Historia Największe ogniska wirusa Ebola

Pierwsze ognisko Eboli miało miejsce w Sudanie od czerwca 1976 do listopada 1976 roku, znane jako SUDV, z 284 przypadkami zachorowań u ludzi i 151 zgonami, co daje wskaźnik śmiertelności na poziomie 53%. Ognisko wystąpiło w Nzara (miasto źródłowe), Maridi, Tambura i Dżubie (miasta w dzisiejszym Sudanie Południowym). Pierwszymi przypadkami byli pracownicy fabryki bawełny. Choroba rozprzestrzeniała się poprzez bliski kontakt z osobą w ostrej fazie choroby, zazwyczaj od pacjentów do pielęgniarek. Wielu pracowników opieki medycznej uległo zakażeniu.

W sierpniu 1976 roku wirus EBOV pojawił się w Yambuku i okolicach, na terenie ówczesnego Zairu (dzisiejsza Demokratyczna Republika Konga). Rozprzestrzeniał się poprzez kontakt osobisty oraz używanie skażonych igieł i strzykawek w szpitalach i klinikach. Odnotowano 318 przypadków zachorowań u ludzi i 280 zgonów, co daje wskaźnik śmiertelności na poziomie 88%.

To ognisko wystąpiło w Nzara i Maridi. Było to nawracające ognisko w tym samym miejscu, co epidemia w Sudanie z 1976 roku. W tym ognisku odnotowano 34 zakażenia i 22 zgony.

To ognisko wystąpiło w Makokou i obozach wydobycia złota głęboko w lesie deszczowym wzdłuż rzeki Ivindo. Do 1995 roku ognisko było błędnie klasyfikowane jako żółta febra. Trwało kilka miesięcy, zarażając 52 osoby i zabijając 31.

Wystąpiło w Kikwit i okolicach. Ognisko zostało powiązane z pacjentem, który pracował w lesie przylegającym do miasta. Epidemia rozprzestrzeniła się poprzez rodziny i przyjęcia do szpitala. W tym ognisku zarażonych zostało 315 osób, a 254 zmarły.

Wystąpiło we wsi Mayibout 2 i okolicach. Szympans znaleziony martwy w lesie został zjedzony przez wieśniaków polujących na żywność. Dziewiętnaście osób zaangażowanych w oprawianie zwierzęcia zachorowało, a kolejne przypadki wystąpiły wśród członków ich rodzin. Wydarzenia te doprowadziły do zakażenia 31 osób i śmierci 21.

Trzecie ognisko w Gabonie wystąpiło w rejonie Booué wraz z transportem pacjentów do Libreville. Pierwszym pacjentem był myśliwy, który mieszkał w leśnym obozie drwali. Choroba rozprzestrzeniała się poprzez bliski kontakt z osobami zakażonymi. Ustalono, że martwy szympans znaleziony w tym czasie w lesie był zakażony. Przy 60 zakażeniach i 45 zgonach był to najwyższy wskaźnik śmiertelności wynoszący 75%.

To ognisko wystąpiło w dystryktach Gulu, Masindi i Mbarara w Ugandzie. Trzy największe ryzyka związane z zakażeniem wirusem Sudan to: uczestnictwo w pogrzebach pacjentów, kontakt z pacjentami w rodzinie oraz zapewnianie opieki medycznej pacjentom bez stosowania odpowiednich środków ochrony osobistej. To ognisko ma największą liczbę zakażeń w ramach jednego kraju, z 425 zakażeniami i 224 zgonami.

Wystąpiło po obu stronach granicy między Gabonem a Republiką Konga (RC). Ognisko to obejmowało pierwszy zgłoszony przypadek choroby wywołanej wirusem Ebola w RC. Ponieważ ognisko to przebiegało równolegle z ogniskiem w Gabonie w tym samym czasie, zarażonych zostało 59 osób, a 44 zmarły.

To ognisko wystąpiło po obu stronach granicy między Gabonem a Republiką Konga, zarażając 65 osób i zabijając 53 tylko w samym Gabonie, co daje wskaźnik śmiertelności na poziomie 82%.

Wirus Ebola uderzał w Republikę Konga trzy razy z rzędu od października 2001 do grudnia 2002 roku, a trzeci raz wystąpił we wsiach Mbomo i Mbandza, położonych w dystrykcie Mbomo w departamencie Cuvette-Ouest. Trzecie ognisko było najmniejsze pod względem liczby osób, zarażając tylko 35 i zabijając 29.

