1973 do 1979
Worldwide
Kryzys naftowy z 1973 roku, czyli pierwszy kryzys naftowy, rozpoczął się w październiku 1973 roku, kiedy członkowie Organizacji Arabskich Krajów Eksportujących Ropę Naftową pod przewodnictwem Arabii Saudyjskiej ogłosili embargo na ropę. Embargo było wymierzone w narody, które wspierały Izrael podczas wojny Jom Kippur. Początkowo dotyczyło ono Kanady, Japonii, Holandii, Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych, a później zostało rozszerzone na Portugalię, Rodezję i Republikę Południowej Afryki. Do końca embarga w marcu 1974 roku cena ropy wzrosła na świecie o prawie 300%, z 3 USD za baryłkę (19 USD/m3) do prawie 12 USD za baryłkę (75 USD/m3); ceny w USA były znacznie wyższe. Embargo wywołało kryzys naftowy, czyli „szok”, z wieloma krótko- i długoterminowymi skutkami dla polityki światowej i gospodarki globalnej. Później nazwano go „pierwszym szokiem naftowym”, po którym nastąpił kryzys naftowy z 1979 roku, określany mianem „drugiego szoku naftowego”.
Organizacja Krajów Eksportujących Ropę Naftową (OPEC) została założona przez pięć krajów produkujących ropę na konferencji w Bagdadzie 14 września 1960 roku. Pięcioma członkami założycielami OPEC były Wenezuela, Irak, Arabia Saudyjska, Iran i Kuwejt.
Do 1969 roku amerykańskie krajowe wydobycie ropy osiągnęło szczyt i nie było w stanie nadążyć za rosnącym popytem ze strony pojazdów.
Kiedy Richard Nixon został prezydentem w 1969 roku, wyznaczył George'a Shultza na przewodniczącego komisji mającej dokonać przeglądu programu kwotowego z epoki Eisenhowera. Komisja Shultza zaleciła zniesienie kwot i zastąpienie ich cłami, ale Nixon zdecydował się utrzymać kwoty z powodu silnego sprzeciwu politycznego.
W 1963 roku „Siedem Sióstr” kontrolowało 86% ropy wydobywanej przez kraje OPEC, ale do 1970 roku wzrost znaczenia „niezależnych firm naftowych” zmniejszył ich udział do 77%. Wejście trzech nowych producentów ropy – Algierii, Libii i Nigerii – oznaczało, że do 1970 roku 81 firm naftowych prowadziło działalność na Bliskim Wschodzie.
Rurociąg TAP z Arabii Saudyjskiej do Morza Śródziemnego został przerwany w Syrii, co spowodowało rekordowo wysokie stawki za transport tankowcami od czerwca do grudnia.
Libia podnosi ceny urzędowe i zwiększa stawkę podatkową z 50 do 55 procent. Iran i Kuwejt podążają za tym przykładem w listopadzie.
Spotkanie OPEC w Caracas ustala 55 procent jako minimalną stawkę podatkową i żąda, aby ceny urzędowe były zmieniane w celu odzwierciedlenia zmian kursów walut obcych.
Na początku lat 60. do OPEC dołączyły Libia, Indonezja i Katar. OPEC był powszechnie uważany za nieskuteczny, dopóki zawirowania polityczne w Libii i Iraku nie wzmocniły ich pozycji w 1970 roku. Dodatkowo, rosnące wpływy radzieckie zapewniły krajom produkującym ropę alternatywne sposoby transportu ropy na rynki.
Arabskie kraje produkujące ropę próbowały wykorzystać ropę jako dźwignię do wpływania na wydarzenia polityczne przy dwóch wcześniejszych okazjach – pierwszą był kryzys sueski w 1956 roku, kiedy Wielka Brytania, Francja i Izrael najechały Egipt. Podczas konfliktu Syryjczycy dokonali sabotażu zarówno rurociągu Transarabskiego, jak i rurociągu Irak–Banias, co zakłóciło dostawy ropy do Europy Zachodniej. Drugim przypadkiem był wybuch wojny między Egiptem a Izraelem w 1967 roku, ale pomimo ciągłej wrogości Egiptu i Syrii wobec Izraela, embargo trwało tylko kilka miesięcy. Większość badaczy zgadza się, że embargo z 1967 roku było nieskuteczne.
