Historia Pałac Buckingham

W średniowieczu teren przyszłego pałacu stanowił część dworu Ebury (zwanego również Eia). Podmokły teren był nawadniany przez rzekę Tyburn, która do dziś płynie pod dziedzińcem i południowym skrzydłem pałacu. W miejscu, gdzie rzeka była możliwa do przejścia w bród (przy Cow Ford), powstała wioska Eye Cross. Własność terenu wielokrotnie przechodziła z rąk do rąk; właścicielami byli m.in. Edward Wyznawca i jego żona Edyta z Wessex w późnych czasach saskich, a po podboju normańskim – Wilhelm Zdobywca. Wilhelm przekazał teren Geoffreyowi de Mandeville, który zapisał go mnichom z Opactwa Westminsterskiego.

Edward the ConfessorWilliam the ConquerorWestminster Abbey

Kontynuuj w Storyteller

W 1531 roku Henryk VIII nabył od Eton College Szpital św. Jakuba, który stał się Pałacem św. Jakuba, a w 1536 roku przejął dwór Ebury od Opactwa Westminsterskiego.

Henry VIII of EnglandSt James's PalaceEton College

Kontynuuj w Storyteller

Prawdopodobnie pierwszym domem wzniesionym na tym terenie był dom sir Williama Blake'a, około 1624 roku. Kolejnym właścicielem był Lord Goring, który od 1633 roku rozbudował dom Blake'a i zagospodarował znaczną część dzisiejszego ogrodu, znanego wówczas jako Goring Great Garden.

Kiedy niegospodarny Goring przestał płacić czynsz, Henry Bennet, 1. hrabia Arlington, zdołał wykupić dzierżawę Goring House i zajmował go, gdy budynek spłonął w 1674 roku. W następnym roku zbudował w tym miejscu Arlington House – lokalizację południowego skrzydła dzisiejszego pałacu. W 1698 roku dzierżawę przejął John Sheffield, późniejszy pierwszy książę Buckingham i Normanby.

Henry Bennet, 1st Earl of Arlington

Kontynuuj w Storyteller

Dom, który stanowi architektoniczne serce pałacu, został zbudowany dla pierwszego księcia Buckingham i Normanby w 1703 roku według projektu Williama Winde'a. Wybrano styl dużego, trzypiętrowego bloku centralnego z dwoma mniejszymi skrzydłami bocznymi przeznaczonymi na pomieszczenia gospodarcze.

Buckingham House został ostatecznie sprzedany przez nieślubnego syna Buckinghama, sir Charlesa Sheffielda, w 1761 roku królowi Jerzemu III za 21 000 funtów.

Sir Charles Herbert Sheffield, 1st Baronet

Kontynuuj w Storyteller

Pod nowym zarządem Korony budynek był pierwotnie przeznaczony na prywatną rezydencję żony króla Jerzego III, królowej Charlotty, i odpowiednio nazywany Domem Królowej (The Queen's House). Przebudowa konstrukcji rozpoczęła się w 1762 roku.

Charlotte of Mecklenburg-Strelitz

Kontynuuj w Storyteller

Podczas gdy Pałac św. Jakuba pozostawał oficjalną i ceremonialną rezydencją królewską, nazwa „Buckingham-palace” była używana co najmniej od 1791 roku.

Bankiety państwowe odbywają się również w Sali Balowej; te formalne kolacje organizowane są pierwszego wieczoru wizyty państwowej głowy obcego państwa. Przy tych okazjach, dla maksymalnie 170 gości w formalnych strojach typu „white tie and decorations”, w tym tiarach, stół jadalny nakrywany jest serwisem Grand Service, kolekcją srebrno-pozłacanych naczyń wykonanych w 1811 roku dla księcia Walii, późniejszego Jerzego IV. Największe i najbardziej formalne przyjęcie w Pałacu Buckingham odbywa się co roku w listopadzie, kiedy królowa podejmuje członków korpusu dyplomatycznego. Podczas tej wielkiej uroczystości wykorzystywane są wszystkie sale reprezentacyjne, przez które przechodzi rodzina królewska, zaczynając od wielkich północnych drzwi Galerii Obrazów. Zgodnie z zamysłem Nasha, wszystkie duże, dwustronnie lustrzane drzwi pozostają otwarte, odbijając liczne kryształowe żyrandole i kinkiety, tworząc celową iluzję optyczną przestrzeni i światła.

