sob. lip 1, 1944 do pt. lip 21, 1944
New Hampshire, United States
Konferencja w Bretton Woods, oficjalnie znana jako Konferencja Walutowa i Finansowa Narodów Zjednoczonych, była zgromadzeniem 730 delegatów ze wszystkich 44 państw alianckich w hotelu Mount Washington, położonym w Bretton Woods w stanie New Hampshire w Stanach Zjednoczonych, mającym na celu uregulowanie międzynarodowego porządku walutowego i finansowego po zakończeniu II wojny światowej. Konferencja odbyła się w dniach od 1 do 22 lipca 1944 roku. Podpisano porozumienia, które po ratyfikacji ustawodawczej przez rządy członkowskie ustanowiły Międzynarodowy Bank Odbudowy i Rozwoju (IBRD) oraz Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW).
Bank Rozrachunków Międzynarodowych (BIS) stał się przedmiotem kontroli, gdy delegacja norweska przedstawiła dowody na to, że BIS był zamieszany w zbrodnie wojenne. BIS, utworzony w 1930 roku, miał pierwotnie przede wszystkim ułatwiać regulowanie zobowiązań finansowych wynikających z traktatów pokojowych kończących I wojnę światową.
John Maynard Keynes po raz pierwszy zaproponował ICU (Międzynarodową Unię Rozliczeniową) w 1941 roku jako sposób na uregulowanie bilansu handlowego. Obawiał się, że kraje z deficytem handlowym nie będą w stanie z niego wyjść, płacąc coraz wyższe odsetki od obsługi swojego coraz większego zadłużenia, co zdusi globalny wzrost. ICU byłaby w efekcie bankiem z własną walutą („bancor”), wymienialną na waluty krajowe po stałym kursie. Byłaby to jednostka rozliczeniowa między narodami, dzięki której można by mierzyć ich deficyty lub nadwyżki handlowe.
Na początku II wojny światowej John Maynard Keynes z brytyjskiego Ministerstwa Skarbu oraz Harry Dexter White z Departamentu Skarbu Stanów Zjednoczonych niezależnie zaczęli rozwijać idee dotyczące porządku finansowego powojennego świata. Po negocjacjach między urzędnikami Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii oraz konsultacjach z niektórymi innymi aliantami, 21 kwietnia 1944 roku w wielu krajach alianckich opublikowano jednocześnie „Wspólne oświadczenie ekspertów w sprawie ustanowienia Międzynarodowego Funduszu Walutowego”.
25 maja 1944 roku rząd USA zaprosił kraje alianckie do wysłania przedstawicieli na międzynarodową konferencję walutową „w celu sformułowania konkretnych propozycji dotyczących Międzynarodowego Funduszu Walutowego oraz ewentualnie Banku Odbudowy i Rozwoju”.
Stany Zjednoczone zaprosiły również mniejszą grupę krajów do wysłania ekspertów na konferencję wstępną w Atlantic City w stanie New Jersey, aby opracować projekty propozycji na konferencję w Bretton Woods. Konferencja w Atlantic City odbyła się w dniach 15–30 czerwca 1944 roku.
Konferencja odbyła się w dniach od 1 do 22 lipca 1944 roku. Podpisano porozumienia, które po ratyfikacji ustawodawczej przez rządy członkowskie ustanowiły Międzynarodowy Bank Odbudowy i Rozwoju (IBRD) oraz Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW).
Głównym celem konferencji było osiągnięcie porozumienia w sprawie MFW. Istniał wystarczający konsensus, aby konferencja mogła również osiągnąć porozumienie w sprawie IBRD. Wymagało to przedłużenia konferencji z pierwotnej daty zakończenia 19 lipca 1944 roku do 22 lipca.
Statut MFW i IBRD podpisany w Bretton Woods wszedł w życie dopiero po ratyfikacji przez kraje posiadające co najmniej 80 procent subskrypcji kapitału („kwot”). Próg ten został osiągnięty 27 grudnia 1945 roku.
Instytucje (MFW i IBRD) zostały formalnie zorganizowane na inauguracyjnym spotkaniu w Savannah w stanie Georgia w dniach 8–18 marca 1946 roku.