OPEC nakłada „całkowite i zupełne embargo” na każdą firmę, która odrzuci stawkę podatkową w wysokości 55 procent.
Nixon nałożył limit cenowy na ropę w 1971 roku, ponieważ popyt na ropę rósł, a produkcja spadała, co zwiększyło zależność od importu zagranicznej ropy, gdyż konsumpcja była wspierana przez niskie ceny.
Na mocy porozumienia cenowego z Teheranu z 1971 roku podniesiono cenę urzędową ropy, a ze względu na spadek wartości dolara amerykańskiego w stosunku do złota wprowadzono pewne środki antyinflacyjne.
Algieria nacjonalizuje 51 procent francuskich koncesji naftowych.
Libia kończy pięciotygodniowe negocjacje z zachodnimi firmami naftowymi w Trypolisie w imieniu własnym, Arabii Saudyjskiej, Algierii i Iraku. Porozumienie podnosi ceny urzędowe ropy dostarczanej do Morza Śródziemnego z 2,55 do 3,45 USD za baryłkę; przewiduje roczny wzrost cen o 2,5 procent plus dodatek inflacyjny; podnosi stawkę podatkową z przedziału 50-58 procent do 60 procent ceny urzędowej.
Rząd USA wprowadza I fazę kontroli cen. Korzystając z uprawnień przyznanych prezydentowi przez ustawę o stabilizacji gospodarczej z 1970 roku, prezydent Richard Nixon zarządza 90-dniowe ogólnokrajowe zamrożenie wszystkich płac, cen, pensji i czynszów.
We wrześniu 1973 roku prezydent Nixon powiedział: „Ropa bez rynku, jak dowiedział się pan Mossadegh wiele, wiele lat temu, nie przynosi krajowi wiele pożytku”, odnosząc się do nacjonalizacji irańskiego przemysłu naftowego w 1951 roku, ale między październikiem 1973 a lutym 1974 roku kraje OPEC czterokrotnie podniosły cenę urzędową do prawie 12 USD. Ponieważ ropa była wyceniana w dolarach, realny dochód producentów ropy spadł, gdy dolar zaczął być płynny, tracąc dawne powiązanie ze złotem. We wrześniu 1971 roku OPEC wydał wspólny komunikat, w którym stwierdził, że od tego momentu będzie wyceniać ropę w oparciu o stałą ilość złota.
OPEC nakazuje członkom negocjowanie podwyżek cen w celu zrównoważenia dewaluacji dolara amerykańskiego.
W 1971 roku USA posiadały informacje, że państwa arabskie są gotowe wprowadzić kolejne embargo.
Rozpoczęcie II fazy kontroli cen w USA. Plan zakłada stopniowe, 2-3 procentowe roczne podwyżki cen, jednak krajowe ceny ropy naftowej pozostają na poziomie I fazy.
Libia nacjonalizuje koncesję British Petroleum.
OPEC grozi „odpowiednimi sankcjami” wobec firm, które „nie zastosują się do... jakichkolwiek działań podjętych przez kraj członkowski zgodnie z decyzjami [OPEC]”.
Irak nacjonalizuje koncesję Iraq Petroleum Company (IPC), należącą do British Petroleum, Royal Dutch-Shell, Compagnie Francaise des Petroles, Mobil oraz Standard Oil of New Jersey (obecnie Exxon). Koncesje wyceniono na ponad miliard dolarów.
W geście poparcia dla Iraku, OPEC podejmuje działania, aby powstrzymać firmy, których udziały zostały znacjonalizowane w Iraku, przed zwiększaniem produkcji w innych miejscach; wyznacza mediatorów między Irakiem a IPC.
Libia nabywa 50 procent udziałów w dwóch koncesjach ENI.
OPEC zatwierdza plan zapewniający 25 procent udziałów rządowych we wszystkich zachodnich interesach naftowych działających w Kuwejcie, Katarze, Abu Zabi i Arabii Saudyjskiej, począwszy od 1 stycznia 1973 r., z planem wzrostu do 51 procent do 1 stycznia 1983 r. (Irak odmawia zgody). Porozumienia podpisano 21 grudnia.
Rozpoczęcie III fazy kontroli cen w USA. Pozwala na dobrowolną, zamiast obowiązkowej, kontrolę wszystkich cen w USA. Nie zapobiega to gwałtownemu wzrostowi cen oleju opałowego spowodowanemu surową zimą i niedoborem produktów.