George IV of the United KingdomJohn NashKing William IV of United KingdomEdward Blore

Kontynuuj w Storyteller

Po wstąpieniu na tron w 1820 roku król Jerzy IV kontynuował renowację z myślą o stworzeniu małego, wygodnego domu.

George IV of the United Kingdom

Kontynuuj w Storyteller

Jednak w 1826 roku, podczas trwania prac, król Jerzy IV zdecydował o przekształceniu domu w pałac z pomocą swojego architekta Johna Nasha.

Po śmierci Jerzego IV w 1830 roku jego młodszy brat, król Wilhelm IV, zatrudnił Edwarda Blore'a do dokończenia prac.

Po zniszczeniu Pałacu Westminsterskiego przez pożar w 1834 roku, Wilhelm rozważał przekształcenie pałacu w nową siedzibę Parlamentu.

Palace of Westminster on Fire

Kontynuuj w Storyteller

Pałac Buckingham ostatecznie stał się główną rezydencją królewską w 1837 roku, wraz z wstąpieniem na tron królowej Wiktorii, która była pierwszym monarchą tam mieszkającym; jej poprzednik Wilhelm IV zmarł przed ukończeniem budowy.

Queen Victoria

Kontynuuj w Storyteller

Chłopiec Jones był intruzem, który trzykrotnie włamał się do pałacu między 1838 a 1841 rokiem.

Po ślubie królowej w 1840 roku jej mąż, książę Albert, zajął się reorganizacją urzędów dworskich i personelu oraz naprawą błędów konstrukcyjnych pałacu.

Albert, Prince Consort

Kontynuuj w Storyteller

Mniejsze ceremonie, takie jak przyjmowanie nowych ambasadorów, odbywają się w „Sali 1844”. Tutaj również królowa wydaje małe przyjęcia lunchowe i często spotkania Tajnej Rady. Większe przyjęcia lunchowe często odbywają się w zakrzywionym i kopułowym Pokoju Muzycznym lub w Państwowej Jadalni.

The 1844 Room

Kontynuuj w Storyteller

Do 1847 roku Albert i Wiktoria uznali pałac za zbyt mały dla życia dworskiego i ich powiększającej się rodziny, w związku z czym nowe skrzydło, zaprojektowane przez Edwarda Blore'a, zostało zbudowane przez Thomasa Cubitta, zamykając centralny czworobok. Duży wschodni front, wychodzący na The Mall, jest dziś „publiczną twarzą” Pałacu Buckingham i zawiera balkon, z którego rodzina królewska pozdrawia tłumy podczas ważnych okazji oraz po corocznej paradzie Trooping the Colour. W tym okresie zbudowano również skrzydło balowe i kolejny apartament sal reprezentacyjnych, zaprojektowane przez ucznia Nasha, sir Jamesa Pennethorne'a.

Thomas CubittTrooping the Colour in 1956

Kontynuuj w Storyteller

Inwestytury, obejmujące nadawanie tytułów szlacheckich poprzez pasowanie mieczem oraz inne odznaczenia, odbywają się w pałacowej Sali Balowej, zbudowanej w 1854 roku. Z długością 120 stóp (36,6 m), szerokością 60 stóp (18 m) i wysokością 45 stóp (13,5 m) jest to największe pomieszczenie w pałacu. Pod względem znaczenia i użytkowania zastąpiła ona salę tronową. Podczas inwestytur królowa stoi na podwyższeniu tronowym pod ogromnym, kopułowym baldachimem z aksamitu, znanym jako shamiana lub baldachim, który był używany podczas Delhi Durbar w 1911 roku. Orkiestra wojskowa gra na galerii dla muzyków, podczas gdy odznaczeni podchodzą do królowej, aby odebrać honory, obserwowane przez swoje rodziny i przyjaciół.

