Narodziny
Dawid Ben Gurion urodził się w Płońsku w Królestwie Polskim, będącym wówczas częścią Imperium Rosyjskiego.
null
Historia Dawid Ben Gurion
sob. paź 16, 1886 do sob. gru 1, 1973
Israel, Poland, Palastine
Dawid Ben Gurion (16 października 1886 – 1 grudnia 1973) był głównym założycielem państwa Izrael i jego pierwszym premierem.
Rewolucja rosyjska
W 1905 roku, jako student Uniwersytetu Warszawskiego, wstąpił do Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Poalej Syjon. Podczas rewolucji rosyjskiej 1905 roku był dwukrotnie aresztowany.
Imigracja
W 1906 roku wyemigrował do osmańskiej Palestyny.
Zabójstwo Araba z Kafr Kanna
12 kwietnia 1909 roku, po nieudanej próbie rabunku, w której zginął Arab z Kafr Kanna, Ben Gurion brał udział w walce, podczas której zginął jeden strażnik oraz rolnik z Sedżery.
Żydowskie miasto, któremu nie ma równego na świecie
7 listopada 1911 roku Ben Gurion przybył do Salonik, aby uczyć się tureckiego na potrzeby studiów prawniczych. Miasto, posiadające dużą społeczność żydowską, wywarło na nim ogromne wrażenie; nazwał je „żydowskim miastem, któremu nie ma równego na świecie”. Zrozumiał tam również, że „Żydzi są zdolni do wykonywania każdego rodzaju pracy”.
Do Stambułu
W 1912 roku przeniósł się do Stambułu, stolicy Imperium Osmańskiego, aby studiować prawo na Uniwersytecie Stambulskim wraz z Icchakiem Ben Cwi. Przyjął hebrajskie nazwisko Ben Gurion na cześć Józefa ben Guriona, przywódcy wielkiego powstania żydowskiego przeciwko Rzymianom. Pracował również jako dziennikarz. Ben Gurion postrzegał przyszłość jako zależną od reżimu osmańskiego.
Małżeństwo
Po osiedleniu się w Nowym Jorku w 1915 roku poznał urodzoną w Rosji Paulę Munweis. Pobrali się w 1917 roku.
Deklaracja Balfoura
Po ogłoszeniu Deklaracji Balfoura w listopadzie 1917 roku sytuacja zmieniła się diametralnie. W 1918 roku Ben Gurion, mając na uwadze interesy syjonizmu, zmienił stronę i wstąpił do nowo utworzonego Legionu Żydowskiego w armii brytyjskiej.
Dom
Dom, w którym mieszkał od 1931 roku, a po 1953 roku spędzał w nim część każdego roku, jest obecnie muzeum historycznym w Tel Awiwie, znanym jako „Dom Ben Guriona”.
Powstanie arabskie w Palestynie w latach 1936–1939
Podczas powstania arabskiego w Palestynie w latach 1936–1939 Ben Gurion wprowadził politykę powściągliwości („Hawlaga”), w ramach której Hagana i inne grupy żydowskie nie odpowiadały na ataki arabskie na żydowskich cywilów, koncentrując się wyłącznie na samoobronie. W 1937 roku Komisja Peela zaleciła podział Palestyny na obszary żydowskie i arabskie, co Ben Gurion poparł. Doprowadziło to do konfliktu z Ze’ewem Żabotyńskim, który sprzeciwiał się podziałowi, w wyniku czego zwolennicy Żabotyńskiego odłączyli się od Hagany i porzucili politykę Hawlagi.
Brytyjska Biała Księga z 1939 roku
Brytyjska Biała Księga z 1939 roku stanowiła, że imigracja żydowska do Palestyny zostanie ograniczona do 15 000 osób rocznie przez pierwsze pięć lat, a następnie będzie uzależniona od zgody Arabów.
Izraelska deklaracja niepodległości
14 maja 1948 roku, w ostatnim dniu mandatu brytyjskiego, Ben Gurion ogłosił niepodległość państwa Izrael. W izraelskiej deklaracji niepodległości stwierdził, że nowy naród będzie „przestrzegał pełnej równości społecznej i politycznej wszystkich swoich obywateli, bez względu na religię czy rasę”.
Zabicie 23 izraelskich żołnierzy
24 września najazd dokonany przez palestyńskie oddziały nieregularne w sektorze Latrun (w którym zginęło 23 izraelskich żołnierzy) przyspieszył debatę.
Dawid przedstawił rządowi argumenty za ponownym atakiem na Latrun
26 września Dawid Ben Gurion przedstawił rządowi argumenty za ponownym atakiem na Latrun i podbojem całości lub znacznej części Zachodniego Brzegu.
Premier
Po kierowaniu Izraelem podczas wojny o niepodległość w 1948 roku, Ben Gurion został wybrany na premiera Izraela, gdy jego partia Mapai (Partia Pracy) zdobyła największą liczbę mandatów w Knesecie w pierwszych wyborach krajowych, które odbyły się 14 lutego 1949 roku.
Początek wojny sześciodniowej
5 czerwca wojna sześciodniowa rozpoczęła się operacją Focus – izraelskim atakiem powietrznym, który zdziesiątkował egipskie siły powietrzne. Następnie Izrael w serii kampanii zajął Półwysep Synaj i Strefę Gazy od Egiptu, Zachodni Brzeg wraz ze Wschodnią Jerozolimą od Jordanii oraz Wzgórza Golan od Syrii.
Śmierć
18 listopada 1973 roku Ben Gurion doznał wylewu krwi do mózgu i został przewieziony do Centrum Medycznego Sheba w Tel HaShomer, Ramat Gan. W pierwszym tygodniu po udarze odwiedziło go wielu wysokich rangą urzędników, w tym premier Golda Meir. Jego stan zaczął się pogarszać 23 listopada, a zmarł 1 grudnia w wieku 87 lat.