W 1973 roku produkcja w USA spadła do 16% światowego wydobycia.
Prezydent Nixon zawiesza obowiązkowy kontyngent importu ropy na olej opałowy nr 2 do 30 kwietnia.
Szach Iranu ogłasza, że umowa operacyjna z 1954 r. między konsorcjum firm naftowych a Iranem nie zostanie przedłużona po wygaśnięciu w 1979 r. Konsorcjum zostało utworzone w 1954 r. jako sposób na rozwiązanie sporu między nowym ministerstwem w Iranie a Anglo-Iranian Oil Company (AIOC). W skład konsorcjum wchodziły: Standard Oil of New Jersey, Standard Oil of California, SOCONY-Vacuum, Texas Company, Gulf, Royal Dutch-Shell, Compagnie Francaise de Petroles oraz AIOC.
Irak i IPC osiągają porozumienie w sprawie odszkodowania za nacjonalizację.
Iran wznawia eksport ropy naftowej.
Zasada specjalna nr 1 przywraca obowiązkową (II fazy) kontrolę cen dla 23 największych firm naftowych. Mniejsze firmy, reprezentujące 5 procent rynku, korzystają z niekontrolowanych cen.
Szach Iranu i członkowie konsorcjum zgadzają się na natychmiastową nacjonalizację wszystkich aktywów w zamian za zapewnienie 20-letnich dostaw irańskiej ropy.
OPEC omawia podniesienie cen w celu zrównoważenia spadku wartości dolara amerykańskiego.
W 1973 roku Nixon ogłosił koniec systemu kontyngentów. Między 1970 a 1973 rokiem import ropy naftowej do USA niemal się podwoił, osiągając 6,2 miliona baryłek dziennie w 1973 roku. Do 1973 roku obfitość podaży ropy utrzymywała cenę rynkową ropy poniżej ceny urzędowej.
Rząd USA kończy program obowiązkowego importu ropy. Program, ustanowiony w 1959 roku przez prezydenta Eisenhowera, ograniczał import ropy naftowej i produktów na wschód od Gór Skalistych do określonego procentu krajowego wydobycia ropy.
Osiem krajów OPEC podnosi ceny urzędowe o 11,9 procent.
Administracja Nixona wprowadza 60-dniowe zamrożenie cen w całej gospodarce, zastępując Zasadę specjalną nr 1 dla firm naftowych.
Libia nacjonalizuje 51 procent koncesji Occidental Petroleum i konsorcjum Oasis.
Rada ds. Kosztów Utrzymania prezydenta Nixona wprowadza dwupoziomowy pułap cenowy na sprzedaż ropy naftowej: produkcja „starej” ropy (wydobywanej na poziomie lub poniżej poziomu z 1972 r. z istniejących szybów) ma być sprzedawana po cenach z marca 1973 r. plus 35 centów; produkcja „nowej” ropy (wydobywanej powyżej poziomu z 1972 r. z istniejących szybów oraz ropy z nowych szybów) ma być sprzedawana po cenach niekontrolowanych.
Zasada ta miała na celu promowanie poszukiwań ropy naftowej. Niedobór rozwiązano poprzez racjonowanie (jak w wielu krajach). Kierowcy stali w długich kolejkach na stacjach benzynowych, począwszy od lata 1972 r., a sytuacja pogorszyła się latem 1973 r.
Libia nacjonalizuje 51 procent koncesji dziewięciu innych firm: Esso, Libya/Sirte, Mobil, Shell, Gelensberg, Texaco, SoCal, Libyan-American (ARCO) oraz Grace.
6 października 1973 r. Egipt zaatakował linię Bar-Leva na Półwyspie Synaj, a Syria rozpoczęła ofensywę na Wzgórzach Golan; oba te obszary były okupowane przez Izrael podczas wojny w 1967 roku.
Irak nacjonalizuje udziały Exxon i Mobil w Basrah Petroleum Company, co stanowi 23,75 procent kapitału zakładowego spółki.
Grupa „Gulf Six” (Iran, Irak, Abu Zabi, Kuwejt, Arabia Saudyjska i Katar) jednostronnie podnosi cenę referencyjną ropy Saudi Light o 17 procent, z 3,12 do 3,65 dolara za baryłkę, i ogłasza cięcia produkcji.