Po owdowieniu w 1861 roku, pogrążona w żałobie królowa Wiktoria wycofała się z życia publicznego i opuściła Pałac Buckingham, aby zamieszkać w Zamku Windsor, Zamku Balmoral i Osborne House. Przez wiele lat pałac był rzadko używany, a nawet zaniedbany.

Windsor Castle

Kontynuuj w Storyteller

W 1864 roku na ogrodzeniu Pałacu Buckingham znaleziono notatkę o treści: „Te imponujące posiadłości do wynajęcia lub sprzedania, w związku z upadkiem interesów ostatniego lokatora”.

W 1901 roku, wraz z wstąpieniem na tron Edwarda VII, w pałac wstąpiło nowe życie. Król i jego żona, królowa Aleksandra, zawsze znajdowali się w centrum londyńskiej socjety, a ich przyjaciele, znani jako „Marlborough House Set”, byli uważani za najbardziej wybitnych i modnych ludzi epoki. Pałac Buckingham – Sala Balowa, Wielkie Wejście, Marmurowa Sala, Wielkie Schody, przedsionki i galerie zostały odnowione w kremowo-złotej kolorystyce Belle Époque, którą zachowują do dziś – ponownie stał się miejscem rozrywki na majestatyczną skalę, choć niektórzy uważali, że ciężkie renowacje króla Edwarda kłóciły się z oryginalnymi pracami Nasha.

Alexandra of DenmarkEdward VII

Kontynuuj w Storyteller

Ostatnie poważne prace budowlane miały miejsce za panowania króla Jerzego V, kiedy to w 1913 roku Sir Aston Webb przeprojektował wschodnią fasadę Blore'a z 1850 roku, aby częściowo przypominała Lyme Park w Cheshire autorstwa Giacomo Leoniego. Ta nowa, przebudowana główna fasada (z kamienia portlandzkiego) została zaprojektowana jako tło dla Pomnika Wiktorii, dużego pomnika królowej Wiktorii, umieszczonego przed głównymi bramami.

Victoria Memorial

Kontynuuj w Storyteller

Podczas I wojny światowej pałac, będący wówczas domem króla Jerzego V i królowej Marii, wyszedł z niej bez szwanku. Jego cenniejsze przedmioty ewakuowano do Windsoru, ale rodzina królewska pozostała na miejscu. Król wprowadził w pałacu racjonowanie żywności, ku niezadowoleniu swoich gości i domowników.

King George VMary of Teck

Kontynuuj w Storyteller

Dawniej mężczyźni nie noszący mundurów wojskowych zakładali spodnie do kolan w stylu XVIII-wiecznym. Wieczorowy strój kobiecy obejmował treny oraz tiary lub pióra we włosach (często jedno i drugie). Zasady dotyczące formalnego stroju dworskiego stopniowo ulegały rozluźnieniu. Po I wojnie światowej, kiedy królowa Maria chciała podążać za modą i podnieść spódnice o kilka cali nad ziemię, poprosiła damę dworu, aby najpierw skróciła własną spódnicę, by sprawdzić reakcję króla. Król Jerzy V nie wyraził zgody, więc królowa utrzymała niemodnie niski dół spódnicy. Po wstąpieniu na tron w 1936 roku, król Jerzy VI i królowa Elżbieta pozwolili na podniesienie linii dołu spódnic dziennych. Dziś nie ma oficjalnego dress code'u. Większość mężczyzn zaproszonych do Pałacu Buckingham w ciągu dnia decyduje się na mundur służbowy lub garnitur; mniejszość nosi żakiety, a wieczorem, w zależności od formalności okazji, smoking lub frak.

