sob. lut 21, 1948 do śr. lut 25, 1948
Slovakia - Czechia
Przewrót czechosłowacki w 1948 roku był wydarzeniem z końca lutego, podczas którego Komunistyczna Partia Czechosłowacji, przy wsparciu Związku Radzieckiego, przejęła pełną kontrolę nad rządem Czechosłowacji, co zapoczątkowało cztery dekady rządów komunistycznych w tym kraju.
Zimą 1947–48 roku, zarówno w gabinecie, jak i w parlamencie, napięcie między komunistami a ich przeciwnikami doprowadziło do coraz ostrzejszego konfliktu. Sprawa osiągnęła punkt kulminacyjny w lutym 1948 roku, kiedy Nosek nielegalnie rozszerzył swoje uprawnienia, próbując usunąć pozostałe niekomunistyczne elementy z Policji Państwowej.
12 lutego niekomuniści w gabinecie zażądali ukarania winnych komunistów w rządzie oraz zakończenia ich domniemanej działalności wywrotowej.
Nosek, wspierany przez Gottwalda, odmówił ustąpienia. On i jego koledzy komuniści zagrozili użyciem siły i, aby uniknąć porażki w parlamencie, zmobilizowali grupy swoich zwolenników w kraju. 21 lutego dwunastu niekomunistycznych ministrów podało się do dymisji w proteście po tym, jak Nosek odmówił przywrócenia na stanowiska ośmiu niekomunistycznych wyższych oficerów policji, pomimo większości głosów gabinetu za takim rozwiązaniem.
25 lutego 1948 roku Beneš, obawiając się wojny domowej i interwencji radzieckiej, skapitulował. Przyjął dymisje niekomunistycznych ministrów i powołał nowy rząd zgodnie z żądaniami KSČ (Komunistycznej Partii Czechosłowacji).
9 maja parlament zatwierdził nową konstytucję. Choć ogłaszała ona Czechosłowację „demokracją ludową” pod przywództwem KSČ, nie był to dokument całkowicie komunistyczny. Był jednak na tyle zbliżony do modelu radzieckiego, że Beneš odmówił jego podpisania.
W wyborach 30 maja wyborcom przedstawiono jedną listę Frontu Narodowego, która oficjalnie zdobyła 89,2% głosów; w ramach listy Frontu Narodowego komuniści uzyskali bezwzględną większość 214 mandatów (160 dla głównej partii i 54 dla oddziału słowackiego). Większość ta jeszcze bardziej wzrosła, gdy później w tym samym roku socjaldemokraci połączyli się z komunistami.
Beneš ustąpił ze stanowiska 2 czerwca, a dwanaście dni później zastąpił go Gottwald.
Beneš zmarł we wrześniu, co stanowiło symboliczne zamknięcie ciągu wydarzeń. Został pochowany przed ogromnym i milczącym tłumem, który przybył, by opłakiwać odejście popularnego przywódcy i demokracji, którą reprezentował.