12 października 1973 roku prezydent USA Richard Nixon autoryzował operację Nickel Grass, strategiczny most powietrzny mający na celu dostarczenie broni i zaopatrzenia do Izraela w celu uzupełnienia strat materiałowych, po tym jak Związek Radziecki zaczął wysyłać broń do Syrii i Egiptu.
17 października arabscy producenci ropy ograniczyli produkcję o 5% i wprowadzili embargo naftowe wobec sojuszników Izraela: Stanów Zjednoczonych, Holandii, Rodezji, Republiki Południowej Afryki i Portugalii.
Ministrowie ropy naftowej OPEC zgadzają się użyć broni naftowej w wojnie arabsko-izraelskiej, nakazują ograniczenie eksportu i zalecają embargo wobec nieprzyjaznych państw.
Arabia Saudyjska, Libia i inne państwa arabskie ogłaszają embargo na eksport ropy do Stanów Zjednoczonych.
Arabscy ministrowie ropy naftowej anulują planowane 5-procentowe cięcie produkcji dla EWG.
Konferencja szczytu państw arabskich przyjmuje jawne i tajne rezolucje w sprawie użycia broni naftowej. Embargo rozszerzono na Portugalię, Rodezję i Republikę Południowej Afryki.
Prezydent Nixon podpisuje ustawę o awaryjnej alokacji ropy naftowej (Emergency Petroleum Allocation Act – EPAA). Ustawa autoryzuje kontrolę cen, produkcji, alokacji i marketingu ropy naftowej.
Arabia Saudyjska zgodziła się na embargo dopiero po obietnicy Nixona dotyczącej 2,2 miliarda dolarów pomocy wojskowej dla Izraela. Embargu towarzyszyły stopniowe miesięczne cięcia produkcji – do grudnia produkcję ograniczono do 25% poziomów wrześniowych.
W 1973 roku Nixon mianował Williama E. Simona pierwszym administratorem Federalnego Urzędu Energetycznego (Federal Energy Office), krótkoterminowej organizacji utworzonej w celu koordynacji reakcji na embargo. Simon przydzielił stanom taką samą ilość krajowej ropy na 1974 rok, jaką każde z nich zużyło w 1972 roku, co sprawdziło się w stanach, w których populacja nie rosła.
Arabscy ministrowie ropy naftowej ogłosili kolejne 5-procentowe cięcie produkcji w styczniu dla krajów nieprzyjaznych.
Racjonowanie doprowadziło do gwałtownych incydentów, gdy w grudniu 1973 roku kierowcy ciężarówek zdecydowali się na dwudniowy strajk z powodu ograniczonych dostaw, które Simon przydzielił dla ich branży.
Grupa „Gulf Six” OPEC decyduje się podnieść cenę referencyjną ropy z 5,12 do 11,65 dolara za baryłkę ze skutkiem od 1 stycznia 1974 roku.
Japonia mocno ucierpiała, ponieważ importowała 90 procent ropy z Bliskiego Wschodu. Posiadała zapasy wystarczające na 55 dni, a kolejne dostawy na 20 dni były w drodze. Stojąc w obliczu najpoważniejszego kryzysu od 1945 roku, rząd nakazał 10% cięcie zużycia ropy przemysłowej i energii elektrycznej. W grudniu nakazano natychmiastowe 20% cięcie zużycia ropy i energii elektrycznej w głównych gałęziach przemysłu Japonii oraz ograniczenia w rekreacyjnym użytkowaniu samochodów.
Mimo że embargo miało na nią niewielki wpływ, Wielka Brytania stanęła w obliczu własnego kryzysu energetycznego – seria strajków górników i pracowników kolei zimą 1973–74 stała się głównym czynnikiem porażki rządu Partii Pracy. Nowy rząd konserwatywny zalecił Brytyjczykom ogrzewanie tylko jednego pokoju w domach przez zimę.
Japońscy producenci samochodów również skorzystali na kryzysie. Skok cen benzyny pomógł ich małym, paliwooszczędnym modelom zdobyć udział w rynku kosztem „paliwożernej” konkurencji z Detroit. Wywołało to spadek sprzedaży amerykańskich marek, który trwał do lat 80.