King George VI

Kontynuuj w Storyteller

Podczas II wojny światowej pałac był bombardowany dziewięć razy.

Bombing of London 1940

Kontynuuj w Storyteller

Najpoważniejszy i nagłośniony incydent zniszczył kaplicę pałacową w 1940 roku. Wydarzenie to pokazywano w kinach w całej Wielkiej Brytanii, aby ukazać wspólne cierpienie bogatych i biednych. Jedna bomba spadła na dziedziniec pałacu, gdy król Jerzy VI i królowa Elżbieta przebywali w budynku; wiele okien zostało wybitych, a kaplica zniszczona.

15 września 1940 roku, znanego jako Dzień Bitwy o Anglię, pilot RAF-u, Ray Holmes z 504. Dywizjonu RAF, staranował niemiecki bombowiec Dornier Do 17, który jego zdaniem miał zbombardować Pałac. Holmesowi skończyła się amunicja i podjął szybką decyzję o taranowaniu. Holmes wyskoczył z maszyny, a samolot rozbił się na dziedzińcu stacji London Victoria.

Dornier Do 17 of Kampfgeschwader 76 falling on Victoria StationDornier Do 17 of Kampfgeschwader 76 falling on Victoria Station

Kontynuuj w Storyteller

W Dniu Zwycięstwa (VE Day) – 8 maja 1945 roku – pałac był centrum brytyjskich obchodów. Król, królowa, księżniczka Elżbieta (przyszła królowa) i księżniczka Małgorzata pojawiły się na balkonie, z zaciemnionymi oknami pałacu za plecami, przy wiwatach ogromnego tłumu na The Mall. Uszkodzony pałac został starannie odrestaurowany po wojnie przez firmę John Mowlem & Co. W 1970 roku został wpisany na listę zabytków klasy I.

Queen Elizabeth IIPrincess Margaret, Countess of Snowdon

Kontynuuj w Storyteller

Debiutantki były arystokratycznymi młodymi damami, które po raz pierwszy wchodziły do towarzystwa poprzez prezentację przed monarchą na dworze. Te okazje, znane jako „debiut”, odbywały się w pałacu od czasów panowania Edwarda VII. Debiutantki wchodziły – ubrane w pełny strój dworski, z trzema strusimi piórami we włosach – dygały, wykonywały krok w tył i kolejny dyg, manewrując przy tym trenem o określonej długości. Ceremonia, znana jako wieczór dworski, odpowiadała „salonom dworskim” z czasów panowania Wiktorii. Po II wojnie światowej ceremonię zastąpiono mniej formalnymi przyjęciami popołudniowymi, rezygnując z wymogu wieczorowego stroju dworskiego. W 1958 roku królowa zniosła przyjęcia prezentacyjne dla debiutantek, zastępując je przyjęciami w ogrodzie (Garden Parties) dla nawet 8000 zaproszonych gości. Są to największe uroczystości w roku.

W listopadzie 2015 roku Państwowa Jadalnia została zamknięta na sześć miesięcy, ponieważ jej sufit stał się potencjalnie niebezpieczny.

10-letni harmonogram prac konserwacyjnych, obejmujący nową instalację wodno-kanalizacyjną, elektryczną, kotły i grzejniki oraz montaż paneli słonecznych na dachu, został oszacowany na 369 milionów funtów i zatwierdzony przez premiera w listopadzie 2016 roku. Zostanie on sfinansowany z tymczasowego zwiększenia dotacji Sovereign Grant wypłacanej z dochodów Crown Estate i ma na celu wydłużenie okresu eksploatacji budynku o co najmniej 50 lat. W marcu 2017 roku Izba Gmin poparła finansowanie projektu stosunkiem głosów 464 do 56.

The west façade of Buckingham Palace, faced in Bath stone, seen from the palace garden

Kontynuuj w Storyteller

W roku kończącym się 31 marca 2017 roku pałac odwiedziło 580 000 osób, a galerię 154 000 osób.