Ognisko w RC w 2002 roku wystąpiło w dystryktach Mbomo i Kelle w departamencie Cuvette-Ouest, zarażając 143 osoby i zabijając 128, osiągając ogromny wskaźnik śmiertelności na poziomie 90% (najwyższy w tamtym czasie).

Wystąpiło w hrabstwie Yambio w stanie Ekwatoria Zachodnia w południowym Sudanie (dzisiejszy Sudan Południowy). Ognisko to wystąpiło równocześnie z epidemią odry na tym samym obszarze, a kilka podejrzanych przypadków EVD zostało później przeklasyfikowanych jako przypadki odry. W tym ognisku zarażonych zostało 17 osób, a 7 zmarło.

Wystąpiło w dystrykcie Etoumbi w departamencie Cuvette-Ouest w Republice Konga. W tym ognisku zarażonych zostało 12 osób, a 10 zmarło.

W sierpniu 2007 roku wirus Ebola uderzył w Demokratyczną Republikę Konga, zarażając 264 osoby i zabijając 187.

Wystąpiło w dystrykcie Bundibugyo w zachodniej Ugandzie. Była to pierwsza identyfikacja wirusa Bundibugyo (BDBV). Ten nowy wirus zaraził 149 osób i zabił 37, co stanowi najniższy wskaźnik śmiertelności wśród ognisk Eboli, wynoszący 25%.

Wystąpiło w strefach zdrowia Mweka i Luebo w prowincji Kasai-Occidental. W tym ognisku zarażonych zostało 32 osoby, a 14 zmarło.

Wystąpiło w dystrykcie Kibaale, zarażając 24 osoby i zabijając 17.

Wystąpiło w prowincji Orientale. Ognisko miało miejsce w 2012 roku, zarażając 57 osób i zabijając 29.

Powszechnie uważa się, że roczny lub dwuletni chłopiec, zidentyfikowany później jako Emile Ouamouno, który zmarł w grudniu 2013 roku w wiosce Méliandou w prefekturze Guéckédou w Gwinei, był pacjentem zero zachodnioafrykańskiej epidemii. Naukowcy ustalili, że w rozprzestrzenianie się wirusa zaangażowane są nietoperze, a według doniesień medialnych dom chłopca znajdował się w pobliżu dużej kolonii molosów angolskich. Później wirus przeniósł się do 9 innych krajów poza Gwineą na całym świecie.

Wydarzenie to miało miejsce w prowincji Équateur. Wybuch epidemii wykryto 24 sierpnia, a według stanu na 28 października 2014 r. WHO poinformowało, że minęło dwadzieścia dni od wypisania ostatniego zgłoszonego przypadku i nie monitorowano żadnych nowych kontaktów. Epidemię uznano za zakończoną 15 listopada 2014 r. W wyniku tego wybuchu zarażono 66 osób, a 49 zmarło.

Był to najpoważniejszy wybuch epidemii Eboli w historii pod względem liczby przypadków zachorowań i ofiar śmiertelnych wśród ludzi. Rozpoczął się w Guéckédou w Gwinei w grudniu 2013 roku i rozprzestrzenił się za granicę. Nawroty choroby trwały do 2016 roku, a wybuch epidemii uznano za zakończony 9 czerwca 2016 roku. Epidemia doprowadziła do 28 616 przypadków zakażeń i 11 310 zgonów.

Western African Ebola virus epidemic map

Kontynuuj w Storyteller

8 maja 2018 r. rząd Demokratycznej Republiki Konga zgłosił dwa potwierdzone przypadki zakażenia wirusem Ebola w północno-zachodnim mieście Bikoro. 17 maja potwierdzono przypadek w mieście Mbandaka. Władze sanitarne planowały przeprowadzić szczepienia pierścieniowe przy użyciu rVSV-ZEBOV, niedawno opracowanej eksperymentalnej szczepionki przeciwko Eboli, aby powstrzymać wybuch epidemii. Według stanu na 24 czerwca 2018 r. epidemia trwała nadal; w 2014 r. dotknięty był inny obszar prowincji Équateur. 24 lipca 2018 r. ogłoszono koniec epidemii. Doprowadziła ona do 54 zakażeń i 33 zgonów.

1 sierpnia 2018 r. Ministerstwo Zdrowia Demokratycznej Republiki Konga ogłosiło wybuch epidemii, gdy 4 osoby uzyskały pozytywny wynik testu na obecność wirusa Ebola. 11 czerwca 2019 r. WHO potwierdziło, że pięcioletni chłopiec w Ugandzie zmarł po zdiagnozowaniu u niego Eboli. Według stanu na 20 lutego 2020 r. epidemia nadal trwa. Do tej pory odnotowano 3874 przypadki zakażeń i 2253 zgony.