Całoroczny czas letni obowiązywał od 6 stycznia 1974 roku do 27 października 1975 roku, z przerwą między 27 października 1974 roku a 23 lutego 1975 roku, kiedy kraj stosował czas standardowy. Rodzice głośno narzekali, że zmusza to wiele dzieci do podróży do szkoły przed wschodem słońca. Poprzednie zasady przywrócono w 1976 roku.
OPEC decyduje się zamrozić ceny do 1 kwietnia.
Kuwejt ogłasza 60-procentowy udział rządu w koncesji BP-Gulf; Katar podąża za nim 20 lutego.
Kissinger przedstawia plan „Project Independence” na rzecz niezależności energetycznej USA.
Głowy państw Algierii, Egiptu, Syrii i Arabii Saudyjskiej omawiają strategię naftową w obliczu postępów w wycofywaniu wojsk arabsko-izraelskich.
Otwarcie Waszyngtońskiej Konferencji Energetycznej. Uczestniczyło w niej 13 krajów uprzemysłowionych i produkujących ropę. Zwołana przez USA w celu rozwiązania międzynarodowych problemów energetycznych poprzez współpracę gospodarczą między narodami. Henry Kissinger przedstawia siedmiopunktowy plan administracji Nixona „Project Independence”, mający na celu uniezależnienie energetyczne USA. Libia nacjonalizuje trzy amerykańskie firmy naftowe, które nie zgodziły się na 51-procentową nacjonalizację we wrześniu.
Aby pomóc w ograniczeniu zużycia energii, w 1974 roku na mocy ustawy Emergency Highway Energy Conservation Act wprowadzono krajowy maksymalny limit prędkości 55 mil na godzinę (89 km/h). W 1975 roku rozpoczęto tworzenie Strategicznej Rezerwy Ropy Naftowej, a w 1977 roku utworzono Departament Energii szczebla gabinetowego, po którym nastąpiła ustawa National Energy Act z 1978 roku.
Choć nie były objęte nowym prawem, grupy wyścigowe dobrowolnie zaczęły oszczędzać paliwo. W 1974 roku NASCAR skrócił wszystkie dystanse wyścigów o 10%; wyścigi 24 Hours of Daytona oraz 12 Hours of Sebring zostały odwołane.
Izrael wycofuje ostatnie oddziały z zachodniego brzegu Kanału Sueskiego.
Arabscy ministrowie ropy naftowej ogłosili zakończenie embarga wobec Stanów Zjednoczonych, wszyscy oprócz Libii.
Kryzys zelżał, gdy embargo zniesiono w marcu 1974 roku po negocjacjach na szczycie naftowym w Waszyngtonie, jednak skutki były odczuwalne przez całe lata 70. Cena energii w dolarach wzrosła ponownie w następnym roku, w obliczu słabnącej pozycji konkurencyjnej dolara na rynkach światowych.
Dyplomacja Kissingera doprowadza do porozumienia o rozdzieleniu wojsk na froncie syryjskim.
Arabscy ministrowie ropy naftowej decydują się zakończyć większość ograniczeń w eksporcie ropy do Stanów Zjednoczonych, ale utrzymują embargo wobec Holandii, Portugalii, RPA i Rodezji.
Arabia Saudyjska ogłasza, że zwiększy swój udział w Aramco do 60 procent. Abu Zabi i Kuwejt idą w jej ślady we wrześniu. Podwyżki mają moc wsteczną od 1 stycznia.
MFW ustanawia swój „fundusz naftowy”, specjalny fundusz pożyczkowy dla krajów, których bilans płatniczy został poważnie dotknięty wysokimi cenami ropy.
Średnia cena detaliczna galona zwykłej benzyny w USA wzrosła o 43% z 38,5 centa w maju 1973 roku do 55,1 centa w czerwcu 1974 roku. Władze stanowe prosiły obywateli, aby nie wieszali lampek świątecznych. Oregon całkowicie zakazał oświetlenia świątecznego i komercyjnego. Politycy wzywali do wprowadzenia krajowego programu racjonowania benzyny.
OAPEC znosi embargo wobec Holandii.
OPEC instruuje swojego Sekretarza Generalnego, aby „przeprowadził badanie podaży i popytu w odniesieniu do możliwych kontroli produkcji”.
