wt. kwi 19, 1910 do Teraz
U.S. - Germany - United Kingdom
Antybiotyk to rodzaj substancji przeciwdrobnoustrojowej działającej na bakterie i najważniejszy typ środka przeciwbakteryjnego stosowanego w zwalczaniu infekcji bakteryjnych. Leki antybiotykowe są szeroko stosowane w leczeniu i zapobieganiu takim infekcjom. Mogą one zabijać bakterie lub hamować ich wzrost. Niewielka liczba antybiotyków wykazuje również działanie przeciwpierwotniakowe. Antybiotyki nie są skuteczne przeciwko wirusom, takim jak przeziębienie czy grypa; leki hamujące wirusy nazywane są lekami przeciwwirusowymi, a nie antybiotykami.
W 1874 roku lekarz Sir William Roberts zauważył, że kultury pleśni Penicillium glaucum, używanej do produkcji niektórych rodzajów sera pleśniowego, nie wykazują zanieczyszczenia bakteryjnego.
Antybioza została po raz pierwszy opisana w 1877 roku u bakterii, kiedy Louis Pasteur i Robert Koch zaobserwowali, że przenoszona drogą powietrzną laseczka może hamować wzrost Bacillus anthracis.
Syntetyczna chemioterapia antybiotykowa jako nauka oraz rozwój środków przeciwbakteryjnych rozpoczęły się w Niemczech wraz z Paulem Ehrlichem pod koniec lat 80. XIX wieku.
W 1895 roku Vincenzo Tiberio, włoski lekarz, opublikował pracę na temat przeciwbakteryjnej mocy niektórych ekstraktów z pleśni.
W 1897 roku doktorant Ernest Duchesne przedłożył rozprawę „Contribution à l'étude de la concurrence vitale chez les micro-organismes: antagonisme entre les moisissures et les microbes” (Przyczynek do badania konkurencji życiowej wśród mikroorganizmów: antagonizm między pleśniami a drobnoustrojami), pierwszą znaną pracę naukową rozważającą terapeutyczne możliwości pleśni wynikające z ich aktywności przeciwdrobnoustrojowej.
Ehrlich zauważył, że niektóre barwniki wybarwiają komórki ludzkie, zwierzęce lub bakteryjne, podczas gdy inne nie. Zaproponował wówczas ideę, że możliwe byłoby stworzenie chemikaliów, które działałyby jako selektywny lek wiążący się z bakteriami i zabijający je bez szkody dla ludzkiego gospodarza. Po przebadaniu setek barwników na różnych organizmach, w 1907 roku odkrył leczniczo użyteczny lek, pierwszy syntetyczny przeciwbakteryjny związek organoarsenowy Salwarsan, obecnie nazywany arsphenaminą.
W 1908 roku Ehrlich otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny za swój wkład w immunologię.
Firma Hoechst rozpoczęła sprzedaż związku pod koniec 1910 roku pod nazwą Salwarsan, obecnie znaną jako arsphenamina. Lek był stosowany w leczeniu syfilisu w pierwszej połowie XX wieku.
W 1910 roku Ehrlich i Hata ogłosili swoje odkrycie, które nazwali lekiem „606”, na Kongresie Medycyny Wewnętrznej w Wiesbaden.
Hata był nominowany do Nagrody Nobla w dziedzinie chemii w 1911 roku oraz do Nagrody Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny w 1912 i 1913 roku.
W 1928 roku Sir Alexander Fleming postulował istnienie penicyliny, cząsteczki wytwarzanej przez niektóre pleśnie, która zabija lub zatrzymuje wzrost określonych rodzajów bakterii.
Pierwszy sulfonamid i pierwszy systemowo działający lek przeciwbakteryjny, Prontosil, został opracowany przez zespół badawczy kierowany przez Gerharda Domagka w 1932 lub 1933 roku w laboratoriach Bayer konglomeratu IG Farben w Niemczech.
W 1939 roku, zbiegając się z początkiem II wojny światowej, Dubos poinformował o odkryciu pierwszego naturalnie pochodzącego antybiotyku, tyrotrycyny, związku składającego się w 20% z gramicydyny i w 80% z tyrocydyny, pochodzącego z B. brevis. Był to jeden z pierwszych komercyjnie produkowanych antybiotyków i był bardzo skuteczny w leczeniu ran i owrzodzeń podczas II wojny światowej.
Domagk otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny w 1939 roku za opracowanie Prontosilu.
Ernst Chain, Howard Florey i Edward Abraham zdołali oczyścić pierwszą penicylinę, penicylinę G, w 1942 roku, ale stała się ona szeroko dostępna poza wojskami alianckimi dopiero przed 1945 rokiem.
Struktura chemiczna penicyliny została po raz pierwszy zaproponowana przez Abrahama w 1942 roku, a następnie potwierdzona przez Dorothy Crowfoot Hodgkin w 1945 roku.
Termin antybiotyk został po raz pierwszy użyty w 1942 roku przez Selmana Waksmana i jego współpracowników w artykułach czasopism, aby opisać każdą substancję wytwarzaną przez mikroorganizm, która jest antagonistyczna wobec wzrostu innych mikroorganizmów w wysokim rozcieńczeniu.
Za udane opracowanie penicyliny, którą Fleming odkrył przypadkowo, ale której sam nie mógł rozwinąć jako leku terapeutycznego, Chain i Florey podzielili się Nagrodą Nobla w dziedzinie medycyny w 1945 roku z Flemingiem.
