsunami. W punkcie Osaki-bana w mieście Futsu fale lokalnie wzrosły do wysokości 187 stóp (57 m) ze względu na wpływ topografii dna morskiego.