Arabia Saudyjska zwiększa cenę odkupu z 93 procent do 94,9 procent ceny urzędowej.
Saudyjczycy podnoszą stawkę podatkową do 85 procent, a stawkę tantiem do 20 procent.
Międzynarodowa Agencja Energetyczna została utworzona w Paryżu w ramach struktur OECD. Arabia Saudyjska, Katar i Zjednoczone Emiraty Arabskie ogłosiły niewielką obniżkę cen urzędowych i stawek podatkowych.
Wprowadzono amerykański program uprawnień do ropy naftowej, z mocą wsteczną od listopada 1974 roku.
Amerykańska giełda odrabia straty.
Federalna ulga z tytułu wyczerpywania się złóż ropy w USA wyeliminowana dla dużych producentów.
Business Week publikuje wywiad z Kissingerem, w którym sugeruje on możliwość podjęcia działań militarnych przeciwko krajom naftowym w przypadku „rzeczywistego uduszenia” gospodarki.
Dwudziestu czterech członków OECD podpisuje porozumienie o utworzeniu funduszu pożyczkowego w wysokości 25 miliardów dolarów, aby zapewnić pomoc krajom uprzemysłowionym dotkniętym wysokimi cenami ropy.
Bank Światowy ustanawia swoje „Trzecie Okno”, fundusz udzielający pożyczek krajom zbyt bogatym, by kwalifikować się do „miękkich” pożyczek nieoprocentowanych, ale zbyt dotkniętym kryzysem, by pozwolić sobie na pożyczki według obowiązujących normalnych stóp procentowych. Działanie to stanowi znaczącą współpracę między krajami eksportującymi ropę a krajami uprzemysłowionymi.
OPEC ogłasza 15-procentowy wzrost dochodów rządowych za baryłkę od 1 października.
Wenezuela i zagraniczne koncerny naftowe zgadzają się na nacjonalizację z dniem 1 stycznia 1976 roku.
Kuwejt oraz Gulf i BP uzgadniają warunki nacjonalizacji.
Irak kończy nacjonalizację, przejmując udziały BP, CFP i Shell w Basrah Petroleum Company.
Prezydent Ford podpisuje ustawę o polityce energetycznej i ochronie zasobów (EPCA), która wchodzi w życie w lutym 1976 roku. Upoważnia ona do utworzenia Strategicznej Rezerwy Ropy Naftowej (SPR), uczestnictwa w Międzynarodowym Programie Energetycznym oraz regulacji cen ropy.
W 1975 roku uchwalono ustawę o polityce energetycznej i ochronie zasobów, co doprowadziło do stworzenia standardów Corporate Average Fuel Economy (CAFE), które wymagały poprawy efektywności paliwowej samochodów osobowych i lekkich ciężarówek.
Rząd Brazylii w 1975 roku wdrożył projekt „Proálcool” (pro-alkoholowy), który zakładał mieszanie etanolu z benzyną jako paliwa samochodowego.
Rozpoczyna się 3-poziomowa regulacja cen EPCA. Niewielkie zmiany w programie uprawnień (Entitlements Program).
Wojna domowa w Libanie powoduje spadek eksportu Iraku przez rurociągi translibańskie do Morza Śródziemnego.
W 1976 roku Kongres utworzył Program Pomocy w zakresie Ocieplenia (Weatherization Assistance Program), aby pomóc właścicielom domów i najemcom o niskich dochodach zmniejszyć zapotrzebowanie na ogrzewanie i chłodzenie poprzez lepszą izolację.
Uwolnienie cen ropy z amerykańskich odwiertów typu stripper well.
640-stopowy (200 m) tankowiec Argo Merchant osiada na mieliźnie Nantucket Shoals, wycieka z niego 7,6 miliona galonów amerykańskich (29 000 m3) oleju opałowego nr 6.
OPEC przechodzi na dwupoziomowe ceny (Arabia Saudyjska i Zjednoczone Emiraty Arabskie stosują 12,09 USD za baryłkę, a inne kraje OPEC 12,70 USD za baryłkę).
Ceny OPEC ujednolicone na poziomie 12,70 USD za baryłkę, gdy Arabia Saudyjska i ZEA dostosowują się, a następnie oficjalna cena wzrasta do 13,66 USD za baryłkę.
Rozpoczynają się protesty studenckie przeciwko rządowi Rezy Pahlawiego, szacha Iranu, wywołując falę niepokojów politycznych i gwałtownych starć między policją a demonstrantami. Przez cały rok nasilają się działania anty-szachowe prowadzone przez muzułmańskich fundamentalistów dążących do ustanowienia państwa muzułmańskiego.
Tankowiec Amoco Cadiz osiada na mieliźnie u wybrzeży Francji, wycieka z niego 1,6 miliona baryłek (250 000 m3) ropy naftowej. (Największy wyciek ropy do tej pory.)
Iran i Arabia Saudyjska blokują wysiłki jastrzębi cenowych OPEC, by ustalić cenę ropy OPEC w walucie bardziej stabilnej niż dolar amerykański. Twierdzą, że światowa gospodarka nie jest w stanie udźwignąć związanych z tym podwyżek cen. Są oskarżani przez jastrzębie o bycie agentami USA.
Szach wprowadza w Iranie rządy wojskowe. Muzułmański przywódca Noori został aresztowany podczas rozprawy z grupami opozycyjnymi.
Pożar rurociągu obniża iracką produkcję z 600 000 baryłek dziennie (95 000 m3/d) do 300 000 baryłek dziennie (48 000 m3/d).
Pierwsze awaryjne przydziały w ramach Programu Kupna-Sprzedaży Ropy Naftowej.
Szach opuszcza Iran na wakacje, by nigdy nie wrócić. Rząd Bachtijara został ustanowiony przez szacha, aby sprawować władzę do czasu uspokojenia niepokojów.
Arabia Saudyjska ogłasza drastyczne cięcia produkcji w pierwszym kwartale. Nałożono limit 9,5 mln baryłek dziennie. Chociaż rzeczywiste cięcia nigdy nie osiągają ogłoszonych poziomów, ceny spot lekkiej ropy z Bliskiego Wschodu rosną o 36 procent.
1 milion Irańczyków maszeruje w Teheranie w geście poparcia dla wygnanego ajatollaha Chomeiniego, fundamentalistycznego przywódcy.
OPEC wprowadza pełną 14,5-procentową podwyżkę cen na 1979 rok, obowiązującą od 1 kwietnia. Cena ropy wzorcowej wzrosła do 14,56 USD za baryłkę.
Niedobór benzyny/nadpodaż ropy na świecie.
Departament Energii (DOE) ogłasza uprawnienie do 5 USD za baryłkę dla importerów oleju opałowego. Arabia Saudyjska ogłasza zamiar zwiększenia sprzedaży bezpośredniej i ograniczenia sprzedaży za pośrednictwem Aramco. Oba ogłoszenia powodują wzrost cen.
Rozpoczyna się stopniowe uwalnianie cen ropy. Obejmuje to stopniowy 28-miesięczny wzrost limitów cen „starej” ropy oraz wolniejsze tempo wzrostu limitów cen „nowej” ropy.
OPEC podnosi ceny średnio o 15 procent, ze skutkiem od 1 lipca.
Sprzedaż w ramach Programu Kupna-Sprzedaży średnio przekracza 400 000 baryłek dziennie (64 000 m3/d) od października 1979 do marca 1980 - najwyższy poziom od lutego 1976 roku, ze względu na awaryjne przydziały.
Kanada eliminuje eksport lekkiej ropy naftowej do amerykańskich rafinerii, z wyjątkiem eksportu wymaganego przez ograniczenia operacyjne rurociągów.
Carter nakazuje wstrzymanie importu z Iranu do USA.
Iran anuluje wszystkie kontrakty z amerykańskimi firmami naftowymi.
Arabia Saudyjska podnosi cenę ropy wzorcowej do 24 USD za baryłkę.
OPEC decyduje o 14,5-procentowej podwyżce cen na 1979 rok, która ma być wdrażana kwartalnie.
Irańska produkcja osiąga 1,5 mln baryłek dziennie (240 000 m3/d) w połowie grudnia; 500 000 baryłek 27 grudnia, co stanowi najniższy poziom od 27 lat. Produkcja OPEC wzrasta o 1,6 mln baryłek dziennie w ciągu dwóch miesięcy z powodu zwiększonej produkcji saudyjskiej.
Irańska produkcja ropy zaczyna spadać.
